Opinions

Zeker geen slechte film, al had ik er persoonlijk wat meer van verwacht. Het verhaal over een groepje nonnen die intrekken in een klooster en met allerlei strubbelingen en vooral ook persoonlijke verlangens te maken krijgen is aardig. Die innerlijke strijd en de rol van Kerr zijn leuk om te zien en de cinematografie is gewoon erg goed. Probleem van de film is echter dat de personages mij niet veel deden. De dramatische ontwikkelingen richting het einde van de film deden mij mede daarom ook niet zoveel. Desondanks keek het allemaal wel fijn weg en is de setting van de film zeker bijzonder te noemen.

3,0*

Tarantino en Ritchie zijn de eerste namen die bij me op komen na het zien van Black Out. En dan heb ik het vooral over het soort verhaal en de manier waarop het geheel is opgebouwd. Anno 2012 lijkt zoiets lichtelijk achterhaald. Los daarvan is Black out gewoon niet leuk en goed genoeg.

Ik had hiervoor nog nooit van hoofdrolspeler Raymond Thiry gehoord, maar ik vind hem ook niet bijzonder. Sowieso zijn er veel rollen, die grappig bedoeld zijn, maar dat nooit worden en daarnaast wordt er door menigeen barslecht geacteerd. Wartaal en zijn vriendje, de zusjes Schuurman en Ursul de Geer zijn toch wel het dieptepunt op dat gebied. Ook die Rus met zijn bowlingcentrum, ging me op een gegeven moment tegenstaan. De opa, Fokker en vooral van Warmerdam deden het een stuk beter.

Visueel worden er hier en daar wel wat aardige trucjes toegepast, al is het soms wat inconsequent. Een paar zaken waren op dat gebied best goed, al oogde het soms ook wel wat goedkoop. De muziek is verder vrij inwisselbaar en verder zal ik Black Out waarschijnlijk weer snel vergeten zijn.

Op zich valt het idee voor een film als deze te prijzen, maar een iets betere en komischere uitwerking was op zich wel gewenst geweest.

2,0*

Prima film met een goede mix tussen actie en humor, waarbij beide acteurs erg goed op dreef zijn en vooral Garcia mij verraste met zijn leuke rol. De film biedt prima vermaak en verveelt geen moment. Maar goed dat mag je verwachten bij een regisseur als Ridley Scott natuurlijk !

3.5*

Een redelijke thriller, die nergens echt verrassend of vernieuwend is, maar wel behoorlijk weet te vermaken. De opbouw is zoals wel vaker in dit soort films, erg rustig, met veel gepraat en dient duidelijk als aanloop naar de gebeurtenissen, die gaan komen.

Vanaf het moment dat de vrouw per ongeluk die man vermoord, gaat het tempo enorm de hoogte in. De gebeurtenissen, die daarop volgen voorzien het verhaal van enige spanning en daarnaast zitten er ook nog best een paar harde scenes in. Ik vond alleen de vrouwen zelf niet echt sympathiek overkomen. De bedoeling hierbij is toch wel, dat je enigszins met ze mee kunt leven, maar dat zat er bij mij in ieder geval niet in.

Maar verder geen vervelende film dus, ondanks dat het ook nooit echt sterk wordt. Lekker onderhoudend, een uitermate fijne locatie, en het duurt ook allemaal niet te lang. Maar ook nergens memorabel en tevens iets, dat je de volgende dag alweer vergeten bent.

2,5*

Dit is inderdaad nog wel een aardige komedie. Er zitten een aantal leuke grappen in. Farley en Spade zijn samen een leuk ingespeeld duo. Film heeft echter ook een aantal momenten dat het niveau behoorlijk inzakt. Als je ervoor in de stemming bent is de film echter zeker genietbaar.

2,5*

I just want to be perfect!

Een erg mooie film dit, waarmee Aronofsky wat mij betreft weer helemaal terug is. Zijn eerste twee films waren erg goed, maar zijn laatste twee film vond ik wat minder. Qua script sprak deze film mij erg aan en gelukkig komt het er ook uit. Ja gave film dit, misschien zelfs wel Aranofsky’s beste.

