Log

Kersverse moeder Beth [Leighton Meester] heeft zich door haar goede vriendin Kate [Christina Wolfe] laten verleiden tot een weekendje in Kroatië. Vanwege een verbroken relatie wil Kate eens goed de bloemetjes buiten zetten, maar na ontmoeting met Luka [Marko Braic] en Mateo [Lujo Kuncevic] wordt Beth alleen wakker in haar appartement. Kate is spoorloos, Beth kan zich niet herinneren hoe de nacht verder is verlopen. Ze krijgt hulp van taxichauffeur [Ziad Bakri], die hen later op de avond nog heeft rondgereden, en vraagt ook haar echtgenoot [Luke Norris] om hulp. Begint als een thriller met enkele nauwkeurig neergezette potentiële verdachten. Het ontbeert spanning in het tweede deel, dat zich meer ontvouwt als een whodunit met een melodramatische ontknoping.

Sinds de dood van zijn moeder is Nico [Marco Fiore] erg gehecht geraakt aan zijn oppas[Camille Dugay Comencini]. Omdat zij zich nu voorbereidt op haar huwelijk, logeert Nico een paar maanden bij oudtante Gela [Aurora Quattrocchi] , die zijn vader opvoedde nadat haar zus op jonge leeftijd overleed. Na een stroeve start vindt Nico aansluiting bij de buurtkinderen dankzij buurmeisje Rosa [Martin Ziami], die hem helpt om lokale mysteries op te lossen. Hij wil ook dat Gela hem meer vertelt over zijn oma. Goed spel van de jeugdige cast en het gebruik van locaties zorgen voor een aangename dosis authenticiteit in dit amusante, maar niet heel erg meeslepende drama met komische elementen.

Een filmcrew maakt in 1996 een documentaire over Stanton Wood Manor, een onderwijsinstelling voor jongens die vanwege gedragsproblemen nergens anders terechtkunnen . Stafleden Steve [Cillian Murphy] en Amanda [Tracey Ullman] spreken hun frustratie uit over het toenemende gebrek aan politieke financiële steun. Ondertussen zien we hoe ze met hart en ziel, lijf en leden hun jongens in bescherming nemen. Max Porter bewerkte zijn roman ‘Shy’ (de naam van een van de jongens) en Mielants (die eerder met Murphy werkte in ‘Peaky Blinders’) versterkt de impact van de uitstekend presterende op gepaste momenten met stijlvolle regie die emoties verbeelden. Een zekere mate van realistische humor helpt (Roger Allams bijdrage als de plaatselijke MP is een hoogtepunt), maar dit is pittige kost voor liefhebbers van emotioneel uitdagende, sociaal betrokken drama’s.

Een rondwarende camera en een soundtrack die doet denken aan Eraserhead zorgen voor een beklemmende sfeer waarin het onheil op elk moment kan verschijnen. Helaas duurt het 80 minuten (!) voordat er iets interessants gebeurt in deze eindeloze tease. Schilinski verweeft de verhalen van vier meisjes/jonge vrouwen vanaf 1914 tot ergens aan het begin van de 21e eeuw. De overlappende thema’s zijn 149 minuten wel duidelijk en er is sfeer in overvloed, maar van een verhaal is geen sprake. Waarom Schilinski dit niet in 15 minuutjes heeft afgehandeld, is een raadsel. Uitdagend en knap gefilmd, maar vooral traag, slaapverwekkend en frustrerend.

Ontevreden met de muzikale richting die haar is opgedrongen, trotseert R&B-zangeres Ruth [Serayah] haar manager Syrus [James Lee Thomas] door haar vertrek aan te kondigen. Wanneer hij impliceert verantwoordelijk te zijn voor de dood van Ruths geliefde Marlon [Chaundre Hall-Broomfield] en zijn vader [Gregory Alan Williams], sluit ze zich aan bij Marlons moeder [Philicia Rashad], die terugkeert naar haar ouderlijk huis. Ruth vindt werk op de wijngaard van Bo Azara [Tyler Lepley]. Romantisch drama met lichte religieuze ondertonen heeft een paar plotgaten, maar leunt op een verzorgde productie en prima acteerwerk. Bevat cameo’s van muzikale grootheden Jermaine Dupri en Kenneth ‘Babyface’ Edmonds

