Opinions

Redelijke film.

Van Martin Lawrence weet je wat je kunt verwachten en vaak is dat een druk personage dat zich in de nesten werkt, met zijn gebruikelijke humor. Dat ligt je of dat ligt je niet. Hoewel het in deze film niet denderend is, zijn de momenten dat Lawrence zich in de problemen werkt door zijn verkleedpartijen soms nog best grappig, maar verder is het een beperkt acteur, ook op komediegebied.

Wat ook goed helpt in deze film is de bijrol van Giamatti, die wel constant hilarisch is. Daarentegen zit er wel een hoop flauwigheid tussen, dat ook niet altijd even leuk is. Geen superslechte film, maar ook zeker geen hilarische.

2,5*

Toch wel een stuk minder dan het eerste deel.

Qua verhaal houdt het al niet over, maar vooral de humor is een stuk minder aanwezig dan in het eerste deel. Waar in de eerste film Paul Giamatti fungeerde als grappige sidekick van Lawrence, daar moet Lawrence het in deze film in zijn eentje doen.

Lawrence doet zijn best, maar vervalt op een paar aardige momenten na vooral in herhaling. Alleen de tijd op het strand is wel erg vermakelijk, verder is de gehele film redelijk inwisselbaar.

Toch hebben ze ook nog een derde deel gemaakt. Aangezien de andere mensen om mij heen veel lol hadden om de film, zal dit deel binnenkort ook nog wel aan de beurt komen ben ik bang.

1,5*

Redelijk en beter dan het tweede deel.

Deel twee was vooral een herhaling van zetten t.o.v. de eerste film, maar dit derde deel slaat toch een ietwat andere weg in en dat doet de film goed.

Niet dat deze film nu zo geweldig is, want dat valt reuze mee. De grappen zijn ook regelmatig flauw, maar toch heeft de film een redelijke frisse uitstraling. De muzikale intermezzo's zijn niet onaardig en vooral de dikke bwaker heeft een grappige bijrol.

Verder is het standaard formulewertk, maar wel eentje die beter de verteren is dan zijn voorganger en dat had ik eigenlijk niet verwacht.

2,5*

Een erg sterke antioorlogsfilm over de Eerste Wereld Oorlog. Het is de tweede film die ik zie van King Vidor, na The Crowd. Die vond ik al best goed, maar The Big parade is nog een stuk beter en wist mij sommige momenten ook daadwerkelijk mee te slepen, iets wat niet heel veel zwijgende films lukt.

John Gilbert speelt de hoofdrol en doet dat erg goed. Hij speelt een soldaat voor wie net als voor velen de oorlog een mooie stoere uitdaging lijkt. Uiteindelijk komt hij er op een harde manier achter, dat de oorlog nooit winnaars kent, maar alleen verliezers. Dit levert een aantal sterke scènes om, die op sommige momenten neigen naar het sentimentele, maar uiteindelijk wel goed werken. Vooral het einde, waarbij hij met een houten been zijn Franse vriendin in de armen sluit, vond ik erg mooi.

De oorlog zelf wordt trouwens ook behoorlijk goed in beeld gebracht. Zeker voor die tijd moet het een groot spektakel zijn geweest. Veel geschiet, gegooi met granaten en een hoop geren tussen de loopgraven door. De scène, die Wibro noemt staat mij ook bij, maar ook de scène, waarbij Gilbert een stervende Duitser een sigaret geeft, was best indrukwekkend. De scènes in de oorlog zijn soms best massaal, met soms veel mensen in een scène, maar worden buitengewoon goed in beeld gebracht.

The Big Parade is een prima zwijgende filmklassieker, die zelfs tot vandaag de dag nog indruk weet te maken.

4,0*

Leuke film, waarin Bogart een erg scherp rol neerzet als de volhardende, zeer scherpe privé detective Philip Marlowe. De film zit op het eerste oog vrij gecompliceerd in elkaar, maar uiteindelijk toch wel goed in elkaar blijkt te zitten. De film is bij vlagen best spannend en bevat een erg sterke sfeer, die tot het einde toe blijft hangen. Een minpunt was voor mij het redelijk aantal grappen die in de film verwerkt zijn, maar waarvan de meerderheid`echter voor mij totaal niet werkt.

