Log

Na de ontvoering van Jan Philipp Reemtsma [Philipp Hauß] helpt een agent [Fabians Hinrichs] Jan Philipps vrouw Ann Katrin [Adina Vetter] en zijn zoon Johann [Claude Heinrich] bij de contacten met ontvoerders die losgeld eisen. Ondertussen kampen Ann Katrin en Johann met schuldgevoelens over hun gedrag en worstelen ze om hun emoties in bedwang te houden, zodat ze hun echtgenoot en vader niet verder in gevaar brengen. Vlakke krimi is alleen interessant wanneer het zich richt op de emotionele tol die de familieleden moeten betalen in aanloop naar de beoogde vrijlating. Spannend wil het in ieder geval niet worden.

Vernuftig gemonteerd niemendalletje over een trouwe hond [Indy] die merkt dat zijn baasje [Shane Jensen] zich vreemd gedraagt en de wacht houdt, terwijl een mysterieuze verschijning rond het huis dwaalt. De dialoog is gemakshalve na afloop ingesproken en de ontknoping is een absolute anticlimax. Leonbergs poging om iets nieuws te doen is dus niet geslaagd, maar hondenknuffelaars zullen hier vast meer van genieten.

Caitlin [Mary Elizabeth Winstead], een moeder met een verleden van psychische klachten, laat zich overhalen om de zorg van haar kinderen voor een belangrijk deel over te laten aan een babysitter [Maika Monroe]. Die probeert door middel van manipulatie scheuren te veroorzaken in Caitlins relatie met haar echtgenoot [Raúl Castillo] en haar oudste dochter [Mileiah Vega]. Pulpthriller moet het niet hebben van geloofwaardigheid en heeft dan ook een bizarre ontknoping. Hooguit een kijkje waar vanwege het acteerduel tussen Winstead en Monroe.

In 1838 reist James Brooke [Jonathan Rhys Meyers] naar Brunei/Borneo, een eiland dat rijk is aan mineralen en grondstoffen, in de hoop dat hij op één of andere manier een graantje kan meepikken. Deels door wetenschappelijke kennis op te doen, deels door een drang naar avontuur. Hij helpt de Sultan van Brunei bij de strijd tegen piraten en krijgt in ruil de titel Rajah of Sawarak. Zijn loyaliteit jegens de Sultan wordt hem niet in dank afgenomen door het Britse Rijk. Prachtig gefilmd op authentieke locaties in het huidige Maleisië, maar door fletse vertolkingen en een gebrekkige focus is het lang niet zo boeiend als het in werkelijkheid was.

Barb [Emma Thompson] is onderweg naar het bevroren Lake Hilda in Minnesota, waar ze haar eerste date had met haar pas overleden echtgenoot [Paul Hamilton]. Helaas vraagt ze de weg aan een man [Marc Menchaca] die een meisje [Laurel Marsden] in hechtenis heeft genomen. Maar Barb krijgt het vooral te stellen met een vrouw in het paars [Judy Greer] die lugubere plannen met het meisje heeft. Thriller in de stijl van Breakdown waarin een gewone vrouw op leeftijd al haar vernuft gebruikt om het kat-en-muisspel in haar voordeel te beslissen. Een mooie showcase voor Thompson en Greer die hun rollen met verve spelen.

De politie van het stadje Colt Lake in Tennessee krijgt ongevraagde hulp van een collega van de drugsbrigade [Seann William Scott] bij hun onderzoek naar de moord op Travis [Loren Dunn]. De werkwijze van deze agent strookt niet met wat politiechef Sandy [Rob Riggle] en zijn agent Sam Evans [Johnny Evans] zijn. Fijne rol voor Scott die knap de scheidslijn tussen thriller en komedie bewandeld in deze eigenzinnige, amusante misdaadkomedie.

Astronaut Sam Walker [Kate Mara] moet van haar leiddinggevende (en vader) [Larry Fishburne] in quarantaine na een incident bij haar terugkeer op aarde. Ze kampt met onverklaarbare geluiden en mysterieuze visioenen die ze op advies van collega en beste vriend Val [Macy Gray] geheim houdt, ook voor haar echtgenoot [Gabriel Luna] en haar dochter [Scarlett Holmes]. Als de klachten alleen maar ernstiger worden, begint Sam zich af te vragen wat er in werkelijkheid met haar is gebeurd. Intrigerend mysterie met een sterke cast heeft een merkwaardige, vergezochte en teleurstellende ontknoping.

Door een zonnevlam zijn de oude grenzen op Aarde verdwenen en is de regie overgenomen door War Lords. Einzelgänger, avonturier en huurling Jake [Dave Bautista] wordt door zelfverklaarde koning August [Samuel L. Jackson] ingehuurd om de Mona Lisa te stelen van generaal Volkov. De zoektocht brengt Jake naar de voormalige Maginot-linie waar hem de nodige verrassingen staan te wachten. Kurylenko mag meedoen in deze routinematige, maar goed te pruimen futuristische actiefilm.

