Log

Frankenstein, Monsters Inc. en Pinocchio zijn de belangrijkste inspiratiebronnen voor deze inventieve familiefilm. Stitch Head [Asa Butterfield] was de eerste creatie van een professor [Rob Brydon], die sindsdien al vele experimenten heeft gedaan om het perfecte monster te creëren. Stitch Head is een voorbeeldige assistent en hunkert tevergeefs naar een vaderfiguur. Die denkt hij te vinden in Fulbert Freakfinder [Seth Usdenov], die hem inzet als trekpleister voor zijn freakshow. Maar de nieuwste creatie [Joel Fry] van de professor brengt Stitch Head tot een nieuw inzicht. Zit vol visuele grappen en vindingrijkheden en is een traktatie voor jong en oud.

James doet zijn kunstje als loser die een vaderfiguur wil zijn voor zijn sullige stiefzoon [Benjamin Padak]. De problemen ontstaan tijdens een ‘playdate’ met nieuweling CJ [Banks Pierce]. Die blijkt doelwit te zijn van een terreurorganisatie en zijn vader [Alan Ritchson] moet hem beschermen. Dwaze actiekomedie vol flauwe grappen, met Ritchson als het (terecht) vergeten stiefbroertje van de gebroeders Hemsworth.

De zestigjarige filmster Jay Kelly [George Clooney] heeft tot nu toe zijn carrière altijd op de eerste plaats gesteld. Dat kostte hem meerdere huwelijken en bemoeilijkt ook de relatie met zijn kinderen. In afwachting van zijn volgende film besluit hij onverwacht in te gaan op een uitnodiging van een filmfestival in Toscane, waar hij een oeuvreprijs in ontvangst kan nemen. Een mooi excuus om zijn jongste dochter [Grace Edwards] te volgen tijdens haar reis door Frankrijk, maar een probleem voor zijn manager [Adam Sandler], die ook worstelt met de balans tussen werk en privéleven. “Niets is zo moeilijk als jezelf spelen”, zegt Jay op zeker moment. Toch speelt Clooney zijn rol op een manier die dicht bij zijn publieke imago staat, zonder ironie of verlegenheid. Sandler is minstens zo goed als de manager die zichzelf beschouwt als Jays beste vriend en hunkert naar erkenning. Baumbach verspilt geen frame in deze intelligente, vermakelijke dissectie van het leven van een filmster. Er zijn bijrollen voor o.a. coscenarist Emily Mortimer, Laura Dern, Jim Broadbent, Patrick Wilson en Greta Gerwig.

Liat en Avi werden op 7 oktober 2023 gegijzeld door Hamas. Twee weken later kregen bevriende filmmakers toestemming om Liats familie te volgen tijdens deze onzekere, frustrerende periode. Vader Yehuda is zeer kritisch over Netanyahu en de onvoorwaardelijke steun die hij krijgt van de VS, tot frustratie van moeder Chaia, die vreest dat de Amerikaanse politiek hen daarom in de steek zal laten. Geen eenzijdig slachtofferdocument, maar een portret van een familie die verscheurd wordt door de tegenstelling tussen verantwoordelijkheidsbesef en vergeldingsdrang.

Laat je niet van de wijs brengen door de vele prijzen; dit is een abominabel geacteerde, absurde thriller over tweelingen en weeskinderen [Savina en Serina Perey] die om niet te verklaren redenen geadopteerd worden door de labiele Amy [Brittany Underwood] en haar lompe vriend [Robert Palmer Watkins]. Die laat direct merken dat hij de meiden liever kwijt dan rijk is. Dat vinden de zusjes niet fijn, dus één van hen besluit de boel te saboteren. Verwaarloosbare rotzooi.

In 2016 werd de 22-jarige Nathan Carman na een zoektocht van ruim een week levend gevonden in een reddingsbootje op de Atlantische Oceaan. Waar was moeder Linda gebleven? Jaren later werd Nathan pas aangeklaagd op verdenking van moord op zijn moeder. Daarbij werd ook een link gelegd met de onopgeloste moord op Nathans steenrijke grootvader, die in 2013 in zijn huis werd doodgeschoten. Een niet te onderschatten belemmering in de strafzaak is Nathans autisme, waardoor hij aantoonbaar anders denkt en anders handelt dan “gewone” mensen. Een intrigerend mysterie waarin experts tot tegenstrijdige conclusies komen, maar waarbij je ook twijfelt aan de betrouwbaarheid van de geïnterviewde familieleden – en dat zijn er slechts een paar. Het grootste probleem is dat de zaak na een half uur grotendeels uit de doeken is gedaan. Het enige wat dan nog ontbreekt, is de tragische ontknoping.

Vier vrouwen (waaronder twee zussen) kijken terug op de dood van hun moeders. Voor de één is dat langer geleden dan voor de ander. Dat geeft aan dat femicide zeker geen nieuw fenomeen is en dat de problemen met betrekking tot de nazorg niet zijn opgelost. Een moedige, indringende documentaire die voldoende stof geeft tot nadenken en napraten.

