Log

New Orleans is in de greep van een drug die de gebruiker voor 5 minuten voorziet van een willekeurige superkracht. Politieagent Frank [Joseph Gordon-Levitt] krijgt van zijn leidinggevende [Courtney B. Vance] opdracht om Art [Jamie Foxx], de vermoedelijke verspreider van de drug, op te sporen. Maar Art is een ex-soldaat die om persoonlijke redenen zelf op zoek is naar het brein achter de drug. Art ontvoert Robin [Dominique Fishback], een jonge dealer van wie hij verwacht dat ze hem kan leiden naar haar hoogste baas. Veranderende omstandigheden en voortschrijdende inzichten doen Art, Robin en Frank beseffen dat ze alle drie in gevaar zijn en elkaar nodig hebben om te overleven. Sterk geacteerde, rappe SF-actiethriller waarin de personages vooral in het tweede deel overschreeuwd worden door de (toegegeven: indrukwekkende) visuele en auditieve effecten. Overdaad schaadt hier zonder meer.

Het leven in het zuiden van Sardinië is voor de meeste bewoners zo uitzichtloos dat ze gretig ingaan op een bod van een steenrijke projectontwikkelaar [Diego Abatantuono], die de omgeving wil veranderen in een modern toeristische paradijs. De enige die halsstarrig weigert, is een oude veehouder [Giuseppe Ignazio Loi]. Vanwege zijn leeftijd en gebrekkige beheersing van het Italiaans (hij spreekt een lokaal dialect) staat dochter Francesca [Virginia Raffaele] hem bij terwijl een aannemer [Aldo Baglio], goedschiks en kwaadschiks, probeert de oude man op andere gedachten te brengen. Iemand met boerenverstand weet direct dat het antwoord nee is en dat het nee blijft. Toch vond Milani het nodig om tijd te verspillen aan een opeenvolging van steeds betere financiële voorstellen. Wanneer de vastgoedeigenaar eindelijk zelf poolshoogte komt nemen, komt het onvermijdelijke einde nabij. Een mooi gefilmde, nostalgische liefdesverklaring aan Sardinië (gebaseerd op een waargebeurd verhaal) met een amusante epiloog, maar het duurt veel te lang!

Een zonderlinge, wanhopige man [Sam Rockwell] vertelt de bezoekers in een eetcafé dat hij uit een apocalyptische toekomst komt. Bovendien is hij al tientallen keren teruggereisd naar deze plek, op dit moment, om met hulp van “vrijwilligers” de start van de apocalyps te voorkomen. Rockwell schittert als een neurotische versie van Michael Biehn in The Terminator en de vernuftige niet-chronologische structuur van het scenario versterkt het verhaal. Begint als een mix van Groundhog Day en Edge Of Tomorrow, maar ontwikkelt zich als een moderne versie van Night Of The Living Dead met een snufje Repulsion. Fans van (animatie)films kunnen hun hart ophalen in de spectaculaire finale met een hoofdrol voor speelgoed dat gebaseerd is op filmpersonages. Verbinski ziet erop toe dat de visuele pracht en inventiviteit nooit ten koste gaat van het verhaal of de personages, ook dankzij een voortreffelijke cast. Erg grappig, erg spannend en geeft genoeg reden tot napraten.

Een drietal onopgeloste moorden in de omgeving brengen vijf studenten op het idee om voor hun groepsproject onderzoek te doen naar seriemoordenaars. Ward strooit met aanwijzingen die iedereen op zeker moment verdacht maken, maar ook met afgezaagde dialogen en belegen humor. De hopeloos acterende cast helpt dit snel naar de verdoemenis.

De familie Dubbel maakt zich op voor de Bonoco Choco Challenge. Vader [Pim Muda] denkt het gouden recept te hebben gevonden. Wanneer concurrent Ria Bakzeil [Marjolijn Touw] ontdekt dat kleinzoon Max [Duco Bunschoten] bevriend is met Lulu [Esther Mbire], wil ze hem gebruiken als spion. Bunschoten is een fletse vervanger voor Sil van der Zwan in deze vreugdeloze sequel. Er zijn te veel (matige) liedjes en het scenario mist de onschuld van Het Feest Van Tante Rita met een paar naargeestige verhaalelementen. Van enthousiasme valt weinig te merken en de titel ten spijt is er helemaal geen Feest van Tante Rita!

