Log

Uiterst merkwaardige Marvelproductie waarin afgekeurde superhelden Yelena Belova [Florence Pugh], John Walker [Wyatt Russell] en Ava Starr [Hannah John-Kamen] door Valentina de Fontaine [Julia Louis-Dreyfus] naar een afgesloten ruimte voor vernietiging. Niemand had gerekend op de aanwezigheid van Bob [Lewis Pullman], een ogenschijnlijk depressieve jongeman zonder superkrachten. Blijkt natuurlijk geen toeval. De flinke dosis humor die Eric Pearson en Joanna Calo in het scenario stopten, slaan lange tijd dood door de gebrekkige timing van Schreier en de cast. Maar wanneer ‘The Sentry’ eindelijk zijn opwachting maakt, krijgt deze tot dan toe veel te luchtige SF-actiefilm een veel duistere toon en wordt het een hele andere (en aanzienlijk betere film) met originele visuele effecten en een opmerkelijk ontroerende ontknoping. Wacht tot het eind van de aftiteling voor een lange extra scène die vooruitblikt op het vervolg van deze reboot.

Braaf, eerbiedig portret van topvoetballer Cristiano Ronaldo waarin hij vaak te zien is met zijn zoontje Cristiano jr. om zijn voorbeeldige ouderschap te onderstrepen. Louter familie en vrienden komen aan bod in de narcistische documentaire dat uiteraard mooie voetbalplaatjes bevat, maar verder alleen interessant is wanneer Ronaldo te maken krijgt met een tegenslag. De finale van de Champions League tussen Real Madrid en stadsgenoot Atletico, het rampzalige WK 2014 en de verkiezing van speler van het jaar (met de onvermijdelijke Lionel Messi als grote concurrent) aan het eind van het kalenderjaar komen voorbij. Voer voor fans, te weinig diepgang voor de meer kritische voetballiefhebber.

Broers Gummi [Sigurð Sigurjónsson] en Kiddi [Theodór Júlíusson] zijn elkaars buren en fokken allebei schapen, maar de laatste 40 jaar hebben ze elkaar niet meer gesproken. Aan deze status quo komt een einde wanneer een veearts [Charlotte Bøving] een dodelijke ziekte vaststelt bij Kiddi’s rammen. Dat betekent dat alle dieren in de omgeving (dus ook die van Gummi) moeten worden geruimd. Gummi komt verhaal halen, maar toch proberen de broers elk op hun eigen wijze hun kudde te redden. Stemmig familiedrama met twee excentrieke, weinig sympathieke personages scoort vooral vanwege de prachtige locatie waarmee Hákonarson het isolement van de twee broers versterkt. De ontknoping tijdens een sneeuwstorm is de beloning voor de geduldige kijker.

Michael Jackson is dood en nooit veroordeeld voor seksueel overschrijdend gedrag, laat staan pedofilie. In de VS is het blijkbaar toegestaan om vermeende slachtoffers hun verhaal te laten doen. Reed verschuilt zich achter de drogreden dat hij seksueel kindermisbruik aan de kaak wil stellen. Daarvoor had hij moeten spreken met slachtoffers van mensen die wél zijn veroordeeld zodat de geïnterviewden niet hoeven worden blootgesteld aan de haat en nijd waar Robson, Safechuck en andere vermeende slachtoffer van Jackson mee te maken hebben. Maar ja, Michael Jackson = kassa! Ik heb twee woorden voor Dan Reed: Jimmy Saville.

Het leven van rechercheur moordzaken Patrick Walker [Tom Hardy] is in een neerwaartse spiraal geraakt sinds hij zich liet overhalen om politicus Lawrence Beaumont [Forest Whitaker] de hand boven het hoofd te houden. Zijn huwelijk is op de klippen gelopen en hij kan geen van zijn collega’s meer te vertrouwen. Dan ontdekt een nieuwe collega [Jessie Mei Li] dat de zoon [Justin Cornwell] van Beaumont betrokken is bij een brute roofoverval. Het onderzoek krijgt een persoonlijke betekenis wanneer Patricks ex [Jill Winternitz] een pion wordt in een schaakspel tegen de gevaarlijkste spelers in de misdaadwereld. Grimmige misdaadthriller is Hardy op het lijf geschreven. Het warrige plot met een overschot aan personages kun je gemakkelijk vergeven wanneer de regisseur van The Raid: Redemption laat zien dat hij nog altijd een meester is in het maken van lange, gewelddadige, adembenemende actiescènes.

Liefdevolle parodie op de filmgenres die populair waren tijdens de hoogtijdagen van de zwijgende film in de jaren 20. Zo is daar een thriller over de bemanning van een onderzeeër met nog maar voor 48 uur zuurstof en een defect waardoor het niet naar de oppervlakte kan komen. De tweede verhaallijn betreft houthakker Cesare [Roy Dupuis] die met drie collega’s op zoek gaat naar ‘The Red Wolves’ die de klassieke vamp Margot [Clara Furey] hebben ontvoerd. Maddin en Johnson introduceren daarnaast vele andere half uitgewerkte verhaallijnen die eruit zien als authentieke, getinte zwijgende films (inclusief dubieuze visuele effecten) en de beeldtaal kopiëren van met name de Duitse expressionistische cinema en de Russische montage-cinema. Knap gemaakt en in het begin zeer plezierig om naar te kijken, maar de vele verhaallijnen zijn verwarrend en de herhaling van steeds dezelfde technieken en bewuste verspringingen beginnen na een half uur wel wat vervelen. Een typisch geval van te veel van het goede. Er zijn bijrollen voor onder anderen Udo Kier, Geraldine Chaplin, André Wilms en Charlotte Rampling. De tussentitels met het RW-kader is een verwijzing naar DW Griffith, de vader van de cinema die zijn eigen logo (DW) toevoegde aan alle tussentitels in zijn films.

Waarschuwend verhaal over de seksuele avonturen van vriendinnen George [Marilyn Lima] en Laetitia [Daisy Broom] met rokkenjager Alex [Finnegan Oldfield] die vrienden bij hem uitnodigt om te feesten terwijl zijn rijke ouders op vakantie zijn. Van het een komt het ander. De ironische titel verklaart deels de naïviteit van deze tieners met betrekking tot groepsseks. Gebaseerd op ware gebeurtenissen waarvan Husson niet wist of ze er een melodrama of een farce van moet maken. Het resultaat houdt zwalkend het midden tussen deze twee uitersten.

Jonni Remmler plundert het subgenre “ruimtemissie naar onverkende planeet loopt uit op een ramp” voor een SF-horrorfilm vol jumpscares die feitelijk flarden van herinneringen zijn van Riya [Eiza González] die in haar eentje ontwaakt en zich natuurlijk afvraagt waar iedereen is gebleven. Wie (net als ik) hoop dat Iko Uwais (The Raid) aan boord was om de boel op te schudden, komt bedrogen uit: hij heeft maar een paar minuten schermtijd. Flitsende montages van “enge” beelden maken nog geen goede horrorfilm, daarvoor heb je een fatsoenlijk verhaal en spanningsopbouw nodig.

Moth Winn [Jason Isaacs] lijdt aan Corticobasale Degeneratie, een terminale hersenaandoening die het vermogen om te bewegen, te onthouden en te praten aantast. Moth en zijn echtgenote Raynor [Gillian Anderson] zijn bijna al hun geld kwijtgeraakt en storten zich op een lange, meerdaagse wandeltocht langs de Engelse zuidwestkust. Mooie, romantische plaatjes van een deel van Engeland waar de tijd in veel opzichten stil lijkt te hebben gestaan. Moth en Raynor ontmoeten onderweg verschillende mensen en krijgen te maken met tegenslag, maar van een verhaal of een persoonlijke ontwikkeling is nauwelijks sprake. De regelmatig aanzwellende strijkers moeten ons doen geloven dat het allemaal heel ontroerend is, maar dat valt een beetje tegen.

Rupert Grint hamert een nieuwe nagel in de doodskist van zijn acteercarrière met deze flauwe actiekomedie. Grint speelt bandmanager Jonny Thorpe die in 1969 samen met de hippieband die hij onder zijn hoede heeft de maanlanding in scène moet zetten in opdracht van een intimiderende Vietnamveteraan met PTTS [Ron Perlman] die denkt dat Jonny hem Stanley Kubrick kan bezorgen. Een verspilling van tijd, geld en wat er nog over is van talent. Kijk liever Fly Me To The Moon.

Milly [Toni Collette] en Jess [Drew Barrymore] zijn hartsvriendinnen sinds ze elkaar op hun twaalfde leren kennen. Jess heeft een liefhebbende echtgenoot [Dominic Cooper], een zoon [Ryan Baker] en een dochter [Honor Kneafsey] terwijl het Jess en Jago [Paddy Considine], maar niet lukt om een kind te verwekken. De vriendschap neemt een wending wanneer bij Milly borstkanker wordt en Jess kort daarna eindelijk in verwachting blijkt te zijn. Ook dankzij het scenario van Morwenna Banks voelt de vriendschap tussen Milly en Jess authentiek, met alle ups en downs, de ruzies en de momenten van vergeving, maar vooral de humor waarmee ze elkaar altijd weer lijken op te kunnen beuren. Grappig, ontroerend en dankzij de uitstekende cast nooit sentimenteel.

In 1920 is Barones Marguerite Dumont [Catherine Frot] beschermvrouwe van ‘Amadeus Circle’, een groep operaliefhebbers die benefietconcerten organiseren waarvan de opbrengsten naar oorlogswezen. Marguerite doet zelf aan elk concert mee, maar heeft één probleem: ze kan totaal niet zingen en niemand heeft wil of durft dat haar te vertellen. Sterker nog: ze krijgt staande ovaties en een uitnodiging om haar officiële operadebuut te maken in Parijs. Froth is uitstekend in de titelrol, maar het scenario van Gianolli en Marcia Romano draait volledig om die ene centrale grap terwijl het basisgegeven zich bij uitstek leent voor een satire op de klassenmaatschappij of een bespiegeling op de vraag wie of wat bepaalt wat “mooie” muziek is. Een jaar later maakte Stephen Frears het veel betere Florence Foster Jenkins (met Meryl Streep) op basis van hetzelfde gegeven..

Ambitieuze rodeokampioen Luke [Scott Eastwood] en studente Sophia [Britt Robertson] leren elkaar kennen na een rodeo en krijgen bijzondere band nadat het leven van Ira Levinson [Alan Alda] redden. Wat volgt is een dubbele dosis tenenkrommende boeketreeksromantiek uit de koker van Nicholas Sparks. We zijn niet alleen getuige van de voorspelbare, kleffe, opbloeiende, clichématige romance tussen Luke en Sophia, maar ook van de bijna net zo onuitstaanbare herinneringen van Ira aan zijn grote liefde Ruth [Oona Chaplin]. Er is zonder meer een makt voor dit soort romantische nonsens, maar ik mag toch hopen dat ik niet de enige ben die dit soort drek nauwelijks uit kan zitten, hoe mooi het er ook uit mag zien.

De steenrijke Florence Foster Jenkins Gs alles wat een operadiva nodig heeft … behalve een stem. Dat weerhield haar er niet van om op 75-jarige leeftijd te zingen in Carnegie Hall en zelfs een plaat te maken die nog altijd een cultstatus heeft. Frears portretteert Jenkins (sublieme gespeeld door Meryl Streep) tijdens haar laatste levensjaar waarin ze onder aansporing van haar talisman St.-Clair Bayfield [Hugh Grant, eveneens voortreffelijk] en onder muzikale begeleiding van pianist Cosmé McMoon [Simon Helberg] haar droom najaagt. Frears gebruikt Jenkins als vehikel om de hypocrisie van de rijken (die Jenkins alsmaar vleien) en de klassenmaatschappij flink op de hak te nemen, vooral tijdens het concert in Carnegie Hall waarbij het publiek bestaat uit een strikt gescheiden mix van rijke vleiers en soldaten van meer bescheiden komaf. Intelligent, zeer onderhoudend.

Weduwnaar en advocaat Elliot [Paul Rudd] is met zijn tienerdochter Ridley [Paul Rudd] onderweg naar een steenrijke potentiële cliënt, de excentrieke en ernstig zieke Odell [Richard E. Grant], wanneer ze een jonge eenhoorn aanrijden. Uit paniek besluit Elliot het lichaam van het beest in de kofferbak te stoppen. Tijdens de kennismaking met Odell, zijn echtgenote Belinda [Téa Leoni] en zijn zoon Shepard [Will Poulter] blijkt de eenhoorn nog te leven. Chaos en incidenteel bloedvergieten volgt in deze mislukte horrorkomedie waarin Grant, Leoni en Poulter hun rollen spelen alsof dit de satirische horror was die het had moeten zijn en dat rijmt totaal niet met de vertolkingen van Ortega en Rudd die doen alsof ze in een slecht melodrama zijn beland. Het komt aardig in de buurt. De CGI-eenhoorns zijn bovendien totaal niet overtuigend.

De 12-jarige Jamie [Mae van de Loo] is net met tegenzin naar een doveninternaat verhuisd wanneer ze hoort dat haar vader [Arjan Bouwmeester], moeder [Bente Jonker] en zus [Josephine Koning] onderweg zijn naar Parijs omdat Jamies (eveneens dove) oma [Petra Karlas] ernstig letsel heeft opgelopen als gevolg van een val. Jamie weet niet wat te doen, maar haar nieuwe klasgenoot Imane [Douae Zine El Abidine] haalt haar over om samen per trein naar Parijs te reizen. De reis verloopt niet volgens plan en de meisjes moeten zichzelf te redden in een onbekende omgeving. Van Kilsdonk filmt de film voornamelijk vanuit Jamies perspectief , dus zonder geluid en muziek. Imane heeft een cochleair implantaat waarmee ze wat makkelijk kan communiceren en dat speelt ook een rol in de relatie tussen Jamie en Imane. De titel slaat op een liedje van de punkband The Ear Wurms met wie de Jamie en Imane (in één van de hoogtepunten uit deze volwassen film voor de jeugd) ondanks hun beperking leren samen te genieten van muziek. Van Kilsdonk slaagt er opnieuw in om haar jeugdige cast volkomen naturel te laten acteren. Een heerlijke familiefilm.

Drie verhaallijnen waarin het pandjeshuis van Alton [Vincent D’Onofrio] een rol speelt. Vernon [Lukas Haas] verpandt er zijn geweer vlak voor hij met Raw Dog [Paul Walker] en Randy [Kevin Rankin] een poging doet het methlab van Stanley [Norman Reedus] te beroven. Richard [Matt Dillon] arriveert met zijn kersverse bruid [Rachelle Lefevre] die hij achterlaat wanneer hij daar stuit op de verlovingsring van zijn eerste echtgenote [Pell James] die zes jaar geleden spoorloos verdween. Elvis-imitator Ricky Baldoski [Brendan Fraser] is platzak en laat zich inpalmen door een mysterieuze man [Sam Hennings] die hem roem en rijkdom belooft. Afgezien van een seksistische ondertoon is het scenario van Adam Minarovich amusant en vernuftig gestructureerd, maar Kramers regie is er eentje van de

Op Kerstavond besluiten boezemvrienden Ethan [Joseph Gordon-Levitt], Isaac [Seth Rogen] en Chris [Anthony Mackie] de bloemetjes buiten te zetten. Ethan is nog steeds verkikkerd op zijn ex-vriendin [Lizzy Caplan], Isaac wil nog een keer goed high worden voordat zijn vrouw [Jillian Bell] bevalt en footballspeler Chris wil content voor zijn succesvolle Instagramaccount. Grotendeels geïmproviseerde komedie is rommelig en regelmatig vermoeiend, maar de chemie tussen de hoofdrolspelers en een vertederende ontknoping maken veel goed. Michael Shannon is hilarisch als een drugsdealer met een hogere missie. Onder anderen James Franco en Miley Cyrus spelen zichzelf in kleine bijrolletjes.