Mats Steen stierf in 2014 op 25-jarige leeftijd aan de gevolgen van Duchenne, een verwoestende degeneratieve spierziekte, waardoor hij geleidelijk de controle over zijn lichaam verloor. Het eerste halfuur is een portret van Mats in de echte wereld, verteld door zijn ouders en zijn zus. Mats bracht in de laatste 10 jaar van zijn leven duizenden uren door in de onlinewereld van World of Warcraft. Het grootste deel van de film toont het opmerkelijke leven dat hij daar leidde en de impact die hij had op de mensen die hij daar ontmoette. Sowieso een hoopvol, ontroerend verhaal dat inzicht geeft in de waardevolle kanten van leven in een online-wereld. Wat dit portret extra bijzonder maakt, is de keuze (en de mogelijkheid) om Mats’ online leven te verbeelden in de animatiestijl van World of Warcraft aan de hand van 42.000 pagina’s aan opgeslagen dialogen.

Gebaseerd op de herinneringen van Rocco Granata, die blijkbaar een nogal selectief geheugen had. Als kind [Christiaan Campagna] verhuisde hij van Italië naar België. Hij valt voor Helena [Marte Bosmans] op de klanken van Louis Prima’s “Buona Sera”. Vader [Luigi Lo Cascio] is streng, moeder [Donatella Finocchiaro] is mild en zusje Wanda [Maité Redal] doet voor spek en bonen mee. Ondertussen zet de jongvolwassen Rocco [Matteo Simoni] alles op alles om als accordeonist een talentenjacht te winnen en het hart van Helena [Evelien Bosmans] te veroveren met zijn toekomstige wereldhit “Marina”. Extreem afgezaagde muzikale biografie, waarbij Simoni nog niet de basisbeginselen van de accordeon onder de knie kreeg.

Het recente gedrag van Milton [Ben Kingsley] duidt erop dat hij lijdt aan Alzheimer. Niet zo vreemd dat zijn dochter [Zoë Winters] hem niet serieus neemt als hij vertelt dat er een ruimteschip is neergestort en dat hij de buitenaardse passagier [Jade Quon] in huis heeft opgenomen. De enigen die Milton geloven, zijn leeftijdsgenoten Sandy [Harriet Sansom Harris] en Joyce [Jane Curtin]. Quon is subliem in haar pantomimerol. Kingsley, Harris en Curtin leveren eveneens puik werk af in dit even grappige als ontroerende komische drama over het belang van vriendschap en genegenheid voor alleenstaande senioren.

Becket Redfellow [Glen Powell] neemt wraak op de steenrijke familie die zijn moeder [Nell Williams] verstootte toen ze zwanger van hem was. Hij kan het familiefortuin verwerven als hij zijn neven en ooms uit de weg kan ruimen. Aangespoord door jeugdliefde Julia [Margaret Qualley] besluit hij te beginnen bij zijn neven. Schijnbaar geïnspireerde Ealing-komedies als The Ladykillers en Kind Hearts And Coronets, maar Powell is hopeloos miscast in de hoofdrol. Ironie is helaas vervangen door cynisme, waardoor dit eerder smakeloos dan grappig is. Het romantische zijplot maakt het er niet beter op.

Door een ernstig ongeluk lijdt Seo-yoon [Shin Siu-ah] aan retrograde amnesie; ze kan zich niets herinneren van na het ongeluk en elke dag wordt haar geheugen gewist. Hartsvriendin Ji-min [Jo Yoo-jung] zorgt met een collage van post-its dat Seo-yoon aan het begin van de dag weet wat er aan de hand is. Complicaties ontstaan wanneer Seo-yoon vriendschap sluit met Jae-won [Choo Young-woo] onder strikte voorwaarden waar ze zich niet aan kunnen houden. Vergezocht tienerzakdoekendrama is dankzij het spel van de charmante hoofdrolspelers lange tijd goed te pruimen. Zodra de tragiek toeslaat, overspoelt Hye-young je met stemmige popdeuntjes, droevige pianomotiefjes, aanzwellende strijkers en zelfs het ultieme cliché van de vuurwerkshow! Een aardig romantisch drama eindigt daardoor als een sentimentele draak.

