Opinions

Chaotisch, druk, gek en erg bombastisch. Zo is deze Balada Triste de Trompeta wel in een zin samen te vatten. Dat kan een positieve lading hebben, maar helaas is het in dit geval niet het geval.

Het begon allemaal wel goed. Lekker absurd, vol enthousiasme en met creatieve ingevingen, die best leuk waren om te zien. Ook de vrolijke clown, die tegenover de droevige clown komt te staan vond ik leuk bedacht en in het begin werkte dit ook allemaal erg goed. Naarmate de film vordert begon het me allemaal echter steeds meer tegen te staan. De leuke humor lijkt op te zijn en men begint in herhaling te vallen met het gekke gezichten trekken, terwijl me dan ook steeds meer opvalt dat de dialogen, maar van een vrij mager niveau zijn.

Een andere stoorzender is de alom aanwezige soundtrack. Die is echt te nadrukkelijk aanwezig en maakt de boel nog chaotischer dan het is, waarbij elk gevoel voor ritme en timing op een gegeven moment wel lijkt te ontbreken. Het chaotische ritme zorgt er overigens voor, dat er elke moment wel wat gebeurt, waardoor er van verveling nooit sprake kan zijn, maar leuk wordt het niet meer. Ook het fascistische politieke verhaal is simpel en dient slechts als kapstok voor de gekkigheid. Op zich geen probleem als de gekkigheid leuk is, maar afgezien van het eerste half uur, valt dat nogal tegen.

Visueel is het uiteindelijk ook niet echt indrukwekkend. Soms best aardig, maar soms ook niet, waarbij er teveel geknipt wordt in sommige actiescènes. Overigens is dit verder wel een leuk idee, alleen werkte het voor mij niet echt.Overigens wil ik de kostuums en kleding nog even als pluspunt vermelden, want dat zag er allemaal wel goed uit. Uit de rest had duidelijk veel meer gehaald kunnen worden.

2,0*

Interessante Sovjet-film die zijn boeiende en minder boeiende momenten kent.

Het begint allemaal erg sterk met indrukwekkende beelden van een grote mensenmenigte en degelijk camerawerk met af en toe een fraai shot ertussen.

De hoofdrol van de film wordt degelijk gespeeld door de vlotte Vladimir Ivashov, die mij af en toe een beetje deed denken aan Ethan Hawke. Als de film aanvangt met het liefdesverhaal wordt het allemaal een stukje minder boeiend. Zhanna Prokhorenko is overigens wel een mooie vrouw om te zien, en qua camerawerk worden er in die fase regelmatig close-ups van haar en Ivashov gemaakt. Hoewel het verhaal op sommige moment best dramatisch is, zitten er ook luchtige momenten met humor door de film verwerkt. Dat zorgt ervoor dat de film redelijk goed in balans is, al maakt het de boodschap voor mij persoonlijk juist weer wat minder, omdat het einde nu minder hard aankomt.

Ballad of a Soldier is al met al een aangenaam en redelijk charmant filmpje. Indrukwekkend wordt het nooit, maar desalniettemin is het ook verre van slecht te noemen.

3,0*

Redelijk filmpje, dat echter tekort schiet voor een voldoende. Het verhaaltje is op zich wel aardig verzonnen, maar de uitwerking valt een klein beetje tegen. De film heeft een hoog tempo en het grappengehalte is ook best hoog, al zijn de meeste grappen gewoonweg te flauw. Fogler is niet goed genoeg om zo'n film te draaien en de rest van de acteurs zijn ook niet echt overtuigend. Walken is zoals altijd wel goed, al is zijn rol zoals wel vaker niet bijzonder groot. Het leukst zijn eigenlijk de tafeltenniswedstrijden, die nog best spectaculair zijn gemaakt.

een kleine 2,5*

Bambi is misschien wel de Disney met het hoogste jeugdsentiment voor mij.