De oorspronkelijke The Toxic Avenger was voor een appel en een ei gemaakt door enthousiaste amateurs die lak hadden aan de regels van Hollywood en de feestvreugde verhoogden met extreem overdreven acteerwerk (‘The Troma Style’). Deze film voor en door buitenbeentjes is in handen van Hollywood een gelikte, slechts bij vlagen amusante horrorkomedie geworden die qua gore meekan met het origineel, maar te braaf is om fans van het origineel te bekoren. Schoonmaker Winston [Peter Dinklage] neemt wraak op een gluiperige verzekeraar [Kevin Bacon] wanneer hij door chemisch afval is veranderd in een supermonster. Wie het origineel niet kent, geeft dit mogelijk een hogere score.

Bruce Springsteen [Jeremy Allen White] worstelt met zijn mentale gezondheid wanneer hij aan het eind van ‘The River Tour’ in 1981 terugkeert naar zijn woonplaats. Zijn platenlabel wil snel een nieuw album met hits en met o.a. ‘Born In The USA’ en ‘I’m On Fire’ legt Bruce de basis voor een vervolg van zijn succes. Een televisievertoning van de film Badlands over seriemoordenaars Charles Starkweather en Caril Ann Fugate inspireert hem echter tot een hele andere keuze. Met hulp van slechts één technicus [Paul Walter Hauser] en een simpele viersporencassetterecorder neemt hij een serie diep persoonlijke, sombere liedjes op die resulteren in het album ‘Nebraska’. De moeizame relatie met Bruces vader [Stephen Graham] en zijn worsteling met de liefde na zijn kennismaking met de (fictieve) Faye [Odessa Young] komen aan bod in deze oprechte, maar oppervlakkige terugblik op een cruciale periode in Springsteens carrière. White doet een verdienstelijke imitatie, maar schiet als acteur tekort. De beste momenten zijn die met Bruces steun en toeverlaat Jon Landau [Jeremy Strong].

De 14-jarige Achraf [Ali Helali] volgt zijn neef Nizar [Yassine Samouni] in een berggebied dat wegens de aanwezigheid van mijnen en terroristen tot verboden terrein is verklaard. Het bezoek aan deze prachtige omgeving krijgt een gruwelijke wending wanneer terroristen Nizar onthoofden en Achraf bewusteloos achterlaten om de boodschap over te brengen dat indringers hier niet welkom zijn. Bij terugkeer moet Achraf zich verantwoorden bij Nizars familie, die overweegt Nazirs lichaam op te halen. Prachtig spel van de jeugdige cast (waaronder Wided Dadebi als leeftijdsgenoot Rahma) en schitterend gefilmde, poëtische droomsequenties in een indringende reconstructie van een waargebeurd incident.

Om uit de financiële problemen te komen, steelt James [Josh O’Connor] met hulp van Guy [Eli Gelb] en Larry [Cobe Goldman] vier schilderijen van Arthur Dove. Incompetentie gooit roet in het eten. Het is moeilijk te zeggen of Reichardt een komedie of een drama in gedachten had, omdat het noch grappig, noch spannend is. Sterker nog: het is verschrikkelijk saai en de jazzscore van Rob Mazurek is slechts een vervelende gimmick. Aangezien Reichardt was zelf het ‘meesterbrein’ achter het erbarmelijke scenario. Alleen de verbeelding van het jaar (1970) waarin het zich afspeelt is goed.

Na een zware strijd tegen kanker keert de 14-jarige Ari(anne) [Sophie Lindner] terug op school. Ze raakt bevriend met nieuwe Afghaanse klasgenoot Zahra [Maryam Akbari], die na een asielprocedure van zes jaar eindelijk een huis heeft. Ook wordt ze verliefd op Renzo [Joshua Okonkwo]. die ze leerde kennen tijdens haar periode in het ziekenhuis. Ari en Zahra krijgen allebei een grote tegenslag te verwerken en steunen elkaar zoals vriendinnen dat horen te doen. Een lichtpuntje is een karaokeshow waarbij ze samen ‘Iedereen Is Van De Wereld’ ten gehore willen brengen. Lidner en Akbari doen het prima in dit sympathieke, maar weinig subtiele pleidooi voor een coulanter asielbeleid.

Lidija Zelovic was 21 toen ze in 1993 met haar Servische vader en haar Kroatische moeder ontsnapte aan de burgeroorlog in Joegoslavië en zich vestigde in Nederland. Ze blikt terug op haar leven voor en na 1993 aan de hand van archiefbeelden en homevideo’s die ze voornamelijk zelf filmde. Ze toont de veranderingen in haar geboorteland, maar ook die in Nederland, vooral met betrekking tot vluchtelingen en asielzoekers. De titel verwijst naar een prangende vraag: is Nederland nu een thuis voor haar en haar ouders? Zware kost is dankzij de vernuftige montage en Zelovics nuchtere, soms ironische commentaar goed verteerbaar en prikkelend.