Hoewel Eddie Murphy nuchter terugkijkt op zijn carrière als komiek, baanbrekende filmster en cultuuricoon, is dit voornamelijk een lofzang. Murphy’s ambitie vanaf jonge leeftijd, de eerste stappen als komiek, zijn explosieve opkomst als (zwarte) filmster die wit Amerika op het grote scherm een schop voor de kont gaf, zijn verbittering jegens SNL en een paar ongelukkige keuzes (Vampire In Brooklyn, Norbit) komen aan bod. Een fijne dwarsdoorsnee van Murphy’s carrière waarbij het gebrek aan acteurs waar hij mee werkte opmerkelijk is.

Het 25-jarige huwelijksfeest van Ellen [Diane Lane] en Paul [Kyle Chandler] is ook bijzonder omdat hun vier kinderen erbij zijn. Een perfecte dag met als enige smetje een woordenwisseling tussen Ellen en oudste zoon Josh [Dylan O’Brien] over zijn schrijversambities en zijn relatie met Elizabeth[Phoebe Dynevor], een oud-leerling van Ellen die er indertijd radicale ideeën op nahield over de Amerikaanse samenleving. In de jaren daarna zijn er meerdere ‘anniversaries’ waarbij de veranderde verhoudingen tussen familieleden parallel lopen met veranderingen in de maatschappij onder invloed van Elizabeths bestseller ‘The Change’. Verontrustende satirische thriller in de traditie van Network met een krachtige, emotionele vertolking van Lane en sterk tegenspel van O’Brien als de zoon die als eerste een transformatie doormaakt. De zussen worden met verve gespeeld door Madeline Brewer, Zoey Deutch en Mackenna Grace. Verrassend, spraakmakend en intellectueel stimulerend.

Vervolg op Wicked verliest zichzelf zo nu en dan in visueel spektakel en heeft te veel (vaak bombastische liedes). Het verhaal geeft echter op slimme wijze een duistere wending aan The Wizard Of Oz en Jeff Goldblum is subliem als ‘The Wonderful Wizard’. Madama Morrible [Michelle Yeoh] verspreidt leugens over ‘Wicked Witch’ Elphaba [Cynthia Erivo] en spant ‘Good Witch’ G(a)linda [Ariana Grande] en Fyero [Jonathan Bailey] voor haar propagandakarretje met een spectaculair huwelijksfeest. Voor Elphaba is dat de ideale gelegenheid om Oz [Jeff Goldblum] te ontmaskeren als een bedrieger. Ironisch genoeg dreigt Elphaba’s zus Nessarose [Marissa Bode] roet in het eten te gooien. Onnodig lang, maar vooral de tweede helft steekt goed in elkaar.

Net buiten het centrum van Madrid ligt de wijk Chueca, dat van oudsher een plaats is waar “anderen” zich vestigen. Sinds de jaren 90 zijn die “anderen” voornamelijk mensen uit de LHBTQIA+ gemeenschap die daar een veilige haven vonden met de vrijheid om zichzelf te zijn. De laatste jaren neemt (ook daar) de kritiek op en het verbale en fysieke geweld richting die gemeenschap toe. De Nederlandse Ramón Gieling portretteerde een aantal van hen met een visuele stijl die afleidt van de boodschap. De proloog maakt duidelijk dat deze bewoners van Chueca tussendoor regelmatig literaire of historische gebeurtenissen zullen ensceneren. De interviews zijn oppervlakkig, de ensceneringen niet of onvoldoende ingeleid (waardoor je moet raden waar het over gaat) en de speelstijl zo campy en overdreven dat het vooral spelen is voor eigen parochie en de hardnekkige vooroordelen die Gieling wil bestrijden vaker bevestigt dan ondermijnt.

Vrije bewerking van Roald Dahls ‘De Griezels’ over Mr. & Mrs. Twit [Johnny Vegas, Margo Martindale] die voornamelijk elkaar pesten, tot ze een overstroming veroorzaken en hun bizarre pretpark Twitlandia wegens veiligheidsproblemen noodgedwongen moet sluiten. Nu richten deze plaaggeesten zich op de dorpsbewoners, onder anderen door mee te doen aan de burgemeestersverkiezingen. Weeskinderen Pipa [Emilia Clark] en Bubsy [Ryan Lopez] willen daar een stokje voor steken en krijgen hulp van de Muggle-Wumps. In het boek zijn ‘De Griezels’ ondanks hun plagerijen nog aandoenlijk; hier zijn het vervelende figuren die het verhaal een naargeestige toon geven die niet aansluit op de zwartkomische toon van Dahls geliefde kinderboek. Geloof het of niet, de abominabele liedjes werden mede geschreven door David Byrne (voorheen Talking Heads)!

Roald Dahl wordt overigens niet vermeld op de credits. Daar zal hij niet rouwig over zijn.