Wat heb ik vroeger vaak gehuild om de dood van Bambi’s moeder. Het is vermoedelijk tevens de Disney die ik het vaakst gezien heb. We hadden de film op videoband en gezien de korte tijdsduur was het ideaal om deze af en toe eens op te zetten. Wat bij Bambi ten eerste opvalt is de mooie animatie. Waar een film als Dumbo behoorlijk verouderd oogt, daar heeft Bambi daar op dat gebied nauwelijks last van. De dieren zijn zeer mooi getekend en je kunt zien dat er erg veel werk in is gaan zitten.

Het eerste gedeelte heeft een hoog aaibaarheids gehalte, maar is zeker niet het boeiendste gedeelte. Vooral de muziek is wat tegenvallend en daarnaast is het allemaal wat eentonig en kinderlijk. Het moment dat Bambi volwassen wordt, leeft het verhaal ook duidelijk op en wordt het inhoudelijk een stuk boeiender. Het gevecht met een mannelijke rivaal, is erg mooi en tot het einde toe blijft het dan sterk. Wel eindigt het vrij plotseling, tenminste het gaat allemaal nogal snel, maar op zich is dat ook wel weer logisch bij zo’n speelduur.

Bambi is een goedgemaakte Disney klassieker, al blijft het wel zo’n typische film die in de herinnering altijd nog beter was. Normaal gesproken schommelt de score tussen de drie en drieënhalve ster, maar vanwege het sentiment kies ik toch voor de laatste score.

3,5*

Erg mooie film van De Sica. Ik houd wel van dat Italiaanse Neorealisme. De Sica is er behoorlijk goed in.

Het scheelt ook enorm dat er goed geacteerd. Pricó het jongetje steelt hier echt de show. Ik vond hem gelijk vanaf het begin erg aandoenlijk. Het hangt soms tegen het sentimentele aan, maar De Sica weet een paar keer goed die valkuil te omzeilen. Het verhaal is best meeslepend. We zien het vanuit de ogen van het kind en het is behoorlijk wat dat hij allemaal te verduren krijgt.

Het is allemaal op een mooie manier in beeld gebracht en bevat een aantal losstaande scenes, die op zichzelf al erg sterk zijn. Het einde hoort daar ook bij en is bijzonder sterk en memorabel. Deze film is wat onbekender dan zijn andere werk, maar doet zeker niet onder voor zijn bekendere klassiekers.

4,0*

Zo ik had gisteravond weer eens zin in een Allen en ik besloot maar eens voor deze film te gaan.

Ik heb toch al wel wat gekke en rare films gezien en deze past daar moeiteloos tussen. Het is duidelijk nog de begintijd van Allen als regisseur, waardoor deze film op sommige punten som wat slordig en onsamenhangend oogt. Het voordeel is echter dat deze film lekker absurd is en het verhaal te onzinnig voor woorden, waardoor er af en toe lekker wat gekke situaties de revue passeren en Allen ook als acteur hier lekker zijn gang kan gaan.

De hoeveelheid grappen in deze film is erg hoog, het neigt soms zelfs naar het slapstickachtige en daardoor zit er ook wel een hoop flauwigheid tussen, maar gelukkig ook enkele behoorlijke grappige scènes, waardoor ik toch wel een paar keer goed heb moeten lachen. De tramscene met Sylvester Stalone, het bezoek aan de seksboekjeswinkel en de trainingscyclus bij de rebellen zijn leuke hoogtepunten in deze film.

3,0*

Een musical die goed te doen is, al zou je dat na het eerste uur niet zeggen. Mijn vrouw vindt musicals vaak erg goed, zo ook deze film, ikzelf hoop altijd dat het allemaal meevalt.

The Band Wagon behoort in ieder geval tot het rijtje betere musicals. Het verhaal is zowaar best aardig. Fred Astaire vind ik niet zo heel bijzonder en komt in deze film ook niet echt goed voor de dag. Hij probeert af en toe grappig te zijn, maar is dat totaal niet. Cyd Charisse is daarentegen wel een aangename verschijning en straalt enorm veel plezier uit tijdens deze film.

