Log

Na de scheiding van haar ouders is de nu elfjarige Yuna [Lill Berteloot] bij haar vader [Geert van Rampelberg] in België gebleven. Wanneer die als gevolg van een hersenbloeding in coma komt te liggen, keert Yuna’s broer [Kato Defoort] terug uit Bochum en later arriveert haar inmiddels hertrouwde moeder [Masako Tomita] met Yuna’s halfzusje Otoka [Sara Hamasaki]. Er gebeurt sowieso al weinig en Weyenberg slaagt er niet om enige emotie uit Berteloot te krijgen waardoor we weinig inzicht krijgen in haar ware gevoelens en weinig reden hebben om met haar en haar familie mee te leven.

Toen Soekarno aan het eind van de Tweede Wereldoorlog verklaarde dat het voormalige Oost-Indië voortaan als het onafhankelijke Indonesië verder zou gaan, beloofde Nederland de 800.000 inwoners van Papua een referendum om te bepalen of zij zich wilden aansluiten bij Indonesië of als zelfstandig land verder wilden gaan. Die belofte is uiteindelijk niet nagekomen en een van de gevolgen is dat Indonesië de macht heeft gegrepen en zich naar verluidt (Indonesië laat geen onafhankelijke pers toe) schuldig maakt aan genocide. Waarom kwam Nederland haar belofte niet na? En waarom spreekt het zich niet uit over wat zich daar afspeelt? Julia Jouwe is een journaliste die in de archieven duikt om antwoorden te krijgen op deze vragen en Oridek Ap is een activist die soms op ludieke, soms op confronterende wijze aandacht voor de situatie in Papua te krijgen. Een boeiende en relevante les (onder het tapijt geveegde) Nederlandse geschiedenis met schitterend gerestaureerd archiefmateriaal. Helaas laat Veldhuizen een tijdlijn, locaties en namen en functies van de betrokkenen achterwege waardoor de archiefbeelden regelmatig meer voor verwarring dan verheldering zorgen.

Bij een zeilongeluk liep filmmaker Katelijne Langezaal een dwarslaesie op. Aangezien de kans op volledig herstel te verwaarlozen is, richt de zorg in Nederland zich vooral op het verhogen van de zelfredzaamheid. Katelijne is echter vastbesloten om tot de 1% te behoren die na een dwarslaesie weer kan lopen en krijgt het voor elkaar dat haar zorgverzekeraar de kosten vergoed voor ‘Project Walk’, een Amerikaans instituut in Californië dat opmerkelijke resultaten boekt. Een ietwat narcistische documentaire met als centrale boodschap dat je met tijd, geld en vrienden die tijd hebben om voor je te zorgen best een eind kunt komen. Fijn voor Katelijne, maar het lijkt me sterk dat de gemiddelde dwarslaesiepatiënt na het zien een stuk hoopvoller is. Bovendien eindigt het als een schaamteloze commercial voor Neuromove, het therapiecentrum dat Katelijne met hulp van ‘Project Walk’ in Nederland opzette.

Godhavn Børnehjem was een opvanghuis voor jongens in Denemarken waar jongens van 1945 tot 1976 systematisch werden misbruikt door de staf. Deze film verscheen vijf jaar nadat het officiële onderzoek naar de gebeurtenissen in Godhavn werd gepubliceerd en is onder anderen gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van klokkenluider Poul-Erik Rasmussen. Centraal staan broer Erik [Albert Rudbeck Lindhardt] en Elmer [Harald Kaiser Hermann] die er belanden omdat hun moeder [Sonja Richter] ernstig ziek is en constant verzorging nodig heeft van haar broer [Paw Henriksen]. Met hulp van Tøger [Laurids Andersen] leren hoe ze uit het vizier kunnen blijven van de gevreesde directeur Heck [Lars Mikkelsen] en zijn even meedogenloze staf. Toch worden Elmer en Erik vast doelwit van vernederingen en mishandeling. De enige hoop komt van de nieuwe docent [Sofie Gräbøl] en later van een inspecteur [David Dencik] die zijn werk een stuk serieuzer neemt dan zijn voorganger [David Dencik]. Indringend, waargebeurd drama, mede dankzij het uitstekend acteerwerk van de jonge hoofdrolspelers. Drie jaar na het verschijnen van deze film bood de Deense minister-president Mette Frederiksen excuses aan namens de Deense regering.