Tante Rita [Lucretia van der Vloot] geeft een feest en de familie Dubbel is uitgenodigd. Vader [Pim Muda] heeft meer interesse in een voetbalwedstrijd en doet alsof hij ziek is. Moeder [Edsilia Rombley] blijft daarom thuis en zet Lulu [Esther Mbire] en haar beste vriend Theo [Sil van der Zwan] op de bus. Wanneer een rijkeluisjoch [Piet Tomassen] lucht krijgt van de danswedstrijd op het feest van Tante Rita probeert hij met hulp van zijn chauffeur [Edo Brunner] te voorkomen dat zesvoudig winnaar Lulu op de plaats van bestemming komt. Luchtige, vrolijke muzikale komedie met een simpel verhaal, sympathieke personages, lollige “special effects” en prima spel van de kinderen. Iedereen lijkt het ontzettend naar de zin te hebben en wij mogen delen in de feestvreugde. De soundtrack is een mix van aanstekelijke originele liedjes en grappige covers. Kreeg een teleurstellend vervolg: Het Feest Van Tante Rita 2 – De Chocobom.

Een contentmoderator [Barbie Ferreira] voor de Kino App stuit op video’s die gekopieerd zijn uit de beruchte “documentaire” Faces Of Death. Haar leidinggevende [Jermaine Fowler] wuift haar beschuldigingen weg en het inlichten van de politie kost haar mogelijk haar baan. Wanneer ze aanwijzingen vindt dat ze zelf het volgende slachtoffer zou kunnen worden van de copycat [Dacre Montgomery], moet ze het recht wel in eigen hand nemen. Intelligent geschreven mix van horror en satire op online-videoplatforms was beter geweest als het (net als Faces Of Death) explicieter was qua geweld. Met een flamboyante Montgomery, een bloederige finale en een ironisch einde is dit voer voor de liefhebbers van intelligente splatterhorror.

Alberto [Raúl Fernández de Pablo] ontvangt de leden van bewonerscommissie voor een bespreking over de defecte lift in en Madrileens appartementencomplex. Hij hoopt tevens toestemming te krijgen om zijn appartement te verhuren aan Joaquin [Pepe Carrasco]. Iedereen wil de zaken het liefst zo snel mogelijk afhandelen, tot Alberto vertelt dat Joaquin psychische problemen heeft. De discussie die ontstaat wordt feller en persoonlijker, waardoor alle aanwezigen met hun eigen tekortkomingen worden geconfronteerd. Een standaardgegeven voor een satirische blik op normen en waarden met een dwarsdoorsnee van de samenleving. Onderhoudend, goed geacteerd, met een ironische ontknoping, maar toneelmatig gefilmd en de onthullingen zijn niet erg verrassend.

Speciaal agent Adam [Alban Lenoir] infiltreert in de bende van Victor Pastore [Éric Cantona] om te achterhalen wie degene is die werkelijk aan de touwtjes trekt. Hij is aangenomen als lijfwacht van Victors zoon [Noé Chabbat], met wie hij een persoonlijke band krijgt die de missie op losse schroeven zet. Clichés te over in deze actiethriller met een overvol scenario. Kevin Layne is goed als de Congolese vermeende terrorist, Cantona is een imposante schurk en de gewelddadige finale mag er zijn. Maar het basisplot is te afgezaagd.

Horst [Josse de Pauw] woont in een zorginstelling voor dementerende senioren. Een bezoek van jongere broer Franz [Peter van den Begin] leidt tot een brute vechtpartij. Geleidelijk ontdekken we waarom Franz zijn broer voor het eerst in lange tijd bezoekt en waarom de broers elkaar amper kunnen uitstaan. Een driehoeksverhouding met Andrea [Kristien de Proost] is zeker niet de enige oorzaak. Frank Lammers is vermakelijk als de nuchtere directeur van de zorginstelling in deze onderkoelde tragikomedie, gefilmd op locatie in Antwerpen met bewoners en hulpverleners die gewoon hun dagelijkse ding doen. Steppe verwerkte de authentieke momenten en gesprekken die dat oplevert op briljante wijze in een tragikomedie waarin beelden meestal meer zeggen dan dialoog. Voortreffelijk gespeeld door De Pauw, Van den Begin, De Proost en Lammers. De titel verwijst naar een frase van een van de oudste bewoners die niemand begrijpt. Dat verklaart mogelijk waarom er geen ontknoping is.