In het eerste uur zijn de muzikale intermezzo’s maar matig, en vond ik ze een stoorzendertje voor het eigenlijke verhaal. Tot mijn verbazing zijn echter de optredens in het laatste half uur van de film wel erg goed. Het enthousiasme en de vrolijkheid straal daar vanaf en vooral de “Band Wagon” zelf is een geweldig stuk. Ik werd er zowaar vrolijk van en dat heb ik niet zo heel vaak bij dit soort films.

Het is jammer van het matige eerste uur, maar het sterke laatste half uur trekt de score voor deze film uiteindelijk toch nog redelijk makkelijk naar een voldoende. Vergelijkbaar met Singin" in the Rain, die ik ook goed te doen vond.

3,0*

Een vermakelijke Godard, maar bijzonder is het allemaal niet.

Niet dat zoiets erg is, maar stiekem hoopte ik natuurlijk dat deze film net zo goed zou zijn als Godard’ s meesterwerk Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux. Daar blijft deze film echter ver van verwijderd. De film is behoorlijk toegankelijk en erg rechttoe rechtaan. Godard maakt gelukkig weer gebruik van zijn vaste actrice Anna Karina, die alleen al door haar verschijning fijn is om naar te kijken.

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor en Godard probeert vooral een lekker luchtig sfeertje te scheppen, wat op zich wel redelijk goed lukt. De humor is soms geslaagd en soms ook niet evenals de dialogen, die ik ook niet altijd geslaagd vond. Desondanks is het tempo wel lekker en kijkt de film door het luchtige sfeertje best lekker weg. Het hoogtepunt is absoluut de dansscène, die erg mooi is om te zien. Verder is het einde ook nog wel aardig, waarbij Godard een vervolg aankondigt op een of ander tropisch eiland.

Een smakelijk tussendoortje al met al.

3,0*

Vermakelijke film, die vooral ook dankzij de prima cast best lekker wegkijkt.

Bruce Willis en Billy Bob Thornton vormen hier een leuke tandem. Die combinatie van hen is grappig, mede doordat ze in de film qua karakter zowat elkaars tegenpolen zijn. Hun discussies zijn soms best grappig. Ook Blanchett doet het meer dan behoorlijk.

De film heeft verder een redelijk tempo, maar vooral de aangename muziek tijdens de film is fijn.Bands als U2 en Dire Straits klinken altijd goed. Het verhaal is verder niet al te bijzonder, zelfs vrij simpel, maar dat is hier niet zo heel erg. Alleen richting het einde wordt het iets minder, maar door de prima cast blijft deze film uiteindelijk overeind staan.

3,0*

Goede film met een Ben Foster, die goed op dreef is. visueel is de film niet de beste, maar het goede verhaal en prima acteerwerk maken veel goed. Ook het verhaal was gelukkig niet al te voorspelbaar met een prima boodschap erin verwerkt. Geen topper dus, maar een hele degelijke film. Ideale film ook om eens bij maatschappijleer te laten zien. Ik denk dat de leerlingen er zeker wel wat van op zullen steken.

3,5*

Best een hele aardige film. Film komt wat traag op gang, maar na een half uur zat ik wel aardig in de film. Verhaaltje stelt niet heel veel voor, maar de invulling ervan is niet verkeerd. Cage doet het goed (al moet hij echt wat aan zijn kapsel doen) als bad-guy en ook zijn handlanger doet het niet verkeerd. Het verloop is voorspelbaar, maar het kijkt allemaal best lekker weg, omdat er wel goed zorg is besteed aan details. kogels die mooi onder water doorschieten, een afgezaagde arm, die blijft bewegen, een mooi kleurenfilter en nog wat andere zaken zorgen ervoor dat het toch een fijne wegkijker is.

3,0*

De tweede film in korte tijd, die ik zie, waarin W.C. Fields de hoofdrol vertolkt. Ook hier speelt hij een soort van goedaardige mopperpot, die wordt lastig gevallen.

Het verhaal stelt niet zo heel veel voor en lijkt meer een soort van kapstok te vormen voor de grappen. Persoonlijk vind ik Fields nooit zo heel grappig. Ook hier valt hijzelf enigszins tegen. Hij is druk en praatgraag, maar kan mij nooit echt aan het lachen krijgen.