Victor Frankenstein [Oscar Isaac] en het wezen [Jacob Elordi] dat hij creëerde vertellen hun verhaal aan de kapitein [Lars Mikkelsen] van een schip dat bij een poging om de Noordpool te bereiken bekneld is geraakt in het ijs. Victor vertelt in de eerste helft hoe en waarom hij het wezen creëerde, het wezen beschrijft wat het meemaakte sinds Frankenstein een vergeefse poging deed het te vernietigen. Een oogverblindende productie met superieur camerawerk en prachtige sets en kostuums. De special effects zijn teleurstellend en Del Toro heeft erg veel tijd nodig om de onderliggende (en oppervlakkig uitgewerkte) thema’s uit de doeken te doen. Deze trage vertelling duurt daarom twee keer zo lang als de nog altijd superieure versie van Tod Browning uit 1931.

Arzu [Saadet Aksfoy] is aan het werk bij een sekstelefoon wanneer de Turkse aardbeving van 1999 een spoor van verwoesting achterlaat. Ze krijgt een telefoon van een tiener [Ilber Uygar Kaboglu] die vastzit onder het puin en ontdekt bij toeval dat ze via vaste klant Mr. Erden [Osman Alkas] in contact kan komen met de enige persoon die de reddingswerkzaamheden in gang kan zetten. Volledig gefilmd vanuit het perspectief van Arzu. Aksfoy is volledig afhankelijk van haar mimiek om haar emoties en de spanning over te brengen. Dat houdt ze vanzelfsprekend geen 80 minuten vol.

Agatha Christie meets Alfred Hitchcock in deze slechts deels geslaagde mash-up van Death On The Nile en The Lady Vanishes waarin journaliste Laura [Keira Knightley] ’s nachts alarm slaat als ze ziet dat de vrouw in Cabine 10 van een privéjacht in het water is gevallen. De eigenaar [Guy Pearce] start direct een tevergeefse zoekactie en al snel gelooft iedereen dat Laura zich heeft vergist. Sterker nog: Cabine 10 is helemaal niet gebruikt! Als je niet bekend bent met de eerder genoemde boeken/verhalen/films, is dit vast minder voorspelbaar. Knightley en Pearce leveren gelukkig prima rollen af.

Dit had een voortreffelijke korte film kunnen zijn. Bertino heeft een paar memorabele gruwelmomenten in het verschiet, maar na de sterke opening ga je je al snel afvragen waar het eigenlijk allemaal op slaat. Polly [Dakota Fanning] worstelt met persoonlijke demonen wanneer ze ’s avonds laat de deur opent voor een oudere vrouw [een onvergetelijke Kathryn Hunter] die hulp nodig heeft. De motieven van de vrouw blijken geen zuivere koffie. Het betreft een kistje en de verkondiging dat Polly “al dood” is. Origineel en spectaculair, maar inhoudelijk onvoldoende uitgewerkt.

Een triootje met Connor [Jonah Hauer-King], Olivia [Zoey Deutch] en Jenny [Ruby Cruz] blijkt ondanks het gebruik van voorbehoedsmiddelen niet zonder gevolgen. Het is verfrissend om een Amerikaanse romcom te zien die seks behandelt zonder daar lacherig over te doen. Deutch is bijzonder innemend als de assertieve, zorgeloos ogende Olivia. Scenarist Ethan Ogilby worstelde duidelijk met een bevredigende ontknoping. Die is dan ook teleurstellend, gekunsteld en vergezocht.

Maya [Madelaine Petsch] overleefde de aanval van ‘The Strangers’ en verblijft in een ziekenhuis om te herstellen van haar wonden. Het nieuws dat ze nog leeft bereikt het moordzuchtige trio, dat er uiteraard op gebrand is het karwei alsnog te klaren. Sfeervolle regie en enkele aardige shocks compenseren ten dele het gebrek aan verhaal en originaliteit (vooral voor wie zich Halloween II nog herinnert). Tweede film uit een trilogie, dus je kunt in grote lijnen wel raden hoe dit afloopt.

Op ware feiten gebaseerd verhaal over de jarenlange strijd van Maureen [Kate Beckinsale] om haar dochter, die door haar ex-man [Arvin Kananian] is meegenomen naar Syrië, terug te vinden. Na een spraakmakende, maar tevergeefse hongerstaking komt Maureen in contact met Robeson [Scott Eastwood] en Carl [Jordan Duvigneau], die op clandestiene wijze namens de CIA ontvoerde Amerikaanse kinderen uit het buitenland terugbrengen naar hun geboorteland. Maureen heeft geen geld om hen in te huren en sluit een twijfelachtige deal. Potentieel interessant verhaal wordt verpest door de melodramatische toon en Kents benadering van ‘van dik hout zaagt men planken’. Dat dwingt Beckinsale tot twijfelachtige emotionele uitbarstingen in deze zeer matige B-thriller.