Dat deze film Oscarnominaties gaat opleveren is wel duidelijk. Het zou zelfs een grote schande zijn als Natalie Portman straks niet genomineerd wordt. Wat een schitterende hoofdrol levert ze hier af als balletdanseres Nina. Een rol om letterlijk en figuurlijk verliefd op te worden, prachtig gewoon. De film heeft veel te bieden. De uiteindelijke afloop zelf is op zich niet verrassend, het is vooral de manier waarop er naar toe gewerkt wordt, die enorm boeiend en mooi is uitgewerkt. Aronofsky creëert een enorm sterke sfeer, soms creepy en beangstigend, dat visueel van grote pracht is.

Vooral de relaties tussen Nina en de verschillende karakters in de film zijn goed uitgewerkt en vaak ook mysterieus en onvoorspelbaar. Verder is de rest van de cast ook in orde, waarbij Mila Kunis en vooral ook Vincent Cassell prima acteerwerk afleveren. Verder is de muzikale score van Clint Mansell erg goed. Het zorgde er in combinatie met de beelden voor, dat ik op sommige momenten in een soort van trance kwam en dat is echt een lekker gevoel om van een film te krijgen. Mooi, mooi, mooi.

Dikke 4,0*

Een interessante documentaire, die laat zien dat de orka’s in gevangenschap het niet altijd gemakkelijk hebben en dat het daarnaast intelligente, maar gevaarlijke zoogdieren kunnen zijn, die zich in gevangenschap anders gedragen dan in de natuur. De focus ligt op de grote mannetjes orka Tilikum, die verantwoordelijk is voor het doden van een drietal begeleiders.

Ik vond de opbouw wel vrij goed. Men gaat echt terug naar het begin van alles, toen de orka’s voor het eerst werden gevangen, wat al op een gruwelijke manier gebeurde en gaat vandaar uit langzaam naar het heden. Seaworld is het grootste park in zijn soort en daar vond ook het laatste dodelijke ongeluk plaats. Er worden vooral ex-orka trainers geïnterviewd, die allemaal hun mening over bepaalde zaken geven. Duidelijk is wel dat dit soort mensen duidelijk wel het beste met de dieren voor hebben en dat het probleem vooral hogerop ligt.

Daarom is het wel jammer dat Seaworld niet aan deze documentaire wilde meewerken. Hierdoor wordt het beeld toch wat eenzijdig, op een enkele trainer na, die wel een andere kijk op alle gebeurtenissen heeft. Wel wordt het maar weer eens duidelijk dat zo’n bedrijf als Seaworld natuurlijk enorm commercieel ingesteld is en dat er in de geschiedenis van Tilikum veel fouten zijn genomen door mensen, die blijkbaar alleen maar Dollar tekens in hun ogen zagen. De beelden van de moeder-orka’s die hun jongen proberen te beschermen en die waar de trainster gepakt wordt door de orka zijn wel heftig om te zien en ook best aangrijpend.

Jammer dat wij mensen zelf de natuur kapot maken. Ik had sowieso al niets met dit soort shows, maar na het zien van deze documentaire zullen bij sommige mensen best hun ogen open gaan. Dat de mens langzaam maar zeker zelf de natuur aan het kapotmaken is, wordt hiermee nog maar weer eens bevestigd.

3,5*

Leuke vroege Hitchcock met een sterk verhaal, waarin op sommige momenten de klasse van hem al om de hoek komt kijken.

Er blijken hiervan twee verschillende versies te bestaan, een silent en een talkie. Ik heb de talkie gekeken, maar de eerste tien minuten dacht ik even dat ik me vergist had, omdat dat nog stom is. Daarna gaat de film pas over naar een talkie, wat ik op zich wel grappig gedaan vond. Ik vond het best een aardige thriller. Vooral de sfeer, die Hitchcock altijd voor elkaar heeft in zijn betere films, is hier ook goed aanwezig.

De hoofdrolspeelster is een erg charmante en aandoenlijke vrouw. Hoewel de afloop niet echt moeilijk te raden is, vond ik de weg ernaar toe best leuk. Een paar leuke trucjes met de camera, maar ook een goede uitwerking van een leuk verhaal. Het acteerwerk is overigens niet altijd even sterk, maar dat zal mede komen, omdat dit voor de acteurs hun eerste talkie was. Leuk einde ook en fijn om na zoveel Hitchcocks er toch nog eentje te ontdekken, die bovengemiddeld goed is.