Toneelschrijver Alan Bennett [Alex Jennings] woont in een straat in Camden Town waar de thuisloze Mary Shepherd [Maggie Smith] sinds 1974 woont in een bestelwagen. Alan komt nader in contact met deze vrouw omdat ze regelmatig zonder toestemming gebruikmaakt van zijn toilet. Mary is veelvuldig onderwerp van gesprek onder buurtgenoten en sociale werkers komen, maar Mary en haar bestelwagen blijven. In de jaren die volgen ontstaat een band tussen Alan en Mary. Een “grotendeels waar verhaal” geschreven door Bennett zelf op basis van zijn memoires. Jennings en Smith zijn een prettige ‘odd couple’, maar het plot is wel wat aan de magere kant.

Iremar [Juliano Cazarré] en Galega [Maeve Jinkings] verdienen op verschillende manier hun geld bij een Braziliaanse rodeo waar ze hun dochter Cacá [Alyne Santana] grootbrengen. Iremar heeft andere ambities, maar daar valt weinig van te merken in dit haast plotloze drama dat vooral moet hebben van de authentieke sfeer. Geen film voor mensen die hopen op een verhaal, maar voor de liefhebbers is er wel een (onnodig) lange seksscène met een zwangere vrouw. Dit won zowaar een vrachtlading aan festivalprijzen!

Tom [Adam Scott], Sarah [Toni Collette] en hun kinderen Max [Emjay Anthony] en Beth [Stefania LaVie Owen] kijken bepaald niet uit naar Kerst want dan kom Sarahs zus [Allison Tolman] met haar man [David Koechner] met haar vier kinderen de rust verstoren. Wanneer Max het doelwit wordt van pesterij goot hij de brief die hij voor Kerstman had geschreven boos weg. En dat is reden voor Krampus [Luke Hawker], de “schaduw van de Kerstman” om de feestdagen op duistere wijze te verstoren. Horrorkomedie begint veelbelovend en opent deuren naar een scherpe satire op het materialisme en de opgedrongen gezelligheid van de feestdagen, maar gooit die halverwege definitief dicht terwijl het zich ontpopt als een conventionele (doch nog altijd luchtige) horrorfilm. Dankzij de fijne cast is dit in ieder geval één van de beste Kersthorrorfilms.

Jupiter Jones [Mila Kunis] wordt inzet van een mythologische machtsstrijd tussen Lord Balem Abrasax [Eddie Redmayne] en zijn jongere broer Titus [Douglas Booth] met de heroïsche Caine Wise [Channing Tatum] als pion. De Wachwoski’s laten hun fantasie de vrije loop en dus is er een vage mythologie die (tevergeefs) uitgebreid wordt uitgelegd en wordt onderbroken door zonderlinge actiescènes. Het ziet er spectaculair uit, maar Redmayne is onbedoeld hilarisch, Jupiter is een slappe heldin en de chemie tussen Kunis en Tatum is ver te zoeken. Over gebakken lucht gesproken.

Berg schetst een boeiend portret van blueszangeres Janis Joplin die in 1970 op 27-jarige leeftijd stierf als gevolg van een overdosis heroïne. Familie, jeugdvrienden en muzikanten (onder anderen van Big Brother Holding Company) halen herinneringen op die het beeld bevestigen dat Joplin schetst in de door Cat Power voorgelezen brieven die ze ook in haar laatste levensfase schreef. Uiteraard komen hoogtepunten als Monterey Pop 1967 en het Woodstock voorbij, maar Berg ziet erop toe dat de muziek nooit het bijzondere, tragische verhaal achter de mythe overschaduwt.

Tarantino’s 8e film (met een Oscarwinnende score van Ennio Morricone) is een Amerikaanse versie van de spaghettiwestern. Premiejager John Ruth [Kurt Russell] is onderweg naar Red Rock om de premie op te eisen voor zijn gevangene Daisy Domerque [Jennifer Jason Leigh] wanneer zijn koets wordt aangehouden door Marquis Warren [Samuel L. Jackson] die de premies voor drie dode bandieten op wil strijken. Later krijgt ook de nieuwe sheriff Chris Mannix [Walton Goggins] een lift. Door een naderende sneeuwstorm wordt dit kwartet gedwongen om een nacht door te brengen in de winkel van Minnie Mink [Dana Gourrier]. Daarbij krijgen ze gezelschap van beul Oswaldo Mobray [Tim Roth], Sandy Smithers [Bruce Dern], die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog als generaal aan de verliezende kant streed, veedrijver Joe Gage [Michael Madsen] die naar eigen zeggen onderweg is naar zijn moeder om Kerst te vieren en Bob [Demián Bichir] die zelf $ 10.000 dollar waard is. John vermoedt dat één van hen hier is gekomen om Daisy te bevrijden. Maar wie? Dat is de centrale vraag in deze eigenzinnige western met een geweldige cast, vlijmscherpe dialogen, een aantal verrassende wendingen en een spannende finale. Maar gezien het onvermijdelijk gebrek aan actie is dit met een speelduur van 160 minuten is dit aan de lange kant.

Vijf stuntmannen kruipen in de rol van “Hardcore” Henry voor de eerste actiefilm die is vormgegeven als een First Person Shoot Em Up. Henry ontwaakt in een laboratorium waar zijn echtgenote [Haley Bennett] met hulp van Jimmy [Sharlto Copley] hem omgebouwd heeft tot een schier onverwoestbare mens/machine. Henry krijgt opdracht een oplader te stelen die zich bevindt onder het hart van Slick Dimitry [Andre Dementieve] en dat is wel zo’n beetje het plot. Wat volgt is een werkelijk adembenemende non-stop achtbaanrit vol knappe stunts en actiescènes. Bij uitstek geschikt voor 4DX, maar verscheen helaas twee jaar voordat die kijkervaring zijn intrede deed in Nederland. Het grote probleem met deze gaming-benadering is dat je het idee hebt dat je zit te mee te kijken met iemand die aan het gamen is. En dat is nu eenmaal veel minder leuk dan zelf achter de knoppen zitten.

Vanwege de aanstaande gezinsuitbreiding zijn Simon [Jason Bateman] en Robyn [Rebecca Hall] net verhuisd. Tijdens een uitje wordt Simon aangesproken door een oud-klasgenoot die Simon zich pas op een later moment herinnert. Robyn steelt zich vriendelijk en gastvrij op, maar Simon wil het contact het liefst direct verbreken. Wat lijkt op een generieke stalkerthriller krijgt een interessante dimensie wanneer Gordo’s verleden zich ontvouwt. Edgerton (die ook het sterke scenario schreef) laat je lang in het ongewisse over Gordo’s motief, ook door zijn genuanceerde spel. Bateman en Hall leveren eveneens prima werk af.

Op 11 ,maart 2011 was er een aardbeving met een kracht van 9.0 op de schaal van Richter op ongeveer dertig kilometer diepte met het epicentrum zo’n 130 kilometer ten oosten van Japan. Het was de zwaarste gemeten aardbeving in de regio en het veroorzaakte een tsunami waardoor de Fukushime Daiichi kernreactor overspoeld werd door golven tot 13 meter hoog die met een snelheid van tegen de 800 kilometer per uur het vaste land bereikten. De Italiaans journalist Pio d’Emilia was in die omgeving werkzaam als verslaggever van een Italiaanse nieuwszender en filmde de reacties van getroffenen, ook tijdens het half uur tussen de aardbeving en de tsunami. Aan de hand van Willem Dafoes commentaar onthult deze documentaire hoe de Japanse besluitvorming na afloop van de ramp (toen de internationale aandacht was afgedwaald) en geeft tevens inzicht in de Japanse cultuur om de reacties daarop te verklaren. Een boeiend, relevantie geschiedenisles onder anderen geproduceerd door Greenpeace die blijkbaar gelooft dat de steun voor nucleaire energie door deze ramp sterk is afgenomen. Het voornaamste minpunt is het aanvullende commentaar van de mechanisch klinkende Rachel Roberts en van Hal Yamanouchi die door zijn accent moeilijk te verstaan is.

Compilatie van archiefbeelden (in zwart-wit) van Moskou en Leningrad van de staatsgreep die op 19 augustus 1991 plaatsvond terwijl het toenmalige staatshoofd Mikhail Gorbachev was afgereisd naar de Krim, en de vier dagen die erop volgden. Er is geen verteller, de speeches van politici en vooraanstaande burgers worden afgewisseld met terloopse commentaren van omstanders en passanten. In het collectief geheugen groeide Boris Yeltsin uit tot volksheld door op een tank te klimmen en de militairen op te roepen niet te schieten op burgers. Loznitsa zet daar vraagtekens bij, maar die komen onvoldoende tot uiting. Als terugblik op een sleutelmoment uit de recente Russische geschiedenis is dit zonder meer zeer waardevol.

Tris [Shailene Woodley], Caleb [Ansel Engort] en Four [Theo James] hebben dankzij Johanna [Octavia Spencer] onderdak gekregen van de Amity-factie. Ze slaan op de vlucht wanneer Jeanine [Kate Winslet] een klopjacht is begonnen om iemand te vinden die 100% ‘Divergent’ is. Dat is namelijk de enige die een vijfhoekige kistje kan openen die waarschijnlijk informatie bevat dat een einde kan brengen aan het conflict tussen The Founders en The Divergent. Woodley houdt zich knap staande in deze visuele aanslag aan special effects en deze tweede films uit de serie kan tenminste nog claimen dat het iets van originaliteit heeft. Maar blijft een rip-off van The Hunger Games. Vervolg: The Divergent Series: Allegiant.

Sinds de ondergang van The Founders heeft Evelyn [Naomi Watts] van de Erudite-factie de macht overgenomen. Onvrede over haar manier van leiding geven leidt tot een breuk ingeleid door Johanna [Octavia Spencer] en bedreigt de stabiliteit in Chicago. Daardoor ontstaat er ook een rift binnen de ‘Divergent’: Tobias [Theo James] blijft loyaal aan Evelyn terwijl Tris [Shailene Woodley] zich aansluit bij ‘The Bureau’ van David [Jeff Daniels]. Is er nog een manier om de facties bijeen te houden of ontaardt Chicago in een bittere machtsstrijd? Door de personages te splitsen neemt het verhaal (eindelijk) een wending die afwijkt van The Hunger Games waardoor het een stuk origineler is dan de twee voorgangers. De verlichtende humor is een pre evenals de substantiële rollen voor Watts en Daniels. Desondanks was dit een enorme flop. Uiteindelijk zag het laatste deel (Ascendant) nooit het daglicht, naar verluidt omdat enkele hoofdrolspelers zich terugtrokken uit de serie. Er zijn ergere dingen in de wereld. Je kunt altijd nog het boek lezen!

Eigenzinnige wetenschappers Oliver Impey en Jane Mellanby kochten na hun huwelijk het vervallen landgoed Cumnor Place. Ze knapten het op en brachten hun kinderen Edward, Matthew, Lawrence en Harriet daar op. Oliver overleed op 1 januari 2006, Jane op 8 februari 2021. Omdat de kinderen de erfbelasting niet kunnen opbrengen, besluiten ze het huis te verkopen. Dat betekent wel dat ze het leeg moeten achterlaten. Deze documentaire volgt de kinderen tijdens dat proces waarbij talloze herinneringen naar boven komen waardoor zij de relatie met hun overleden ouders in een nieuw perspectief zien. En dat heeft ook invloed op hun eigen kinderen en kleinkinderen die erbij betrokken zijn. Een scherp geïllustreerd familie portret waarvan wel moeilijk te achterhalen is wat de universele boodschap is.

(reactie op ander bericht)



De geluidsopnames met steunbetuigingen van landgenoten maken duidelijk dat de meningen altijd verdeeld zijn geweest over Riefenstahl. Deze documentaire brengt concreet bewijs dat Riefenstahl loog oversleutelmomenten uit haar Nazi-verleden.

Na een politiek gemotiveerd steekincident vluchtte Sergei [Grigory Dobrygin] met zijn echtgenote Natalia [Chulpan Khamatova] en dochters Alina [Naomi Lamp] en Katja [Mirosalve Pashutina] van Rusland naar Zweden. Alina en Katja hebben hun draai gevonden op een Zweedse school wanneer Sergeis asielverzoek wordt afgewezen wegens gebrek aan overtuigend bewijs. De enige troefkaart die het gezin nog achter de hand heeft, is Katja. Zij was ooggetuige van de steekpartij, maar haar ouders wilden haar beschermen voor een trauma. Nu hangt de toekomst van het hele gezin af van haar en dat heeft onvoorziene consequenties. Avranas en coscenarist Stavros Pamballis uiten scherpe kritiek op het strenge asielzoekersbeleid van Zweden (en anderen). Niet door zwaar op de hand te zijn, maar door overdreven stilering (de mistroostige, kleurloze gebouwen), sardonische humor (de cursus ‘EHBO met een glimlach’ is een bitterzoet hoogtepunt) en een extreem nauwkeurige mise-en-scène die de kilheid van het systeem versterkt. De vier hoofdrolspelers zijn voortreffelijk, maar Alicia Eriksson steelt de film als de ‘stemmingscoach’. Bijtend grappig en verontrustend tegelijk.

In augustus 1945 keert concentratiekampoverlever Susanne Wallner [Hildegard Knef]terug naar haar ernstig beschadigde woning in het grotendeels platgebombardeerde Berlijn om te ontdekken dat het is ingenomen door Hans Mertens [Wilhelm Borchert], een verbitterde arts. Ondanks de ongemakkelijke kennismaking en de vreemde omstandigheden mag Hans het appartement delen met Susanne tot zich een alternatief aandient. Stukje bij beetje ontdekken we wat Hans heeft meegemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog en welke rol de opvallend montere en optimistische zakenman Ferdinand Breuckner [Arno Paulsen]. Opmerkelijk Duits oorlogsdrama, deels gefilmd op locatie met een visuele stijl waar menig Hollywoodregisseur een puntje aan kan zuigen. Visueel verbluffend, intellectueel prikkelen oorlogsdrama met een ontknoping die duidelijk geïnspireerd is door All Quiet On The Western Front. Mis dit niet!

Sinds zijn pensioen woont weduwe Gerrie [Ton Kas] in Portugal waar hij samenwoont met Rosa. Sindsdien keert hij eens per jaar drie dagen lang terug naar Rotterdam om zijn dochter Nadia [Neide dos Santos Silva] en zijn zoon Dick [Guido Pollemans] te bezoeken en een rondje langs de vertrouwde huisarts en de tandarts te doen. Nadia heeft een echtgenoot [Adison dos Reis], twee jonge kinderen en een druk leven, maar Dick moddert maar wat aan en is vooral bezig met de familiegeschiedenis. De mannen in deze familie zijn geen praters, maar Gerrie heeft een besluit genomen waarvan hij weet dat hij dat met zijn zoon moet bespreken. Lukt het hem om over die drempel te stappen? Kas en Pollemans zijn een subliem tragikomisch duo in dit karakterportret van twee binnenvetters, vooral tijdens de ongemakkelijke stiltes die vallen wanneer ze toch een poging doen om tot iets van een gesprek te komen. Een zeer geslaagde komedie en een fraaie ode aan Rotterdam met een visuele stijl (dat sublieme, ironische openingsshot) die doet denken aan “onze” Bert Haanstra.