Op 9-jarige leeftijd speelt John O’Leary [James McCracken] letterlijk met vuur. Daardoor brandt zijn ouderlijk huis af en raakt hij zo verbrand dat de dokters geloven dat hij het niet zal overleven. Tientallen jaren later reist O’Leary [Joel Courtney] de wereld rond om te delen hoe hij toch overleefde en zijn leven zin wist te geven. Het verhaal is te mooi om waar te zijn, maar authentiek beeldmateriaal (dat aan het einde te zien is) bevestigt dat veel van de meest sentimentele momenten niet verzonnen zijn. Stroperige biografie met belangrijke bijrollen voor God en voor William H. Macy als een honkbalcommentator die John een hart onder de riem steekt. Je moet ervan houden.

Luis [Sergi López] is met zijn kleinzoon [Bruno Núñez Arjona] op zoek naar zijn dochter, die zich mogelijk heeft aangesloten bij een groep ravers. Hij sluit zich aan bij een groep, die regelmatig raves organiseert op afgelegen plekken in de woestijn. Niet zozeer een verhaal, meer een portret van een man die de verdwijning van zijn dochter moet verwerken en van mensen die zich door te dansen helemaal kunnen overgeven aan het moment. De melodramatische ontknoping is een gemakzuchtige uitvlucht en waarschijnlijk niet alleen voor mij (onbedoeld?) hilarisch. De titel verwijst naar een mythologische brug die hemel en hel verbindt. Grote winnaar op het Cannes Filmfestival van 2025. Het is maar dat u het weet …

Twaalf jaar geleden werden de verminkte lichamen van drie leden van de podcast Paranormal Paranoids aangetroffen in het spookstadje Shelby Oaks. Van hoofdpresentator Riley [Sarah Duran] is sindsdien niets vernomen, maar uit gevonden videobeelden blijkt dat ook haar leven in gevaar was. Nu gaat haar zus [Camille Sullivan] op onderzoek uit. Begint met een matig geacteerde mix van pseudo-documentaire en reacties en speculaties van bloggers, maar weet halverwege toch enige sfeer op te roepen. Die wordt verpest vanaf de verschijning van een paar onaangename – doch volstrekt ongeloofwaardige – lokale beestjes.

Cinefielen herkennen elementen uit onder anderen Death In Venice, Danger: Diabolik en Un Chien Andalou in deze warrige, vermoeiende egotrip van Cattet en Forzani die nonstop de aandacht op de camera vestigen en zich totaal niet bezig hebben gehouden met een fatsoenlijk verhaal. Dat betreft gepensioneerde spion John D. [Fabio Testi] die aan de hand van een diamant op een lijk ontdekt dat een oude vijand opnieuw (of nog steeds) actief is. Dat is te herleiden tot een klus waarin de jonge John D. [Yannick Renier] te maken kreeg met Markus Strand [Koen De Bouw]. Meer een beeldend kunstwerk met visuele hoogstandjes dan een film.

Een Predator krijgt opdracht om “de sterksten van de sterksten” als trofee mee te nemen van Aarde. Daartoe reist hij door de tijd en richt hij waar/wanneer hij komt een bloedbad aan. De laatste overlevenden van ieder bloedbad moeten het in de finale tegen elkaar opnemen in een strijd op leven en dood om als “Killer Of Killers” door het leven. Een hoop testosteron en oeverloos bloedvergieten, maar geen verhaal.

Eén van de betere films over het maken van een film (in dit geval Jean-Luc Godards baanbrekende À Bout De Souffle) met een uitmuntende cast en een regisseur die erin is geslaagd zijn cast te laten “acteren” op dezelfde ontspannen wijze als de hoofdrolspelers in À Bout De Souffle. Voor wie het niet weet: filmrecensent Jean-Luc Godard [Guillaume Marbeck] wil in navolging van zijn collega François Truffaut [Adrien Rouyard], die veel succes heeft met zijn debuutfilm Les Quatre Cents Coups, zelf de filmwereld opschudden. Hij gaat bewust zoveel mogelijk Hollywoodconventies uit de weg, onder andere door te werken op locatie zonder ingehuurde figuranten, geen uitgewerkt scenario te gebruiken en scènes maar één keer te filmen. Hoofdrolspelers Jean-Paul Belmondo [Aubry Dullin] en Jean Seberg [Zoey Deutch] maken er het beste van, ook al snappen ze (ook) niet waar Godard mee bezig is. Een amusant eerbetoon aan eigenzinnige kunstenaars in het algemeen brengt bovendien Parijs in 1959 op knappe wijze tot leven. Zeer vermakelijk!

In de jaren 90 bleef er van de levendige muzikale scène in New York weinig over. Aan de hand van amateurbeelden (vaak van twijfelachtige kwaliteit) schetst deze documentaire hoe de opkomst van The Strokes de muziekscene nieuw leven inblies en hoe en waarom de terreuraanslag van 11 september 2001 de heropleving van de muziekscene in een stroomversnelling bracht. Onder anderen The Yeah Yeah Yeahs en LCD Sound System komen ruim aan bod. Voer voor fans voor wie het gemakkelijker is om hier iets van samenhang in te ontdekken.