3,5

Blade is en blijft voor mij een erg vermakelijke film, die mij destijds de interesse in het genre deed opwekken.

Wesley Snipes is een beperkt acteur, maar lijkt gemaakt voor de rol van Blade, een vampierenjager met weinig tekst, die sterk is en goed kan vechten. Blade oogt behoorlijk cool in zijn zwarte outfit en doordat hij niet heel veel tekst heeft komt zijn coolheidsfactor extra naar voren. Stephen Dorff is net als Snipes een matig acteur, maar in de rol van badguy kan hij zich hier uitstekend uitleven. Hij is overtuigend en legt zowel humor als dreiging in zijn rol.

De film heeft daarnaast een behoorlijk tempo, goede actiescènes met een goede choreografie van de gevechten en soms best fijne muziek. De scène in de discotheek waarbij op het nummer “Operation Blade” het bloed uit de sprinklers vloeit, is en blijft geweldig. Een film die ik al een keer of drie vier gezien heb en nooit verveelt.

3,5*

Zoals wel vaker bij vervolgen op actiefilms, biedt een tweede deel vaak nog meer actie en spektakel. Met Blade II is dat niet anders.

Guillermo del Toro maakt er een andere film van dan deel 1 en daardoor voelt dit vervolg toch nog redelijk fris aan. Verder krijgen de personages zowaar wat diepgang mee, wat op zich ook niet verkeerd is. Het verhaal zelf is niet zo heel bijzonder al is het wel erg leuk dat er reapers zijn toegevoegd. Die hebben veel dreiging en zien er eng uit, wat de spanning ten goede komt.

De actie is talrijker dan in deel een en meestal ook erg vermakelijk. Snipes is wederom goed als de coole Blade en Kristoffersen vult hem goed aan als de soms best grappige sidekick. Al met al niet top of superhoogstaand, maar absoluut ontzettend vermakelijk en dat punt weegt hier best zwaar.

3,5*

”Quite an experience to live in fear, isn't it? That's what it is to be a slave.”

Net als bij Alien, weet Ridley Scott ook met Blade Runner, een sciencefiction film neer te zetten, die een sterke sfeer uitstraalt. De vormgeving en de donkere sfeer zijn erg sterk en vormen misschien wel het allergrootste pluspunt van deze sciencefiction klassieker.

Visueel is het erg mooi. Het is een verhaal dat zich afspeelt in de nabije toekomst. De sfeer is zoals gezegd erg sterk. Het is vaak erg donker, met daarbij een combinatie van een soort van fel neonlicht. Die combinatie van beiden geeft iets aparts, en maakt van het toekomstige Los Angeles een interessante stad. Qua acteerwerk is Blade Runner ook meer dan in orde. Harrison Ford speelt op mooie wijze detective Deckard. Hij is een man met wei je jezelf als kijker goed kunt identificeren. Doordat hij totaal geen heldhaftig figuur is, heeft hij een sterke sympathieke uitstraling. Toch wordt de show gestolen door Rutger Hauer, die als replicants leider bijna elke seconde, waarbij hij in beeld is, indruk weet te maken. Over de andere rolletjes valt verder ook weinig te klagen.

Ook de soundtrack is zeker niet slecht. De muziek van Vangelis is goed gekozen en draagt in zekere mate bij aan de mystieke donkere sfeer van Blade Runner. Het verhaal zelf is ietwat simpel, maar desondanks best de moeite waard. Het laat de kijker op momenten genoeg mogelijkheden voor eigen interpretatie. Verder biedt de film interessante maatschappelijke vraagstukken. Ik moet wel zeggen dat er een paar momenten in het middenstuk zitten, waarbij Balde Runner soms wat weg dreigt te zakken, maar gelukkig duurt dat niet lang. Het einde is namelijk weer wel erg sterk.

Blade Runner heeft na 30 jaar nog niets aan kracht ingeboet en doet ook maar heel weinig gedateerd aan. Het is een voorbeeld voor diverse andere films in het genre en gewoonweg een erg goede film, die zich terecht onder het rijtje der klassiekers mag scharen.