Ruziënde broers en huurlingen Fred [Franck Gastambide] en Alex [Alban Lenoir] kunnen iets rechtzetten als chauffeurs van vrachtwagens met een explosieve lading. Onder leiding van Gauthier [Sofiane Zermani] en onder het mom van een humanitaire missie moeten ze in 24 uur 500 mijl afleggen door de woestijn. Hun navigatoren en dekmantel zijn Clara [Ana Girardot] en Djibril [Bakary Diombera], hulpverleners van World Wide Health. Gezapige remake van het meesterwerk uit 1953, met nadruk op slecht gemonteerde actiescènes met ondermaatse visuele effecten. Van de suspense die het origineel zo memorabel maakte, blijft niets over.

Volgens de dokter [Vincent Lecuyer] lukt het Sandra [Lucie Debay] en Rémi [Lazare Gousseau] niet om kinderen te krijgen, omdat ze lijden aan ‘Het Syndroom Van Verloren Liefde’. Om daar vanaf te komen, moeten ze al hun voorgaande sekspartners letterlijk en figuurlijk afwerken. Balboni en Sirot konden het duidelijk niet eens worden over de vraag of ze open relaties serieus moesten nemen. Dit valt dan ook tussen wal en het schip. De gesprekken over voormalige sekspartners, exhibitionisme en groepseks krijgen een knullig oh-la-la-gehalte en de seksscènes verkeren in een identiteitscrisis. Debay en Gousseau doen wat ze kunnen, maar dit is vleesch noch visch.

De langlopende franchise blijft de versleten formule herhalen met deze verzameling actieclichés die nog net uit te houden is vanwege de aanwezigheid van Sniper van het eerste uur Thomas Beckett [Tom Berenger]. Thomas en met zoon Brandon [Chad Michael Collins] zijn (opnieuw) betrokken bij de strijd tegen een leger van huurlingen. Dat is de enige manier om te voorkomen dat een corrupt regime een oorlog ontkent … en om de VS ervan te overtuigen dat Thomas en Brandon geen terroristen zijn. Routinematig tot op het bot. Eindigt met de aankondiging van een vervolg, maar het lijkt erop dat die nog even op zich laat wachten.

De tragiek (in drie aktes) van de Colombiaanse dichter Oscar Restrepo [Ubeimar Rios], ooit een veelbelovend talent, nu man van middelbare leeftijd die verbitterd is over niet waargemaakte ambities, moeizame familiebanden en wat hij ziet als de vercommercialisering van kunst in het algemeen. Hij vindt kans op eerherstel als hij de dichtkunsten ontdekt van tiener Yurlady [Rebeca Andrade]. Hij dringt zich op als haar mentor en introduceert haar in zijn netwerk van dichters. Die zijn enthousiast, maar tot Oscars afgrijzen wil de organisatie van een poëzie-evenement Yurlady omsmeden tot iets dat het publiek (volgens hen) meer aanspreekt. Soto maakt korte metten met de elitaire kunstwereld en de vercommercialisering van “kunst”. Rios schittert als een in beginsel sympathieke loser, die zich (ook) laat verblinden door zijn eigen begeerte naar erkenning ten koste van de nuchtere en bescheiden. De dichtersconventie is het komische hoogtepunt in deze vlijmscherpe, vaak hilarische tragikomische satire.

n oktober 2009 kwam Javier Chocobar bij een uit de hand gelopen confrontatie met Dario Armin. Het was het gevolg van een langlopend conflict over de grond waarop Chocobar en de Chuschagasta-gemeenschap al vele generaties onder sobere omstandigheden leven. Chocobar claimde eigendom op basis van het feit dat ze op het land wonen en het bewerken, Armin gebruikte formele documenten (die de aanwezigheid van de Chuschagasta ontkenden of negeerden) als argument. Martel verlengt de speelduur met een dronecamera die rondwaart op het gebied dat centraal staat in dit dispuut, maar de belangrijkste punten zijn snel gemaakt en het duurt wel erg lang voor er een knoop wordt doorgehakt. De betrokken partijen moesten sowieso lang wachten op een besluit, maar daarom hoeven wij dat toch niet te doen? Een half uur korter was wel prettig geweest.