Al met al geen verkeerd filmpje. Ietwat wisselvallig, maar zeker niet slecht, waarbij vooral het laatste gedeelte dus veel goed maakt.

3,0*

Gelukkig zijn de bijrollen wel wat grappig. Zijn brutale dochter en zijn vervelende schoonmoeder zorgen wel voor komische momenten. Het hoogtepunt van de film zit echter in het laatste kwartier, waarin een geweldige achtervolgingsscène zit.

Hele aardige film, die eigenlijk van begin tot eind lekker weg weet te kijken. Statham is gewoon perfect voor dit soort rollen en dat blijkt ook weer in deze film. De film is lekker Brits, met af en toe leuke Britse humor. Aan de ene kant de film best voorspelbaar, aan de andere kant toch ook weer niet. In het tweede gedeelte van de film wordt alles namelijk best spannend. Alles is zeker niet groots, maar er zijn ook weinig slechte punten op te merken aan de film. Gewoon prima vermaak voor een leuke doordeweekse avond.

3,5*

Leuke vermakelijke film, met sterke, vlotte actiescenes, die mooi in beeld gebracht worden en waarbij op een originele manier gebruik wordt gemaakt om snelheid te maken door zaken te gebruiken die men tegenkomt.

Visueel ziet de film er prima uit, met een aardige futuristische aankleding, ondersteund door prima muziek. Het tempo van de film is verder lekker hoog en in heb me eigenlijk geen moment verveelt.

Verder moet je de film niet al te serieus nemen, dan is een leuke avond wel gegarandeerd vermoed ik.

3,5*

Inderdaad een herhaling van zetten t.o.v. het eerste deel. Weinig tot nauwelijks verhaal en veel actie. Goede actie, dat zeker, want het is allemaal weer een genot om naar te kijken, want het geren en de gevechten blijven allemaal spectaculair om te zien.

Visueel is het allemaal ook weer in orde, met de vaak lekkere snelle shots en de futuristische aankleding. Ook heeft de film wederom een lekker hoog tempo, waardoor deze net als in het eerste deel nooit verveelt.

Wel jammer is deze keer het gebrek aan een leuke bad-guy. Waar deze in deel een nog een hoop humor had en een aardige uitstraling, daar was de schurk in dit deel zo charismatisloos als een ik weet niet wat.

In zijn geheel echter dus een vermakelijk filmpje, dat echter niet zo goed is als het eerste deel.

3,0*

Het heeft lang geduurd voordat ik mijn tweede Ozu heb mogen aanschouwen, maar gisteravond was het dan eindelijk zover.

Tôkyô Monogatari beviel uitstekend en ook deze film deed dat, al wordt het geweldige niveau van de eerstgenoemde net niet gehaald. Het verschil is echter miniem. Banshun is echter ook een fijne film, die in meerdere opzichten aan Tôkyô Monogatari doet denken. Zo spelen Setsuko Hara en Chishu Ryu wederom de voornaamste rollen. Hara is de dochter Noriko die eigenlijk al te lang vrijgezel is. Ze speelt uitstekend, ziet er geweldig uit en straalt ongelofelijk veel sympathie uit. Ryu is de vader, die het maar wat fijn vindt dat zijn dochter nog bij hem woont, maar daardoor wel haar "ontwikkeling” enigszins in de weg staat.

De band tussen vader en dochter wordt door Ozu op een uiterst fijne manier uitgewerkt. Beide karakters tonen vaak een lieftallige lach, maar onder die lach gaat vaak hun ware gesteldheid schuil, die meestal anders is dan de lach op het eerste gezicht zou doen vermoeden. Die gesteldheid is soms pijnlijk en aandoenlijk, maar doordat beide karakters erg sterk zijn, wordt het nooit te dramatisch. Noriko is duidelijk een vrouw die vindt dat als je trouwt je het met de juiste persoon moet doen. Van scheiden en opnieuw trouwen is ze niet gediend, en dat maakt ze iemand op een gegeven moment ook duidelijk.