Naast Bogart zet ook Lauren Bacall een overtuigende rol neer. Aan de ene kant oogt ze erg charmant en lief, maar daarnaast is ze tevens heel scherp en snedig en weet Bogart af en toe flink van tegengas te voorzien. De dialogen tussen de twee zijn dan ook erg leuk om te zien.

Verder is de film qua beelden en camerawerk niet echt bijzonder te noemen. Ik kan me in ieder geval niet echt een opvallend shot voor de geest halen.

De film heeft verder een leuke sfeer en de twee hoofdrolspelers en het aardige plot zorgen ervoor dat ik de film in de toekomst zeker nog wel eens wil zien.

3,5* met in de toekomst een lichte kans op verhoging

Best een leuke komedie.

Schneider staat garant voor vaak erg flauwe en platvloerse films. Dat zorgt er weleens voor dat ik hem irritant en/of niet leuk vind. Deze film, die hij zelf ook nog regisseert vond ik echter behoorlijk goed werken.

Schneider zelf doet het wel redelijk, maar het vooral de briljante rol van Carradine, die deze film zo leuk maakt. Het verhaaltje stelt niet veel voor en het hele gevangenisgebeuren is in feite zo ongeloofwaardig als wat, maar toch kon ik het wel waarderen, was het vermakelijk en soms ook echt leuk.

Schneider heeft me positief verrast hiermee.

3,0*

John Cassavetes zijn laatste film, is zeker niet zijn beste. Ook vrij onbekend blijkbaar, want Big Trouble heeft maar weinig stemmen en er staat zelfs nog helemaal geen commentaar bij. Laat ik dan maar de persoon zijn, om daar verandering in te brengen.

Als je naar het oeuvre van Cassavetes kijkt, dan is Big Trouble met geen van zijn andere films te vergelijken en duidelijk een stuk meer mainstream dan de rest. Het verhaal heeft niet zo heel veel om het lijf en lijkt erg veel op dat van Double Indemnity, waarbij Cassavetes het als een soort van ode, in een komisch jasje heeft proberen te gieten. Maar die humor is niet altijd even geslaagd. De personages in Big trouble zijn vrij druk en proberen op komische wijze stereotypetjes neer te zetten, waar Beverly D’Angelo uiteindelijk nog het best in slaagt. De rest van de cast is duidelijk wat minder op dreef.

De karakters van de personages zijn wel typisch Cassavetes. Je kunt ze nooit helemaal doorgronden en niet al hun motieven worden altijd even duidelijk. Maar waar Big Trouble wel duidelijk minder in is, is de regie. Cassavetes is hier soms te enthousiast en lijkt hier niet op de ervaren filmmaker, die hij wel degelijk is. Hij stopt Big Trouble vol verwijzingen naar klassieke films, maar doet dat soms net wat te geforceerd, waardoor de humor net iets te vaak zijn doel mist.

Gelukkig kijkt het door het tempo en het vlotte spel van D’Angelo nog wel aardig wel. De regie is niet slecht, maar wel van een wat lager niveau dan normaal. En ja, het is best jammer dat Cassavetes, die toch één van mijn favoriete regisseurs is, zijn carrière beëindigt met een film, die duidelijk onder zijn gemiddelde niveau ligt.

2,5*

Veel bekende acteurs, maar zeer weinig leuke grappen. Alleen Tom Sizemore was nog wel aardig.

ik geef er niet meer voor dan 2,0 *

” Everybody relax, I'm here.”

Een geweldig leuke film van Carpenter, waarin Kurt Russell misschien wel de leukste rol van zijn leven neerzet.

Hij speelt Jack Burton een quasi stoere vrachtwagenchauffeur, die hij met een hoop zelfhumor en veel stunteligheid neerzet. Ik heb in ieder geval erg moeten lachen om hem en niet alleen om hem. Carpenter weet hier diverse genre’s op een erg goede manier met elkaar te vermengen, waardoor er een soort van bovennatuurlijke avonturenfilm ontstaat, die vol zit met actie en humor. Vooral dat laatste is volop aanwezig, want de gehele speelduur zit ik hier met een grote glimlach naar te kijken. Dit is ook zo’n film die geen seconde verveelt.