4,0*

Derde en laatste? deel van de Blade films. Het is helaas, zoals in zoveel trilogieën tegelijk ook het minste deel. Blade 2 was een prima vervolg om het eerste deel, dankzij regisseur Guillermo Del Toro, die er met zijn duistere en bloederig vervolg zelf in slaagde om het eerste deel bijna te evenaren. Dat lukt dit derde deel echter zeer zeker niet. De actie is weer volop aanwezig, maar de acteurs zijn nogal tegenvallend. De aanwezigheid van Reynolds doet de film goed en geeft de film een hoop humor. Blade staat echter wat meer op de achtergrond dan in de eerste twee films.Snipes is ook wat minder en Biel is alleen qua uiterlijk een aardige toevoeging, maar verder voegt ze niets aan de film toe. Het grootste probleem is echte Drake. Zelden zo'n miscasting gezien als hier en Drake is eerder lachwekkend dan eng of stoer en dat kan nooit de bedoeling zijn geweest. De film is door de actie en bij vlagen aardige humor nog wel aardig onderhoudend, maar goed is het allemaal niet te noemen!

2,5*

Leuke onzin, waarbij de drukke maar vaak hilarische Will Ferrell weer eens voorop loopt. Hoewel het verloop van deze komedie erg voorspelbaar is, is het verhaal op zich best origineel. Will Ferrell kan zich in deze rol aardig uitleven en laat wederom zien dat hij af en toe erg grappig kan zijn. Jon Heder doet zijn best, maar hangt er in deze film toch enigszins verloren bij. De film kent een aantal geslaagde grappen over kunstschaatsen en is bij vlagen erg vermakelijk om naar te kijken. Leuk voor een (koud) avondje hersenloos vermaak.

3,0*

Echt een film die de één helemaal niets vind en de ander juist geweldig.

Ik behoor duidelijk tot die laatste groep. Nu ben ik in ieder geval al een liefhebber van films met suggestieve spanning, omdat ik die vaak veel spannender vind, dan wanneer er veels te veel te zien is. Nou met de suggestieve spanning zit het wel goed in deze film. Brrrrr wat is de film op sommige momenten spannend. Ik heb na het zien van deze film ook nooit meer de zin gehad om alleen het bos in te gaan.

De handheld-camera is ook zoiets wat perfect geschikt is voor deze film. De schokkende beelden, maken het realistischer en zorgen ervoor dat de horror nog beter overkomt. Je waant je op sommige momenten ook midden in het bos en dat draagt alleen nog maar meer bij aan de belevenis en de spanning. De makers hebben tevens een mooie hype rond de film gecreëerd, waar ik destijds nog bijna intrapte. Door te suggereren dat de film waar gebeurd zou zijn, wordt de nieuwsgierigheid bij mensen alleen maar groter. Een slimme marketingtruc, die destijds erg goed werkte.

Verder is het acteerwerk ook goed en realistisch. Ik zat tot het einde in spanning. Het einde met de jongen in de hoek maakt de film af en is een geweldig spannend einde. Het knappe aan de film, is dat deze bij herziening ook moeiteloos overeind bleef. Een fijne film en één van de weinigen, waar ik echt de kriebels van krijg. Nog steeds.

4,5*

Dit is best een mooie bewerking van het verhaal van Sneeuwwitje. Een stomme film is tegenwoordig vrij zeldzaam, maar Blancanieves laat, net als bijvoorbeeld The Artist, zien, dat het ook in deze tijd nog best goed kan werken. Al snap ik overigens best dat niet iedereen op dit soort films zit te wachten.

Vooral de manier waarop men met geluid omgaat is erg fijn. Waar de vroegere stomme films, alleen een soundtrack hebben, maakt men in Blancanieves ook gebruik van alle andere soort geluiden en doet dat op effectieve wijze. Daarnaast vond ik dat het verhaal van Sneeuwwitje vloeiend vertaald is naar het stierenvechten. Er wordt prima geacteerd en vooral de boze stiefmoeder is hier echt een feeks, die je al snel het slechtste toewenst. Het is wel jammer dat sommige passages een beetje slepen. Vooral het middenstuk is wat langdradig.

Over het geheel gezien is het dus zeker een knappe bewerking van het aloude sprookje. Een leuke eigen invulling, met veel oog voor detail en een fijne setting. Alleen het tempo werd hier en daar wat uit het oog verloren, maar verder is er niet zo heel veel op aan te merken.