Jaren na de verovering van Troje bevindt Odysseus [Matt Damon] zich op een eiland met de nimf Calypso [Charlize Theron]. Hij deelt zijn herinneringen aan zijn laatste militaire expeditie in de hoop dat hij ook zijn geheugen over de rest van zijn leven kan opfrissen. Zijn echtgenote koningin Penelope [Anne Hathaway] wacht al jaren op hem, maar staat onder grote druk om een nieuwe echtgenoot te kiezen. Onnodig lang, met in het eerste uur veel pretentieuze, zwaarmoedige dialogen en een chronisch gebrek aan humor. Pattinson schmiert erop los als de opportunistische potentiële opvolger van Odysseus en Holland is kleurloos als Odysseus’ zoon Telemachus [Tom Holland]. Maar Damon en Hathaway zijn uitstekend, het camerawerk van Hoyte van Hoytema (opnieuw) subliem, de montage voortreffelijk, het geluid onovertroffen (al wordt het regelmatig overschreeuwd door de irritante score) en het spektakel ongeëvenaard. Dit moet je zien in de bioscoop en in 4K.

10 maanden nadat Yuri Gagarin als eerste mens een ruimtevlucht had gemaakt, werd John Glenn de eerste Amerikaan in de ruimte. Hij was geselecteerd uit een groep van 7 mannen die bekendstonden als de Mercury 7. Deze documentaire onthult dat de selectieprocedure voor deze expeditie ook openstond voor vrouwen en dat 13 door die procedure heen kwamen. Waarom de Mercury 13 uiteindelijk het veld moesten ruimen voor de Mercury 7, vertellen de laatste nog levende leden of nazaten van dat selecte gezelschap. Het commentaar in nieuwsreportages en vragen van mannelijke journalisten tijdens interviews met vrouwelijke piloten spreken boekdelen. De ontknoping, met een sleutelrol voor ruimtevaartpionier Eileen Collins, is ontroerend.

Céline [Ella Rumpf] en Nadia [Monia Chokri] behoren tot de eerste homoseksuele partners in Frankrijk die zich ouders mogen noemen van hun kind. Omdat Céline geen biologische ouder is, moet ze door allerlei hoepels springen om (een jaar na de geboorte) formele erkenning te krijgen, waaronder schriftelijke verklaringen van minstens 15 mensen dat Céline zich ook gedraagt zoals een ouder behoort te doen. De rechter hecht vooral waarde aan de mening van Célines moeder (en concertpianist) Marguerite [Noémie Lvovsky]. Wanneer Céline ontdekt dat Marguerite in Parijs is om zich voor te bereiden op een concert, zoekt ze haar op. Verteld vanuit het perspectief van Céline, stelt dit de bureaucratische erkenningsprocedure aan de kaak door duidelijk te maken dat Céline en Nadia met dezelfde angsten en onzekerheden worstelen als heteroseksuele (biologische) ouders. Net als het ware leven lopen drama en humor, vreugde en verdriet door elkaar heen, in een rauw, realistisch drama met drie uitstekend uitgewerkte en vertolkte hoofdrollen.

Met excuses voor de tautologie: narcistische influencer Ronny Ruygh [Buddy Vedder] wil de wereld doen geloven dat er sinds de sloop van het Spookslot spoken rondwaren op De Efteling. De directeur [Manoushka Zeegelaar Breeveld] is niet onder de indruk. Haar dochter Jamie [Imani Ristie] en Teun Vos [Levi Otto], die nu met oom Rikkert [Frederik Brom] werkt op De Efteling, merken toch dat er iets niet pluis is. Ronny huurt hen in om zijn eigen “spookjacht” op video vast te leggen. Net als De Expeditie Van Familie Vos is dit een promo voor de Efteling, verpakt als familiefilm. Zeker tegenover de irritante Vedder is Breeveld een verademing als nuchtere directeur en moeder. Otto heeft ook een beetje leren acteren, maar mede vanwege de knullige humor van Brom en van Edo Brunner als Cor de bewaker is dit zeker niet groots.