Luhrmann mixt beelden van oude concertfilms met ongebruikt archiefmateriaal om een beeld te schetsen van Elvis Presley als zelfverklaard “entertainer” die van 1969 tot aan zijn dood in 1977 ongeveer 1100 keer optrad in Las Vegas. Een zichtbaar vermoeide Elvis compenseert zijn tekortkomingen als zanger met extravagante kostuums, wilde bewegingen en zelfspot. Op het podium speelt hij Elvis en zorgen de enorme band en het veelkoppige koor dat het beter lijkt dan het in werkelijkheid was. Goed gemonteerd en prachtig gerestaureerd, maar Elvis was zelf waarschijnlijk gelukkiger geweest als hij zich had kunnen storten op (serieuze) filmrollen.

116 jaar na zijn “geboorte” is Frank [Christian Bale], de creatie van Dr. Frankenstein uit de roman van Mary Shelley, het rondzwerven beu. In het Chicago van 1936 vraagt hij Dr. Euphronius [Annette Bening] om een bruid voor hem te maken. De keuze valt op een pas vermoorde jonge vrouw [Jessie Buckley]. Maar deze beoogde brudi is moeilijk in toom te houden, ook al omdat de geest van Mary Shelley [een dubbelrol voor Buckley] haar gebruikt om allerlei feministische frustraties te uiten. Fraaie sets en verzorgd camerawerk zijn de enige pluspunten van deze puinhoop. Begint als een romantische zwarte komedie, ontaardt in pathetisch, feministisch inclusiviteitsmelodrama, gooit er nog even een musicalnummertje tegenaan, en eindigt als een gangstermelodrama met een finale die wel erg nadrukkelijk is gejat uit een misdaadklassieker. Het groteske spel van Bale en (vooral) Buckley zal voor menigeen genoeg reden zijn om dit niet eens uit te zitten!

Losjes op feiten gebaseerd misdaaddrama waarin drie Italiaanse jongeren hun geluk zoeken in Rome in de jaren 70. Kunstenaar Toni [Pietro Castellitto] denkt een springplank te vinden in een aantrekkelijke kunsthandelaar [Giulia Michelini], maar die stelt hem voor aan maffiabaas Balbo [Edoardo Pesce], die Toni’s talenten wil inzetten voor criminele doeleinden. Als portret van de Italiaanse maffia is dit weinig opmerkelijk, maar het geeft wel een goed beeld van hoe ambitieuze, naïeve jongeren verstrikt kunnen raken in een misdaadwereld waaruit ontsnapping onmogelijk is.

Vogelaar Arjan Dwarshuis gebruikt het kalenderjaar 2017 voor een ‘Big Year’; een jaar waarin hij zoveel mogelijk verschillende vogelsoorten wil spotten. Zijn doel: het wereldrecord (6042 soorten) verbreken en een totaal van 7000 halen. Sulawesi, Nederland, Ghana en Suriname krijgen extra aandacht, maar ook die sequenties bestaan uit weinig meer dan Arjan en kornuiten die rondsluipen en vogels spotten, filmen of fotograferen. Een groot deel bestaat uit flarden (van hooguit een paar seconden) uit Arjans vlogs en een teller die in beeld meeloopt. Arjan beweert zo nu en dan (zonder overtuiging) dat hij een hoger doel dient, maar hij vergelijkt zichzelf ook met David Attenborough! Vooral een egodocument met een zekere mate van hypocrisie.

Verfilming van het autobiografische boek van journalist ontdekkingsreiziger Ejnar Mikkelsen, die in 1909 op Groenland leider is van de zoektocht naar Ludvig Mylius-Erichsen. Erichsen en zijn manschappen kwamen om het leven tijdens een poging de noordgrens van het eiland in kaart te brengen. Deze film volgt Mikkelsen [Nikolaj Coster-Waldau] en de onervaren Iver Iversen [Joe Cole] tijdens de gevaarlijke laatste etappe van een expeditie vol tegenslagen. Ondertussen proberen de teruggekeerde expeditieleden minister van Financiën Neergaard [Charles Dance] over te halen om een nieuwe reddingsexpeditie te financieren. Prima avonturenfilm geeft inzicht in de politieke belangen van de poolexpedities van die tijd en werd een paar jaar later extra actueel door de dreiging van de VS om Groenland over te nemen.