Openbaar aanklager Orsolya [Eszteer Tompa] ligt onder vuur in Cluj, de hoofdstad van Transsylvanië. Directe aanleiding is een incident rondom een dakloze man [Gabriel Spahiu] en het gevolg is een stroom aan (online) beledigingen en doodsbedreigingen. Jude verwerkte een hoop maatschappijkritiek in een aaneenschakeling van statisch gefilmde scènes waarin Orsolya gesprekken voert met verschillende mensen. De opening met de dakloze man in een merkwaardig dinosaurussen-pretpark is gedenkwaardig. Wat volgt heeft niets met cinema te maken en was (ondanks het degelijke acteerwerk) waarschijnlijk zelf als toneelstuk amper te pruimen geweest.

Seriemoordenaar Charlie ‘The Mangler’ [Brendan Fehr] bezoekt het Killer Cafe (met o.a. Majandra Delfino als serveerster en voormalig MMA-vechter Tait Fletcher als kok) en doet zijn ding. Tot zijn grote verbazing staat hij direct daarna opnieuw voor de deur van het café en gedragen alle andere aanwezigen zich op precies dezelfde wijze. Charlie is in een timeloop beland en probeert wanhopig te achterhalen hoe hij uit deze loop komt. Gezien zijn “arbeidsverleden” heeft hij wel een idee, maar de keuze is groot. Zwarte komedie leunt op een niet onaardige grap die met een betere acteursregisseur een aardige film had kunnen opleveren in een korter format. Fehr heeft weinig komische flair en het gegeven is te mager voor een avondvullende film.

De weduwe en kinderen van de in 1994 overleden acteur John Candy kijken met collega’s terug op het leven van deze alom geliefde filmster, die worstelde met een negatief zelfbeeld en het vroegtijdige verlies van zijn vader. De titel verwijst naar Candy’s beroemde monoloog uit Plains, Trains & Automobiles, waarin hij (zo blijkt) een deel van zijn ziel blootlegde. Eenzijdige lofzang op een begenadigd acteur die (her)ontdekking verdient.

Buitengewoon openhartig portret van Milo, Karel en Boaz, die vanaf 2018 in een thuisstudio droomden van een muzikale doorbraak. Die kwam er omdat hun euforische liedjes over feesten en genieten van vrijheid een gevoelige snaar raakten bij met name jongvolwassenen tijdens de COVID-crisis. Zelfgemaakte videobeelden registreren de periode van grote successen met Witte Was (2019) en Noodgeval (2021). De carrière van Goldband krijgt een scherpe wending wanneer het trio met arrangeur, producent en gitarist Wieger Hoogendorp worstelt met de opvolger van het bejubelde album ‘Betaalbare Romantiek’. Geeft op treffende wijze inzicht in een worsteling die elke artiest heeft na de grote doorbraak: het bezorgen van een minimaal gelijkwaardige opvolger.

Door een ongelukje heeft Cliff [Michael Strassner] op de dag voor Kerst dringend een tandarts nodig. Hij kan alleen terecht bij Didi [Liz Larsen], die net als Cliff persoonlijke sores heeft. Een samenloop van omstandigheden leidt tot een bescheiden odysee waarbij Cliff en Didi tot nieuwe inzichten komen. Duplass blijkt opnieuw een meester in het schrijven van sociaal onhandige, maar aandoenlijke semi-volwassen mankinderen en Strassner en Larsen zijn een gouden duo. Origineel, vermakelijk en opbeurend. De titel verwijst naar een roemruchte improv-sketch waar Cliff met zijn voormalige komische partner Marvin [Rob Phoenix] deel van uitmaakte.

Julian Dillinger [Evan Peters] en Eve Kim [Greta Lee] zijn verwikkeld in een bittere strijd om de machtspositie in de cyberwereld. Julian ontwikkelt een Master Control genaamd Ares [Jared Leto] en zoekt naar de ‘oneindigheidscode’ die Eve juist heeft ontdekt. Julian zet Ares en Athena [Jodie Turner-Smith] in om die code afhandig te maken, maar Ares laat zich niet zo gemakkelijk commanderen. Een hoop visuele hocuspocus en een aanwezige score van Nine Inch Nails, maar inhoudelijk stelt het helemaal niets voor. Het plot is bovendien grotendeels gejat van RoboCop.

Serieovervaller Jeffrey Manchester [Channing Tatum] ontsnapt uit de gevangenis en houdt zich schuil in de Toys “R” Us in een voorstadje van Charlotte. Hij is gecharmeerd van een verkoper [Kirsten Dunst], stelt zich voor met een valse naam en begint een romance die gedoemd is te mislukken. Tatums charismatische spel doet je bijna vergeven dat zijn personage een crimineel is. Bijna, maar niet helemaal. Dunst is innemend als de love interest en Dinklage vermakelijk als de veeleisende bedrijfsleider, maar de mix van misdaaddrama en romantiek werkt niet.