Franz Walter [Lars Eidinger] kan zijn echtgenote Corina [Luise Heyer] een financieel stabiele en aantrekkelijke toekomst garanderen als hij ingaat op een aanbod van de Stasi. Wanneer hij zich realiseert dat hij zijn ziel heeft verkocht aan de duivel, is het te laat. Om niet tenonder te gaan aan de vreselijke dingen die hij moet doen, zoekt hij manieren om zijn slachtoffers te helpen. Maar de Stasi bestraft verraad met de hoogste mogelijke straf. Geïnspireerd door het verhaal van Werner Teske, de laatste persoon die uit naam van de DDR werd geëxecuteerd. Eidingers intense spel versterkt de paranoia in de DDR in de jaren 70, die voelbaar en zichtbaar is in bijna elk frame uit deze indringende, meeslepende psychologische thriller.

Jack Ryan [John Krasinski] leidt een kleurloos bestaan als financieel analist wanneer CIA-directeur Greer [Wendell Pierce] hem min of meer dwingt om zijn oude werk op te pakken. Een “ontmoeting” in Dubai loopt uit op een liquidatie en de ontdekking van een complot om de Tower Bridge op te blazen. Spil is een ontevreden oud-medewerker en nationale held [Max Beesley]. Sienna Miller completeert de clichébingokaart van deze kleurloze, routinematige actiethriller met lichtgewicht Krasinski totaal ongeschikt in de titelrol. Vandaar de grote hoeveelheid komische dialoog; nog zo’n genrecliché. De epiloog is het toppunt van afgezaagdheid!

Zo’n 35 jaar na Clown Flappie laat de familie Vos zich voor het promotiekarretje spannen van De Efteling. De recente dood van opa Berend [Peter Faber] werpt een schaduw over het traditionele familietripje naar De Efteling. Kleinzoon Teun [Levi Otto] vindt een lichtpuntje in de duisternis wanneer hij ontdekt dat zijn opa het toch nog voor elkaar heeft gekregen zijn traditionele speurtocht uit te zetten. Alleen oma Ada [Raymonde de Kuyper] is bereid Teun te helpen bij zijn speurtocht naar het vermiste sprookjesboek van de familie. Knullig geschreven en geacteerde film voor de kleintjes is een schaamteloze promo voor ’s lands grootste pretpark. Zelfs Clown Flappie zou zeggen: “Zal ik het doen? Of zal ik het niet doen? Nee, ik doe het niet!” Vervolg: De Legende Van Familie Vos.

Egyptes grootste filmster George Fahmy [Fares Fares] vergaloppeert zich tijdens de opnames van een biografisch epos over de revolutie van 1979; een lofzang op het bestaande regime. Wanneer hij zijn frustratie uit over het scenario en de regie waarschuwt een producent [Amr Waked] hem al voor de gevolgen van zijn sterallures. George beseft te laat dat hij in een wespennest is beland en maakt het zichzelf nog lastiger door te flirten met de echtgenote [Zineb Triki] van de minister van Binnenlandse Zaken. Begint als een traag, conventioneel soapachtig drama en verandert in het laatste halfuur abrupt in een politieke thriller. Khoudri heeft een ondankbare rol als Georges veel jongere vriendin in deze goed geproduceerde, maar zwalkende mix van drama en thriller.

Aiman Hassani wilde een film maken over zijn gelukkige leventje. Helaas liep zijn relatie stuk, kreeg hij te horen dat zijn vader ernstig ziek was en stierf zijn hondje Bliksem. En dus filmde hij zijn rouwproces. Hassani omschreef dit zelf als een “troostend zelfportret” om eventuele beschuldigingen van een narcistisch egodocument voor te zijn. Leuk geprobeerd, maar helaas. En dit werd betaald door de publieke omroep!