Op 30 april 1980 bezetten zes gewapende mannen de Iraanse ambassade in Londen. PM Thatcher wil laten zien dat het Verenigd Koninkrijk niet zwicht voor terrorisme en verhoogt daarmee de druk, onder anderen op onderhandelaar Max Vernon [Mark Strong]. Reconstructie van waargebeurd incident met Jamie Bell als RAF-soldaat Rusty Firmin en Abbie Cornish als BBC-correspondent Abbie Cornish, wiens grensverleggende werk van grote invloed was op televisiejournalistiek. Een gijzelingsdrama zonder de opgeklopte spanning en hysterie die we vaak zien in Amerikaanse gijzelingsthrillers, maar dit is wel erg onderkoeld en had wel iets meer spanning kunnen gebruiken.

In afwachting van het resultaat van een sollicitatie laat idealistische advocaat Maggie [Merritt Patterson] zich door haar beste vriendin [Rhea Bailey] overhalen om eindelijk eens op vakantie te gaan. In Calpurnia stuit ze (letterlijk) op Adrian [Jack Donnelly], de idealistische kroonprins die op het punt staat de troon te bestijgen. Romantiek volgt. Adrians moeder [Samantha Bond] ziet Maggie niet zitten. Voer voor romantische zielen die geen genoeg kunnen krijgen van de genreclichés.

Het levensverhaal van de Schotse Robert The Bruce (1274-1329), bevat de nodige hiaten, vooral met betrekking tot zijn veranderende houding tegenover de Britten. Dat hij een bloedige strijd voerde tegen de toekomstige Edward II staat vast en dit historische epos mixt indrukwekkende, bloederige scènes op het slagveld met een romantisch beeld van Robert The Bruce [Chris Pine]. Daarbij hoort ook een romance met Margaret [Rebecca Robin], de koningin van Engeland. Loopt over van testosteron, maar is goed gemaakt en onderhoudend.

Het verhaal van de strijd die Nederland in 1947 voerde tegen het onafhankelijk verklaarde Indonesië, door de ogen van enkele helden van de oorlog. De overlevenden werden later prominente politici. Het verhaal is waardevol, maar Mandra en Swastia verkiezen oppervlakkige heldenverering boven een realistische reconstructie van de gebeurtenissen. De acteurs doen hun best, maar worden ook in de steek gelaten door een gebrek aan budget, waardoor de scènes op het slagveld en in de lucht nauwelijks indruk maken.

Franck [Guillaume Canet] en de hoogzwangere Leo [Stéphane Caillard] worden op gewelddadige wijze overvallen in hun appartement, dat al twee keer in korte tijd door onbekenden overhoop is gehaald. Beiden werken bij de gendarmerie en in een lange flashback ontdekken we waarom Vanaken [Johan Heldenberg] Leo ontvoert en wat hij van Franck verlangt. De openingsscène is adembenemend, maar Lauga slaagt er vervolgens nimmer in de intensiteit van die scène te evenaren in deze routinematig geschreven actiethriller.

Biografie van Ann Lee [Amanda Seyfried], die geboren werd op 29 februari 1936 en na een rampzalig huwelijk soelaas vond bij een religieuze beweging waarvan ze uitgroeide tot de geestelijk leider en de nieuwe messias. Afgezien van het onvermijdelijke einde laat Fastvold alle belangrijke/boeiende momenten uit Lees bewogen leven de revue passeren in voice-overs van Anns nichtje [Thomasin McKenzie]. In plaats daarvan vult Fastvol 120 minuten met seks (met een vleugje SM), drie bevallingen, expressieve dans, gezongen mantra’s (met afgrijselijke muziek), kattengejank en aanverwant hysterisch, religieus gedoe. 135 minuten naar dit gedrocht kijken, is minstens zo erg als de marteling die de Ann Lee ondergaat.

Een onverschillige Fransman [Benjamin Voisin] loopt een Algerijnse cel binnen en vertelt zijn celmaten: “Ik heb een Arabier gedood”. In een lange flashback ontdekken we saaie, nutteloze dingen die hij deed voordat hij de Arabier doodschoot. Dan volgt een rechtszaak waar we ook niets wijzer van worden. Lottin brengt wat leven in de brouwerij als de dubieuze Sintès, maar de spaarzame voice-overs (overgenomen uit het boek van Albert Camus uit 1942) schetsen het manco van deze verfilming: Ozon en Haffad verliezen zich in een reconstructie van Frans Algerije in de jaren 30 en verzuimen inzicht te geven in de innerlijke wereld van de hoofdpersoon. Dat verklaart ook het lusteloze spel van Voisin. Mooie verpakking, geen inhoud.