3,5*

De eerste film die ik zie van Josef von Sternberg en gelijk eentje, die een behoorlijk sterke indruk weet te maken. Der Blaue Engel blijft namelijk goed hangen.

Het verhaal is van begin tot einde boeiend en daarnaast vullen de acteurs het op een sterke manier in. Ik ben niet zo heel bekend met Marlene Dietrich, maar hier speelt ze op geweldige wijze een verleidelijke vrouw, voor wie iedereen valt. Ze danst in der Blaue Engel, een nachtclub, die door von Sternberg soms op erg fraaie wijze in beeld wordt gebracht. Het barst van de sfeer daarbinnen en je hebt echt het idee, dat het daarbinnen wel supergezellig moet zijn. Daarnaast is er Emil Jannings, die ik wel van de stomme film ken, maar nog niet eerder in een film met geluid had gezien. Hoewel hij zich soms een klein beetje schuldig maakt aan overacting, is vooral zijn transformatie zeer overtuigend neergezet.

Dat een nette leraar Engels veranderd in een depressieve clown verwacht je niet al te snel, maar uiteindelijk klopt het wel en wordt het geloofwaardig en uitermate sterk gebracht. Het is uiteindelijk een vrij rechtlijnig verhaal, maar wel ontzettend meeslepend. Ik zat er vrij snel in, maar ben het wel met iedereen eens dat het hoogtepunt absoluut in het laatste half uur naar voren komt. Ook de eindscène mag er zijn en is buitengewoon sterk.

Een fijne kennismaking dus met het werk van von Sternberg. De regie is meer dan goed, evenals het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Het zijn namen om in de gaten te houden. Der Blaue Engel zal me waarschijnlijk ook nog wel even bijblijven.

4,0*

Geen geweldige film dit. De flauwe humor overheerst, al zitten er gelukkig ook nog best wel wat leuke zaken in de film. Vooral die constant terugkerende grappen over negers zijn best wel leuk en scherp. Verder is de humor vooral flauw en vaak slapstickachtig. Wilder doet het trouwens wel aardig. Kleine onvoldoende.

2,5*

Erg aparte film en ik zou ook niet direct weten waar ik het verder mee zou kunnen vergelijken.

Een kleine jongen, die op driejarige leeftijd wenst dat hij niet meer groeit, wat ook gebeurt. Je hoort het niet elke dag. Oskar is ook een vrij apart ventje. Hij heeft aan de ene kant iets liefkozends over zich, maar aan de andere kant ook iets duivels, zeker naarmate hij geestelijk steeds ouder wordt. David Bennent speelt hem in ieder geval vol verve en geeft Oskar een ongekend sterke uitstraling mee.

Het verhaal is interessant en ontwikkeld zich gestaag. Oskars uiterlijk is in vele situaties een voordeel, omdat vaak hij als kind op zijn fouten en daden wordt beoordeeld, en niet als volwassene, wat hij dan geestelijke in feite wel is. Het boeit, maar is uiteindelijk ook weer niet heel meeslepend genoeg, om echt op een hoge score uit te komen.

Het is wel een mooie kijkervaring en iets wat we vermoedelijk niet heel snel meer zullen tegenkomen in een andere film. Goed, maar niet geweldig. Het zal je kind maar wezen!

3,5*

Toch wel een aangenaam filmpje, al zijn er genoeg zaken die niet kloppen. Gelukkig nemen de makers het niet altijd even serieus en daardoor werkt het uiteindelijk wel.

Dat is ook grotendeels te danken aan Rutger Hauer, die perfect gecast is als de blinde Vietnam veteraan, die zich ondanks zijn handicap prima weet te redden tegenover de maffia. Nu zijn de maffia figuren hier nogal apart en ook niet altijd bijster slim, maar dat mag de pret op zich niet drukken. Dat geldt ook voor het kind, dat soms best irritant is. Qua actie zit het ook wel goed en er zitten een aantal leuke scènes in, die er qua choreografie prima uitzien.

De afloop mag dan ook niet moeilijk te raden te zijn, maar het zijn toch de positieve punten die overheersen. Blind Fury is gewoon lekker hersenloos vermaak, dat lekker wegkijkt. Het is niet altijd even hoogstaand, maar wel lekker vermakelijk.