Zes moeders vertellen hoe en waarom hun kinderen uit huis werden geplaatst en bij een pleeggezin terechtkwamen. Een waarschuwing voor taalpuristen: het Nederlands laat behoorlijk te wensen over. Ook is er een moeder die een gesprekspartner geen zin kan laten uitspreken zonder ‘ja, ja’ of ‘nee, nee’ te zeggen. Dat doet niet af aan de moed die deze vrouwen tonen door openhartig te spreken over hun voorgeschiedenis, waarbij ze niet schromen om ook kritisch naar zichzelf te kijken. De centrale boodschap is niet echt een eyeopener en de manipulatieve, tranentrekkende score is storend.

Wij hebben Johan Nijenhuis, Italië heeft Paolo Genovese. Oppervlakkig is troef en originaliteit is ver te zoeken in deze romkom over de eerste date van gescheiden vader Piero [Edoardo Leo] met Lara [Pilar Fogliati], die niet opnieuw wil vallen op een onbeschikbare man. Hun woorden en daden worden aangestuurd door 4 delen van hun persoonlijkheid (4 mannen voor Piero, 4 vrouwen voor Lara) die alles evalueren en kibbelen over wat er nu moet gebeuren. Het concept is natuurlijk gejat van Inside Out, maar uitgewerkt om een niet al te veeleisend, breed en conservatief publiek aan te spreken. Een groot succes in eigen land, maar dat is lang niet altijd een garantie voor kwaliteit.

Verfilming van de musicalversie van de roman van Manuel Puig die in 1985 al was verfilmd met Raul Julia en William Hurt (die een Oscar won voor zijn flamboyante rol). In een Argentijnse gevangenis deelt de homoseksuele Luis [Tonatiuh] een cel met politieke activist Valentin [Diego Luna], die ondanks intensief verhoor nog altijd weigert zijn handlangers te verraden. Luis helpt Valentin ontsnappen uit de dagelijkse realiteit met het navertellen van de fantasierijke pulpfilms van Ingrid Luna [Jennifer Lopez]. Daardoor ontstaat er een band tussen twee totaal verschillende mannen. Het is moeilijk te geloven dat David Byrne medeverantwoordelijk was voor de te verwaarlozen liedjes die de grimmige sfeer van het oorspronkelijke verhaal bijna verwoestten. Condon verraadt een cruciale plotwending veel te vroeg, waardoor de ontwikkeling tussen de hoofdpersonen onvoldoende uit de verf komt. Luna en Tonatiuh leveren prima werk af, Lopez stelt teleur en Condon bewijst nog maar eens dat de magie van de MGM-musicals definitief verloren is gegaan met de statisch gefilmde, weinig dynamische muzikale intermezzo’s.

Na een ongelukkige val in de klas wordt de geliefde juffrouw Romy [Bibi Speek] vervangen door Juffrouw Pots [Tygo Gernandt]. Die is zo onvriendelijk en vaak ronduit gemeen dat Kaya [Juliëtte Van De Weerdt] en Simon [Pepijn Bouwens] zich beklagen bij schoolhoofd De Vries [Tim Haars]. Die houdt juffrouw Pots de hand boven het hoofd. Waarom? Kaya en Simon doen hun best het geheim achter Juffrouw Pots te ontdekken. Het acteerwerk van de kinderen (vooral Bouwens) laat regelmatig te wensen over, maar Gernandt is een giller in een rol waar hij zichtbaar van geniet. Anniek Pheifer en Huub Smit leveren fijn ondersteunend werk af als Kaya’s strenge moeder (een politieagent!) en de vader die erg doet denken aan een Nederlandse televisiepersoonlijkheid uit de jaren 80. Verfilming van het gelijknamige boek van Tosca Menten is prima voer voor de jeugd.

DaCosta begeeft zich op glad ijs door Hendrik Ibsens ‘Hedda Gabler’ (1891) te vertalen naar de moderne tijd én er genderverwisselingen (Løvberg is hier een vrouw) aan toe te voegen. Vanwege haar complexe persoonlijkheid (vol tegenstrijdigheden) is Hedda een droomrol, maar Thompson schiet tekort en slaagt er niet in sympathie op te wekken. Het helpt ook niet dat Hoss (als Løvberg) en Poots (als onruststoker Thea Clifton) zich ook schuldig maken aan overacteren. Ibsens toneelstuk was een aanklacht tegen de klassenmaatschappij en seksuele discriminatie, dus het is ironisch dat juist de vrouwenrollen zo matig zijn neergezet. Ziet er mooi uit, maar Ibsen zou hier niet vrolijk van worden.