Een schrijver [Denis Podalydes] wordt zo afgeleid door zijn telefoon dat hij een getalenteerde imitator [Salif Cissé] inhuurt om namens hem alle zakelijke en persoonlijke telefoontjes te beantwoorden. Een notitieboekje met gegevens over de voorgeschiedenis van en de relatie met de contactpersonen moet daarbij helpen. Vanzelfsprekend heeft dit plan een grote impact op de persoonlijke en zakelijke relaties voor beide betrokkenen. Een innemende cast worstelt met het absurde, vergezochte basisgegeven. Aangezien Cissé uitsluitend Franse beroemdheden imiteert (en de Franse stemacteur die Columbo speelde) is dit leuker voor mensen met een bovengemiddelde kennis van de Franse popcultuur.

Goed gemaakte, maar routinematig geschreven exorcismehorrorfilm waarin een onervaren deken [Gang Dong-won] de enige assistent is van de man [Kim Yoon-seok] die bij afwezigheid van de gepensioneerde en zieke Pater Jeong [Lee Ho-jae] een demonische uitdrijving moet doen bij een meisje [Lee Young-Shin]. Niets nieuws onder de zon.

De Marokkaans-Nederlandse voetballer Mo Ihattaren kreeg in 2010 een plaats in de jeugdopleiding van PSV en ontpopte zich in 2018-2019 als een supertalent. Vanaf zijn vertrek naar Juventus in 2019 ging het snel bergafwaarts en dat houdt voor een belangrijk deel verband met het overlijden van zijn vader aan een ziekte waar Mo (als enige in het gezin) lange tijd niets van afwist. Hij krijgt een zoveelste nieuwe kans bij RKC. Jeugdtrainer Mark van Bommel, sportpsychiater Bram Bakker en voormalig VI-redacteur Johan Derksen geven iets meer inzicht, maar het is wel erg gemakkelijk om Ihattarens grillige gedrag uitsluitend in verband te brengen met de dood van zijn vader. Helaas is dat precies wat Van Maanen en programmamaker Joel van den Heuvel hier doen. Als je allergisch bent voor autotune, kun je dit sowieso beter links laten liggen.

Uitgebluste tennisleraar Tom [Sam Riley] geeft overdag les aan toeristen en zuipt zichzelf ’s nachts klem. Op een dag haalt femme fatale Anne [Stacy Martin] hem over om ruimte in zijn agenda te maken voor haar zoontje [Dylan Torrell]. Wanneer Annes echtgenoot [Jack Farthing] plotseling verdwijnt, had Tom er verstandig aan gedaan om alle banden met Anne te breken. Waarom hij dat niet doet, is een raadsel in deze matige moderne film noir, waarvan de ontknoping niet zo voorspelbaar is als het lijkt. Helaas, dat is geen aanbeveling.

Een nucleaire raket is afgevuurd op Chicago en militaire, diplomatieke en politieke kopstukken brullen orders en kijken bezorgd voor zich uit onder een spannend muziekje. Uiteraard heeft de president [Idris Elba] het laatste woord. Een incident dat een kleine 20 minuten duurt en vanuit wisselende oogpunten wordt verteld. Na de eerste vertelling heb je het wel gezien; wat volgt voegt nauwelijks iets toe. De cast doet wat het kan. Verbleekt naast Dr. Strangelove, Fail Safe en The Day After.

Losse remake van Akira Kurosawa’s High And Low met elementen uit Ed McBains roman ‘King’s Ransom’ en Spike Lees kritische kijk op de (Afrikaans-)Amerikaanse cultuur en mannelijke rolpatronen. Muziekproducent op retour David King [Denzel Washington] is bereid het losgeld te betalen voor zijn ontvoerde zoon Trey [Aubrey Joseph] totdat blijkt dat de eisers per ongeluk Treys beste vriend Kyle [Elijah Wright] hebben ontvoerd. Wanneer Trey ongedeerd terugkeert, vraagt Kyles vader Paul [Jeffrey Wright] om hulp. Het misdaadplot verdwijnt naar de achtergrond ten faveure van een karakterstudie naar twee Afrikaans-Amerikaanse archetypes: de steenrijke, gehaaide David en een verbitterde voormalige crimineel die mede dankzij religie nu het rechte pad bewandelt. Een kijkje waard vanwege Washingtons dynamische spel, maar voor liefhebbers van Spike Lee is er niets nieuws aan de horizon.