Begint met een goedkoop en amateuristisch gefilmde schermutseling in een opvallend rustig Djakarta en eindigt met de aanslag waar hoofdpersonen Isa [Chicco Jerikho] en Hazil [Jerome Kurnia] zich in de tussenliggende 100 minuten op voorbereiden. Die voorbereiding bestaat overigens vooral uit seks met Fatimah [Ariel Tatum] en/of Mayang [Imelda Therinne], het roken van tabak of meer geestverruimende middelen, pingelen op de piano of viool en rondhangen in een opvallen leeg grand café. Een slaapverwekkend en (dus) nauwelijks uit te zitten fiasco.

Ramona [Danielle Deadwyler] loopt nog op krukken vanwege het auto-ongeluk waarbij haar echtgenoot [Russell Hornsby] om het leven is gekomen en probeert met haar zoon [Peyton Jackson] en dochter [Estella Kahiha] de draad op te pakken in een afgelegen opknaphuis. Door een stroomstoring is ieder contact met buitenwereld onmogelijk wanneer een mysterieuze vrouw [Okwui Okpokwasili] in een zwart gewaad roerloos voor hun uitrit blijkt te zitten. Ramona rest geen andere keuze dan de vrouw te confronteren en wordt zo geconfronteerd met spreekwoordelijke demonen uit het verleden. Begint als een niet onaardig mysterie, maar betreedt platgetreden paden met (een handjevol) onzinnige jumpscares en voorspelbaar melodrama waardoor horrorfans in ieder geval bedrogen uitkomen.

De 43-jarige Fúsi [Gunna Jónsson] is een vriendelijke, verlegen man die nog bij zijn moeder [Margrét Helga Jóhansdóttir] woont en zijn vrije tijd grotendeels besteedt aan het reconstrueren van militaire veldslagen met miniaturen met zijn enige vriend Mörður [Sigurjón Kjartansson]. Zijn leven neemt een wending wanneer een buurmeisje [Franziska Una Dagdóttir] vraagt of hij met haar wil spelen en wanneer hij Sjöfn [Ilmur Kristjánsdóttir] ontmoet bij een cursus linedancen. Is minder voorspelbaar dan het lijkt en Jónssons portret van een onzekere, verlegen veertiger is even aandoenlijk als overtuigend.

Casey [Britt Roberston], de docher van een NASA-technicus [Tim McGraw], wordt gerecruteerd voor Tomorrowland, een nieuwe wereld in een andere dimensie die de vervanger moet worden van de Aarde die tenonder dreigt te gaan door klimaatverandering. Projectleider Nix [Hugh Laurie] wil de naderende ondergang laten gebeuren, maar Casey besluit een poging doen om de planeet te redden. Samen met Recruton Athena [Raffey Cassidy] gaat ze op zoek naar een briljante uitvinder [George Clooney] die haar bij haar missie moet helpen. De ecologische boodschap en de cast verdrinken in een springvloed van overweldigende special effects in dit rommelig gestructureerde avontuur. Het hoge tempo helpt en Kathryn Hahn en Keegan-Michael Key zijn vermakelijk als de ‘baddies’ van dienst. Alleen in Nederland en België uitgebracht als (Disney’s) Project T om verwarring met het dancefestival te voorkomen.

Meer dan 10 jaar nadat Jake [Jason Sudeikis] en Lainey [Alison Brie] elkaar ontmaagden komen ze elkaar weer tegen tijdens een bijeenkomst voor seksverslaafden. Jake is een dwangmatige versierder, Lainey heeft net haar relatie verbroken met Sam [Adam Brody] omdat ze vreemdging met haar oude liefde Matthew [Adam Scott] die zich inmiddels heeft herenigd met zijn ex [Katherine Waterston]. In de hoop dat ze hun seks- en liefdesleven kunnen verbeteren starten Jake en Lainey een platonische relatie. De innemende hoofdrolspelers worstelen met een script dat alle kanten op waait en weinig sympathie oproept voor of inzicht geeft in het gedrag van de hoofdpersonen. Er valt hoe dan ook bijster weinig te lachen.

Nate [Jack Quaid] heeft een genetische afwijking waardoor hij geen enkele pijn voelt en is daarom zo beschermd opgevoed dat hij zichzelf een hoop dingen ontzegt. Hoewel hij onhandig is in het maken van sociale contacten heeft hij zowaar een affaire met Sherry [Amber Midthunder], een nieuwe collega bij de bank waar Nate assistent-manager van is. Wanneer Sherry wordt gegijzeld en ontvoerd bij een overval op de bank besluit Nate alle schroom van zich af te gooien en de gaven die hem zo vaak hebben belemmerd te benutten om Sherry op te sporen en te bevrijden. Rechercheurs Mincy [Betty Gabriel] en Coltraine [Matt Walsh] onderzoeken de bankoverval en verdenken Nate zelfs van medeplichtigheid. De introductie van de twee hoofdpersonages en de ontwikkeling van hun relatie is veelbelovend. Bruut en soms sadistische geweld en geforceerde humor doen afbreuk aan het aardige uitgangspunt, ondanks enkele vindingrijke momenten en de vermakelijke bijrol van Jacob Batalon als Nates gamepartner (en enige vriend) Roscoe. Voor ieder gniffelmoment is er helaas ook een zuchtmoment.

Luie, ontspoorde tieners Fin [Evan Bendall] en Joel [Rory Coltart] krijgen hun trekken thuis wanneer hun docent Engelse literatuur [Robert Hands], een van de vele mensen die ze regelmatig terroriseren, hen ontvoert en door middel van marteling probeert te motiveren tot het vergaren van literaire kennis. Platts cameraregie is amateuristisch en ze besteedt onnodig veel tijd aan het tonen van Fin en Joels tienerterreur, maar de gruwelscènes bevatten een dosis sardonische humor en als je genoeg gemotiveerd bent (sic!) steek je er zelfs nog wat van op!

Reconstructie van de gijzeling van de Apple Store aan het Leidseplein op 22 februari 2022. Een verwarde man [Soufiane Moussouli] houdt een Bulgaarse immigrant [Admir Sehovic] gegijzeld en dreigt zichzelf op te blazen als de politie ingrijpt. Winkelmedewerker Mingus [Emmanuel Ohene Boafo] heeft zich op de begane grond opgesloten met een student [Robin Boissevain] en een moeder [Fockeline Ouwerkerk] met haar dochter Bente [Roosmarijn van der Hoek]. Kees van Zanten [Marcel Hensema] heeft het commando over de politie, Lynn [Loes Haverkort] is de onderhandelaar en Abe [Matteo van der Grijn] leidt een operatie van de DSI om de mensen te bevrijden die zich in de kantine op de eerste etage hebben verstopt. Gezien de onbeholpenheid van de dader doet het uitgangspunt denken aan Dog Day Afternoon (dat ook op een waargebeurd incident was gebaseerd). Helaas durfden Boermans en coscenarist Simon de Waal het niet aan om wat humor en satirische elementen toe te voegen en daarom zitten we opgescheept met een slappe, voorspelbare schurk en is er van spanning geen enkele sprake.

The Boov zijn op de vlucht voor The Gorg en besluit de Aarde over te nemen en de menselijke bevolking te evacueren. Zo gezegd, zo gedaan, maar tiener Tip [Rihanna] is achtergebleven en is wanhopig op zoek naar haar moeder [Jennifer Lopez]. Haar mogelijke reddingsboei is Oh [Jim Parsons], een vriendelijke, maar naïeve Boov die ontdekt dat de verhalen die zijn commandant Smek [Steve Martin] hem verteld heeft over mensen niet helemaal kloppen. En zo raakt Oh verstrikt tussen loyaliteit aan zijn volk en zijn eerste echte vriend. Mede door de bewuste grammaticale spraakverwarringen kan Parsons dik aangezette stemvertolking wat op de zenuwen werken, maar het basisverhaal is origineel en het scenario bevat voldoende verrassingen en spitsvondigheden om ook een ouder publiek te vermaken.

Laurie Anderson is een experimentele performance artist in de trant van Wim T. Schippers. Deze onconventionele documentaire heeft veel weg van het recente werk van Terrence Malick met als grote verschil dat Andersons filosofische overdenkingen veel directer zijn en haar visuele stijl in dienst staat van dit uiterst persoonlijke visuele gedicht. Start met de beschrijving van een surrealistische droom over haar hond Lolabelle (die in beeld soms vervangen wordt door Archie of Gatto) die Laurie op een andere manier naar de wereld en naar kunst laat kijken. Ze vertelt ook over de aanleiding voor en de gevolgen van een zwemongeluk dat ze op haar twaalfde had en over de dood van een bevriende minimalistische beeldende kunstenaar. Met een speelduur van 75 minuten geeft Anderson veel stof tot nadenken zonder te verzanden in pretentie. Andersons werk is niet gemaakt om de massa te behagen, maar ze weet in ieder geval hoe ze beeldtaal kan gebruiken om haar verhaal te visualiseren en dat is sowieso bewonderenswaardig. Wie haar nog kent van de culthit ‘O Superman’ en de bijbehorende muziekvideo uit 1981 zal daar niet van opkijken.

Na de moord op Thomas Rockefeller vlucht Thomas Keller [Stephen Dorff] naar het stadje Redemption waar Jericho [Costas Mandylor] met hulp van fotograaf Ben [Nicolas Cage] gezochte criminelen een tweede kans geeft door hun executie in scène te zetten en vervolgens de premie op te eisen. Kort na de “executie” van Thomas verschijnen eerst Val [Heather Graham] en haar dochter Grace [Ava Monroe Tadross] en daarna Thomas’ broer Robert [Jeremy Kent Jackson] die zelf de premie voor zijn broer wil opeisen. Een interessant basisgegeven wordt verpest door Skiba’s warrige, vaak rampzalige cameraregie waardoor je de actiescènes nauwelijks kunt volgen. Wel handig dat de bad guys dezelfde kleren en een masker dragen. Dat scheelt weer kosten voor extra stuntmannen! Cage verlegt de grenzen van zijn vak met zijn uitzinnigste rol ooit. Helaas is dat geen aanbeveling. De rol van Jericho’s dochter Bella wordt gespeeld door Scarlet Rose Stallone, dochter van Jennifer Flavin en Sylvester Stallone.

In 1870 neemt Bathsheba Everdeen [Carey Mulligan] de boerderij over van haar oom over in Dorset, zo’n 200 kilometer van ‘The Madding Crowd’ in Londen. Al snel dringen die mannen naar Bathsheba's hand die elk een belangrijke eigenschap met haar delen. De eenvoudige Schapenboer Gabriel [Matthias Schoenaerts] is minstens zo halsstarrig, de welgestelde vrijgezel William [Michael Sheen] evenaart haar qua intelligentie en culturele kennis en sergeant Frank [Tom Sturridge] is een gepassioneerde man en minnaar. Een samenloop van omstandigheden bepaalt of de zelfstandige Bathsheba überhaupt haar leven kan voortzetten met een van deze mannen. Thomas Hardy’s beroemde roman uit 1874 blijft fascineren dankzij de uitmuntende cast en Mulligan is ideaal in de titelrol.

Filmproducent Ari Gold [Jeremy Given] hoopt weer terug aan de top in Hollywood te komen door in zee te gaan met de populaire filmster Vincent Chase [Adrian Grenier]. Die eist echter dat hij ook mag regisseren en betrekt zijn broer [Kevin Dillon] en zijn boezemvrienden Eric [Kevin Connolly] en Turtle [Jerry Ferrara] bij de productie. Zelfingenomen Hollywoodsatire met een stortvloed aan cameo’s. Blijkbaar was er onvoldoende geld over voor een fatsoenlijk scenario en een bekwame cast. Seksistisch, homofoob en op allerlei andere manieren aanstootgevend. Hollywood op zijn smalst en op zijn slechtst.

Minnie Goetze [Bel Powley] is een doorsnee 15-jarige meisje uit San Francisco op zoek naar haar identiteit en daarbij hoort het verkennen van haar seksualiteit. Haar eerste seksuele ervaring heeft ze met de 34-jarige Monroe [Alexander Skarsgård], de vriend van haar moeder [Kristen Wiig] en het blijft niet bij een onenightstand. Minnie experimenteert ook met jongens van haar eigen leeftijd en dankzij Kimmie [Madeleine Waters] verkent ze de mogelijkheden die het nachtleven te bieden heeft op seksueel gebied. Speelt zich af in de jaren 70 waarin de seksuele moraal veel vrijer was dan nu, maar toch is dit een gewaagd komisch drama dat op knappe wijze enige inzicht geeft in de verwarring die de meeste tieners doormaken tijdens hun puberteit en seksuele ontdekkingsreis. Powley is ontwapenend in de hoofdrol en Heller maakt effectief gebruik van cartoons om Minnies gedachten en gevoelens te visualiseren. Logisch ook, want dit is een bewerking van een geïllustreerde roman van Phoebe Gloeckner.

Een man [Jesuthasan Antonythasan], vrouw [Kalieaswari Srinivasan] en een meisje [Claudine Vinasithamby] doen zich voor als Deephan Natarajan, zijn echtgenote Yalini en dochter Illayaal om Sri Lanka te ontvluchten asiel te krijgen in Frankrijk. Deephan vindt werk als conciërge van een appartementencomplex waar Yalini werkt als persoonlijke verzorger van mr. Habib [Faouzi Bensaidi]. Wanneer blijkt dat Habibs zoon Brahim [Vincent Rottiers] een conflict heeft met criminelen raken Deephan en Yalini betrokken bij een gewelddadig conflict waarin de regels anders zijn dan in Sri Lanka. Goed geacteerd misdaaddrama heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar dankzij goed uitgewerkte personages blijft dit desondanks boeien.

Davis Mitchell [Jake Gyllenhaal] overleeft het auto-ongeluk waarbij zijn echtgenote [Heather Lind] om het leven komt. Zijn baas en schoonvader [Chris Cooper] probeert Davis te helpen bij zijn verwerkingsproces, maar Davis vindt in eerste instantie een soort van troost in het volledig slopen van apparatuur om het daarna weer in elkaar te zetten. Naar aanleiding van een schriftelijke klacht over een snoepmachine waarin Davis allerlei persoonlijke ontboezemingen verwerkt, komt hij in contact met Karen Moreno [Naomi Watts] van de klantenservice die zich verwant voelt met Davis. Intelligent geschreven rouwverwerkingsdrama, stijlvol geregisseerd zonder de aandacht af te leiden van de personages. Gyllenhaal en Watts krijgen knap tegenspel van de 14-jarige Judah Lewis die hier zijn speelfilmdebuut maakt.

Bespottelijke reli-horror waarin predikant Mason Harpere [Mark O’Brien] oog in oog komt te staan met zijn overleden strenggelovige vader Angus [Shaun Johnston] die zijn zoon opgezadeld heeft met een handjevol jeugdtrauma’s. Mason vermoedt dat de duivel verantwoordelijk is voor de wederopstanding van zijn vader en besluit een exorcisme te doen. Dat leidt tot een conflict met de religieuze gemeenschap waar zijn vader van uitmaakte. Zij denken juist dat Angus vervult is van de Heilige Geest. Bij vlagen zo slecht dat het leuk is. Verder is dit uiterst vervelend.

Op het eerste gezicht is Marvin Gable[Ke Huy Quan] een nette, zachtaardige makelaar. Tot zijn voormalige partner [Ariana DeBose] hem opzoekt en hem waarschuwt dat een groep criminelen, aangevoerd door zijn broer Alvin ‘Knuckles’ [Daniel Wu], hem heeft opgespoord. De Oscarwinnaar voor Everything Everywhere All At Once doet een verdienstelijke imitatie van Jackie Chan in de actiescènes, maar Eusebio doorspekt de actie met grof geweld waardoor deze op papier luchtige komedie een onaangename, naargeestige bijsmaak heeft.