Wat ik trouwens een erg mooie scène vond is het uiteindelijk omslagpunt in de film. Het non-verbale acteerwerk van Setsuko Hara is daar trouwens fantastisch. Als ze samen met haar vader in het theater zit, komt ze door een van tevoren verteld leugentje over dat haar vader misschien iemand op het oog heeft om te hertrouwen, tot het besef dat het voor haar beter is om ook te trouwen. Schitterend om te zien is dat.

Ja Ozu is fantastische filmmaker, dat is me na twee films van hem wel duidelijk. Ongelofelijk hoe goed en overtuigend hij een familiedrama zo weet uit te werken dat het ondanks de minimalistische aanpak, toch een enorme indruk maakt. De laatste vijf minuten van de film zijn ook erg mooi trouwens. Minuten, waarin wederom weinig tot niets wordt gezegd, maar de beelden en het non-verbale dat de kijker te zien krijgt, spreekt wel voor zich.

Een zeer mooie film dus wederom van Ozu en mijn derde film van hem gaat sneller aan de beurt komen, daar ben ik wel zeker van.

4,5*

Tja wat zal ik zeggen. Van een film met Pamela Anderson in de hoofdrol verwacht je niet bepaald geweldig acteerwerk. Het lijkt logisch dat ze vooral voor haar uiterlijk is gekozen voor deze film, maar dat alles in de film verder zo slecht zou zijn, was pas echt een tegenvaller.

Regisseur David Hogan laat Anderson in deze film, die zich in de toekomst in het jaar 2017 afspeelt, een soort van actieheldin spelen, alleen komt alles totaal niet uit de verf. Goed de strakke leren outfit waarin ze rondloopt is voor de liefhebbers niet verkeerd, maar zodra de actie begint en ze begint te praten vraag je jezelf af waar je in hemelsnaam naar zit te kijken. Het verhaal is matig, het acteerwerk is om te janken en ook de actie is af en toe te lachwekkend voor woorden. Ook de humor die de film wel pretendeert te hebben komt totaal niet over en verder heeft de film een totaal gebrek aan originaliteit, en ben je als kijker blij als de aftiteling eindelijk over het scherm loopt.

Pamela ziet er aardig uit, en daarmee zijn alle positieve elementen gelijk genoemd. Een echter baggerfilm dus dit prutswerkje.

0,5*

Barbarella kende ik vooral van naam, maar heb ik in al die jaren nog nooit gezien. Het vage verhaal geeft al aan, dat je het allemaal niet te serieus moet nemen en dat doet de film zelf gelukkig ook niet.

Ik snap best dat mensen hier niets aan vinden, maar ik vond het best leuk. Het grote pluspunt is eigenlijk Jane Fonda zelf, die niet alleen precies door heeft hoe ze haar rol van de nodige humor moet voorzien, maar er daarnaast ook nog eens fantastisch uitziet. Al die penibele situaties waar ze in beland en telkens weer van kleding moet verwisselen, was wel grappig gedaan.

Hoewel de diverse settings er vandaag de dag nogal nep uitzien, heeft het wel een bepaalde charme. Het is in ieder geval erg fantasierijk en heeft een heerlijk sfeertje. Heel erg “cheesy” en soms ook lekker fout. Maar uiteindelijk vooral behoorlijk genietbaar. Er gebeurt continu wel wat en het verveelde geen seconde.

Een cultklassieker dus en wat mij betreft eentje, die zijn status zeker verdiend heeft.

3,5*

Humphrey Bogart en Ava Gardner samen, klinkt op papier niet minder dan fantastisch, maar blijkt in de praktijk zijn waarde helaas niet waard te zijn.

Het is een soort van rise en fall verhaal, maar in plaats van een gangster, is deze keer een vrouwelijke filmster het onderwerp. Het idee om het verhaal vanuit drie oogpunten te vertellen is op zich best aardig gevonden, want die drie mannen maakten haar allemaal op een andere manier mee. Aan de andere kant zorgt het ervoor dat het verhaal traag verteld wordt en hierdoor wordt het af en toe wat langdradig.