Het pittoreske Schotse dorpje Carr-bridge maakt zich in 2023 op voor de 30e editie van het WK Pap. Wegens fysiek malheur zal dit de laatste keer zijn dat ‘Chieftain of Porridge’ Charlie Miller het toernooi leidt. Costi registreert de voorbereidingen waarbij 10% van het dorp betrokken is. Ook bezoekt hij regerend wereldkampioen Lisa Williams en enkele van haar belangrijkste uitdagers om te ontdekken wat hen drijft om een gooi te doen naar de gouden spatel waar de titel naar verwijst. De organisatoren nemen zichzelf niet al te serieus. Costi kiest voor een luchtige toon in deze amusante, maar oppervlakkige documentaire die zichzelf regelmatig verliest in nostalgie naar al lang vervlogen tijden.

In 1889 vervult een vampier [Caleb Landry Jones] de laatste wens van zijn volgende slachtoffer Jonathan Harker [Ewend Abid] door zijn levensverhaal te delen. In een inrichting onderzoekt een priester [Christoph Waltz] een vrouw [Zoë Bleu] die al 130 jaar oud zou zijn en volgens hem óók een vampier is. Besson geeft Bram Stokers pulproman een pulpbewerking voor de 21e eeuw met een visuele stijl die hier en daar doet denken aan Francis Ford Coppola’s verfilming uit 1992, maar zich verliest in romantische clichés. Afhankelijk van je persoonlijke voorkeuren is de door Michael Jacksons ‘Thriller’ geïnspireerde balscène het hoogtepunt of dieptepunt. Oppervlakkig en allesbehalve memorabel.

De vele tijdsprongen en de niet-chronologische structuur zaaien verwarring in deze karakterstudie waarin Josef Mengele [August Diehl] op late leeftijd door zijn zoon Rolf [Max Bretschneider] wordt gedwongen zijn verleden als kampdokter in Auschwitz onder ogen te komen. De cinematografie is schitterend en Diehls vertolking is indrukwekkend, ook al is hij vooral aan het fulmineren over het feit dat hij als zondebok wordt gebruikt, terwijl veel collega’s vrijuit gaan en zelfs carrière maken in het naoorlogse Duitsland. Dat levert interessante inzichten op, maar niets nieuws over Mengele zelf.

De strijd van Ed [Patrick Wilson] en Lorraine Warren [Vera Farmiga] tegen demonen krijgt in 1986 een zeer persoonlijke lading wanneer hun dochter [Mia Tomlinson] betrokken raakt bij de zaak van de familie Smurl. Wilson en Farmiga zijn (opnieuw) uitstekend, het verhaal is spannend en er is een onheilspellende sfeer, maar Chaves verpest het met overdreven geluidseffecten, een bombastische score en een hoop gekrijs. En het duurt (alweer) veel te lang.

Filosofieprofessor Alma [Julia Roberts] wacht op een besluit over een vaste aanstelling op Yale University wanneer adorerende studente Maggie [Ayo Edeberi] haar vertelt dat Alma’s collega Hank [Andrew Garfield] zich schuldig heeft gemaakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag. Scenarist Nora Garrett gaat bewust momenten die meer duidelijkheid zouden kunnen geven uit de weg door de direct betrokkenen nadrukkelijk naar de achtergrond te verschuiven. In plaats daarvan registreert het Alma’s worsteling met de keuzes die zij maakt en fysieke problemen die steeds ernstigere vormen aannemen. Roberts was zelden zo goed, Stuhlbarg schittert als haar passief-agressieve echtgenoot. De schets van de (morele) generatiekloof is wel erg zwart-wit en de ontknoping is onbevredigend in deze spraakmakende, maar vooral frustrerende karakterschets.

Buitengewoon openhartige, soms voyeuristische film waarin Kiki Ho met haar moeder zware gesprekken voert over de suïcide van zus en dochter Siu Lin. Aanknopingspunt voor die gesprekken is de voorbereiding op een expositie van Siu Lins kunstportfolio. Kiki heeft het tot haar levensdoel gemaakt om van deze expositie een eerbetoon aan haar overleden zus te maken, maar heeft het gevoel dat ze tekortschiet. Een moedig, oprecht en (zeker voor lotgenoten) confronterend staaltje zelfanalyse.

De overpeinzingen van Ruud en Gijs van de Wind die het levenswerk van hun in 2006 overleden vader Reindert/Rudi, een eigenzinnige landschapskunstenaar, veilig willen stellen. Maar hoe kunnen ze werk dat wars van conventies en tradities een plaats geven in het Nederlandse museumlandschap zonder de integriteit van de maker aan te tasten? Het uitgangspunt is interessant voor liefhebbers van kunst en de kunstwereld, maar je kunt je moeilijk onttrekken aan de indruk dat dit vooral een promo is.