Je moet dit zeker niet kijken voor een goed verhaal, want het verhaal slaat helemaal nergens op. De effecten zijn ook niet altijd even goed, maar op een bepaalde manier heeft Big Trouble in Little China een soort van onweerstaanbare uitstraling. Het is fun met een hoofdletter F, met leuke actie, veel humor, grappige quotes en oneliners en een cast die er duidelijk veel plezier in heeft. Daarnaast weet Carpenter precies de juiste balans te vinden, en daarnaast zorgt hij voor veel creativiteit en originele vondsten.

Big Trouble in Little China is een film, die mij altijd weer vrolijk maakt. Heerlijk dat er af en toe zulke onzinnige films gemaakt worden.

4,0*

The Big Wedding is een typisch niemendalletje, dat erg voorspelbaar is en niet heel sterk, maar aan de andere kant ook niet echt vervelend. Bovendien is al het geouwehoer in de film op de één of andere manier nog wel enigszins vermakelijk.

Dat laatste is vooral te danken aan Robert de Niro en Diane Keaton, die beiden hun rol van redelijk wat humor weten te voorzien. De rest van de cast is redelijk, evenals het verhaaltje, dat op het einde op een aardige manier wordt beëindigd.

Er valt verder niet zo heel veel over te zeggen. Niet goed, niet slecht, weinig bijzonder, maar dankzij de twee ervaren oude rotten komen er gelukkig nog best een aantal leuke momenten voorbij, al zal dit mij verder niet lang bijblijven vrees ik.

2,5*

Redelijke film, die ondanks dat de film nooit echt heel boeiend wordt, ook niet verveeld.

Het is vooral een heel gezapig filmpje, waarin de komieken Jack Black, Owen Wilson en Steve martin zich alledrie redelijk inhouden. Echt veel humor zit er ook niet in. De film is meer luchtig en heeft een typische feel-good sfeer, wat op zich wel redelijk werkt.

Wel jammer dat de film op het einde ineens zo serieus om de hoek komt zetten. Dat past niet goed bij de toon en is ook niet het einde dat je hier direct zou verwachten. Apart filmpje dus. Niet goed, niet slecht, maar ook niet echt in balans.

2,5*

Ik had deze film al lang op mijn to see lijst staan en vraag mij af waarom ik deze film nog niet eerder gezien heb, want Ray is een regisseur, die mij tot nu toe alleen maar goede films heeft gebracht en Bigger Than Life vormt daarop geen uitzondering.

Het verhaal is bijzonder interessant en wordt goed uitgewerkt. Ray stapt niet in de valkuil om het te sentimenteel of te overhaast aan te pakken, wat makkelijk had gekund hier. Nee, het wordt subtiel en geloofwaardig gebracht, waarbij de acteurs hun rollen goed invullen. De mooiste rol vond ik die van Walter Mattheu, die als vriend van het gezin laat zien, een zeer sterk en warm personage te zijn.

Er wordt mooi met het licht gespeeld en de sfeer is erg fijn. Hier en daar zijn er een paar hele kleine minpuntjes, maar die vallen in het niet bij de vele pluspunten. Zoiets als dit wil je echt niet meemaken. Het is een nachtmerrie, die een gelukkig gezin zomaar zou kunnen doen uiteenvallen. Het is een waarheid, die soms veel dichterbij is, dan mensen denken.

4,0*

Best wel een fijne film dit.

De sfeer is sterk en typisch Brits, met die grauwe omgeving, die arm en troosteloos oogt. De omgeving is erg machoachtig en mede daardoor is het een gewaagde keuze van Billy om op ballet te gaan. Zijn vader wil immers liever dat hij bokst, evenals zijn broer, maar Billy zelf ziet dat niet zo zitten, zo blijkt al snel.

Jamie Bell zet een prima rol neer als Billy Elliot, is verbaal en non-verbaal sterk en laat ook daadwerkelijk zien iets te kunnen op het gebied van ballet. De beste rol van de film is echter weggelegd voor Julie Walters, die als Billy’s balletlerares Wilkinson een erg sterke rol neerzet. Ze heeft pit, overtuigingskracht, is soms lekker grof gebekt en fungeert als een rots in de branding voor Billy.