De momenten waarop Bogart en Gardner samen te zien zijn, zijn met gemak de mooiste momenten van de film. Gardner heeft een geweldige uitstraling en Bogart is degelijk. Toch kreeg ik maar moeilijk feeling met de personages. Het bleef allemaal nogal aan de oppervlakte zweven en daarnaast had ik vaak het idee dat Mankiewicz niet goed wist welke kant hij nu precies op wilde gaan met het verhaal. De dialogen wisten mij op dat gebied ook niet echt te raken.

Er had hier misschien iets meer aandacht besteed kunnen worden aan het drama. Voor mij zelf was het vele gepraat hier op een gegeven moment toch iets teveel van het goede. De interesse ebde in de tweede helft toch wat weg en mede daardoor Duurde het allemaal toch wat langer dan gehoopt. Een kleine tegenvaller wat mij betreft.

2,5*

Toch wel een behoorlijke tegnvaller dit. Kubrick is meestal wel in staat mij te bekoren, maar bij deze film lukte het hem echter niet. Qua cinematografie is er weinig op de film aan te merken. Mooi geschoten plaatjes van omgeving, landschappen in combinatie met een mooie aankleding.

Het verhaal kon mij echter niet pakken. Redmund Barry is wat mij betreft maar een saai hoofdpersonage, die ook maar zwak neergezet wordt door Ryan O'Neal. Zijn hele op en ondergang, waarbij hij uiteindelijk gedesillusioneerd achterblijft, deed mij helemaal niets.

Verder is de muziek op zich best goed, al wordt het richting het einde toe wat eentonig, mede ook natuurlijk omdat de film nogal lang duurt en andere punten ook niet geheel bevielen.

De minste Kubrick tot nu toe van de tien die ik van hem zag. Ik blijf het een zeer goed regisseur vinden, die zijn veelzijdigheid wederom toont met dit kostuumdrama, al is deze film blijkbaar niet echt aan mij besteed.

2,0*

Een van de vreemdste films die ik zag van de Coens. Erg duister en vol zwarte humor, die niet altijd even goed door kwam, maar veel gelukkig ook wel.

John Turturro speelt overtuigend de rol van de schrijver, die even niet weet wat hij met zijn pen aanmoet. Soms verlegen, maar soms ook best mondig. Goodman is op zijn best als hij lekker uitbundig mag spelen en dat doet hij hier, dus met zijn rol zit het ook wel goed.

De film komt wat traag op gang en wordt op een gegeven moment na de moord behoorlijk mysterieus. Ik had totaal niet door dat Goodman de dader was. Verder zijn de scenes met de politieagenten erg sterk. Geweldige humor hebben die mannen trouwens.

Verder eindigt de film wel sterk. Lekker surrealistisch en mysterieus, waardoor ik nog steeds een beetje over de film aan het nadenken ben. Er zaten een paar mindere stukjes in, maar over het algemeen is de film boeiend en weten de Coens m.b.v scherpe dialogen wederom het maximale uit de acteurs te halen. Een film die bij herziening waarschijnlijk nog wel iets duidelijker wordt.

voor nu 3,5*

Aardige film, die de kijker misschien net een keer teveel op het verkeerde been probeert te zetten. Verder degelijk acteerwerk, redelijke actie en een aardig verhaaltje.

3,0*

Ik heb een jaar of 12 geleden deze film ooit eens een keer gezien en afgelopen zondagmiddag was de tweede keer. Ik was erg benieuwd naar wat ik er nu van zou vinden en ik moet zeggen dat het wel een aardige film is. De film is natuurlijk enorm bekend vanwege de benenscène van Stone, maar is verder wel degelijk. De film is redelijk spannend en Douglas doet het ook wel aardig. Stone vondik verder niet zo goed en Verhoeven zou Verhoeven niet zijn als hij de film niet zou voorzien van een behoorlijke hoeveelheid erotische scenes. Hoewel ik niet onder de indruk ben, is het allemaal wel vermakelijk en onderhoudend, dus een voldoende kan er zeker wel vanaf, maar meer zal er echter nooit inzitten.