3,0*

The Blind Side is toch wel een fijne film. Hoewel de film de typische voorspelbare verhaallijn volgt en nergens verrassend wordt, liet de film mij toch wel met een zeer goed gevoel achter. Een echte feel-good film dus. Sandra Bullock won zelfs een oscar voor haar rol en hoewel ik moet zeggen dat ze het prima doet, is een oscar misschien net wat teveel van het goede, want ik heb in het verleden zeker wel eens betere rollen zien winnen. Maar goed ik gun het haar wel, want het is verder wel een erg sympathieke vrouw.

Terug naar de film maar weer. Naast Bullock spelen ook de andere acteurs wel goed. Quinton Aaron als Big Mike is heel degelijk en verder valt vooral Jae Head als het vaak erg enthousiaste zoontje van Bullock in positieve zin op. Verder is het dus allemaal heel degelijk en blijft de film de volle twee uur interessant, zonder dat de film ergens inzakt. Het oogt allemaal vlot en fris en ondanks dat het verhaal waarschijnlijk op sommige momenten net wat mooier is gemaakt dan het in werkelijkheid was, werkt het allemaal wel en dat is toch een van de belangrijkste punten van een film voor mij. Daarnaast blijft het allemaal lekker luchtig en neemt het drama gelukkig nooit teveel de overhand.

Het loopt dus zoals het loopt en het einde, waarbij we ook nog de echte Oher te zien krijgen is ook alleraardigst. Leuke film dus wat mij betreft die mij met een goed gevoel achterliet en gewoon een erg leuke feel-good film is.

3,5*

Wederom een leuke film van Anders Thomas Jensen, van wie ik nu alledrie zijn films gezien heb. Toch is dit wel de minste van de drie. De humor komt in deze film wat mij betreft iets minder naar voren dan in zijn andere films. Toch zijn de typetjes en personages wel weer leuk om te zien. Thomsen en Kaas zijn gewoon erg fijne acteurs, maar het is Mikkelsen die wederom een erg weird personage neerzet en wat mij betreft de show steelt. Ook oogt de film lekker fris en is bij vlagen toch ook wel origineel. Hoop na deze film dat Jensen snel weer met iets nieuws gaat komen, want ik houd wel van zijn stijl en acteurs.

3,5*

Vermakelijk filmpje dat lekker wegkijkt.

Statham speelt deze keer een nogal snel aangekookte agent, die er niet voor terugdeinst om hard in te grijpen. Los daarvan weet je verder wat je van hem kunt verwachten. Ondanks dat heetgebakerde karakter is zijn personage redelijk sympathiek, vlot en daarnaast gooit hij er aardig wat leuke oneliners uit. En daar is Statham gewoon erg goed in.

Het script van de film is verder niet geweldig. Het verhaal is nogal clichématig en doordat men hier kiest om de kijker al snel te laten weten wie de moordenaar is, komt dat de spanning ook niet echt ten goede. Het acteerwerk is trouwens best goed. Naast Statham spelen Paddy Constantine en vooral Aidan Gillen erg goede rollen. Vooral de uitstraling van Gillen is erg sterk. Verder ontstaat er op een gegeven moment een soort van kat en muis spel tussen Statham en de moordenaar en dat is allemaal ook best vermakelijk om te volgen.

Uiteindelijk is het best een vlotte film geworden. Defilm balanceert op het randje van de geloofwaardigheid en er valt zeker te discussiëren om de soms wat rare acties van “The Blitz”, maar de film komt er in mijn ogen mee weg.

3,0*

Juweeltje van een film!

Wat een indruk wist deze film op mij te maken. Regisseur Edward Zwick smeedt hiermee een film, met een interessant verhaal, prima camerawerk, met erg mooie shots en vaak heftige situaties die erg goed in beeld worden gebracht en vooral ook sterk acteerwerk van de hoofdrolspelers. Allereerst is daar Leonardo Di Caprio, die na zijn prima rol in The Departed wederom laat zien te zijn uitgegroeid tot één van de betere acteurs van deze tijd. Vroeger vond hem nooit echt goed, maar de laatste jaren weet hij me toch wel te overtuigen. Prima rol met een vreemd maar geloofwaardig accent. Ook Djimoun Hounsou overtuigd en zet ook een prima rol neer. Best indrukwekkend om te zien hoe de Afrikanen de dupe zijn van de diamantsmokkel, waar Europa bakken met geld mee verdient. Het einde is verder misschien voorspelbaar en bevat net als de rest van de film misschien wel een paar clichés, maar dat kan niet voorkomen dat ikhelemaal de film ingezogen werd en het een ontroerende en indrukwekkende film vond. De hoge notering van de film is wat mij betreft helemaal verdiend!