De film verloopt verder een beetje zoals ik het verwachtte, maar desondanks mag dat de pret niet drukken. De muziek is goed en ondanks de trieste setting heeft de fijn een positieve ondertoon. Verder is het ook best goed hoe er hier met het thema homoseksualiteit wordt omgegaan. Billy’s vriend is homo, maar bij Billy blijft het onduidelijk. Dat gegeven wordt op subtiele wijze in de film verwerkt.

Ondanks enkele clichés werkt de film dus verder goed en valt het zeker niet tegen.

3,5*

Wederom een bij vlagen mooie film van Ki-duk, die ik in zijn geheel toch net wat minder vind dan Seom. De twee hoofdrolspelers in deze film zeggen nauwelijks een woord, maar net als in Seom lijkt praten echter niet nodig om toch goed met elkaar te kunnen communiceren. De lichaamstaal is in dit geval meer dan voldoende. De sfeer van de film is best apart. Aan de ene kant zijn sommige gebeurtenissen in de film best dramatisch, maar mede door de rustige muziek, wordt het soms ook op een luchtige manier aan de kijker getoond. Ik vond de scènes in de gevangenis, als de bewaarder iedere keer weer voor de celdeur gaat staan en dan Tae-Suk niet ziet wel grappig. Ik vond de film op sommige moment ook iets inzakken, mede ook doordat de personages mij niet helemaal wisten te ontroeren. Aan het einde, net op het moment dat ik denk dat de film langzaam uitblust, komt Ki-Duk echter met een geweldige eindscène op de proppen. Geweldig gedaan moet ik zeggen en dat zorgt ervoor dat deze film toch weer ruim boven de middenmoot uitstijgt.

Hele ruime 3,5*

Erg flauwe komedie, met ontzettend veel flauwe humor. Twee nietsnutten worden gedumpt door hun ecologisch bewuste vriendinnen. Ze proberen daardoor wat afleiding te zoeken en denken een winkelcentrum te zijn binnengestapt. Dat blijkt echter niet het geval te zijn. Per ongeluk maken de jongens vervolgens deel uit van een experiment in een afgesloten bio-systeem. Daar zetten ze hun eindeloze stroom flauwe (seks)grappen en onbenullige observaties gewoon voort.

De meeste grappen missen hun doel, maar er zitten toch ook nog wel enkele goede geslaagde grappen tussen. Vooral Baldwin slaat vaak de plank mis. Shore is een stuk leuker. Kylie Minogue heeft trouwens ook nog een klein rolletje. De muzikale score is overigens niet onaardig, maar net als de film soms ook behoorlijk fout. Een niemendalletje, dat je zo weer vergeten bent. Heeft op zich wel potentie, maar dat komt er allemaal lang niet uit.

2,0*

Een erg aangename film dit, en een bijzonder fijne kennismaking met het werk van Nuri Bilge Ceylan, een regisseur, waar ik zeker meer van wil gaan zien.

Once upon a Time in Anatolia is redelijk zwaar kijkvoer. Een trage film van tweeënhalf uur, met niet heel veel actie, dus je bent vast gewaarschuwd. Ik heb me echter geen seconde verveeld. Dat komt in de eerste plaats door de prachtige cinematografie. Alles wordt erg mooi vastgelegd, vooral de nachtelijke beelden zijn erg fraai, en dat geeft deze film al een groot pluspunt.

Het verhaal over een politieonderzoek naar een moord, wordt op interessante wijze uit de doeken gedaan. Het draait niet om spanning, maar vooral om de personen en de manier waarop het onderzoek wordt uitgevoerd. Het is boeiend om te zien hoe men te werk gaat, en de kleine foutjes en commentaren op elkaar geven het geheel regelmatig ook nog een droogkomische lading mee. Daar komt nog bij dat de acteurs erg sterk acteren. Vooral de dokter vond ik erg sterk. Het einde, waarbij de dokter voor de gemakkelijke oplossing kiest, zette mij nog wel even aan het denken, maar wordt hier door anderen wel goed verklaard.

Ik heb hier soms best wel van genoten. Het is dat het in de tweede helft soms een tikkeltje inzakt, anders had ik er hoogstwaarschijnlijk nog wel een halfje meer aan kwijt gekund. Dit is contemplatieve cinema op zijn best. Traag, maar uitermate boeiend. Zo zie ik ze graag.