Vijf podcastmakers filmen hun ervaringen terwijl ze zijn opgesloten op een plek waar geesten rond zouden zijn. Het ‘spel’ krijgt uiteraard een naargeestige wending en de proloog geeft al een aardige indicatie van waar het uiteindelijk naartoe gaat. Technisch goed gemaakt, maar hangt als los zand aan elkaar en is alleen aan te raden voor horrorfans die geen behoefte hebben aan verhaal.

vote posted

Footloose op het platteland van Macedonië, waar herderszoon Ahmet [Arif Jakup] droomt van een carrière als dj en een tractor uitrust met een soundsystem. Zo hoopt hij indruk te maken op Aya [Dora Akan Zlatanova], die zich met een aantal vriendinnen voorbereidt op een moderne dans op een traditioneel festival. Jong en oud, of traditioneel tegen modern, staan tegenover elkaar in een onderhoudend, maar voorspelbaar verhaal met twee hoofdrolspelers die weinig uitstralen. De doorlopende grap met de muezzin is amusant.

Schrijver Grace [Jennifer Lawrence] betrekt met de drankzuchtige Jackson [Robert Pattinson] het afgelegen huis van een gestorven familielid in de hoop dat ze daar haar aanstaande moederschap kan combineren met haar schrijverschap. In flarden komen we meer over Grace en Jackson te weten voor en tijdens de zwangerschap. Zodra de baby verschijnt, stort Lawrence zich vol overgave op haar rol, met als resultaat een ongeremd, vaak karikaturaal portret van een vrouw met postnatale depressie. Het helpt niet dat Pattinson zich ook schuldig maakt aan overdreven acteren in deze iets te wanhopige poging van Lawrence om mee te dingen naar een Oscar. Het beste werk komt van Spacek als Graces moeder en van LaKeith Stanfield als een mysterieuze man die ondanks zijn beperkte schermtijd in je hoofd blijft spoken.

Nadat hij opnieuw in problemen komt bij een gastgezin, krijgt Christy onderdak bij zijn halfbroer Shane [Diarmuid Noyes] van wie hij is vervreemd sinds de dood van hun moeder. Voor Shane is het een tijdelijke oplossing, ook omdat Christy bijna 18 jaar is. In Cork vindt Christy aansluiting bij een groep jongeren, maar een manipulatieve neef [Lewis Brophy] dreigt hem terug in de problemen te brengen. Volwassenwordingsdrama is qua plot niet opmerkelijk, maar scoort hoge ogen door het natuurlijke spel van de jeugdige cast. Vooral de terloopse interacties tijdens een verjaardagsfeestje en op Bonfire Night geven dit een unieke mate van authenticiteit. Blijf aan het eind even zitten voor een rapvideo waarin vier jonge castleden op spitsvondige wijze hun leven in Cork beschrijven. Ondanks het zware onderwerp laat dit je met een glimlach achter.

Alleenstaande moeder Gaby [Sallie Harmsen] runt een boerderij met een kippenren en houdt haar zoontje [Beau Minnaert] voor dat zijn vader hen heeft verlaten om avonturen te beleven als poolreiziger. Gaby’s moeder [Frieda Pittoors] heeft constant verzorging nodig en kan alleen communiceren met gebrabbel. Dan stort een ballonreiziger [Pieter Embrechts] neer op de kippenren, met een flinke ruzie tot gevolg. U kunt vast wel raden hoe het verdergaat in deze afgezaagde, doch oprecht geacteerde romantische nonsens.

Salah Abdeslam is de jongste van vijf dochters van traditionele islamitische ouders. Dat betekende dat vader het voor het zeggen had en dat moeder haar mening voor zich hield. De dochters hebben het ouderlijk nest allang verlaten en leven hun eigen leven op een manier waar hun ouders vraagtekens bij stellen. Een openhartig, ontwapenend, genuanceerd en altijd onderhoudend portret van een familie en hun cultuur.

Mirthe [Caro Derekx] heeft stiekem gefilmd in de slachterij waar ze werkte en deelt die beelden met radicale dierenactivisten onder leiding van Nasha [Emma Josten]. Mirthe sluit zich bij hen aan voor een inbraak in de slachterij op de boerderij van Jonas [Bart Oomen]. Dat leidt tot een confrontatie, ook met Jonas’ zonen Jacco [Derron Lurvink] en Jonathan [Sweder de Sitter]. Horrorfilm met een dubieuze moraal en een hopeloos schmierende cast. Oomen is de uitzondering en geeft dit in ieder geval nog een beetje venijn, ook al wordt het pas leuk in de finale, een sterk staaltje grand guignol dat voor fans van splatterhorror voor de broodnodige compensatie zorgt.

Met haar is Dwayne Johnson bijna onherkenbaar als Mark Kerr, een voormalig worstelaar die van 1997 tot 2000 actief was in Mixed Martial Fighting, toen dat nog een twijfelachtige reputatie had. Johnson stort zich vol overgave op deze zeldzame kans om zich te bewijzen als dramatisch acteur. Hij levert uitstekend werk af en heeft in Emily Blunt (als Kerrs vriendin Dawn Staples) een fijne sparringpartner. Het scenario is jammer genoeg behoorlijk afgezaagd. Verschillende MMF-sterren verschijnen in bijrollen. De Nederlands-Amerikaanse Bas Rutten speelt zichzelf en de echte Mark Kerr verschijnt in de epiloog. Onderhoudend, maar oppervlakkig.