Livestreamer Mia [Sarah Moliski] en haar vriend [Mao Sun] nodigen een komiek [Victor Soares], een Tiktokker [James Michael Cowan] en kunstenaar [Tiffany Dennis] uit om een weekend door te brengen in een riant huis op de rand van een natuurreservaat. Eigenaren Lindsey [Nika Khitrova] en Anthony [Anthony Moore] laten hun dochter Liza [Savannah Schakett], een fan van Mia, bij hen achter terwijl ze wat nachtelijke boodschappen gaan doen. Narcisme regeert in de zoektocht naar 1 miljoen kijkers van de livestream. Het helpt dat er doden beginnen te vallen. Wat niet helpt, is dat Mia een irritant wicht is en dat het acteerniveau van een bedenkelijke kwaliteit is. De dader had wat mij betreft aanzienlijk efficiënter te werk mogen gaan om de speelduur van deze livestream te beperken tot een absoluut minimum.

In een dystopische toekomst woont wat resteert van de mensheid in een stad die omringd is door allerlei fantastische gevaren. De koningin [Amara Okereke] maakt gebruik van de diensten van Gray Alys [Milla Jovovich], een heks die verplicht is om iedere wens uit te laten komen. De gevaarlijke taak krijgt een extra complicatie wanneer Jerais [Simon Lööf], de minnaar van de koningin, vraagt om de missie te laten mislukken. Gray Alys krijgt hulp van Boyce [Dave Bautista], een eenzame huurling met een groot geheim met wie ze de vele gevaren trotseert en monsters om zeep helpt. Jovovich verruilt de strakke pakjes van Resident Evil voor een mantel en andere tovenareske kledij. Veel gestileerde actie vol CGI-effecten. Mede dankzij Bautista is dit best aan te zien, maar het zou leuk zijn als Anderson en Jovovich zich eens waagden aan iets origineels.

Superieure bewerking van het bekende sprookje met Lily James simpelweg perfect in de titelrol en een ietwat kleurloze Madden als de prins. Branagh vindt precies de juiste mix van komedie en romantiek en profiteert van een oogstrelende productie met schitterende kostuums van drievoudig Oscarwinnaar Sandy Powell die voor haar bijdrage haar elfde nominatie verkreeg. Blanchett is eveneens voortreffelijk als de stiefmoeder die schrijvers Chris Weitz en Charles Perrault voorzien is van een achtergrondverhaal dat haar personage een stuk interessanter maakt. Helena Bonham Carter schittert eveneens (ook letterlijk) als de goede fee in deze hartveroverende familiefilm.

Short Circuit meets RoboCop in deze luchtige actiefilm waarin programmeur Deon Wilson [Dev Patel] een intelligente politierobot programmeert als een kind dat de gewoontes van zijn mentor razendsnel overneemt. Eén van die robots komt in handen van twee criminelen (Ninja en Yolandi van het Zuid-Afrikaanse rapduo Die Antwoord) die het in hun voordeel willen gebruiken. Deons concurrent [Hugh Jackman] maakt gebruik van een andere crimineel [Johnny Selema] om de nieuwe politierobot in diskrediet te brengen, zodat zijn eigen creatie ‘The Moose’ de voorkeur krijgt van politiechef Michelle Bradley [Sigourney Weaver]. Niet onaardig jatwerk, tot de politierobots in de laatste akte zich zo menselijk gaan gedragen dat het alle geloofwaardigheid verliest.

Nadat een cyberaanval op een Chinese nucleaire reactor krijgt de veroordeelde cybercrimineel Nick Hathaway [Chris Hemsworth] een kans om zich te rehabiliteren door zijn expertise beschikbaar te stellen aan een samenwerkingsverband van Amerikaanse en Chinese rechercheurs. Kantoorbesprekingen en gezoek op een laptop is bepaald niet fotogeniek en dus probeert Mann de boel wat op te leuken met een romance en zijn typische visuele stijl. Tevergeefs, want er is 0,0 chemie tussen de horkerige Hemsworth en de emotieloze Wei. Ronduit saai.

Hsiao-Hsien Hou won de Gouden Palm voor de regie van dit oogstrelende historische drama dat zich afspeelt in China in de 9e eeuw. De Tang-dynastie is in verval en de ogen zijn gericht op Tien Ji‘an [Chang Chen] die over het aanzien en de middelen beschikt om de macht over te nemen. Nie Yin Niang [Shu Qi], de dochter van een generaal die in het geheim is opgeleid tot een huurmoordenaar gespecialiseerd in martial arts, krijgt opdracht om Tien Ji’an te vermoorden. En dat is haar neef met wie ze voorbestemd was te trouwen! De cinematografie en de aandacht voor detail in kleding en make-up maken dit een lust voor het oog en ook de actiescènes zijn verbluffen. Een beetje minder conversatie, een beetje meer actie was wel prettig geweest.

De door fobieën geplaagde winkelbediende, cartoonist en stoner Mike [Jesse Eisenberg] ontdekt over bijzondere te beschikken wanneer hij doelwit wordt van een ambitieuze CIA-agent [Topher Grace]. Met hulp van Rose [John Leguizamo] slaat hij samen met zijn vriendin Phoebe [Kristen Stewart] op de vlucht. CIA-agent Lasseter [Connie Britton] probeert ondertussen juist te voorkomen dat Mike het veld moet ruimen. Een rol die op het lijf is geschreven van Eisenberg en in Stewart heeft hij een ideale tegenspeler gevonden voor deze vlotte, amusante en originele actiekomedie.

Psychiater Cynthia [Ashley Greene] kan door middel van aanraking de diepgewortelde trauma’s zien waar haar cliënten zien. Tijdens een sessie met Riley [Shayelin Martin] ziet Cynthia dat een demonische entiteit zich voedt met Rileys trauma’s. Vanwege haar eigen verleden, vindt Cynthia het te gevaarlijk om Riley te helpen. Haar tienerdochter Jordan [Ellie O’Brien] kan dat niet over haar hart verkrijgen en besluit Riley thuis op te zoeken in een poging haar met haar eigen spirituele gave te helpen. Start als een routinematige demonenhorror met flauwe jumpscares, maar heeft in de tweede helft een paar geslaagde momenten. O’Brien speelt erg goed en ontpopt zich als een klassieke scream queen waardoor dit beter is dan je op basis van het basisverhaal en de inleiding zou verwachten.

Vraag niet waarom, maar De Niro speelt hier een dubbelrol als bevriende maffiafiguren Frank Costello en Vito Genovese die op late leeftijd lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Vito geeft handlanger Albert [Michael Rispoli] zelfs opdracht om Frank te liquideren. Frank overleeft de aanslag, maar blijft bij zijn besluit om zich terug te trekken uit de misdaad. Wat volgt is een serie flashbacks vertelt vanuit Franks perspectief die de voorgeschiedenis vertelt en uiteindelijk hoe het conflict tussen Frank en Vito uiteindelijk toch nog wordt beslecht. De Niro’s dubbelrol is in het begin wat verwarrend, maar al met al is dit een degelijk misdaaddrama. Het grote probleem is dat het qua inhoud en vertelstijl niets heeft toe te voegen aan het genre.

Pianolerares Kate [Hilary Swank] takelt af als gevolg van ALS en krijgt uiteindelijk thuishulp van Bec [Emmy Rossum], een archetypische stuurloze tiener die door haar zorg iets van haar zelfrespect terugvindt en Kate helpt het beste te maken van haar laatste levensfase. Van originaliteit moet Wolfe het niet hebben, maar Swank en Rossum hebben een prettige chemie waardoor je bij het onvermijdelijke einde mogelijk toch een traantje weg moet pinken.

Jason Statham: ex-militair, PTSS, bouwvakker, weduwnaar, schattig dochtertje [Isla Gie], fijne baas [Michael Peña] leuke collega [Arianna Rivas], Russische gangsters (met gedateerde accenten), ontvoering, wraak, bloedbad, einde. Creatief bankroet voor Statham.

Een jonge vrouw [Reese Witherspoon] is bezig met een pelgrimstocht over de Pacific Crest Trail, een pad van meer dan 4000 kilometer van Mexico via onder anderen de Sierra Nevada naar Canada. Meevallers, tegenslagen en ontmoetingen met omwonenden en medewandelaars roepen herinneringen op aan haar verleden waarin vanzelfsprekend haar vader [Thomas Sadoski], haar moeder [Laura Dern] en haar jongere broer [Keen McRae] een sleutelrol spelen. Aan de hand van flarden aan herinneringen ontvouwt zich Cheryls voorgeschiedenis en krijgen we meer inzicht in wie ze was. Verfilming van de biografische roman van Cheryl Strayed geeft Witherspoon een van de beste rollen uit haar carrière (met o.a. een Oscarnominatie als resultaat) ook al is Cheryls achtergrondverhaal wat aan de melodramatische kant.

Wanneer de aan lager wal geraakte Welshman Herb [Rafe Spall] en reportage zien over de Deense open gevangenissen, gelooft hij dat hij het daar beter zal hebben. Een vriend [Thomas W. Gabrielsson] brengt hem in contact met vrachtwagenchauffeur Harry “The Horse” [Steve Speirs] die hem helpt om illegaal de oversteek naar Scandinavië te maken. Eenmaal aangekomen in Denemarken moet Herb nog wel iets doen waarvoor ze hem zullen veroordelen en dat valt niet mee. Bovendien raakt hij bevriend met Matilda [Simone Lykke]. Het uitgangspunt is amusant, maar deze vermeende komedie wil dat maar niet worden, omdat Shergold de juiste balans tussen komedie en drama niet weet te vinden.

In Avengers: Infinity War werd de wereldbevolking in een klap gehalveerd. Het ‘Celestial Island’ uit Eternals bevindt zich in de Indische Oceaan en bevat een unieke grondstof die van groot militair-strategisch belang is. Vandaar dat de pas gekozen Amerikaanse president Thaddeus Ross [Harrison Ford] er alles aan gelegen is om (bij voorkeur exclusief) toegang te krijgen tot die grondstof. Sam Wilson [Anthony Mackie] is de nieuwe Captain America en hij is sceptisch over de nieuwe president. Maar wanneer die wel erg onverwachte en gevaarlijke besluiten neemt, ontstaat het vermoeden dat Ross onder invloed staat van een tot nog toe onzichtbare kracht. Marvel meets MAGA in deze onsubtiele satirische reboot van de Marvel-franchise met een kleurloze Mackie aan het hoofd van een cast die zich net zo lijkt te vervelen als de kijker. En dat ligt niet alleen aan de afgezaagde dialogen. Ford kan ermee door, maar zelfs de plichtmatige epiloog na de aftiteling doet je niet verlangen naar meer.

Berend Botje [Doris Zuijderland] is dol op de spannende zeeverhalen van haar opa [Thomas Acda]. Wanneer opa laat weten dat Berend is vernoemd naar een nog altijd zeewaardige schuit en haar de sleutels geeft, aarzelt ze geen moment. Samen met beste vriend Teus [Justin Dos Santos] kiest Berend het ruime sop. Ze vinden een mysterieus ei dat bij thuiskomst door de burgemeester [Zomayra Nouwen] in beslag wordt genomen zodat zij er goede sier mee kan maken. Wanneer Berend en Teus “het geheim” ontdekken, weten ze wat hen te doen staat. Op papier amusant avonturenverhaal voor de kleintjes wordt verpest door het houterige acteerwerk van de jeugdige cast en het geschmier van de volwassenen. Alleen Thomas Acda scoort een voldoende.

Vlak voordat Alexander Garcia [Thom Nemer] met zijn vader [Jesse Garcia], moeder [Eva Longoria], zus [Paulina Chávez] en oma [Rose Portillo] begint aan een familiereis naar Mexico-Stad, ontdekt hij een relikwie dat volgens hem verklaart waarom hij zoveel pech heeft. En tijdens de reis vol ongemakken en pech blijkt dat relikwie op mysterieuze wijze mee te zijn gereisd! Het lukt de Garcia’s niet om van het onding af te komen, dus hoe nu verder? De proloog bevat een korte vooruitblik die bestaat uit een montage van krijsmomenten. Je weet dus waar je aan begint en de klungelige slapstick en het hopeloze overacteren van de cast maakt het er nog erger op. De enige reddingsboei komt van Rose Portillo en Cheech Marin als de grootouders, verder is dit nauwelijks aan te zien.

Na een relatie van 10 jaar besluiten Álex [Vito Sanz] en Ale [Itsaso Arana] er een punt achter te zetten. Ales vader [Fernando Trueba] vindt dat je juist een scheiding moet vieren. En dus zoeken Álex en Ale hun vrienden op om hen persoonlijk uit te nodigen om op de laatste dag van de zomer hun scheiding in Madrid te vieren. Geen verhaal, slechts een serie ontmoetingen en gesprekken in afwachting van het feestje. Er is zelfs een scène waarin een deel van de cast de film lijkt te bespreken waar we op dat moment 70 minuten van hebben gezien. Er zijn mensen die dat “intelligent” noemen, maar het lijkt er meer op dat Trueba een matig romantisch drama probeert te redden met een vleugje arthouse. Daar worden films zelden beter van en dit is geen uitzondering op die regel.

Regie: Fabrice du Welz
Beginnende gendarme Paul Chartier [Anthony Bajon] heeft oog voor detail en een goed getraind geheugen. Daardoor is hij de eerste die (ondanks de belabberde communicatie tussen verschillende Belgische politie-apparaten) doorheeft dat de pas vrijgekomen Marcel Dedieu [Sergi López] betrokken is bij mensenhandel en waarschijnlijk in zijn kelder twee meisjes die al maanden worden vermist. Om bureaucratische redenen komt het niet tot een vervolging. Pauls obsessie met de zaak plaatst hem lijnrecht tegenover collega’s en leidinggevenden en heeft vanzelfsprekend ook grote invloed op zijn huwelijk met Jeanne [Alba Gaïa Bellugi]. Goed geregisseerd verfilming van een boeiend misdaad verhaal (losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen) gaat ten onder aan een komen en gaan van personages en een overvloed aan losse incidentjes waarvan het doel nauwelijks duidelijk is. Paul is bovendien een weinig sympathiek persoon en het einde is op zijn zachtst gezegd twijfelachtig. Stijlvol gefilmd, maar rommelig gestructureerd en zeer onevenwichtig.

Spaans plattelandsdrama met magisch-realistische elementen over een Italiaans-Duits gezin dat is neergestreken in een bouwvallige boerderij in Toscane, waar imker Wolfgang [Sam Louwyck] een bijenhouderij heeft opgezet met zijn echtgenote Angelica [Alba Rohrwacher]. Het centrale personage is echter de oudste dochter Gelsomina [Maria Alexandra Langu] die op een leeftijd is dat ze zich zorgen gaat maken over het voortbestaan van de bijenhouderij. Zij probeert haar ouders over te halen om mee te doen aan een realityshow met de populaire presentator Milly Catena [Monica Bellucci], maar die blijven tegen beter weten in geloven dat ze het zonder die hulp wel kunnen redden. Meer sfeer dan verhaal, waarbij Rohrwacher de jonge cast (Gelsomina heeft twee zusjes en een broertje) volstrekt naturel laat spelen.