4,0* dik

Bird on a Wire van regisseur John Badham is een typisch voorbeeld van een actiekomedie, die nergens in uitblinkt, nergens bijzonder of origineel is, maar die wel aardig weet te vermaken.

Dat is vooral te danken aan Mel Gibson en Goldie Hawn. Niet dat de twee nu zo bijzonder goed acteren, maar je kunt wel zien dat de twee duidelijk zin hebben in hun rol en daardoor komt het acteerplezier toch wel duidelijk naar voren. Verder heeft Bird on a Wire een vrij voorspelbaar verhaal, met een redelijk hoog tempo. De humor is niet altijd even geslaagd, maar het kijkt nog wel vrij gemakkelijk is, al begint de tand des tijds hier en daar wel enigszins te knagen aan dit filmpje.

Niet slecht, niet bijzonder, maar toch nog redelijk goed te doen dit.

2,5*

Erg sterke film dit.

Ik houd sowieso altijd wel van gevangenisfilms. Los daarvan is dit op zichzelf al een film die absoluut de moeite waard is.

Burt Lancaster heb ik altijd al wel een goed acteur gevonden, maar dit is absoluut de beste rol die ik hem ooit zag spelen. Wat een performance en wat een sterk personage al Robert Stroud zet hij hier neer. De acteerprestaties zijn sowieso erg sterk, want ook Karl Malden en Thelma Ritter zetten hier respectievelijk, als gevangenisdirecteur en moeder van de hoofdrolspeler, prima rollen neer. En dan vergeet ik haast nog het grappige rolletje van Tery Savalas.

Robert Stroud is een zeer boeiend personage en ondanks zijn daden aan het begin van de film kreeg ik toch steeds meer respect en waardering voor hem. Frankenheimer maakt een krachtige karakterschets van deze persoon. Verder bevat de film een sterk verhaal dat ondersteund wordt door soms erg sterke dialogen. De speech van Lancaster tegen Malden, richting het einde van de film is niet minder dan fantastisch.

Ondanks dat ik begrijp dat het verhaal op sommige punten ietwat geromantiseerd is, blijft er gewoon los daarvan een enorm sterke film over, die goed in balans is en nergens uit de bocht schiet, maar desondanks toch enorm veel indruk weet te maken.

4,5*

Geweldig wat Alejandro González Iñárritu hier met Birdman neerzet. En niet alleen hij trouwens, want ook het camerawerk en de acteerprestaties zijn buitengewoon goed. Het camerawerk is echt om van te smullen. De opening is zo wervelend en dynamisch, dat ik gelijk de film in gezogen werd. Technisch is dit enorm moeilijk, want naast de manier van filmen mogen ook de acteurs in zo’n situatie niet falen. Dat gebeurt gelukkig ook niet.

Ik ben eigenlijk over iedereen wel enthousiast. De hoofdrol is uitstekend, maar ook de bijrollen van bijvoorbeeld een Watts en Galifianakis zijn zonder meer goed te noemen. Verhaaltechnisch is het niet eens zo heel bijzonder, maar het camerawerk is hier echt een hele grote meerwaarde. Het zorgt ervoor dat de situaties nog veel echter en realistischer aanvoelen. De dynamiek en lange shots, doen me trouwens ook erg denken aan Boogie Nights van Paul Thomas Anderson. Ook bij die film kreeg ik een bepaald gevoel, iets ongrijpbaars, wat hier ook gebeurde.

Het enige echte minpunt is de soundtrack. Ik vond het soms wat storend, te nadrukkelijk aanwezig en op de één of andere manier paste het er niet goed bij. Gelukkig haalde het me niet uit de film. Daarvoor was de rest gewoonweg te goed. Zelfs de surrealistische scenes zijn erg goed gemaakt. Het zorgt er overigens wel voor, dat niet alle vragen gelijk beantwoord zijn. Maar juist dat gelaagde zorgt ervoor dat Birdman nog een extra dimensie heeft, waarbij in de toekomst nog het één en ander te ontdekken valt.

Alejandro González Iñárritu levert hier een meesterwerkje af, iets wat hem met Amores Perros al een keer eerder lukte. Birdman is geweldig, enorm knap gemaakt en een film die je van het begin af aan opzuigt en tot het einde toe nooit meer loslaat. Zo zie ik ze graag.