Degelijke variant op een beproefd recept met Bassett, Arquette en Huffman als bevriende moeders die gepikeerd zijn omdat hun zoons hen op Moederdag niet de aandacht geven waar ze op hoopten. Ze besluiten orde op zaken te stellen en leren waardevolle lessen over hun veranderde rol als moeder en krijgen een nieuw perspectief op hun jarenlange vriendschap. Niets nieuws onder de zon, maar het plezierige spel van de hoofdrolspelers (die het getuige de aftiteling naar hun zin hebben gehad) maakt dit tot acceptabel kijkvoer

Op weg om een verstopte buit op te halen, neemt een ontsnapte moordenaar [Noah Le Gros] wraak voor de dood van zijn vader. Hij vermoordt de echtgenote [Kerry Knuppe] van Colton Briggs [Nicolas Cage], die zijn brave leventje als winkeleigenaar achter zich laat en terugvalt op zijn oude gewoontes om wraak te nemen. Hij neemt zijn dochter [Ryana Kiera Armstrong] mee. Marshall Jarrett [Nick Searchy] probeert verder bloedvergieten te voorkomen. Oude wijn in nieuwe zakken is niet eens zo onaardig geschreven, maar wordt vooral verpest door de slecht geregisseerde en gemonteerde ontknoping.

Na de dood van marinier Kyle [Robbie Amell] besluit zijn familie de aan PTSS lijdende hond Max [Carlos] in het gezin op te nemen. Max krijgt een nauwe band met Kyles broertje Justin [Josh Wiggins], die daardoor opleeft. Max en Justin raken betrokken bij zwendel waar een oud-collega [Luke Kleintank] van Kyle bij betrokken is. Met hulp van twee vrienden gaan Justin en Max op onderzoek uit. Vergezochte, maar onderhoudende avonturenfilm voor de jeugd met een fijne bijrol van Mia Xitlali als de doortastende Carmen en enkele puike actiescènes. Carlos steelt onvermijdelijk de show.

Lou [Allison Janney] leeft al jaren een geïsoleerd, zelfredzaam leven op Orcas Island in het uiterste noordwesten van de VS (Alaska niet meegerekend). Na de ontvoering van buurmeisje Vee [Ridley Asha Bateman] helpt Lou haar buurvrouw [Jurnee Smollett] om Vee terug te krijgen. Lou beseft al gauw dat de ontvoering verband houdt met haar eigen verleden. Zestiger Janney houdt zich letterlijk en figuurlijk prima staande in deze vlotte en onderhoudende, maar ook vergezochte en in grote lijnen voorspelbare actiethriller.

Hart speelt een (serieuze) kunstdief “met nobele motieven” die de handen ineenslaat met een Interpolagent Abby [Gugy Mbatha-Raw] bij een poging om een waardevol kunstwerk uit handen te houden van een crimineel [Jean Reno], die met de koop een fortuin heeft geprobeerd wit te wassen. De titel verwijst naar de complexe operatie waarmee Cyrus en zijn handlangers het schilderij in handen willen krijgen. Na de spectaculaire proloog volgt een lange, saaie voorbereidingstijd die uitermate geschikt is voor een lange toiletpauze en een stevige maaltijd. Als je dan nog niet in slaap bent gesust, wacht een absurde, vermoeiende, spectaculaire ontknoping van dertien in een dozijn in deze mislukte poging om van Hart een bonafide actiester te maken.

Marcos [Joan Miquel] verhuist naar Londen en laat Ana [Patricia Caballero] voorlopig achter in hun appartement in Barcelona. Om de kosten te drukken, verhuurt Ana een kamer aan de Nederlandse fotograaf Luuk [Brian Teuwen] met wie ze een goede klik heeft. Dat zet haar aan het denken over haar eigen toekomst en haar relatie met Marcos. Caballero en Teuwen hebben een aardige chemie en het locatiewerk helpt, maar het is maar goed dat dit oppervlakkige, voorspelbare romantische drama amper de 70 minuten haalt.