3,0*

Interessant, en behoorlijk goed dit.

Leonardo DiCaprio laat hier toch wel zien dat hij de potentie heeft een erg goede acteur te zijn. Lang niet elke film waarin hij speelt, acteert hij goed, maar hier wel. Zelfs zeer goed en de manier waarop hij een neerwaartse spiraal inzet is indrukwekkend en geloofwaardig. De rest van de cast is ook niet onaardig en Mark Wahlberg valt ook nog op met een redelijk bijrolletje.

Het is boeiend om te zien hoe de ontwikkeling, die DiCaprio hier meemaakt uitpakt. De regie is vrij sober, wat bijdraagt aan de sterke sfeer. Uiteindelijk loopt het allemaal vrij goed af. Ook dat vond ik hier wel goed bij passen. In zijn geheel is het niet zo indrukwekkend als enkele andere films in het genre, zoals Christian F. en Requiem for a Dream. Maar desondanks is het verder behoorlijk goed, dankzij vooral het erg sterke acteerwerk van DiCaprio.

3,5*

Geweldige Batman film van Burton en nog beter dan de films van Nolan.

Geef een creatieve regisseur als Burton de kans zich uit te leven op een film als Batman, en dan krijg je deze prima film als resultaat. Vooral de sfeer in deze film is echt geweldig. Gotham City heeft iets aparts, iets mystieks en ademt gewoon echt Batman uit. Het voelt allemaal erg duister aan, zoals het ook hoort rondom Batman. Heldere kleuren horen immers niet thuis in een film als deze.

Michael Keaton speelt de rol van Batman naar behoren. Hij speelt een af en toe nogal twijfelende Batman, maar dat past wel goed bij deze rol. De show wordt echter duidelijk gestolen door Batmans aartsvijand. Jack Nicholson speelt namelijk op fraaie wijze “The Joker” en maakt van hem een uiterst irritant en haast pervers mannetje, wiens spel uitermate boeiend is, om naar te kijken.

Voeg daarbij nog de prima muziek van Danny Elfman en een degelijk verhaal en je hebt een film te pakken die uiterst genietbaar is en die na als die jaren nog niets aan kracht heeft ingeboet.

4,0*

Tja waar het derde deel al een behoorlijke achteruitgang was, daar is dit deel nog een stuk minder.

Schumacher doet wederom de regie en waar zijn eerste film al veel minder duister was, daar is deze film helemaal een blije kleurenpracht geworden. Ja op zich zijn het zeker geen lelijke kleuren, maar het past gewoon niet bij Batman. Maar was het nu een echt entertainende film geweest, dan was het misschien niet eens zo erg geweest.

Schwarenegger is vaak wel geinig, maar in deze film is hij totaal miscast en daarnaast zet hij een uiterst belabberde rol neer. De ene oneliner van hem is nog slechter dan de andere en daarnaast acteert hij ontzettend beroerd en gaat er ook totaal geen dreiging van hem uit. Sowieso mist deze film het element spanning en is de entertainmentwaarde redelijk laag. Clooney speelt een redelijke Batman, maar voert in deze film soms een onnatuurlijke strijd met Robin. Het enige karakter uit deze film dat nog wel vermakelijk is, is Poison Ivy, die overdreven maar wel redelijk leuk wordt neergezet door Uma Thurman.

Gelukkig is Thurman er, en heeft de film her en der nog een klein beetje amusementswaarde, waardoor de film toch nog wat puntjes binnenhaalt.

1,5*

Batman was nooit mijn favoriete comic-figuur en zal het ongetwijfeld ook nooit meer worden. Nolan blies met deze film het leven van Batman toch wel weer nieuw leven in, want dat was aardig opgebrand na de flop Batman & Robin. Dat lukt Nolan op zich redelijk, al haalt deze film nooit het niveau van de Batmanfilms van Burton. Nolan hanteert een vrij duistere stijl en probeert een beetje terug te keren naar de stijl van de Burton films, al blijven die op het gebied van sfeer toch wel een heel stuk beter dan deze.het wordt allemaal iets te serieus genomen in deze film lijkt het wel. Het verhaal is verder goed opgebouwd en Christian Bale zet zijn personage gewoon goed neer en de film bevat aardige bijrollen van Caine en Oldman. Cillian Murphy is trouwens ook erg sterk als Scarecrow. Het is wel aardig om te zien hoe het verhaal van Batman nu allemaal begonnen is en de film is redelijk onderhoudend, maar een topfilm kan ik er helaas niet in ontdekken.