4,5*

Prima debuutfilm van de Coens met een sterke sfeer en een af en toe goed voelbare spanning. Frances McDormand is altijd plezierig om naar te kijken, omdat zij één wat de weinige actrices is, die eigenlijk altijd weet te overtuigen, zo ook hier weer. Verder is ook M. Emmet Walsh zeer sterk als detective. Zeer sterke en memorabele scène is als zijn hand op een gegeven moment door Mc Dormand met een mes vastgepind wordt op de vensterbank. Daarnaast vallen de personages in tegenstelling tot hun andere film een tikkeltje tegen. De film komt in het begin wat langzaam op gang, maar wordt daarna steeds beter. Spanning is er echter voldoende en sfeer ook, mede door het prima camerawerk, met enkele aardige shots en vooral ook dankzij het geweldige achtergrondnummer, dat telkens in de film weer terugkomt.

Goede thriller dus en een film die ik alleen al door de geweldige soundtrack niet snel zal vergeten.

3,5*

Een mindere Eastwood dit, ik kan er zelfs geen voldoende aan kwijt.

Eastwood lijkt weinig zin te hebben in deze film, dat straalt tenminste een beetje van hem af. Het verhaaltje is standaard en vrij voorspelbaar. De moordenaar laat allerlei hints achter, maar het is uiteindelijk niet zo verrassend dat Daniels de dader is.

Het acteerwerk is redelijk, maar ook niet heel goed. Clint speelt zijn vaste rol, terwijl vooral zijn collega's van de politie soms erg matig tot zelfs irritant zijn. Alleen Jeff Daniels brengt het er nog wel aardig vanaf. Grappig trouwens, dat Eastwood nog een romance krijgt, haha, alsof die jonge vrouw ook echt op zo'n oude man valt.

Tja het verveelt op zich allemaal niet, maar koud of warm word je er ook niet bepaald van. Eastwood kan in ieder geval veel beter, dat heeft hij ervoor en erna wel bewezen.

2,5*

Ook weer zo’n film, die ik destijds erg vaak heb gezien en leuk vond, maar die inmiddels behoorlijk door de tijd ingehaald is.

Vooral het verhaaltje is ontzettend povertjes. Jean-Claude van Damme kan aardig vechten, maar van acteren heeft hij hier nog weinig kaas gegeten, al helpt het ook niet echt dat de dialogen zo zwak geschreven zijn. Verder is het een typische good tegen slecht verhaaltje, zoals dat destijds wel vaker voorkwam in de jaren tachtig. De gevechten zijn aardig, maar hadden qua choreografie nog wel wat beter gekund. Gelukkig zijn de overige personages, hoe karikaturaal ze soms ook zijn, nog best vermakelijk. De slechterik heeft in ieder geval een prima uitstraling en vriend Donald Gibb zorgt op sommige momenten voor de broodnodige humor. Ook Forest Whitaker heeft nog een klein rolletje.

Al met al een redelijk knokfilmpje, dat her en der behoorlijk verouderd is. Toch is het op sommige momenten zo lekker fout, dat het nog wel redelijk goed te doen is.

2,5*

Bloody Sunday is een film, die qua stijl een beetje aan United 93 doet denken, maar echter bij lange na niet zo goed is. Het grote probleem van de film is dat je gelijk midden in de film word gegooid en er maar heel weinig informatie wordt gegeven over het hoe en waarom van de gebeurtenissen.

Daarnaast is de documentairestijl zonder muziek op zich best wel weer goed gedaan. Het lijkt hierdoor allemaal erg authenthiek en echt over te komen. Toch wist de film mijn grotendeels niet te boeien. Het enige echt boeiende stuk is het schieten van de soldaten op de mensen. Daarnaast laat Greengrass zien op sommige momenten best talent te hebben met een paar sterke scene's, maar over het geheel gezien overheerst helaas het negatieve.