Begin jaren 90 was Pavements een sensatie in de Amerikaanse muzikale undergroundscene. De eigenzinnige band, met als spil de eigenzinnige Stephen Malkmus, zette zich af tegen de gelikte pop- en rockmuziek van die tijd en wist daardoor, tot hun eigen verbazing, een grote schare fans aan zich te binden. Het succesverhaal kwam abrupt tot een eind. 30 jaar later komen de oorspronkelijke bandleden bijeen voor een reünie en een terugblik op hun jonge jaren. Perry’s onconventionele structuur is niet aan iedereen besteed, maar daarmee doet hij wel recht aan Pavements en al waar ze voor stonden. Waardig portret van een merkwaardige band waar fans uiteraard extra van genieten.

Sensationele (en daardoor ietwat smakeloze) reconstructie van de klopjacht op de daders van de aanslagen in Parijs die plaatsvonden op 13 november 2015. Inès Moureau [Anaïs Demoustier] leidt het onderzoek en Fred [Jean Dujardin] doet veel veldwerk. Héloïse zet Samia [Lyna Khoudri], de nicht van de verdachte Hasna [Sarah Afchain], onder druk om hen te helpen het brein achter de operatie op te sporen. Als je de makers kunt vergeven dat deze film gebaseerd is op een zwarte bladzijde uit de recente Franse geschiedenis, zul je het vakmanschap van cast en crew meer kunnen waarderen.

Goedkoop gemaakte, slecht gemonteerde misdaadkomedie waarin een brandkastexpert in ruste [Armand Assante] zich door de dochter [Soraya Torrens], die hij nooit heeft gekend, laat overhalen om een laatste lucratieve klus te doen. Bauer en Davitian zijn de grappig bedoelde handlangers. Assante doet een enthousiaste imitatie van James Caan als Sonny Corleone, Bauer heeft totaal geen kaas gegeten van komedie. Martinez doet zijn best om zoveel mogelijk verschillende wipes te gebruiken.

De excentrieke Bernhard [Lenn Kudrjawizki] woont samen met zijn schaap Fiete. Wanneer zijn vader [Michael Hanemaan] zijn hulp vraagt, omdat hij ernstig ziek is, komt er een voorlopig einde aan Bernhards rustige leventje. Vriendin Agata [Sophie Mousel] dreigt hem bovendien te verlaten. Geen wonder, want Kudrjawizki speelt Bernhard met een kilheid en afstandelijkheid die geen enkele sympathie opwekt. Imanov heeft duidelijk gekeken naar de films van David Lynch, maar vergat zijn bizarre visuele ideeën te verwerken in een interessant verhaal met dito personages.

Mechanicien Vahid [Vahid Mobasseri] herkent in een klant [Ebrahim Azizi] de man die hem jaren geleden martelde en nog altijd in zijn nachtmerries verschijnt. Hij slaat de klant neer, maar weet vervolgens niet goed wat hij moet doen. Bovendien is hij niet 100% van zijn zaak. Daarom raadpleegt hij meerdere mensen die ook slachtoffer waren van ‘Peg Leg’. Tragikomische vertelling lijkt op een moderne, Iraanse variant van Alfred Hitchcocks oorlogsparabel Lifeboat. Panahar kiest voor een luchtige, ironische benadering om zijn kritiek op repressieve regimes kracht bij te zetten en levert opnieuw een intelligent, vermakelijk huzarenstukje af. Een terechte winnaar van de Gouden Palm op het Cannes Filmfestival.

Arj [Aziz Ansari] woont in zijn auto en neemt losse klusjes aan om te overleven. Een van zijn klanten is de steenrijke ondernemer Jeff [Seth Rogen]. Arj is aan het einde van zijn Latijn en een wat onhandige engel [Keanu Reeves] besluit zonder toestemming van zijn manager [Sandra Oh] een poging te doen om Arj duidelijk te maken hoe waardevol zijn leven is. Maar dat valt bepaald niet mee! Hoewel zijn personage doet denken aan Ted uit Bill & Ted’s Excellent Adventure, lijkt Reeves met zijn halflange haar meer op John Wick. Een tikje verwarrend. Ansari en Rogen zijn een vermakelijk duo, maar Ansari had zijn scenario wel wat mogen inkorten.

Ralph Hartman [Peter Van Den Begin] is headliner van een comedy tour, maar worstelt om grappig te zijn, omdat hij diep van binnen doodongelukkig is. Van zijn collega’s heeft alleen Laura [Barbara Sarafian] door dat Ralph op het punt staat in te storten. Een prachtvehikel voor de altijd bezienswaardige Van Den Begin en een schitterende rol voor Sarafian. Goed geschreven en sterk geregisseerd door voormalig filmrecensent Nic Balthazar, maar een flop in eigen land België.