4,5*

Mooie film van Hitchcock, die echter niet niet het niveau haalt van "zijn echte toppers" zoals Psycho, North by Northwest en Rear Window. The Birds kent een rustig eerste uur, todat de film in het tweede uur uiteindelijk afstevent op een best wel spannend einde. Het camerawerk is erg sterk en ook de "vogelscenes" zijn erg sterk, omdat het er allemaal ontzettend echt uitziet en er toch best wel wat trucage in zit verweven.

Het acteerwerk is helaas niet altijd even sterk in deze film. Rod Taylor en Tippi Hedren zijn zeker niet slecht, maar de bijrolacteurs, zoals bijvoorbeeld de moeder van Mitch, stellen lichtelijk teleur.

Toch heb ik me wederom prima vermaakt en mag ook deze Hitchcockfilm tot de bovengemiddelde klasse gerekend worden.

3,5*

In het weekend met mooi weer ziek zijn en in bed liggen. Er zijn betere momenten om ziek te zijn, maar het is even niet anders. Het gaf me vanochtend wel de mogelijkheid om eindelijk deze oude klassieker eens te kijken, waar ik anders niet zo snel aan zou toekomen.

Dit moet wel zo’n beetje de allereerste oorlogsfilm zijn, dat kan haast niet anders. Een stomme film van drie uur is wel iets waar je even goed voor moet gaan zitten. Hoewel de film zijn mindere momenten heeft is het zeker een knap gemaakte film waarin mooie elementen zitten en opvallende veel bekende deuntjes. Zo komt bijvoorbeeld “Oh denneboom” meerdere keren voorbij.

De film is erg massaal van opzet en behoorlijk racistisch getint. Daar was ik eigenlijk nog het meest benieuwd naar. Het racisme komt een aantal keer erg duidelijk naar voren, daar kun je gewoon als kijker niet omheen. Als dit niet zo storend zou zijn, dan had je gewoon een prima film. Ik vond het echter wel storen, wat af en toe zelfs leidde tot irritatie en dat kost de film puntjes. Puur een gevoelskwestie wat mij betreft.

Toch moet ik zeggen dat ik ondanks dat de film een krappe onvoldoende krijgt, ik de film bijzonder knap gemaakt vind. Ik had niet gedacht dat zoiets in 1915 al kon. Griffith is in ieder geval een pionier voor de film geweest, dat moge duidelijk zijn.

2,5*

Een erg mooie film van Kon Ichikawa, met een interessant en mooi verhaal, dat prima wordt uitgewerkt.

Zeker is het een ietwat sentimentele film, maar de nadruk ligt daar niet op. De nadruk ligt in mijn ogen vooral op de manier waarop een groep de nederlaag van de oorlog verwerkt. En in dat proces werkt de harp hier bijzonder goed. Het is een fijngevoelige film, evenals de harp en juist dat vult elkaar hier bijzonder goed aan. Ik ben op zich ook nooit zo van de muzikale intermezzo’s en als ik dan lees dat hier soldaten in zitten die volop aan het zingen zijn, vrees ik enigszins het ergste, maar dat is ten onrechte. Juist de gezongen stukken en de momenten waarop de harp bespeeld wordt zijn mooi en vormen rustpunten om net als de soldaten eens even na te denken over alle gebeurtenissen.

Cinematografisch ziet het er overigens ook bijzonder mooi uit. De locatie waar het zich allemaal afspeelt is prachtig en Ichikawa slaagt er zelfs in om de regen net zo mooi in beeld te brengen, zoals Kurosawa dat altijd kan. Ondanks de ver gezochtheid van sommige zaken, blijft het toch ten allen tijde geloofwaardig. Die papegaai past trouwens ook mooi bij alles en zelden heb ik een dier zo triest zien kijken na het lezen van een droevig bericht. Ik ben het met The One Ring eens dat het voorlezen van de brief, een klein beetje van de magie wegneemt. De film had 2 minuten eerder moeten eindigen, dan was het helemaal prima geweest.

Maar verder dus erg genoten van deze Japanse klassieker, die bij mij in ieder geval de juiste snaar heeft weten te raken. Ik wil zeker ook nog veel meer van Ichikawa zien, want dit was na Tokyo Olympiad pas de tweede film die ik van hem zag en ook die beviel goed.