Jammer, ik had er meer van verwacht, maar Greengrass heeft er in ieder geval van geleerd, want United 93 is in een zelfde soort manier van filmen in ieder geval wel erg overtuigend. Voor deze film zit er echter niet meer in dan een kleine onvoldoende.

2,5*

Tegenvallende film, die het zoveelste rise & fall verhaal vertelt van iemand in de drugswereld. De film heeft van diverse films wel wat gebruikt, maar weet slechts zelden te overtuigen. Zo goed als ik Depp vaak vind, zo ongeloofwaardig vind ik hem hier spelen. Ook Penelope Cruz is niet zo goed met haar constante geschreeuw. Verder kijkt het allemaal wel aardig weg, maar had ik iedere keer het allemaal al eens gezien te hebben. Wel leuk was trouwens de rol van Ethan Suplee, die bij tijd en wijle grappig uit de hoek komt zetten. Verder is de muziek redelijk, maar duurt het op het einde allemaal net wat te lang om hier nog een voldoende aan kwijt te kunnen.

2,5*

Erg boeiende en spannende film van De Palma.

Na onlangs Dressed to Kill gezien te hebben had ik alweer zin in een De Palma en ook Blow Out is erg goed te noemen. John Travolta speelt sterk als de geluidstechnicus, die getuige is van een ongeluk? Ook Nancy Allen is weer goed bezig. Het meest onder de indruk ben ik echter van John Lithgow, die een erg ziek personage neerzet.

Net als in zijn andere films, is ook hier het camerawerk erg sterk, waardoor sommige scènes net wat beter werken. De moord in de WC, bijvoorbeeld is zo'n mooi voorbeeld daarvan. Ook het moment waarop vuurwerk op de achtergrond te zien is, is geweldig in beeld gebracht. Verder is het niveau, m.u.v. een kwartiertje in het midden, gewoon constant hoog. De laatste twintig minuten zijn tevens erg spannend te noemen.

Prima film dus, spannend en intrigerend.

4,0*

Heerlijke film weer van Antonioni.

Laat ik vooropstellen dat het vooral een hele aparte film is, maar daarnaast wel een film die mij behoorlijk weet te intrigeren. Net als bij Zabriskie Point ligt de nadruk in het eerste gedeelte van de film om dialoog en sfeerschepping, waarna de film in de tweede helft pas echt goed loskomt. Antonioni schets ons een aantal unieke en erg mooie scènes, waarbij de worsteling van de fotograaf met twee naakte dames mij erg aan A Clockwork Orange deed denken. En zo zitten er nog een aantal mooie en best gedurfde scènes in, waarbij Antonioni gelijk zijn stempel op de film drukt.

Het tweede gedeelte van de film komt het echter allemaal pas echt goed los. Vooral het moment dat de foto’s in het park gemaakt worden zijn fascinerend. Net als de fotograaf heeft ook Antonioni veel aandacht voor de zijn stijl en fotografie. Vanaf dat moment wordt de film langzaam aan ook steeds mysterieuzer en laat de regisseur als het ware de keuze aan de kijker over hoe alles er nu echt aan toe ging. Vooral het ontwikkelen van de foto’s is daarbij fascinerend. Ik zat maar te kijken en te kijken wat de fotograaf nu zag, maar kon het zelf niet ontdekken. Het lijkt er dan behoorlijkop dat Antonioni de kijker aan het twijfelen wil brengen en zelf wil laten invullen wat er nu daadwerkelijk aan de hand is. Voor mij werkt dat in deze film bijzonder goed.

Qua acteerwerk is het ook allemaal goed. De dames doen hun ding, maar Hemmings overtuigd echt als soms behoorlijk nare vent, wiens karakter wij hier goed leren kennen. Verder heeft de film een erg sterke sfeer, die erg jaren zestig aandoet. Ondanks dat de film zich afspeelt in Londen is de film ook behoorlijk kleurrijk, waarbij het lijkt Antonioni ons wil laten zien dat het zeker geen saaie periode was. Toch kan ik me daardoor best voorstellen dat mensen hierdoor de film juist als gedateerd zien, iets waar ook best wel voor te zeggen valt, maar ik vind dat juist de charme van deze film.

Blowup schetst een mooi tijdsbeeld van de jaren zestig, is een fijne karakterstudie en vooral ook een erg kleurrijke film.

4,0* dik