De relatie tussen Wouter [Gijs Naber] en Iris [Hadewych Minis] staat onder hoogspanning tijdens een boottocht van Marokko naar Spanje, waarbij één van hun zoons [Mus Nelson] vermist raakt. De kapitein [Karim Saidi] van het schip heeft ruzie met zijn vrouw [Soumaya Akaaboune] omdat hun dochter [Ahlaam Teghadouini] zwanger is van een immigrant. Ambulancebroeders Raoul [Marco Cáceres] en Luis [Antonio Estrada] vinden aangespoeld lichaam aan de Spaanse kust. Deze verhaallijnen komen samen op een manier die niet altijd verrassend is in deze goed geacteerde, maar trage tragedie.

In dit vervolg op Black Phone is Finn [Mason Thames] 17 jaar oud en heeft hij opnieuw visioenen van jonge slachtoffers van The Grabber [Ethan Hawke]. Deze keer deelt zijn zus Gwen [Madeline McGraw] de visioenen en hoort zij ook de angstaanjagende zwarte telefoon rinkelen. Daarmee komt ze in contact met haar overleden moeder [Anna Lore], die belt vanuit 1957 en Finn en Gwen leidt naar het jeugdkamp waar ze vroeger werkte. Intrigerende, spannende slowburner met een prima ontknoping.

Een groot aantal mensen komt om het leven door een zelfmoordaanslag in een winkelcentrum. Een van hen is de bewaker [Sam Louwyck], die zich zo schuldig voelt dat zijn geest de bewuste dag keer op keer opnieuw beleeft in een poging het onheil te stoppen. Prachtig gefilmd en gemonteerd psychologisch drama met een aantal indrukwekkende momenten, ondanks een overdosis stilering die vooral ten koste gaat van het tempo.

Vanwege zijn betrokkenheid en enthousiasme geniet voetbaltrainer Ries [Gijs Naber] het volste vertrouwen van zijn club en de ouders van de jongens die hij traint. Voor Daan [Bart De Wilde] is hij een soort tweede vader met wie hij kan praten en leuke dingen (een broodje kroket eten, een wedstrijd van Vitesse kijken) kan doen. Wanneer Daan regelmatig bij Ries thuis aanklopt, beseft Daan niet dat Ries stapje voor stapje zijn grenzen overschrijdt. Junger rekent af met het stereotype van de pedofiel door Ries neer te zetten als een vriendelijke, innemende en geduldige man en schetst zo een realistisch beeld neer van het groomingproces. Naber schittert in een gewaagde rol, Hadewych Minis en Marcel Hensema leveren eveneens goed werk af als Daans ouders, maar De Wilde is minder overtuigend. Gebaseerd op het autobiografische boek Je Ogen Verraden Je van Stefan van der Loeven.

Rumi [Arden Cho], Mira [May Hong] en Zoey [Ji-young Yoo] van poptrio Huntrix gebruiken hun zangtalenten om de wereld te beschermen tegen de demonen van Gwi-ma [Lee Byung-hun]. De cynische Ji-noo [Ahn Hyo-seop] helpt Gwi-ma met de oprichting van boyband Soja Boys die Huntrix van de troon moet stoten als de populairst popact ter wereld. Binnen Huntrix ontstaat spanning als één van hen een schokkende ontdekking doet over haar vader. Nadrukkelijk gericht op niet al te veeleisende beginnen tieners, maar dankzij een aangename dosis verlichtende humor en een prima soundtrack is dit ook voor cynici als Ji-noo te veteren. Ken Jeong sprak de stem in van Bobby, de manager van Huntrix.

vote changed, original voice was 2,0 stars

Een Japans vliegtuig wordt gekaapt door een communistische groepering. die het vliegtuig wil omleiden naar Pyongyang in Noord-Korea. Een bont gezelschap, waaronder een mysterieuze ‘nobody’ [Sul Kyung-gu] en een jonge luitenant [Hong Kyung], moet een list verzinnen om de passagiers veilig thuis te krijgen zonder dat het Pyongyang bereikt. Zwartkomische politieke satire met kleurrijke personages en verrassende wendingen. Hoogtepunt: de landing in ‘Pyongyang’. Een tikje overdreven geacteerd, maar vaak erg grappig.

Een groep tienerfotomodellen (meisjes in korte rokjes, jongens met een sixpack) komt vast te zitten in een huis wanneer het huis wordt omringd door een zonderlinge, mogelijk radioactieve mist. Een paar van hen komt later aan, maar is het wel verantwoord om die binnen te laten? Absurde horrorfilm met een anticlimax heeft in ieder geval nog een paar brute scènes met een flinke dosis gore voor de liefhebbers. Daar is dan ook al het (min of meer) positieve mee gezegd.