De 12-jarige Anna [Sara Takatsuki] kampt met een depressie die onder anderen verband houdt met het feit dat haar biologische moeder haar heeft laten adopteren. Haar pleegmoeder [Nanako Matsushima] besluit Anna een tijdje te laten logeren bij haar zus [Toshie Negishi] die in een rustige omgeving woont die rijk is aan natuur. Anna ontdekt een huis aan de rand van een moeras. Daar ontmoet ze leeftijdsgenoot Marnie [Kasumi Arimura] die zowel qua uiterlijk als persoonlijkheid Anna’s tegenpool is. Desondanks raken ze bevriend, maar wie let op Anna’s ogen ziet meteen dat er iets bijzonders aan de hand is met Marnie en het huis aan het moeras. Ondanks de serieuze benadering van Anna’s jeugddepressie is dit goed toegankelijk voor jonge kijkers, zeker ook door de goed uitgewerkte en innemende personages en het fantasierijke verhaal. Tot aan de ontknoping is de animatie wel wat aan de sobere kant.

Reconstructie van een militaire missie in Irak in 2006 die helemaal (en uitsluitend) gebaseerd is op de herinneringen van de Navy SEALs die erbij betrokken waren. Will Poulter is de leider van deze eenheid die een Iraakse familie heeft gegijzeld om vanuit hun huis de handelingen van potentiële vijanden in de gaten te houden. Een eenheid onder leiding van Ray [D’Pharaoh Woon-A-Tai] sluit zich uiteindelijk aan wanneer de situatie uit de hand loopt. Iedere schijn van heroïek wordt nadrukkelijk vermeden. Je wordt deelgenoot gemaakt van de angstaanjagende stilte in de wetenschap dat de hel op elk moment kan doorbreken, maar ook van de angst, de verwarring en pijn die de gewonden moeten doorstaan. Gemaakt met veel aandacht voor details (onder stress onthoud je vaak juist zonderlinge details) die dit een zeldzaam geëvenaard realisme geven en voorzien van een sublieme soundtrack die alleen tot zijn recht komt met een optimale geluidsinstallatie.

Jerry [Ryan Reynolds] is onder behandeling bij een psychiater [Jacki Weaver] omdat zijn leven in het verleden is ontwricht door stemmen in zijn hoofd. Nu heeft hij een nieuwe baan en drie vrouwelijke collega’s die interesse in hem tonen. Maar het aangaan van een betekenisvolle relatie brengt Jerry uit balans. Hij raakt verscheurd tussen de welwillende stem van zijn hond Bosco en de rancuneuze stem van zijn kat Mr. Whiskers. Dat is van grote invloed op zijn relatie met Fiona [Gemma Arterton], Lisa [Anna Kendrick] en Alison [Ella Smith]. Begint als een romantische komedie maar gaat al snel kanten op die je van tevoren niet zou verwachten. Fijne zwarte komedie houdt je constant in het ongewisse, heeft een aangenaam zwartgallig gevoel voor humor en een ongemakkelijk vrolijke uitloop.

In de jaren 30 verschijnt de zwaargehavende Sammie Moore [Miles Caton] met een ogenschijnlijk onherstelbaar beschadigde gitaar in de kerk van zijn vader [Saul Williams] die Sammie er nog eens op wijst dat de gitaar een instrument van de duivel is. Een reconstructie van de 24 uur die hieraan voorafgingen, maakt duidelijk dat hij niet geheel ongelijk heeft. Michael B. Jordan schittert als tweelingbroers (en Sammies neven) Smoke en Stack, die met geld dat ze op twijfelachtige wijze hebben verkregen in Chicago zijn verkast naar Mississippi om een juke joint (een soort bluescafé) te openen. Sammie mag tijdens de openingsavond optreden met de ervaren pianist en harmonicaspeler Delta Slim [Delroy Lindo]. Veel oude bekenden komen langs en de stemming is geweldig. Tot de komst van een wit bluegrass-trio dat geleid wordt door de bloeddorstige vampier Remmick [Jack O’Connell]. Voortreffelijk geacteerde satirische horror is een mix van Night Of The Living Dead en From Dusk Till Dawn met een paar visuele verwijzingen naar The Shining. Coogler houdt de huidige Amerikaanse maatschappij een spiegel voor en laat er geen twijfel over bestaan waar zijn sympathie ligt. Ook Cooglers onconventionele gebruik van muziek (en de bijbehorende cultuur) maakt indruk, vooral in een visueel huzarenstukje dat zich afspeelt op het moment dat het feest nog in volle gang is. De ontknoping is teleurstellend en de epiloog overbodig. Wie zich afvraagt of Caton werkelijk kan zingen en gitaarspelen moet blijven zittetot na de aftiteling.

Het rustige leven van Sandy [Gabrielle Union] en Vincent [Ed Harris] wordt opgeschud door de onverwachte komst van Vincents zoon Rocco [Lewis Pullman], zijn hoogzwangere vriendin [Emanuela Postacchini] en zijn onberekenbare moeder [Jennifer Coolidge]. Hannigan [Bill Murray] is met zijn handlanger Lonnie [Peter Davidson] ook nog onderweg voor een verrassingsbezoek waarmee hij een oude rekening met Vincent hoopt te vereffenen. Kleurrijke personages gespeeld door een puike cast, maar het plot is aan de magere kant en ontbeert grote verrassingen.

Zeer geslaagde, serieuzere en meer volwassen variant op het concept dat begon in 2012 met Welkom In De Gouden Eeuw en oorspronkelijk tot doel had om kinderen op een luchtige wijze kennis te laten maken met geschiedenis. Meesterinterviewer Coen Verbraak vertoont geen spoortje ironie en helpt met zijn kenmerkende vriendelijke doortastendheid de cast hun personages (die allemaal direct verwant zijn aan het schilderij ‘De Nachtwacht’) op een volstrekt natuurlijke wijze een openhartig gesprek aan te gaan. Kapitein Frans Banninck Cocq [René van Zinnicq Bergman], luitenant Willem van Ruytenburch [Joris Smit], vaandeldrager Jan Visscher Cornelisen [Minne Koole], schutter Jan van der Heede [Tijn Docter] en tamboerspeler Jacob Jorisz [Ruben Brinkman] doen hun verhaal. Uiteraard komen ook Rembrandt van Rijn [Ramsey Nasr] en Saskia Uylenburgh [Anna Raadsveld] aan het woord. Alles wat je maar kunt wensen van een Rembrandt-docudrama met een heerlijke cast.

De in 1968 geboren Adi is opticiën in een Indonesisch dorp waar naar aanleiding van een militaire coup in 1965 een slachting werd aangericht onder vermeende communisten. Eén van de slachtoffers was Adi’s broer Ramli. Twee oude mannen vertellen op een veredelde homevideo in geuren en kleuren wat ze Ramli hebben aangedaan. Adi gaat ook zelf in gesprek met zijn ouders en met andere betrokkenen bij de massaslachting, die 50 jaar später nog steeds buurmensen zijn. De titel verwijst naar de lange, pijnlijke stiltes die regelmatig vallen na Adi’s scherpe vragen of opmerkingen, hoewel hij zich verder altijd opvallend respectvol gedraagt. Oppenheimer toont niet alleen aan hoe gemakkelijk het kan zijn om van ongeschoolde, streng religieuze mensen massamoordenaars te maken, maar ook hoe ze de verantwoordelijkheid afschuiven voor een ongemakkelijke, maar voor hen niet zo vanzelfsprekende vrede.

Nicole Kidman verschijnt in Hollandse klederdracht en er prijken twee Nederlandstalige klassiekers op de soundtrack. Kidman is zeer in haar element als de brave onderwijzer Nancy uit het plaatsje Holland in Missouri, die de hulp van een collega [Gael García Bernal] inroept om bewijs te vinden dat de vele zakenreisjes van Nancy’s echtgenoot en opticien Fred [Matthew Macfadyen] een excuus zijn voor een buitenechtelijke affaire. Satirische zwarte komedie is onderhoudend, maar weet de verwachtingen die ontstaan na de sterke opening onvoldoende waar te maken.

In de vroege dagen van Hollywood wist men mislukte melodrama’s te redden door ze iets aan te passen en te presenteren als komedies. Cabin In The Woods is in feite een volstrekt formulematige horrorfilm met het brave meisje [Kristen Connolly], de galante footballer [Jesse Williams], de sloerie [Anna Hutchison] met haar hunky boyfriend [Chris Hemsworth], en het blowende vijfde wiel aan de wagen [Fran Kranz]. Goddard en coscenarist Josh Whelan verzonnen een raamvertelling over televisiemakers die de gebeurtenissen in het huisje in het bos regisseren ter vermaak van kijkers en om nog een reden die de moeite van het verraden niet waard is. Hoe zijn gerespecteerde acteurs als Richard Jenkins en Sigourney Weaver (die de meest beschamende teksten moet uitkramen) hierin terecht gekomen?

Na zes jaar wegens doodslag gevangen te hebben gezeten, keert Lang [Eddie Peng] terug naar zijn voormalige woonplaats in het noordwesten van China. Met nog zes weken te gaan tot de Olympische Spelen in Beijing kan Lang aan het werk als hondenvanger om de vele zwerfhonden te vangen en zo te voorkomen dat er hondsdolheid uitbreekt. Maar Hu [Xiaoguang Hu] heeft Lang de dood van zijn neef nog niet vergeven en maakt hem op allerlei manieren het leven zuur. Lang maakt een einde aan zijn eenzaamheid door de zwarte hond uit de titel in huis te nemen. De interactie tussen Lang en de hond levert enkele opmerkelijke momenten op, maar het scenario bestaat voornamelijk uit losse, onvoldoende uitgewerkte verhaallijnen die nooit tot wasdom komen. Met hulp van camerapersoon Weizhe Gao weet Hu wel prachtige beelden vast te leggen.

Vera Brittain [Alicia Vikander] is een intelligente, ambitieuze vrouw die droomt van een studie aan Oxford University en haar vader [Dominic West] en moeder [Emily Watson] duidelijk laat weten dat ze niet van plan is om te trouwen en kinderen te krijgen. Haar droom wordt verstoord door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en het besluit van haar beste vriend Roland [Kit Harington] om zich aan te melden bij het Britse leger. Wanneer Vera’s broer Edward [Taron Egerton] zich ook aansluit bij het Britse leger, besluit Vera haar steentje bij te dragen als verpleegkundige. In die hoedanigheid ontdekt ze de gruwelijke waarheid van deze oorlog, maar ook de zinloosheid van oorlog in het algemeen. Eerbiedige verfilming van de gelijknamige autobiografische bestseller die de stem van de “verloren generatie” sterk laat naklinken in het heden. Een van Vikanders meest uitdagende en beste rollen. Haar toespraak tijdens een dorpsbijeenkomst kort na de oorlog is indrukwekkend.

Televisiejournalist April O’Neil [Megan Fox] ontdekt de Ninja Turtles die in het geheim helpen de straten van New York veilig te houden en raakt betrokken bij hun strijd tegen de machtige industrieel Eric Sacks [William Fichtner], die de wereldheerschappij in handen wil krijgen met zijn mentor Shredder [Tohorua Masamune], de aartsrivaal van Splinter [Danny Woodburn], die de Ninja Turtles-pupillen nog altijd onder zijn hoede heeft. Reboot van de populaire animatieserie uit de jaren 90 scoort punten op het gebied van actie, maar schiet tekort op het gebied van humor. Van de karakteristieke humor van de Ninja Turtles is weinig overgebleven en de plaatsvervangende grappen rondom Aprils stuntelige collega [Will Arnett] zijn boven alles erg flauw.

Een medisch student [Michelle Ang] neemt een cameraman [Brett Gentile] en een geluidsman [Jeremy DeCarlos] mee om een portret te maken van Deborah Logan, een vrouw van middelbare leeftijd die in een relatief vroeg stadium van de ziekte van Alzheimer verkeert. Haar gedrag is vanzelfsprekend grillig, maar al snel blijkt dat ze niet alleen met Alzheimer te kampen heeft. De eerste helft heeft nog een ietwat beklemmende sfeer. Zodra er voodoo en dergelijke om de hoek komt kijken, verliest dit alle geloofwaardigheid en verzandt het in het type hysterie en simplistische jumpscares waar zoveel horrorfilms aan ten onder gaan.

vote posted

Isabella [Imogen Poots] verdient wat bij als escort in afwachting van haar doorbraak als actrice. Een van haar cliënten is Arnold [Owen Wilson], die haar $ 30.000 aanbiedt op voorwaarde dat ze stopt met haar werk als escort. Maar Arnold houdt er flink wat dames op na en dat leidt tot verwarring en misverstanden die zijn geïnspireerd door de romantische komedies van Ernst Lubitsch, Howard Hawks, Billy Wilder en Woody Allen. Dit mist de verfijning van Lubitsch, het tempo van Haws, de scherpe dialogen van Billy Wilder en de levensechte personages van Woody Allen. Desondanks is dit zeker niet onaardig.

5000 vrijwilligers zijn in cryogene slaap gebracht voor een ruimtereis van 120 jaar naar een te koloniseren planeet. Jim [Chris Pratt] is verbaasd wanneer hij als enige ontwaakt en verbijsterd als hij ontdekt dat hij 89 jaar te vroeg is wakker gemaakt. Het schip is van alle gemakken voorzien en Jim heeft een androïde [Michael Sheen] om mee te praten, maar na een jaar krijgt de eenzaamheid de overhand. Jim besluit auteur Aurora [Jennifer Lawrence] wakker te maken en haar in de waan te laten dat ook zij het slachtoffer is van een technisch mankement. De sets doen denken aan 2001: A Space Odyssey, maar het verhaal heeft vooral veel overeenkomsten met Silent Running, inclusief een ecologisch vraagstuk en een prettige dosis humor. Oogstrelend en uitstekend geacteerd met een spannende, bevredigende ontknoping.

Met hulp van een ex-agent [Bruce Willis] probeert Jacob zijn geheugen op te frissen nadat hij bij een bankoverval een blackout heeft gekregen. Dat ziet de dader [Johnathon Schaech] natuurlijk niet zitten en daarom gebruikt hij Jacobs echtgenote [Olivie Culpo] en dochter [Natalia Sophie Butler] als pion in een spel op leven en dood. Het uitgangspunt is best aardig, maar net als al films uit de fabriek van Highaldn Film Group zakt het in de tweede helft af naar een meer bedenkelijk niveau.

Amateurisme is troef in deze routinematige misdaadthriller, die zelfs naar de lage maatstaven van recente films met Bruce Willis extreem slecht is. Een fotojournalist [Jaime King] is aan de wandel in een natuurgebied in Georgia om de as van haar vader uit te strooien. Bij toeval is ze getuige van de liquidatie van een drugsdealer [Oliver Trevena] door een hulpsheriff [Lala Kent] die prompt de achtervolging inzet en zich meldt bij haar opdrachtgever, de plaatselijke sheriff en kandidaat-burgemeester Hank Rivers [Michael Sirow]. Die stuurt zijn broer [Tyler Jon Olson] om het volstrekt belachelijke plot te voorzien van een broodnodige scheut stompzinnigheid. Willis speelt een recent gepensioneerde agent die drie weken geleden zijn vrouw heeft verloren en daar toevallig ook aan het wandelen is. Slechter kan haast niet.

Ook Peter Boganovich, Richard Linklater, James Gray, Paul Schrader en Martin Scorsese dragen hun steentje bij aan het bewieroken van Alfred Hitchcock. Leuk voor de fans die het boek ‘Hitchcock/Truffaut’ hebben gelezen en in ieder geval zijn bekendste films hebben gezien, maar Jones en coscenarist Serge Toubiana laten veel fragmenten voorbijkomen zonder de context te schetsen. Alleen Psycho en Vertigo kunnen rekenen op een meer diepgaande analyse. Vanzelfsprekend is het boek beter, maar mogelijk nodigt dit niet-ingewijden uit tot het lezen van dat boek. Of het zien van (meer) Hitchcockfilms.