Weduwnaar Lucky [William Catlett] worstelt met de opvoeding van zijn zoon Mason [Jeremiah Alexander Daniels]. Hij hoopt de onderlinge verstandhouding te verbeteren met Masons eerste bezoek aan een honkbalwedstrijd. De reis naar het stadion verloopt niet zonder incidenten, maar er zijn ook ontmoetingen, o.a. met een plichtsgetrouwe agent [Joseph Curtis Callender] en een vriendelijke restaurantmedewerk[Brandee Evans], die zowel voor vader als zoon positieve rolmodellen zijn. Een kleinere, meer aardse variant op Moonlight en net zo ontroerend. De titel verwijst naar een belangrijk communicatiemiddel voor Mason.

Bij haar introductie op een Confuciaanse middelbare school in Singapore, toont Choo Xin Yu [Ranice Tay] direct haar rebelse kant. Daardoor raakt ze bevriend met Sofia [Lim Shi-An], Gina [Genevieve Tan] en Vanessa [Nicole Lee]. Geïnspireerd door een muziekvideo van een lokale bende richten de meisjes hun eigen bende op. Vooral voor de lol, maar de schoolleiding ziet dat anders. Een briljant portret van tienermeisjes die elkaar vinden in hun aversie tegen de regels die volwassenen hen opleggen. Het gedrag van de meisjes oogt spontaan en zit vol gouden momenten die je niet kunt verzinnen. De chemie tussen de vier hoofdrolspeelsters is perfect en hun rebelse gedrag veelbelovend, maar Tan laat de verhaallijnen die ze in het begin uitzet (o.a. over een mogelijke geestverschijning) tegen het einde varen. Daardoor mist dit structuur en is het einde abrupt en onbevredigend. Een knieval voor wie de titel kan verklaren.

Alec Shimkin was amper twintig toen hij meeliep in de mars van Selma naar Birmingham. Rechtvaardigheidsgevoel en de kans om te ontsnappen aan zijn veeleisende vader brachten Alec ertoe om zich aan te melden als veldhospik in Vietnam. Al snel ging hij over tot het schrijven van artikelen over wat hij meemaakte. Zijn belangrijkste journalistieke bijdrage was een gedetailleerd verslag van Operation Speedy Express, waarbij Amerikaanse en Zuid-Vietnamese troepen van december 1968 tot mei 1969 opdracht kregen om ervoor te zorgen dat de dodentallen in het voordeel uitvielen bij de VS. Shimkin werd als vermist opgegeven in december 1971. De makers van deze documentaire ontdekten waar en wanneer Alec werd gedood en begraven. Een nauwkeurig, integer document van een zwarte bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis die vanwege de opschudding die werd veroorzaakt door de slachting bij My Lai in 1968 nauwelijks in de publiciteit werd gebracht. Het is ook een (iets te) eerbiedig portret van een idealistische jongere, gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel.

Octopus Marcellus [Alfred Molina] becommentarieert het zonderlinge gedrag van Tova [Sally Field] en Cameron [Lewis Pullman], die samen verantwoordelijk zijn voor het schoonmaken van het aquarium waar Marcellus in verblijft. Zowel Tova als Cameron worstelt met een onverwerkte tragedie. Marcellus gebruikt zijn “magie” zodat de twee verloren zielen elkaars leven op de rails helpen. De productiewaarden zijn niet erg hoogstaand in dit charmante rouwverwerkingsdrama, met een leuke bijrol van Colm Meaney als potentiële love interest. Prima voer voor romantische zielen en (vooral) voor fans van Field.

Aardrijkskundeleraar Fernando [Manolo Solo] zit in zak en as nadat echtgenote Melena [Kasia Kapcia] onaangekondigd terugkeert naar Servië. Een ontmoeting met Manolo [Xavi Mira] biedt Fernando een kans om een ander leven te starten als tuinman van de Portugese Amalia [Maria de Medeiros]. Fernando leeft op door zijn vriendschap met Amalia, tot hij ontdekt dat Melena haar intrek heeft genomen in het appartement dat hij wilde verkopen. Bij nader onderzoek blijkt het te gaan om de Servische Olga [Branka Ktic], die net als Fernando een nieuwe start hoopt te maken. Karakterstudie over de zoektocht naar een (nieuwe) identiteit na een ingrijpende gebeurtenis. Een onderhoudende karakterstudie met een ontspannen spelende cast. Vooral Katic is innemend.