Uniek kijkje achter de schermen van de VN aan de hand van secretaris-generaal Jens Stoltenberg. Hij speelt een cruciale rol in de internationale betrekkingen met Finland, Zweden en Oekraïne, die vanwege de invasie van Oekraïne snel willen toetreden tot de Verenigde Naties. Gulliksen filmde informele onderonsjes met o.a. Volodymyr Zelenskyy, Joe Biden, Emmanuel Macron en Recep Tayyip Erdoǧan en besprekingen met Stoltenbergs team, waarin ze hun diplomatieke tactiek bespreken. Voer voor diplomaten en politici, maar over de privépersoon Stoltenberg komen we weinig te weten. Op 1 oktober 2024 gaf Stoltenberg het stokje door aan Mark Rutte.

Na de dood van boezemvriend en Holocaustoverlevende Bessie [Rita Zohar] verhuist de in de Bronx geboren 94-jarige Eleanor [June Squibb] naar Manhattan. Om onbegrijpelijke redenen schrijft Eleanors dochter [Jessica Hecht] haar in voor een praatgroep voor Holocaustoverlevenden – Eleanor is een geboren en getogen Amerikaan. Eleanor gebruikt Bessies levensverhaal om zich voor te doen als overlevende, met alle voorspelbare gevolgen van dien. Je waardering hangt voor een deel af van de vraag of je Eleanor innemend en grappig, of egocentrisch en irritant vindt. Johansson laat in ieder geval subtiliteit al snel varen en zet alle registers open om tranen op te roepen. Daardoor is vooral de tweede helft afgezaagd, zeer sentimenteel en weinig effectief.

124 jaar na de stichting van Gallaudet University, de enige dovenuniversiteit ter wereld, bestaat het bestuur nog altijd voor 100% uit horende mensen. In 1988 komen studenten in opstand als het bestuur twee geschikte dove kandidaten voor de positie van directeur afwijst ten faveure van Elisabeth Sinser, een verpleegkundige zonder enige ervaring met of kennis van de dovenwereld. Het protest werd wereldnieuws en een historisch moment in de strijd voor emancipatie van mensen met een ‘beperking’. De vier leiders van het protest kijken terug op deze periode. Het optreden van bestuursvoorzitter Jane Bassett Spillman (in archiefbeelden) is stuitend, maar typerend voor die tijd. DiMarco en Guggenheim zijn gedwongen om reconstructies van momenten die niet op film zijn vastgelegd op puur cinematische wijze te filmen. Een boeiend verhaal met charismatische, enthousiaste vertellers die benadrukken dat mensen met een ‘beperking’ prima hun eigen boontjes kunnen doppen, ook op bestuurlijk niveau.

Inpakker Teddy [Jesse Plemons] en zijn neef Don [Aidan Delbis] ontvoeren Michelle, [Emma Stone] de directeur van het bedrijf dat volgens Teddy verantwoordelijk is voor het feit dat zijn moeder [Alicia Silverstone] ligt. Hij is er bovendien van overtuigd dat Michelle in werkelijkheid een Andromedaan is en wil via haar in contact komen met de leider van de Andromedanen. Met bizarre muzikale cues suggereert Lanthimos een diepere betekenis achter deze prachtig gefilmde, maar vooral bizarre en pretentieuze zwarte komedie.

Gestileerde tragikomedie over een dwangmatige beroepsgokker [Colin Farrell] die zijn grote schulden bij meerdere partijen alleen kan vereffenen door grote risico’s te nemen in een casino in Macao, waar zijn reputatie hem (nog) niet voorbij is gesneld. Eén van de schuldeisers is een Blithe [Tilda Swinton], die zo haar eigen trucjes heeft om gemakkelijk aan geld te komen. Sets, kostuums en camerawerk zijn prachtig en Farrell maakt indruk met zijn intense spel, maar het is moeilijk om sympathie op te brengen voor iemand die alleen leeft voor het grote geld. Meer een lust voor het oog dan voor de geest.

Jaren geleden verruilde Ray [Daniel Day-Lewis] zijn gezin voor een leven in isolement uit angst voor represailles wegens een incident tijdens ‘The Troubles’. Zijn broer [Sean Bean] spoort hem op en probeert hem over te halen om terug te keren naar zijn vrouw [Samantha Morton] en zijn zoon [Samuel Bottomley], die dreigt te ontsporen. Daniel Day-Lewis schreef het scenario van zijn eerste film sinds Phantom Thread (2017) met zijn zoon, die de regie op zich nam. Beans onderkoelde spel geeft Day-Lewis alle ruimte om zich van zijn meest intense kant te zien in dit meanderende, deprimerende drama dat platgetreden paden bewandelt en een pretentieuze, symbolische ontknoping heeft. De titel is een hint.

De titel verwijst naar een uitdrukking die erop duidt dat de staat Alabama problemen het liefst zelfstandig oplost. Jarecki en Kaufman werden benaderd door een aantal gevangenen die via een naar binnen gesmokkelde telefoon hun verhaal willen delen. Een indringend exposé van een gevangissysteem dat toont dat Alabama 160 jaar na de Amerikaanse Burgeroorlog nog altijd slavernij gebruikt als economisch model.