4,0*

Heerlijke film van Roman Polanski, die met diverse ingrediënten, deze film tot een geweldige mix van (seksuele)spanning, drama, mysterie en humor, weet te combineren. Emmanuelle Seigner weet wel hoe je iemand moet opwinden. Echt geweldig hoe vol en overtuigend zij haar rol speelt en geen wonder dat je er als man dan ook voor valt. Toch vind ik haar niet de show stelen. Dat doet wat mij betreft Peter Coyote, die vooral mij als kijker wist te overtuigen door zijn boeiende manier van vertellen, waardoor ik op een gegeven moment echt met hem mee begon te voelen.

Op een gegeven moment was ik best benieuwd hoe de film af zou lopen. Dat Thomas en Seigner het met elkaar zouden doen had ik nooit verwacht, maar vond ik wel een leuke wending. Sowieso is de hele eindfase op het feest lekker overdreven, enorm sfeervol en soms ook bijzonder grappig. Op een gegeven moment zag ik een shot van de boot in zwaar weer waarna ik dacht dat het de Titanic wel leek, waarna Peter Coyote 2 seconden later precies hetzelfde hardop zegt.

Een film om vaker te bekijken en dat gaat in de toekomst ook zeker wel gebeuren, want de film staat mooi in mijn kast. Polanski is een topper!

Dikke 4,0*

Misschien is dit wel de film waar ik de meeste moeite mee had om erin te komen. Het duurde welgeteld zo'n 50 minuten, bijna de helft van de speelduur.

Ik kan ook niet zeggen dat ik deze film echt bijzonder goed vind. Vooral het eerste gedeelte van de film is erg traag en af en toe een behoorlijke ver van mijn bed show. Gelukkig kwam ik er daarna beter in, en werd het toch nog een aardige film. Het acteerwerk is goed, maar soms wel erg expressionistisch. Toch zorgde het er wel voor dat ik sympathie voor de hoofdrolspeelster kreeg.

Uiteindelijk best lastig om te beoordelen. De film varieert van matig tot goed, dus laten we het gemakshalve dan maar afronden op een voldoende.

3,0*

Iñárittu had mij tot deze film nog niet teleurgesteld. Biutiful is echter een lichte teleurstelling.

Javier Bardem is een uitstekend acteur en hij slaagt er hier ook prima in om deze film te dragen. Weinig op hem aan te merken. Zijn personage is echter niet zo bijzonder. Hij speelt een crimineel, die in en paar maanden zijn leven op orde wil brengen, omdat hij te horen heeft gekregen dat hij ongeneeslijk ziek is. Ik vond hem af en toe maar slap overkomen en eigenlijk was aan nergens te merken dat hij nu echt zo'n crimineel was.

Iñárittu tovert regelmatig mooie camerabeelden op het scherm, iets wat je wel aan hem kunt overlaen. Daarnaast is het best knap om een stad als Barcelona super onaantrekkelijk over te laten komen en dat is wel gelukt.

Het grote probleem van de film is gewoon dat er een overkill aan drama in zit. Op een gegeven moment had ik het wel gehad met alle ellende en narigheid van deze film. Daarnaast ging de film voor mij ook nooit de diepte in en blijft het allemaal nogal vlak en afstandelijk. De film riep eigenlijk nooit enige emotie op bij, iets wat Iñárittu bij zijn andere films wel lukte.

Daarom komt de film uiteindelijk uit op een kleine onvoldoende. Slecht is het niet, maar de vele ellende doet de film uiteindelijk naar de slechte kant van de score overhellen.

2,5*

Een degelijke misdaadfilm, waar je er bijna niet aan ontkomt om deze te vergelijken met Dalkomhan Insaeng. A Dirty Carnival kan daar echter niet aan tippen, daarvoor is het allemaal niet goed en stijlvol genoeg.

Toch is A Dirty Carnival zeker geen slechte film. De actie die er in zit is mooi en ook lekker hard, op dat gebied zit het dan ook zeker wel goed. De hoofdrolspeler in deze film is echter niet zo goed op dreef. Ik vind hem niet altijd overtuigend spelen en daarnaast is zijn personage ook niet altijd bijster interessant. Op muzikaal gebied is de film ook best apart. De ene keer is de muziek erg goed, terwijl vijf minuten later er juist weer veel mindere muziek voorbijkomt. Ook had er wel wat minder in gezongen mogen worden.