Daru [Viggo Mortensen] is een Franse docent met een eigen school in een Algerijns dorpje in 1954 en houdt zich afzijdig in de onafhankelijkheidstrijd die net is uitgebarsten. Totdat Balducci [Vincent Martin] hem vraagt om een gevangene via het Atlasgebergte over te brengen naar Taghit. Mohamed [Reda Kateb] heeft een neef vermoord en dreigt anders de spil te worden in een bloedige familievete. Daru laat zich overhalen en leert Mohamed gedurende de reis beter kennen en begrijpen, terwijl ze zowel de Algerijnse rebellen als het Franse leger moeten zien te ontlopen. Mortensen en Kateb zijn perfect gecast en het camerawerk van Guillaume Deffontaines is voortreffelijk, maar Oelhoffen laat het tempo soms wel erg inzakken.

Verfilming van het gelijknamige boek van Lisa Genova, een neuroloog en dus een expert op het gebied van de Alzheimer waardoor taalkundige Alice Howland [Julianne Moore] vanaf haar 50e verjaardag symptomen van vertoont. Genova’s professionele ervaring verklaart mede waarom dit niet alleen een scherp portret is van een Alzheimerpatiënt, maar ook van de verschillende manieren waarop de directe omgeving reageert op en omgaat met deze verwoestende ziekte. Echtgenoot John [Alec Baldwin] probeert een balans te vinden tussen de zorg van Alice en de noodzaak van een stabiel inkomen, dochter Anna [Kate Bosworth] staat op het punt een gezin te stichten en hoopt dat het allemaal wel meevalt en zoon Tom [Hunter Parrish] is druk met zijn studie. Maar het is vooral de relatie met dochter Lydia [Kristen Stewart] die ontroert, omdat ze – ondanks haar eigen worstelingen – intuïtief lijkt aan te voelen wat haar moeder nodig heeft. De slotscène is zeer aangrijpend.

Nadat Rich [Ty Burrell] zijn relatie met Milo [Bill Hader] heeft beëindigd, probeert Milo tevergeefs een eind aan zijn leven te maken. Hij ontwaakt in het ziekenhuis in het bijzijn van zijn tweelingzus Maggie [Kristen Wiig] die hij als naaste familie had opgegeven en eveneens overwoog een einde aan har leven te maken. Milo en Maggie hebben elkaar 10 jaar lang niet gesproken en hebben elkaar harder nodig dan ooit. Hader en Wiig zijn volstrekt geloofwaardig als broer en zus en het scenario van Craig Johnson en Mark Heyman is een diepgaand portret van een complexe, maar liefdevolle relatie waarin veel tweelingen – maar broers en/of zussen – zich zullen herkennen. Haden en Wiigs act op Starships “Nothing’s Gonna Stop Us Now” is een juweeltje.

Opnieuw gooit Miller een aantal afgezaagde verhaallijnen op een hoop en gebruikt hij afgezaagde dialogen en voice-overs voor een knap gemaakte, maar holle en praatzieke film die zich afspeelt in Sin City. Verschillende personages uit Sin City keren terug (waaronder Powers Boothe als de corrupte senator Roark), Josh Brolin en Joseph Gordon-Levitt en Eva Green zijn de voornaamste nieuwkomers. De mannen zijn norse mannen die in de ban zijn van geïdealiseerde femme fatales. Je moet er van houden …

Jay [Jason Segel] en Annie [Cameron Diaz] zijn gelukkig getrouwd, maar hun seksleven is niet meer wat het was. Ze besluiten te experimenteren door ‘The Joy Of Love’ te verfilmen als sekstape. Maar oeps, door een stommiteit komt de video in handen van derden en belandt het zelfs op websites. Segel en Diaz zijn een innemend koppel en Rob Lowe heeft zijn momenten als Annies sexy, nerdy collega. Het scenario is helaas behoorlijk platvloers en zelden grappig.

Gerard [Stefan de Walle] verbergt het feit dat hij nog maar zes maanden te leven heeft voor zijn vrouw [Ariane Schluter], zijn tienerzoon [Martijn Lakemeier] en voor de vrienden die werken in zijn garage. Door een schuld van € 40.000 dreigt Gerard zijn bedrijf zelfs te verliezen! Samen met Leo [Martin van Waardenberg], Kees [Frank Lammers] en Nico [Marcel Hensema] maakt hij een sponsordeal met de oom[ Mahjoub Benmoussa] van zijn jongste werknemer Youssoef [Mimoun Oaïssa] die de mannen helpt om zich voor te bereiden op het lopen van de Marathon van Rotterdam. Gezien de ongezonde leefstijl die de vier beoogde deelnemers er op nahouden, valt dat niet mee. Ondertussen dienen zich andere obstakels aan. Het plot is een opzichtige variant op The Full Monty, maar het werkt dankzij de sympathieke cast. Het hardloop-kwartet leert bovendien wat wijze lessen over racisme, seksisme en (zelfs) 020! Het einde is schaamteloos sentimenteel, maar onweerstaanbaar.

De Syrische Hamid [Adam Bessa] gaat asielzoekerscentra in Duitsland af op zoek naar “zijn broer”. In werkelijkheid maakt hij deel uit van een zeskoppige groep die (ironisch genoeg) een multiplayer wargame gebruikt om hun klopjacht op oorlogsmisdadigers te coördineren. Met hulp van een Duitse activist [Julia Franz Richter] komt Hamid op het spoor van een man [Tawfeek Barhom] die betrokken was bij Hamids eigen gevangenschap en marteling. Een interessante premisse met een intense vertolking van Bessa, maar Millet weet pas tegen de ontknoping iets van (onderhuidse) spanning te creëren en het gebrek aan actie maakt dit tot een relatief lange zit.

vote posted

vote posted

ICT-expert en professioneel codebreker/hacker Charlie Hacker [Rami Malek] besluit het recht in eigen handen te nemen wanneer blijkt dat de CIA zich niet wil inzetten om de terroristen op te sporen die verantwoordelijk zijn voor een aanslag in Londen waarbij Charlies echtgenote [Rachel Brosnahan]. Hij neemt een valse identiteit aan om na een intensieve training van een ervaren CIA-agent [Laurence Fishburne] reist hij op zijn gemak door Europa terwijl hij de ene na de andere betrokkene op omslachtige (doch bepaald niet subtiele) wijze liquideert. Als je blind kunt aannemen dat Charlie werkelijk alles kan met een laptopje en een telefoontje dan heb je misschien minder moeite met het absurde plot van deze moderne versie van MacGyver. MacGyver liet tenminste nog zien hoe hij zijn vallen opzette, Charlie laat dat achterwege. Niet zozeer om het publiek te kunnen verrassen, maar uit luiheid en om te verdoezelen hoe bespottelijk het verhaal in feite is.

De aan lager wal geraakte gepensioneerde professor Adam de Raeve [Bob De Moor] woont bij zijn zoon [Robrecht Vanden Thoren] tot hij door een incident op straat komt te staan. Maar een ontmoeting met de charmante ziekenhuisarts Eva [Peggy Schepens] en de hereniging met een oude rivaal geven hem enige levenslust terug. Het resultaat van een “gemeenschapsvormend project” met een cast die grotendeels voortkwam uit een open auditie van mensen die in de omgeving wonen van de Vlaamse Ardennen. De personages zijn goed uitgewerkt, de cast is prima en het begint veelbelovend, maar Rahoens kon de verleiding niet weerstaan om te vervallen in een maalstroom aan genreclichés.

Om haar vader [Lars Mikkelsen] financieel te kunnen steunen om haar zieke en catatonische moeder [Sonja Richter] de benodigde zorg te geven, gaat de 16-jarige Marie [Sonia Suhl] aan de slag in de visserij op het kleine eiland waar ze woont. Daar krijgt ze te maken met structureel seksisme en wordt ze zelfs doelwit van aanranding. Die ontwikkelingen vallen samen met fysieke ontwikkelingen die angst aanjagen, ook bij haarzelf. Eén van de vele bodyhorrorfilms uit de jaren 10 die zich onderscheidt door de setting en het sterke spel van Suhl, maar de uitwerking van het basisidee is redelijk voorspelbaar.

Een doorgewinterde spokenjager [Jeff Bridges] rekruteert Tom Ward [Ben Barnes], de ‘seventh son of the seventh son’, om met hem jacht te maken op de ontsnapte heks [Julianne Moore] die zijn vorige sidekick doodde. Tom valt voor de beeldschone Alice [Alicia Vikander] van wie niet zeker is waar haar loyaliteit in werkelijkheid ligt. Bodrov geeft de fantasie de vrije loop in deze vrolijke fantasy nonsens die prima te verteren is dankzij Bridges en Moore die dit niet al te serieus nemen en van de gelegenheid gebruik maken om eens lekker de remmen los te gooien.

Tien jaar na “de ineenstorting” van Australië wordt het leven van Eric [Guy Pearce] in The Great Outback verstoort wanneer Henry [Scoot McNairy], Archie [David Field] en Caleb [Tawanda Manyimo] zijn auto stelen. Eric weet de mannen op te sporen, maar raakt bij de confrontatie bewusteloos en ontwaakt bij zijn woning waar ook Henry’s verstandelijk beperkte broer Rey [Robert Pattinson] gewond is achtergelaten. Er ontstaat iets wat lijkt een band tussen Eric en Rey terwijl ze Henry en zijn mannen achtervolgen. Stemmig dystopisch drama met plotselinge geweldsuitbarstingen en een puike hoofdrol van Pearce die je tot het einde laat gissen naar Erics ware aard. Hier en daar wat aan de trage kant en Pattisons spel is een tikje gemanierd, maar dit is zeker een kijkje waard.

Alistair [Sam Claflin] treedt in de voetsporen van zijn broer wanneer hij samen met Miles [Max Irons] wordt genomineerd voor het lidmaatschap van The Riot Club, een elitaire eetclub voor uitsluitend mannelijke studenten aan Oxford University wat “the brightest, the boldest and the best” zich kunnen “laven aan het leven.” De nieuwelingen ontdekken dat de leden van deze club hun geld en positie gebruiken om zich alles te kunnen permitteren, zo blijkt tijdens een etentje in de plaatselijke pub. Laura Wade bewerkte haar toneelstuk ‘Posh’ dat geïnspireerd is door ‘The Bullingdon Club’ waar de toenmalige Prime Minister James Cameron en de toekomstige PM Boris Johnson eind jaren 80 onderdeel van uitmaakten. Scherfig geeft ieder lid van de club een eigen persoonlijkheid en Wades scenario maakt op pijnlijke wijze duidelijk hoeveel er in werkelijkheid met geld te koop is. De hilarische momenten gaan samen met een toenemend gevoel van ongemak.

Net als je denkt dat het Cannes Filmfestival niet verder kan zinken, belonen ze Roberto Minervini met de prijs voor de beste regisseur voor deze volstrekt amateuristische prul waarin een handjevol soldaten van het Noordelijke leger tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog een beetje rond een kampvuur hangen en uit pure verveling (de enige emotie waarmee de kijker zich bij uitstek kan identificeren) zonder enige emotie praat over de (on)zin van oorlog en religie in oppervlakkige, oninteressante en (dus) volstrekt nutteloze dialogen. Na een half uur dient een sprankje hoop zich aan in de vorm van een schermutseling, maar die is van korte door en verder gebeurt er helemaal niets. De enige ‘vervloekte’ is de kijker die zichzelf dwingt om dit uit te zitten.

Het al vaak verfilmde verhaal over Edmond Dantès [Pierre Niney] die in 1816 verraden wordt door zijn voormalig kapitein Danglars [Patrick Mille] en zijn vriend Fernand de Morcef [Bastien Bouillon] en na 14 jaar gevangenis op een eiland weet te ontsnappen en zint op wraak. Ondanks de speelduur van bijna drie uur laat het scenario veel legitieme vragen onbeantwoord (met name met betrekking tot de periode in de gevangenis) en het is moeilijk te geloven dat Edmonds “masker” voldoende is om hem onherkenbaar te maken. Het grootste probleem in de weinig innemende Niney in de heldenrol en de weinig imposante Bouillon als de schurk. Het ziet er mooi uit, maar aan mooie plaatjes heb je weinig als je geen reden hebt om mee te voelen met de hoofdpersonages.

In 1974 nodigt Oxford professor Joseph Coupland [Jared Harris] studenten Brian [Sam Claflin], Harry [Rory Fleck Byrne] en Krissi [Erin Richards] uit om mee te werken aan een experiment dat ze meer inzicht zal geven in telekinese. Het subject is de getraumatiseerde Jane [Olivia Cooke] en aangezien we te maken hebben met een horrorfilm komen daarbij uiteraard (min of meer) duistere krachten los. Niet de slechtste occulte horrorfilm, maar gekrijs en ander hysterisch gedoe is nog steeds niet het equivalent van horror. Een paar aardige jumpscares, maar meestal niet van het goede soort. Losjes gebaseerd op het baanbrekende (en veel interessante) Philip Experiment dat in 1972 in Toronto plaatsvond – en waar de laatste scène duidelijk naar verwijst.

Daffy Duck [Eric Bauza] en Porky Pig [Eric Bauza] slaan de handen ineen met wetenschapper Petunia Pig [Candi Milo] om te voorkomen dat een buitenaardse indringer [Peter MacNicol] de Aarde overneemt door de bevolking met behulp van kauwgom te veranderen in willoze zombies. De visuele stijl heeft veel weg van dat van Bob Clampett, maar de makers verminken de oorspronkelijke personages en het even stupide als routinematige verhaal duidt erop dat ook de schrijvers geen enkele moeite hebben gedaan om de nalatenschap van Termite Terrace in ere te houden. Het doet vooral denken aan één van de vele tekenfilms die je op een obscuur 24-uurs tekenfilmzender ziet. Een aanslag op alle zintuigen, maar vooral op de creatieve menselijke geest.

Een ondersteunde cast met onder anderen Stellan Skarsgård, Jean Reno, Toko Igawa en Toni Collette verrijkt dit sentimentele sprookje (in de beste zin van het woord) over een uitgebluste Londense psychiater [Simon Pegg] die concludeert dat hij een wereldreis nodig heeft om te ontdekken wat geluk in feite is. Hij laat zijn vriendin [Rosamund Pike] achter, ontmoet vele mensen, beleeft de nodige avonturen en eindigt daar waar je verwacht dat het zal eindigen. Pegg geeft subliem gestalte aan de geleidelijke transformatie van zijn personage en laat in de ontknoping (met een bijrol van Christopher Plummer) ook uitstekend overweg te kunnen met emotionele scènes.

Losse bewerking van het relaas van Meredith Kercher, de Britse student die op 1 november 2007 in Perugia werd vermoord, en kamergenoot Amanda Knox en haar Italiaanse vriend Raffaele Sollecito die op basis van onzorgvuldig verzameld “bewijs” onterecht werden veroordeeld voor Kerchers dood. Winterbottom richt zich op de rol die de media speelt bij dit soort sensationele misdaden d oor zich te richten op filmmaker Thomas [Daniel Brühl] die de journalist [Kate Beckinsale] opzoekt die een boek schreef over de moord op Elizabeth Pryce [Sai Bennett] en meer wil weten over de omstandigheden waaronder haar goede vriendin Jessica [Genevieve Gaunt] samen met haar vriend Carlo [Ranieri Menicori] en bareigenaar Cedric [Henry Emehel Chinedua] Elizabeth vermoordden. Een hoop ethisch gezwets en andere praatjes in dit tergend trage, teleurstellende misdaaddrama dat alleen interesse weet op te wekken wanneer Winterbottom de gebeurtenissen rond de moord reconstrueert.