In 2002 laat supermodel Kate Moss [Ellie Bamber] zich naakt schilderen door de vooraanstaande Britse figuratieve kunstenaar (en kleinzoon van Sigmund) Lucien Freud [Derek Jacobi]. Voor Kate is het een welkome afleiding van haar jachtige bestaan, voor Lucien een confrontatie met zijn verleden, omdat Kate hem doet denken aan zijn overleden echtgenote Caroline [Lauren O’Hara]. Het statische, dialooggedreven gegeven leent zich veel beter voor een kort format. Alleen tijdens de flashbacks komt dit enigszins tot leven.

De ongeloofwaardige seksuele ontwaking van de astmatische voetballer Fatima [Nadia Melliti], een moslima die is opgegroeid met de overtuiging dat homoseksualiteit onnatuurlijk is. Wanneer ze ontdekt romantische gevoelens voor meisjes te hebben, weet ze niet hoe ze daarmee om moet gaan. Een intieme relatie met Ji-Na [Park Ji-min] lijkt haar te bevrijden, dus het is moeilijk te begrijpen waarom ze eerst met Ji-Na meeloopt in een Pride-parade en zich vervolgens weer in de kast probeert op te sluiten. Ji-min maakt indruk, maar Melliti mist de nuance om de tegenstrijdige emoties van haar personage geloofwaardig uit te beelden. En Herzi ramt haar steun voor de lhbtqi-gemeenschap er met een moker in.

Remake van de Franse komedie Sentimental van Cesc Gay die in 2025 ook in het Koreaans was verfilmd als The People Upstairs. Na een lange werkdag wordt Joe [Seth Rogen] onaangenaam verrast met de mededeling van zijn vrouw Angela [Olivia Wilde] dat bovenburen Piña [Penélope Cruz] en Hawk [Edward Norton] zijn uitgenodigd voor een etentje. Angela wil zich daarmee verontschuldigen voor de overlast door de renovatie van hun appartement, maar Joe ziet een uitgelezen kans om de bovenburen aan te spreken op hun luidruchtige nachtelijke seks. Angela en Joe hebben al ruzie voor hun gasten arriveren en het wordt er niet beter op. Ook niet wanneer Peña en Hawk zelf met een uitnodiging komen. Tragikomisch relatiedrama maakt korte metten met seksuele hypocrisie en is voortreffelijk geacteerd door Rogen, Cruz en Norton. De enige valse noot komt ironisch genoeg van Wilde, die met haar overdreven maniertjes minder aanleg voor subtiele komedie heeft dan haar co-sterren.

Hoewel Glen Matlock na een aanvaring met John Lyden (aangewakkerd door manger Malcolm McLaren) werd vervangen door Sid Vicious als bassist van The Sex Pistols, was hij het muzikale hart van de band. 50 jaar na de opkomst en ondergang van The Sex Pistols vertelt Matlock het vaak vertelde verhaal van deze iconische rockband vanuit zijn perspectief. Vooral manager Malcolm McLaren marginaliseerde de rol van Glen Matlock, die hier in ieder geval de eer krijgt die hem toekomt. Erg veel voegt het niet toe aan eerder documentaires, waaronder het meesterlijke The Filth And The Fury. De aanvullende commentaren van o.a. Billy Idol, Gary Kemp en leden van Blondie zijn interessante aanvullingen.

Een gebrek aan effectieve nachtmerries is een bedreiging voor de Gruwelwereld. Prins Hernevat [Arturo Mercao Jr.] houdt dromenschrijver Procustes [Luis Leonardo Suárez] verantwoordelijk en gaat op zoek naar een betere schrijver. Die vindt hij in Francesca [Mireya Mendoza] die in 1861 droomt van een carrière als griezelauteur Frankelda. Procustes voelt in zijn eer en zijn positie aangetast en verzint een list om Frankelda buitenspel te zetten. De makers gaven hun gruwelfantasie de vrije loop in deze unieke, fantastische stopmotion-vertelling, maar draven zo door in hun creativiteit dat het vooral in het tweede deel te veel van het goede en dus een beetje vermoeiend wordt.