Toch kijkt de film verder wel lekker weg en heeft de film gelukkig ook andere personages die wel cool zijn. Daarnaast heeft de film ondanks de lange speelduur ook niet verveeld en kijkt het best lekker weg. Een makkelijke voldoende dus.

3,0*

The Black Cauldron is qua stijl duidelijk anders dan andere Disney’s uit deze periode en heeft op papier de potentie om iets heel goeds te kunnen worden, maar het komt er echter niet uit.

Vooral de personages falen opzichtig. Er is geen leuk aansprekend personage aanwezig, daarvoor is iedereen te oppervlakkig. Taran is een redelijke hoofdrolspeler, maar absoluut ook niet meer dan dat. De Hoornkoning ziet eruit als de ergste Disney-schurk, maar blijft al net zo oppervlakkig en weet zich daardoor niet te profileren.

De animatie zelf vond ik niet onaardig. Het deed ergens aan “Sleeping Beauty” denken met die statische achtergrond, die af en toe best mooi was.

Al met al is het niet heel slecht, maar wel duidelijk een mindere Disney. De personages zijn duidelijk niet memorabel genoeg, waardoor The Black Cauldron nooit echt goed wordt.

2,5*

Dat ik hier nog niet op gestemd had zeg. Ik heb de videoband zelfs jarenlang in bezit gehad. Die kocht ik destijds omdat Van Damme erin meespeelt. Het is echter een hele matige film, met slecht acteerwerk en qua actie is het ook een stuk minder dan andere films van Van Damme uit zijn beginperiode. Vrij slappe film dus, waarvan ik de videoband inmiddels niet meer heb.

1,0*

Erg fijne oorlogsfilm van Ridley Scott, die er visueel echt schitterend uitziet.

De laatste paar film van Ridley Scott vielen me erg tegen, maar dit blijft toch wel een klein pareltje moet ik zeggen. Een bliksemactie in Afrika, waar een simpele klus van Amerikaanse soldaten enorm mis gaat.

Dat lijkt een op en top scenario voor een heldhaftige Amerikaanse film waarbij Amerika kan laten zien hoe goed ze zijn en waarbij ook nog eens regelmatig de Amerikaanse vlag voorbijkomt. Gelukkig trapt Scott niet in deze valkuil. Hij maakt er een sterke film van, die registreert en de kijker laat zien hoe de soldaten in de problemen komen en moeten vechten voor hun leven. Opbouw van de personages is er niet of nauwelijks. Daarvoor is er gewoonweg teveel actie, die soms ook nog eens chaotisch verloopt. Wel erg mooie actie, die subliem in beeld wordt gebracht en ook nog eens erg realistisch overkomt. Als kijker had ik het idee soms zelf midden in die oorlog beland te zijn.

De film boeit echter van begin tot einde. Het is een fantastisch spektakel dat visueel een genot is om te zien, maar daarnaast ook nog eens ondersteund wordt door een geweldige muzikale score. Het “Leave No Man Behind” principe dat voor deze film staat, wordt ook echt toegepast. Oorlog is nooit fijn, maar als je het op deze manier maakt wordt het enorm boeiend en meeslepend om te zien. Toppertje van Scott dus.

4,5*

Tegenvallende komedie, waarbij je wel een enorm grote Martin Lawrence fan moet zijn om dit nog te kunnen waarderen. Want het moet gezegd worden dat Lawrence in deze film wel heel erg aanwezig is. Voor bijrolspelers lijkt er hier nauwelijks plaat en dan wordt het hier toch een iets teveel de Martin Lawrence show, die niet goed uitpakt.

Het verhaal is ook wel te onnozel voor woorden. In een gracht vallen en bijna 700 jaar terug in de tijd in een of ander oud middeleeuws plaatsje belanden. Op zich niet erg, maar Lawrence is te druk hier en waar hij zich op sommige momenten juist wat gedeisd dient te houden, treedt hij daar te nadrukkelijk op de voorgrond.

Het eerste half uur is nog redelijk goed te doen trouwens, daarna beginnen de irritaties wel te komen.

1,5*