Twee bevriende stellen delen een vakantiehuis in de Oostenrijkse Alpen waar ze eens per jaar gezamenlijk vakantie vieren. Nadat dochter Madelon [Rosa van Leeuwen] en Elise [Frédérique van Baarsen] betrokken zijn bij een ernstig ongeluk komen ze voor een moreel dilemma te staan. Goed geschreven met goed spel van Noortje Herlaar, Valentijn Dhaenens en uitblinker Fedja van Huêt. Had een schot in de roos had kunnen zijn zonder Reutens theatrale, soms onbedoeld komische spel.

Over een periode van drie jaar volgde Joris Postema drie activisten. Aan het eind van de rit brengt hij hen samen om te bespreken wat ze hebben bereikt en wat de toekomst hen en de wereld zal brengen. Müller is een veteraan die door schade en schande een stuk terughoudender (en cynischer) is geworden, Pippi van Ommen is een ouderwetse spreekwoordelijke straatvechter die onder andere betrokken is bij de acties van Extinction Rebellion op de A12 en Henk Ovink is een diplomaat die bergen verzet om bij de Verenigde Naties tot concrete afspraken en besluiten te komen. De verschillende benaderingen en de tafelbesprekingen zijn pluspunten in deze boeiende, maar zeker niet erg hoopvol stemmende documentaire.

Dom [David Jonsson] en Yas [Vivian Oparah] ontmoeten elkaar in een openbaar toilet (!) op de avond dat ze allebei zijn gedumpt. Daardoor komen ze met elkaar in gesprek en dat leidt tot persoonlijke ontboezemingen en ontmoetingen met kleurrijke personen tegen de achtergrond van een levendig, soms magisch-realistisch Londen. Allen-Miller weet het beste te maken van de budgettaire beperkingen van deze amusante voor televisie gemaakte BBC-productie.

Een rietsnijder [Gerrit Knobbe] van de oude stempel stuit in een rietveld op het lichaam van een seksueel misbruikte tiener. Hij meldt het netjes bij de politie en vervolgt zijn routine, al schenkt hij wel wat meer aandacht aan kleinkinderen en met name aan Aleia [Anna Loeffen] die ongeveer even oud is als het slachtoffer en regelmatig in haar eentje op pad gaat. Vol veelzeggend bedoelde, nietszeggende shots waaronder dat van riet met een mysterieus achtergrondgeluid. Wie verwacht dat er op enig moment iets interessants gaat gebeuren, kan wachten tot de lammeren met Pinksteren op het eis dansen. Uiterst slaapverwekkende stijloefening ter meerdere eer en glorie van cameralieden en geluidstechnici.

Darcy [Dev Patel] en Daphne [Rosy McEwen] hebben zich teruggetrokken in de natuur van Wales, onder anderen om unieke geluiden te zoeken die ze kunnen gebruiken voor hun toekomstige album. Daarbij stuiten ze op een zonderlinge klank waarna een niet bij naam genoemde beginnende tiener [Jade Croot] zich bij hen aansluit. Vreemde gebeurtenissen zijn het gevolg in een slowburner die het vooral moet hebben van auditieve en visuele effecten dan van samenhang of verhaal. Technisch prima, inhoudelijk mager.

Jacinda Ahern was 37 en zwanger toen ze onverwacht partijleider werd en enkele weken later (ook tegen de verwachtingen) werd verkozen tot de 40e Minister-president van Nieuw-Zeeland. Als onderdeel van een internationaal project hield ze een politiek (film) dagboek bij en die vormt de basis voor deze periode die uiteraard veel aandacht besteedt aan de twee sleutelmomenten: de terreuraanslag op een moskee in Christchurch in 2019 en de Covid-crisis. Een boeiend document van één van de meest opmerkelijke politieke leiders van haar generatie die in een mum van tijd ging van vereerde volksheld tot volksvijand nummer één.

Onverschillig spel van Mark Wahlberg als meestercrimineel Parker voorkomt dat deze vlotte, redelijk inventieve misdaadkomedie op stoom komt. Parker werkt samen met Grofield [LaKeith Santfield], Zen [Rosa Salazar] en wat er over is van zijn vaste crew om een ereschuld in te lossen. Doelwit van de volgende criminele operatie is het fortuin van Lozini [Tony Shalhoub]. Stanfield zorgt voor leven in de brouwerij en de actiescènes mogen er zijn, maar verder is het een fletse bedoening.

Frituurhouders Franky van Hintum en Coen van Oosten rijden om de twee maanden van Best naar Oekraïne om gratis frites uit te delen aan burgers en (Oekraïense) militairen. Wat deze mannen drijft en wat ze zie en meemaken, staat centraal in deze aardige documentaire die die vooral interessant is vanwege de impact die de aanwezigheid in oorlogsgebied heeft op “gewone” burgers.

Charles [Corey Hawkins] heeft een familiehuis geërfd, maar heeft geen werk en geen inkomen en dreigt het huis te verliezen. Dan doet een zonderlinge man [Willem Dafoe] een opmerkelijk aanbod dat zo lucratief is dat Charles het niet kan afslaan. Speelt zich grotendeels af in de kelder van het huis waar de man zich bevindt. De statische setting wordt gecompenseerd door de altijd intrigerende Dafoe, maar het verhaal leent zich beter voor een korte film.