Het in oktober 1969 verschenen album ‘Led Zeppelin II’ betekende de definitieve doorbraak voor Led Zeppelin. Gitarist Jimmy Page, bassist John Paul Jones, frontman Robert Plant en audio-opnames van de in 1980 overleden drummer John Bonham (die sowieso zelden interviews gaf) vertellen de individuele voorgeschiedenis van de bandleden en de muzikale reis die Led Zeppelin maakt vanaf het moment dat The Yardbirds (waar Page gitarist van was) er besloot de brui aan te geven. Qua opzet en visuele stijl heeft het lange tijd veel weg van een aflevering van ‘Behind The Music’, maar uniek beeldmateriaal en (vooral) registraties van liveoptredens maken dit tot een traktatie voor fans en maken de niet-ingewijden (ongeacht smaak of voorkeur) duidelijk hoe virtuoos en vooruitstrevend deze legendarische groep toen al was. Dus zie dit vooral in de bioscoop of met een degelijke geluidsinstallatie.

Egbert Barten doet al sinds 1989 onderzoek naar de Nederlandse film tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarin was een sleutelrol weggelegd voor Jan Teunissen die werd afgeschreven na zijn met veel bombarie aangekondigde, peperdure flop Willem Van Oranje en kans zag om een comeback te maken als ‘Filmtsaar’ in dienst van de NSB en de bezetter. Rolf Schuursma interviewde Teunissen in 1961 zeven uur lang en maakte ook opnames van zijn gesprekken met andere prominente Nederlandse filmmakers tijdens de bezetting. Met een mix van homevideo’s, fragmenten uit Nederlandse propagandafilms uit de oorlogsjaren en archiefbeelden brengt Bouwman de verhalen van Teunissen en zijn collega’s op knappe wijze tot leven. Een uitstekend document van een aspect van de Tweede Wereldoorlog dat decennialang grotendeels onder het tapijt is geschoven. Sommige zullen geschokt zijn door de verklaring, maar het is ook een verademing om eens iemand te horen die op een eerlijke, niet-confronterende wijze uitspreekt wat vele Nederlanders indertijd dachten.

De Amerikaan Bobby Fischer [Tobey Maguire] is de jongste schaakgrootmeester uit de geschiedenis wanneer hij in 1972 de strijd om de wereldtitel tegen de Russische titelhouders Boris Spassky [Liev Schreiber]. Ondanks de begeleiding van Bill Lombardy [Peter Sarsgaard] beginnen Bobby’s neuroses en paranoïde gedachten op te spelen en dat brengt de tweekamp in gevaar, vooral tot frustratie van de media die de wedstrijd hebben opgeklopt tot een veldslag tussen Oost en West in de Koude Oorlog. Schaken is bepaald geen fotogenieke sport en Fischers zeer complexe persoonlijkheid maken het moeilijk om je met hem te vereenzelvigen, maar Zwick gooit elke montagetruc in de strijd om de aandacht vast te houden en Maguire en Schreiber zijn uitstekend als de twee schaaktitanen die meer met elkaar gemeen blijken te hebben dan hun passie voor en bekwaamheid in het schaken.

Prequel op Ouija speelt zich af in 1967 en draait om moeder Alice Zander [Elizabeth Reaser] en haar dochter Lina [Annalise Basso] en Doris [Lulu Wilson] die haar helpen bij haar oplichtingspraktijk als spiritueel medium. Nadat de meisjes met behulp van een ouija-bord contact hebben gelegd met hun overleden vader maakt Doris een transformatie door die erop wijst dat zijn werkelijk contact heeft met het dodenrijk. Neemt de tijd om de personages en de omstandigheden neer te zetten en is goed geacteerd (vooral door Wilson), maar verzandt in de finale jammer genoeg in bombastische nonsens. In ieder geval is het een stuk beter dan de formulematige, belabberde voorganger.

Nadat Debbie [Shelley Hennig] onverwacht een einde aan haar leven heeft gemaakt, komt haar beste vriendin [Olivia Cooke] op het idee om met vier andere vrienden en kennissen contact te leggen met Debbie via een ouijabord. Volstrekt belachelijke horrorfilm gebaseerd op een idee dat simpelweg niet werkt op film. Een hoop willekeurige jumpscares en een sneu bijrolletje voor Lin Shaye later heeft iedereen de horrorcliché-bingokaart wel vol. Maar aan deze bingo zou ik niet beginnen. Het vervolg Ouija: Origin Of Evil is een stuk beter

In deze zielloze sequel (die in de proloog al terecht voorspelt inferieur te zijn aan The Muppets), gaan The Muppets in zee met toerpromotor Dominic Badguy [Ricky Gervais] die een complot heeft gesmeed met Constantine [Matt Vogel] die is ontsnapt uit een goelag in Siberië. Constantine is een dubbelganger van Kermit [Steve Whitmire] en neemt zijn plaats in als leider van The Muppets en zorgt ervoor dat Kermit vast komt te zitten in de Siberische goelag. Het verhaal is zeker niet onaardig, maar er zijn teveel matige, nutteloze liedjes. Cameo’s van o.a. Christoph Waltz, Salma Hayek, Saoirse Ronan en Celine Dion.

Mike Leigh verlegt de grenzen van de biopic met deze eigenzinnige, maar uiterst vermakelijke terugblik op het leven van Joseph Mallord William Turner [Timothy Spall], één van de populairste en invloedrijkste Britse schilders van zijn generatie. Turners moeizame relatie met Sarah Danby [Ruth Scheen] passeert de revue, evenals zijn complexe verhoudingen met huishoudster (en Sarahs tante) Hanna [Dorothy Atkinson] en later met de weduwe Sophia Booth [Marion Bailey]. Maar Leigh gebruikt Turner ook om het snobisme van de kunstwereld van die tijd onder het voetlicht te brengen en toont Turners frustratie met de publieke opinie over de manier waarop zijn stijl zich ontwikkelt. Enige kennis van de kunstwereld en de vele tijdgenoten die hij tegenkomt, is een pre. Onder hen zijn de autodidactische wetenschapper Mary Somerville [Lesley Manville], landschapschilder Benjamin Robert Haydon [Martin Savage] en schilder, schrijver en kunstcriticus John Ruskin [Joshua McGuire]. Mocht joe die namen niet kennen, laat deze onderhoudende biopic dan een uitnodiging zijn om meer onderzoek te doen naar hun geschiedenis.

In 1981 is New York een stad die bekendstaat vanwege wijdverbreide misdaad en corrupte. Desondanks probeert immigrant Abel Morales [Oscar Isaac] op eerlijke wijze een succesvol bedrijf op te zetten, geholpen door zijn echtgenote [Jessica Chastain] die verantwoordelijk is voor de boekhouding Nadat een aantal van zijn vrachtwagens op gewelddadige wijze is beroofd vanwege de brandstof dat het vervoert, roept Abel de hulp in van de openbaar aanklager [David Oyelowe]. Die vertrouwt Abel niet en eist dat hij zelf onderzoek gaat en zijn bevindingen deelt met de politie. Daardoor komt Abel voor een moreel dilemma te staan. Chandors reconstructie van New York – met gewelddadige overvallen die op klaarlichte dag plaatsvinden, terwijl het overige verkeer onverstoord doorrijdt – is indrukwekkend, maar een ongelukkige balans tussen dialoog en actie zorgen voor teveel vertragingen.

Nu de Tweede Wereldoorlog ten einde loopt, weet Frank Stokes [George Clooney] resident Roosevelt [Michael Dalton] te overtuigen van de noodzaak om te voorkomen dat kunstwerken die zich bevinden in onder anderen Antwerpen, Brugge en Aken worden gestolen of vernietigd door de Duitsers of de Russen. Hij leidt een expeditie met kunstexperts naar Frankrijk waar zijn manschappen hun leven in de waagschaal stellen voor het behoud van kunst. Clooney kan maar niet besluiten of hij een komedie, een thriller of een oorlogsdrama wil maken en het resultaat is dan ook vleesch noch visch. Gezien het aanwezig acteertalent (ook John Goodman, Cate Blanchett en Hugh Bonveville spelen belangrijke rollen) is dat werkelijk zonde.

Bij een auto-ongeluk verliest Jessie Laurent [Sarah Snook] haar vriend [Brian Hallisay], haar ongeboren kind en tijdelijk haar loopvermogen waardoor ze noodgedwongen door haar vader [David Andrews] wordt opgevangen in haar ouderlijk huis in een moerasgebied. Op een manier die alleen in slecht geschreven horrorfilms voorkomt, vindt ze onder haar bed (!) een videoband uit 1988 die haar moeder [Joelle Carter] vlak voor haar dood voor Jesse maakte. Een tarotlezingen en vele willekeurige jumpscares later komt er ook nog voodoo om de hoek kijken in deze dwaze bovennatuurlijke horror. Als joe niets zo geniaal vindt als iemand te laten schrikken door keihard “boe” te roepen, is dit misschien iets voor joe. Ik acht die kans erg klein.

Een tiener [Bailey Spry] in nachtkleding loopt ’s ochtend in verwarde toestand over straat waarbij ze de indruk wekt te worden gevolgd. Het meisje vlucht naar het strand waar ze de volgende dag dood en zwaar verminkt wordt aangetroffen. Deze huiveringwekkende proloog is het startschoot voor een boeiend mysterie dat rap bergafwaarts gaat vanaf de verklaring voor deze gebeurtenis en veel ideeën uit de Nightmare On Elmstreet¬-franchise plundert tot aan de teleurstellende, dwaze finale aan toe.

Nadat zijn vader is verongelukt omdat hij stomdronken achter het stuur zat, is Totone [Clément Faveau] op zichzelf aangewezen om voor zijn zevenjarige zusje [Luna Garret] te zorgen. Aangezien hij alleen enige kennis heeft van de kaasmakerij besluit hij zich op dit ambacht te storten, maar (joe voelt ‘m al) daar heeft hij nog weinig kaas van gegeten. Dit schijnbaar komische drama volgt Totone tijdens zijn onbeholpen eerste stappen in de wereld van de kaasmakerij waarbij hij uit opportunisme ook aanpapt met Marie-Lise [Maïwene Barthelemy] die woont op een boerderij waar prijswinnende kazen worden gemaakt. Van persoonlijke ontwikkeling is al net zo weinig sprake als van chemie tussen Faveau en Barthelemy. Veel problematischer is het dat Courvoisier ons weinig aanleiding geeft om ook maar enige sympathie voor de hoofdpersoon te hebben. Het verhaal is onsamenhangend en de finale tijdens een stockcarrace lijkt uit een totaal andere film te komen. Enig pluspuntje is Garret die aandoenlijk is als het zusje en de uitgebreid aandacht voor het maken van kaas op ambachtelijke wijze. Als je daar van houdt tenminste.

Een filmversie maken van een spel zonder verhaal en een beperkte hoeveelheid actie (dat je overigens ook kunt uitschakelen) is nooit een goed plan. Drie scenaristen besloten om zoveel mogelijk beestjes, monsters en gereedschappen op een hoop te gooien en verzonnen een superslap verhaal dat vooral bestaat uit actie en geweld en waarin creativiteit (waar het in Minecraft in feite om draait) op een buitengewoon laag pitje staat. Een omhooggevallen voormalige gamekampioen [Jason Momoa] vindt een relikwie in de doos van een Atari-computer, een nerderige nieuwkomer [Sebastian Hansen] ontdekt daarmee een portaal naar de ‘Overworld’ en sleept zijn zus [Emma Myers] en (louter voor de diversiteitsquota) een makelaar [Danielle Brooks] mee. Met hulp van Steve [Jack Black], die vastzit in die wereld, probeert het kwartet een andere relikwie te vinden, zodat ze naar hun eigen wereld kunnen terugkeren. Het verhaal is zo mager dat er een onnodig(e) lang(e) proloog nodig was en dat Jennifer Coolidge de tijd moet doden door te daten met Mr. Gunchie [Hiram Garcia]. Blacks bekkentrekkerij was nog nooit zo irritant. Ook dat nog!

Juan Robles [Javier Guitérrez] en Pedro Suárez [Raúl Arévalo] onderzoeken in 1980 de verdwijning van twee meisjes in een onherbergzaam moerasland in Andalusië. Het valt meteen op dat de meeste mensen niet zo rouwig zijn om hun verdwijning, zelfs niet waar de meisjes dood worden aangetroffen. Intrigerend misdaadmysterie met twee stereotype rechercheurs (een veteraan die een ernstige ziekte ontdekt en een jongere collega met bewijsdrang) en een verrassende ontknoping. Rodríguez maakt effectief gebruik van de mistroostige omgeving.

Arnaud [Kévin Azaïs] is samen met zijn baas Manu [Antoine Laurent] op huisbezoek voor een zakelijke bespreking wanneer hij oog in oog komt te staan met Madeleine [Adèle Haenel] die hem kortgeleden vloerde tijdens een worsteltoernooi op het strand. Wanneer blijkt dat Arnaud en Madeleine dezelfde militaire training volgen ontstaat er ondanks Madeleine tegendraadse houding een vriendschap die een andere dimensie krijgt tijdens een militaire oefening. Vier Gouden Palmen (allen voor Cailley) en Césars voor Laurent (beste actrice) en Azaïs (beste mannelijke nieuwkomer) onderstrepen het succes van een film die net op het moment dat het in romkomclichés dreigt te vervallen een opmerkelijke slotwending in petto heeft. De gehele cast weet wel raad met de onderkoelde humor van Cailley en coscenarist Claude Le Pape. Haenel steelt de film, maar Nicolas Wanczycki scoort ook hoge ogen als de opleider die koste wat kost vast blijft houden aan zijn gelijk.

Goslings regiedebuut is typerende voor veel acteurs die de regisseursstoel overnemen: hij verliest zich volledig in de vorm en vergeet dat mooie plaatjes niets betekenen zonder een samenhangend verhaal en een reden om sympathie te hebben voor de hoofdpersonen. De plaatjes zijn prachtig en het acteerwerk is van hoog niveau (met Ben Mendelsohn) als uitblinker, maar dit vage verhaal over een moeder [Christina Hendricks] en haar tienerzoon [Iain De Caestecker] die zich staande proberen te houden in een mysterieus stadje waarin Bully [Matt Smith] op brute wijze de scepter zwaait, is niets meer dan een verzameling onvoldoende uitgewerkte losse ideeën van een zichzelf overschattende debuterende regisseur. Zonderling, bij vlagen bizar, maar bepaald niet meeslepend.

Met hulp van regisseur Aaron [Seth Rogen] en persoonlijke ontboezemingen van Eminem en Rob Lowe is de talkshow van Dave Skylark [James Franco] uitgegroeid tot een kijkcijferkanon. Wanneer een Noord-Koreaanse gezant hen uitnodigt voor een interview met President Kim Jong-un [Randall Park] zijn Dave een Aaron dolgelukkig. Totdat FBI-agent [Lizzy Caplan] hen sommeert om mee te werken aan een plan om Kim Jong-un te liquideren. In de aanloop naar de première deed dit nogal wat stof op waaien, maar dat was nergens voor nodig. Goldberg en Rogen laten iedere kans op scherpe satire liggen ten faveure van infantiele grappen en seksisme. Simpelweg een aanfluiting.

Gordita Beach, California, 1970. Detective Larry “Doc” Sportello [Joaquin Phoenix] krijgt bezoek van zijn ex-vriendin Shasta Fay Hepworth [Katherine Waterston] die zijn hulp vraagt om te voorkomen dat haar huidige minnaar, vastgoedontwikkelaar Mickey Wolfman [Eric Roberts], wordt ontvoerd door zijn echtgenote [Serena Scott Thomas] en haar minnaar [Andrew Simpson]. Docs onderzoek brengt hem in contact met een bont gezelschap aan personages (Thomas Pynchons boek bevat er 130) die onder Andersons regie stuk voor stuk indruk maken en ook dankzij de technische crew een inkijkje geven in de Californische cultuur van begin jaren 70 waarin seks, drugs en flamboyante kleding aan de orde van de dag waren. Erg dialoog gedreven, maar het acteerwerk is van zo’n hoog niveau dat dat in dit geval geen enkel bezwaar is. De ondersteunende cast bestaat verder onder anderen uit Benicio Del Toro, Reese Witherspoon, Martin Short, Maya Rudolph, Jena Malone en Owen Wilson. Om je vingers bij af te likken dus.