Het leven van een husky is opgedeeld in drie fases. Als puppy vindt hij onderdak bij een 60-plusser [Kitachima Yasushi] die verbitterd is, omdat hij na 35 trouwe dienst bij een autofabrikant is ontslagen. Als beginnend volwassene krijgt hij gezelschap van een illegale immigrant [Poe Namhe Thar] op de vlucht voor de autoriteiten. Zijn laatste periode brengt hij door bij een student [Jaonaay Jinjett Wattanasin] die hem gebruikt om zijn ex-vriendin [Tu Tontawan Tantivejakul] terug te winnen. Overdreven acteerwerk in overvloed en manipulatief tot op het bot (met een zeer aanwezige tranentreksoundtrack). Vooral jeugdige kijkers vinden Gohan vast onweerstaanbaar schattig; voor anderen is dit eerder een sentimentele draak.

In 1817 deed de in slavernij geboren Furcy [Makita Samba] het ondenkbare: hij sleepte zijn ‘meester’ [Vincent Macaigne] voor het gerecht, omdat hij geloofde dat hij volgens de grondwet Frans staatsburger was vanaf het moment dat zijn moeder voet aan de grond zette in Frankrijk. In terugblikken zijn we getuige van de gruwelijke manier waarop Furcy en andere slaven werden behandeld. De ironie is dat Furcy slechts een toeschouwer is terwijl witte advocaten Gilbert Bocher [Romain Duris] en Paul Satin [Micha Lescot] een schriftlezing geven uit Franse wetgeving en geschiedenis. Al Malik gaat voor een visuele stijl die doet denken aan La Passion De Jeanne d’Arc, maar waarom? Slavernijdrama uit de categorie ‘van dik hout zaagt men planken’.

Ondanks haar successen in de twee voorgaande films staat Enola Holmes [Millie Bobby Brown] in de schaduw van haar broers. Tot het ondenkbare gebeurt: Dr. Watson [Himesh Patel] vraagt Enola’s hulp vanwege de verdwijning van … Sherlock! [Henry Cavill]. Vermakelijke misdaadkomedie met een welkome terugkeer van Helena Bonham Carter als moeder Eudoria en een memorabele Sharon Duncan-Brewster als aartsvijand Moriarty. De rol van Enola zit Brown als gegoten.

Op een kermis ziet schilder Antoine [Pio Marmaï] Suzanne [Anaïs Demoustier] aan voor een spiritueel medium. Hij biedt haar veel geld als ze hem in contact kan brengen met zijn overleden vrouw Irène [Vimala Pons]. Vanwege het geldt speelt ze het spelletje mee en Antoine leeft op. Antoines sponsor [Gilles Lellouche] biedt Suzanne daarom een riant inkomen om haar toneelstukje te blijven spelen en geeft haar Irènes dagboeken. Salvadori geeft een amusant kijkje achter de schermen van een kermis in de jaren 1920 in een smakeloze, maar voorspelbare romkom die beter uit de verf was gekomen als Salvadori zijn cast wat subtieler had laten acteren.

Om 5:30 op 31 juli 2022 botste een auto op volle snelheid frontaal tegen een muur in Strongsville, Ohio. De bestuurder, de 17-jarige Mackenzie Shirilla, overleefde de crash op wonderbaarlijke wijze, maar passagiers Dominic Russo en Davion Flanagan waren op slag dood. Mackenzie beweert zich niets te herinneren van wat zich direct voor het ongeluk afspeelde, maar wordt toch aangeklaagd wegens moord. Vrienden en familie van Mackenzie en de slachtoffers vertellen de voorgeschiedenis, die Johnson aanvult met fragmenten van de vele posts die vooral Mackenzie op sociale media plaatste. Degelijk onderbouwde, maar weinig opmerkelijke truecrimedocumentaire toont wat de negatieve gevolgen kunnen zijn van een tienerleven op sociale media.