Vijftig jonge mannen (één deelnemer per staat) doen mee aan een wandelwedstrijd zonder pauzes waarbij je afvalt als je te lang of te vaak onder een bepaalde snelheid loopt. Het is meteen duidelijk wie er al laatsten overblijven en terwijl de 48 overige deelnemers één voor één afvallen, praten Raymond [Cooper Hoffman] en Peter [David Jonsson] met elkaar en de kandidaten die uiteindelijk ook de bezemwagen ingaan (maar niet op de manier die ze vooraf hadden verwacht) over van alles en nog wat. Ze hadden de acteurs ook op een lopende band kunnen zetten, zo saai en statisch is het basisgegeven. Dat is Mark Hamill als de majoor en wedstrijdleider.

De 50-jarige voormalig rodeokampioen Raymond Garraty [Cooper Hoffman] zet alles op het spel om geld te verdienen om de operatie te betalen die het leven van zijn kleinzoon [Neal McDonough] zal redden. Ondanks zijn leeftijd en een ernstige blessure die een vroegtijdig einde maakte aan zijn carrière bereidt hij zich met zijn rechterhand Charlie [Mykelti Williamson] voor op een sterk bezette rodeo waarvoor hij in de prijzen moet vallen. Bijkomende obstakels zijn een zelfingenomen rodeokampioen [Matt West] en de organisator [Christopher McDonald] met wie Raymond in het verleden in de clinch lag. Productie en regie zijn prima, maar het verhaal is erg afgezaagd.

Het huwelijk van Gail [Carina de Vroome] en Bart [Joep Paddenburg] wordt gevierd bij Gails grootvader [Aus Greidanus]. Ieder familielid ziet zich geconfronteerd met kleine en grote drama’s die zich op een onderhoudende, realistische manier voltrekken zonder overdadig sentiment. Het hart van de film is Jaap Peter [Wesley van Klink] (bijgenaamd Jippie!) die zich verheugt op een optreden waar zijn vader [Guido Pollemans] zijn vraagtekens bij zet. Een puike familiefilm.

De 80-jarige Ruth [Kathleen Chalfant] heeft een wilsbeschikking aangegeven dat ze naar een zorginstelling verhuist als ze extra zorg nodig heeft. Vanwege Alzheimer is het nu zo ver. Dit indringende, uiterst ontroerende psychologische drama volgt Ruth terwijl haar zoon [H. Jon Benjamin] haar naar de instelling brengt en tijdens de eerste weken waarin Ruth onder begeleiding van zorgmedewerker Vanessa [Carolyn Michell] en arts Brian [Andy McQueen] haar draai probeert te vinden. Met een minimum lukt het Friedland om complexe emoties over te brengen en Chalfant is onvergetelijk. Een geïdealiseerd portret van zorg voor mensen met Alzheimer (het speelt zich af in een privékliniek waar volop tijd is voor persoonlijke aandacht). Gefilmd op locatie met echte stafleden en mensen met Alzheimer.

Ángela [Miriam Garlo] en Héctor [Álvaro Cervantes] verwachten een kind. Ángela is door en daarom is er 50 procent kans dat Ona doof geboren wordt. En dat kan pas enkele maanden na de geboorte met zekerheid worden vastgesteld! Psychologisch drama registreert de groeiende spanning in de periode van onzekerheid en daarna. Libertad houdt het tempo erg laag, maar innemend spel van Garlo en Cervantes en een opmerkelijke laatste akte maken het de moeite waard.

Ambulancemedewerker Randy [Rainn Wilson] dient zijn ontslag in omdat hij dorr werkdruk, onvoldoende waardering en vaak vijandig gedrag een burn-out nabij is. Tijdens zijn laatste dienst krijgt hij gezelschap van chauffeur Mike [Lil Rel Howery] en verpleegkundige in opleiding Jessica [Aimee Carreo]. Wilson is uitstekend in deze onderhoudende zwarte komedie die door plotseling schiftingen in toon er niet helemaal in slaagt om de satirische elementen over te brengen.

Nadat hun moeder [Ingunn Omholt] is overgebracht naar een zorginstelling ontdekken Noah [Josh Gad] en Meg [Kaa Scodelario] het lichaam van een buurvrouw die al decennialang wordt vermist. Overtuigd dat hun ouders verantwoordelijk zijn, verplaatsen ze het lichaam. Dat doen ze op zo’n onhandige manier dat de verzorger [Billie Lourd] ontdekt hoe de vork in de steel zit. Het scenario is niet onaardig, maar het tempo is laag en de komische timing gebrekkig. Carrigan heeft de beste momenten als de zich grillig gedragende neef die boel moet zien te redden.