Worstelende liedjesschrijver Jon Burroughs [Domhnall Gleeson] krijgt een droomkans in zijn schoot geworpen wanneer de toetsenist [Shane O’Brien] van de band ‘Soronpfrbs’ doordraait. Jon vervangt hem direct en verwondert zich vooral om tekstschrijver en frontman Frank [Michael Fassbender], een zonderling die 24 uur per dag een enorm masker van papier-maché draagt. Een origineel uitgangspunt voor wat een boeiende karakterstudie had kunnen worden, maar scenaristen Jon Ronson en Peter Straughan benutten hun kansen slecht mondjesmaat waardoor het niet zo onconventioneel wordt als je zou verwachten. Maggie Gyllenhaal is vermakelijk als het grillige bandlid Clara.

Een dichter en literatuurprofessor van middelbare leeftijd [Alonso Echánove] heeft een buitenechtelijke affaire met een mannelijke prostituee [Alejandre Belmonte]; Andrés [Alejandro de la Madrid] zet zijn 10-jarige relatie met Hugo [Antonio Velázquez] op het spel vanwege Hugo’s nichterige gedrag en vindt een minnaar [Hugo Catalán]; student Fito [César Ramos] voelt aantrekkingskracht van zijn jeugdvriend Leo [Gustavo Egelhaaf] die hij jaren niet gezien heeft en nog steeds uit de kast moet komen; en jonge puber Mauricio [Gabriel Santoyo] betaalt de prijs voor zijn eerste seksuele ervaring met zijn klasgenoot Oliver [Sebastián Rivera]. Goed geacteerd romantisch vierluik waarvan alleen de verhaallijn met de universiteitsprofessor goed uit de verf komt, omdat de andere verhalen relatief conventioneel en voorspelbaar zijn.

Voorspelbare melodramatische verwikkelen ondermijnen het knappe spel van Aiko Beemsterboer als de 17-jarige Charlotte die na een vuurwerkincident moet accepteren dat ze bijna niets meer zal kunnen zien. Pas na lang aandringen laat ze zich opnemen in een instituut dat haar moet helpen zelfstandig door het leven te gaan. Langzaam realiseert Charlotte zich dat het verlies van haar gezichtsvermogen deuren sluit, maar dat er ook deuren opengaan. Dat laatste blijkt vooral uit de vriendschappen die ze sluit met lotgenoten. Stalenhoefs visuele stijl en Michel Schöpping geluidsontwerp zijn pluspunten, maar dit had wel iets meer verrassingen in petto mogen hebben.

Nadat zijn vader is overleden trekt Gongo [Nika Gongadze] op met zijn neef Bart [Nikolo Ghviniashvili], een transgender man met wie hij vuilnisbelten afstruint op zoek naar iets dat te verkopen is. Ze komen op het idee om verlichte kruizen huis aan huis in Tbilisi te verkopen. Bart krijgt problemen met schuldeisers, Gongo ontmoet een Roma-meisje, maar van een plot is nauwelijks sprake. Statisch camerawerk, verschrikkelijk trage scènes met dialogen die er op wijzen dat de acteurs buitengewoon veel tijd kregen om nietszeggende dingen te improviseren. Op vele plaatsen bestempeld als een extra Arthouse favoriet, hetgeen aangeeft hoe triest het is gesteld met die elitaire subgenre.

In zijn een-na-laatste langspeelfilm laat Godard de filmwereld nog één keer op zijn grondvesten schudden zoals alleen hij dat kan. Experimenteel is vaak synoniem voor pretentieus en dodelijk saai, maar Godard verrast keer op keer met plotselinge overgangen qua beeld, geluid (en geluidsvolume) en filmtechnieken waarbij hij de modernste filmcamera’s omarmt. Er zijn twee hoofdstukken (Nature en Metaphor) en er zijn twee koppels (Josette [Heloïse Godet]/ Gédéon [Kamel Abdelli] en Ivitch [Zoé Bruneau]/Marcus [Richard Chevallier], maar een knappe gast die hier een plot uit kan destilleren. De film wordt sowieso gestolen door de hond die beide segmenten verbindt.

De makers van The Truffle Hunters richten hun camera’s op vijf families die wonen in de Argentijnse Calchaquí-valleien en daar leven volgens de aloude codes en tradities van de Gaucho’s. Vastgelegd met nauwkeurig gekozen cameraposities in schitterend zwart-wit en voorzien van een prachtige soundtrack (met dank aan Skywalker Sound), maar door het gebrek aan verhaallijn is het geheel wat onsamenhangend. Bovendien is een aantal scènes iets te nadrukkelijk geënsceneerd.

Sinds de dood van haar echtgenoot is Jean [Toni Collette] in een diepe depressie geraakt. Haar zoon John [Jack Reynor], een taxi-chauffeur die amper zijn eigen rekeningen kan betalen, is het beu om de problemen die Jean veroorzaakt op te lossen. Hij komt in contact met Jim [Michael Smiley] die Jean kan helpen om de eerste stappen te zetten in de strijd tegen haar verslaving, maar John heeft snel geld nodig om die strijd voort te kunnen zetten. En daardoor komt hij voor een moreel dilemma te staan. Somber, indringend sociaal drama met prachtig samenspel van Collette en Reynor en een mooie bijrol voor Will Poulter als John beste vriend Shane die eveneens uit een impasse moet zien te komen.

Na 20 jaar in een verpleeghuis te hebben gezeten, geneest Lloyd [Jim Carrey] op wonderbaarlijke wijze. Mooi op tijd om Harry [Jeff Daniels] te helpen een geschikte nierdonor te vinden. Een ongeopende brief van Fraida [Kathleen Turner] wijst erop dat ze in 1991 zwanger was van Harry. Fanny [Rachel Melvin] blijkt te zijn geadopteerd en het duurt dan ook niet lang voor Harry en Lloyd een roadtrip ondernemen om haar te vinden. De gebroeders Farrelly zijn net als Carrey en Daniels een stuk volwassener geworden in de 20 jaar sinds Dumb And Dumber en dat verklaart waarom dit vervolg beter te verteren is. Carrey en Daniels zijn perfect op elkaar ingespeeld, de stortvloed aan infantiele grappen garandeert een hoop gegniffel en Turner en Melvin leveren uitstekend ondersteund werk af. Dat is Bill Murray als Ice Pick aan het begin van de film.

Om te ontsnappen aan problemen thuis neemt Maggie Falk [Sarah Jessica Parker] haar opstandige tienerdochter [Rosie Days] mee op vakantie naar Toscane waar ze 20 jaar geleden een bliksemromance had. Natuurlijk blijkt haar oude vlam [Raoul Bova] daar nog steeds te wonen en is de liefde nog steeds niet volledig bekoeld. De problemen beginnen wanneer Summer besluit Luca’s moeder [Claudia Cardinale] te helpen om haar oude vlam Marcellino [Shel Shapiro] te vinden en de politie vermoedt dat er sprake is van ontvoering. Volstrekt formulematige, quasi-dwaze romantische komedie is alleen de moeite waard vanwege Cardinale in een rol die haaks staat op haar glamoureuze imago.

De 24-jarige Brian Bloom [Anton Yelchin] heeft zich volledig gestort op een carrière als schrijver, maar succes blijft uit, mede omdat door zijn kluizenaarsleven het contact met de buitenwereld is verwaterd. Daar komt verandering in wanneer hij op een middag een toevallig ontmoeting heeft met Arielle [Bérénice Marlohe] die hem na afloop uitdaagt om iedere vrijdagmiddag van 5 tot 7 met haar af te spreken op dezelfde plaats. Een vriendschap groeit uit tot meer en dat zorgt voor de nodige complicaties. Glenn Close en Frank Langella zijn amusant als Brians eigenzinnige ouders, maar ondanks de charmante hoofdrolspelers is er geen moment waarop deze romkom ontvlamt. Het suddert maar een beetje voort.

Arthouse op zijn slechtst met een bijrol voor Monica Swinn (als Lorna) die vooral bekend is van de softcoreprulletjes uit de jaren 70. Daar sluit dit aardig bij aan. Cynthia [Sidse Babett Kndusen] haalt Evelyn [Chiara D’Anna] in huis voor schoonmaakwerkzaamheden en andere vormen van dienstverlening. Het is een SM-rollenspel met Evelyn als onderdaan en wie een beetje kennis heeft van SM zal niet opkijken van de inhoud van de spelletjes of van de softseksscènes. Bevat één van de meest smakeloze/afschuwelijke dissolves die je maar bedenken. Laat dat vooral géén reden zeden om deze pretentieuze prent tot je te nemen. Strickland voegt er zelfs wat gelul over vlinders aan toe. Sodemieter toch een eind op!

In Brooklyn worden cafés gebruikt om contant geld uit illegale handel tijdelijk op te slaan. Bob [Tom Hardy] werkt in het café van “Cousin” Marv [James Gandolfini] wanneer die wordt beroofd. Hij raakt ook bevriend met Nadia [Noomi Rapace], een collega van een ander café die in de clinch ligt met haar ex [Matthias Schoenaerts] die hun hond heeft mishandeld en die nu terugeist. Roskam onthult geleidelijk de banden tussen de verschillende personages in een schimmige wereld waarin het de gewoonte is om je ware persoonlijkheid verborgen te houden. Had wel wat meer actie kunnen gebruiken, maar Hardy, Rapace en Schoenaerts leveren prima werk af en er is een schokkende onthulling aan het eind.

Schitterend gemaakte stop-motion over de uit de gevangenis ontsnapte Ramon [Carlos Blanco] die op weg is naar de plaats waar hij een hoop diamanten heeft begraven en daartoe de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela volgt. Door een list wordt hij van het pad geleid en komt hij terecht in een dorpje waar de plaatselijke geestelijke Don Cesáreo [Xosé Manuel Oliveira Pico] meerdere pelgrims vasthoudt voor een duister religieus ritueel. De karakters hebben weinig diepgang, maar het originele basisgegeven, de sfeervolle vormgeving en de muziek (o.a. van Philip Glass) maken dit een klein feestje voor de zintuigen.

Alleenstaande moeder Gloria [Lola Dueñas] komt via een contactadvertentie in contact met Michel [Laurent Lucas], een man met een psychologische aandoening waardoor hij gelooft dat hij iedere vrouw in zijn macht kan krijgen. Gloria valt als een blok voor Michel en laat haar dochtertje [Sorenza Mollica] achter voor een leven met Michel. In het begin helpt Gloria Michel om zijn dodelijk verlangens te bevredigen, maar door haar jaloerse woede-uitbarstingen veranderen de verhoudingen. Met haar zachtaardige blik is Dueñas werkelijk angstaanjagend als de zorgzame, eenzame moeder die verandert in een volstrekt onvoorspelbare psychopaat. Du Welz stijlvolle regie verbeeldt Gloria’s psychische transformatie en vooral de slotconfrontatie met Solange [Héléna Noguerra] en haar dochter [Pili Groyne] is indrukwekkend. Deze macabere, zwartkomische horrorfilm is koren op de molen voor genrefans. Gebaseerd op het verhaal van de Amerikaanse seriemoordenaars en Raymond Martinez Fernandez (AKA ‘The Lonely Hearts Killers’) dat in 1969 al aan de basis stond van het controversiële The Honeymoon Killers.

vote posted

Na een langdurige periode van ziekteverzuim is Sandra [Marion Cotillard] door haar collega’s bij een zonnepanelenbedrijf letterlijk weggestemd. Gesteund door haar echtgenoot [Fabrizio Rongione] weet Sandra haar baas Dumont [Baptiste Sornin] over te halen om de stemming (deze keer anoniem) opnieuw te laten doen. Ze gebruikt de twee dagen die ze heeft om zoveel mogelijk van haar 16 collega’s op te zoeken en ze over te halen om haar te steunen, ook al moeten ze daarvoor afzien van een bonus van duizend euro. Uitstekend sociaal drama toont op welke manier collega’s tegen elkaar kunnen worden opgezet in een vernuftig staaltje verdeel-en-heers en de gevolgen die dat heeft voor de persoon die het betreft en de solidariteit tussen de collega’s. Uitstekend geacteerd en boeiend van begin tot eind.

Wanneer Mikey [Michael B. Jordan] concludeert dat zijn huwelijk met Vera [Jessica Lucas] op de klippen loopt, besluiten zijn beste vrienden Jason [Zac Efron] en Daniel [Miles Teller] solidair te zijn en zich volop te storten in een vrijgezellenleven, inclusief onenightstands. Gemaakt vlak voor de doorbraak van Teller (Whiplash) en Jordan (Creed) en één van de films waarmee Efron zijn kans op een carrière als serieuze acteur minimaliseerde. Smakeloos en hooguit een enkele keer goed voor een glimlach en vooral interessant vanwege Teller en Jordan die bij flarden al laten zie waarom ze op het punt stonden om door te breken.

Door Europese regelgeving dreigt de Maltese visser Jesmark [Jesmark Scicluna] zijn broodwinning te verliezen. Zijn echtgenote [Michela Farrugia] heeft weliswaar een baan in een restaurant, maar Jesmark wil helpen om zijn pasgeboren zoon [Timur Ali] te onderhouden. Daarvoor begeeft hij zich (ondanks het prachtige weer) op glad ijs. De titel verwijst naar de traditionele, kleurrijke boten die kenmerkend zijn voor Malta. Het verhaal en de uitwerking zij niet origineel, maar Camilleri geeft wel een interessant inkijkje in de visserij van Malta en dat levert mooie plaatjes op.

Max Simkin [Adam Sandler] is eigenaar van een schoenmakerij in New York die al generaties lang in de familie is en ontdekt dat hij letterlijk in figuurlijk in de schoenen van zijn klanten kan lopen als hij hun schoenen aantrekt. Hij realiseert zich dat hij daarmee hun levens zowel positief als negatief kan beïnvloeden, maar worstelt met de verantwoordelijkheid die dat met zich meebrengt. Sandler is sympathiek in de hoofdrol, maar McCarthy en coscenarist Paul Sado slagen er onvoldoende in om de kansen die het interessante basisgegeven biedt te grijpen. Niet onaardig, maar vooral een gemiste kans.

In 1958 verlaat Margaret Ulbrich [Amy Adams] haar echtgenoot en neemt ze haar dochter [Delaney Raye] mee naar Long Beach in de hoop daar een nieuwe start te maken. Ondanks een academische achtergrond lukt het haar niet om een vaste baan te vinden en daarom stort ze zich op haar schilderijen die opvallen vanwege de grote ogen van de personen die ze schildert. Tijdens een kunstmarkt ontmoet ze Walter Keane [Christoph Waltz] die zijn gebrek aan schildertalent compenseert met zijn charisma en een verkopersmentaliteit die Margaret ontbeert. Margaret en Walter blijken een gouden team totdat Walter besluit dat het beter is als hij de eer opeist voor Margarets schilderijen. Burton kiest niet nadrukkelijk partij. Hij richt zich op de romance, en de geleidelijke manier waarop Margaret de grip op haar carrière verliest. Adams en Waltz zijn perfect en er is een fijne bijrol van Terence Stamp als een vlijmscherpe kunstcriticus die zich afkeert van de populariteit van het de schilderijen van ‘Keane’.