3,0*

Het grote verschil van deze Batman film t.o.v. de vorige twee films is dat Tim Burton het stokje heeft overgeven aan Joel Schumacher.

Schumacher is op zich zeker geen slechte regisseur en heeft een paar prima films op zijn naam staan. Maar met Batman kan hij toch veel minder overweg dan collega Burton is deze film is dan helaas ook stukken minder dan zijn twee voorgangers. Vooral de sfeer van deze film is opvallend anders. Waar de vorige twee films een duistere grimmige sfeer hadden, daar heeft deze film een veel vrolijkere toon qua kleuren. Persoonlijk vind ik dat jammer, omdat dat duistere nu eenmaal meer bij het personage Batman past.

Batman wordt deze keer gespeeld door Val Kilmer, die het redelijk doet. Two-Face is op papier de belangrijkste schurk in deze film. Het optreden van Tommy Lee Jones sneeuwt echter een beetje onder bij de uitbundige rol van Jim Carrey, die in zijn rol als The Riddler helemaal los gaat en Jones tot een soort figurant maakt. Nu moet ook gezegd worden dat de personages van de schurken niet zo heel erg uitgewerkt worden hier. Vooral met Jones had veel meer gedaan kunnen worden. Verder is Kidman nog een leuke aanvulling als de vrouwelijke stoeipoes hier.

De film mist vooral balans in de schurkenrollen en heeft niet de juiste sfeer en het echte “Batmangevoel”. Een matige film dus.

2,0*

Een waardige opvolger van Batman, maar net wat minder dan de eerste film.

Naar het schijnt kreeg Burton bij deze film nog meer de vrije hand dan bij de eerste film en dat resulteert wederom in prachtige decors, een lekker duister sfeertje, behoorlijk goed uitgewerkte personages, fijne muziek en een goed verhaal.

Net als in de vorige film speelt Michael Keaton de rol van Batman. Hij doet het naar behoren, maar ook in deze film zijn het de schurken die de echte hoofdrol voor zich opeisen. Danny DeVitto speelt een vermakelijke rol als de Penguin, al is het wel jammer dat er van hem niet zoveel dreiging uitgaat als van bijvoorbeeld “The Joker”. Daardoor is de dreiging toch wat minder aanwezig hier. Michelle Pfeiffer speelt ook een leuke rol als Catwoman, die op wraak uit is. Verder heeft Christopher Walken nog een leuk klein rolletje als de slechte Max Shreck.

Gewoon een leuke film in de reeks.

3,5*

Vermakelijk filmpje, al oogt het allemaal wat onevenwichtig. Het concept is leuk en het begin is ook erg vermakelijk. Leuk om Kitano weer eens zeer droog te zien spelen. Ik vond vooral het moment dat hij alles uitlegt behoorlijk vermakelijk. De eerste 20 minuten op het eiland zijn ook erg vermakelijk. Grof, hard en tot op dat moment neemt de film zich gelukkig ook niet te serieus. Des te jammer is het dat daarna de film zich meer gaat richten op het drama en alle liefdesperikelen tussen veel jongens en meiden.

Dat is echt zonde, want het voelt overbodig aan, de film wordt er onevenwichtig door en ook langer, dan je voor een simpel verhaaltje als dit nodig hebt. Toch blijft het nog wel enigszins vermakelijk om te volgen, mede ook omdat ik best benieuwd was hoe het af zou lopen. De laatste scène van Kitano is trouwens wel hilarisch. Voldoende, dat wel, maar er had zeker meer in gezeten.

3,0*