Intelligente variant op Groundhog Day waarin tiener Samantha [Zoey Deutch] op Cupid Day omkomt bij een ongeluk en wakker wordt aan het begin van die dag. Bij het herleven van haar laatste dag doorloopt ze de klassieke fases van rouwverwerking waardoor ze zich geleidelijk bewust wordt van de gevolgen van terloopse, onschuldige reacties en gedragingen, onder anderen jegens weirdo Juliet [Elena Kampouris], eigenzinnige lesbienne Anna [Liv Heson] en jeugdvriend Kent [Logan Miller]. Uitstekend tienerdrama over een sympathieke, maar zeker niet perfecte jongere die zich beter leert in te leven in anderen en een unieke kans grijpt om zelf het laatste hoofdstuk uit haar levensboek te herschrijven. Ook de overige tienerpersonages zijn authentiek geschreven en de cast levert prima werk af.

controversieelste sporten ter wereld: stierenvechten. Opent met Andrés Roca Rey die na een optreden wordt verzorgd aan zijn wonden. Vervolgens zien we, grotendeels in een doorlopend shot, het verloop van zijn optreden tot het onvermijdelijke einde. We horen de interactie tussen Andrés en de stier, die met zijn teamleden en zo nu en dan met toeschouwers. Een statische, ogenschijnlijk verborgen camera registreert alles wat de mannen zeggen tijdens de busreis naar het hotel na afloop van het gevecht waarbij de toon verandert zodra Andrés uit beeld is. Zeer confronterend, buitengewoon fascinerend, maar als je niet tegen dierenleed kunt, zou ik er niet aan beginnen.

Ryôta [Hiroshi Abe] heeft één bestseller op zijn naam staan en werkt nu voor een detectivebureau, naar eigen zeggen als voorstudie voor zijn volgende roman. Hij hoopt op een hereniging met Kyôko [Yôko Maki], maar worstelt ondertussen om zijn alimentatie te betalen en zet daarmee de weinige momenten waarop hij zijn zoon Shingo [Taiyô Yoshizawa] mag zien op het spel. Kyôko komt Shingo halen op het moment dat een tyfoon de stad nadert en laat zich overhalen om te overnachten bij Ryôta’s moeder [Kirin Kiki]. De tyfoon biedt een gelegenheid om elkaar eens werkelijk de waarheid te vertellen. Koreeda neemt uitgebreid de tijd om de hoofdpersonen aan ons voor te stellen en met verlichtende humor wekt hij sympathie voor gemankeerde, maar herkenbare persoonlijkheden in dit rustig en aangenaam voortkabbelende komisch drama.

vote posted

Anderson vindt letterlijk en figuurlijk zijn vorm weer terug in deze vermakelijke, surrealistische zwarte komedie over hosselaar, zakenman en luchtvaartpionier Zsa-zsa Korda [Benicio Del Toro] die na het overleven van zijn zesde vliegtuigongeluk zijn dochter Liesl [Mia Threapleton], die sinds haar vijfde in een klooster woont, aan te wijzen als zijn erfgenaam. Hij neemt haar mee tijdens een reis langs de financiers van een megalomaan project om de infrastructuur in het woestijnland van Fenicië aan te leggen om (min of meer) opnieuw te onderhandelen. Bij hen voegt zich de Bjorn [Michael Cera], oorspronkelijk aangesteld als privéonderwijzer van Zsa-zsa’s 9 zonen en nu fungerende als zijn persoonlijk secretaris. Een Arabische prins [Riz Ahmed], twee Amerikaanse zakenmannen [Tom Hanks, Bryan Cranston], Marseille Bob [Mathieu Amalric], het hoofd van een syndicaat [Jeffrey Wright], Zsa-Zsa’s nicht Hilda [Scarlett Johansson] en “Oom” Nubal [Benedict Cumberbatch] kunnen een bezoekje verwachten. De CIA blijft probeert met hulp van een spion de zaken te saboteren en iemand anders pleegt meerdere aanslagen waarbij Zsa-Zsa steeds oog in oog komt te staan met een soort hiernamaals waar o.a. Willem Dafoe en Bill Murray hun opwachting magen. In tegenstelling tot het gezapige en gekunstelde Asteroid City staat Andersons visuele stijl hier altijd in dienst van het verhaal en krijgen de acteurs volop ruimte om kleur te geven aan hun personages. Het scenario van Anderson en Roman Coppola zit vol droogkomische momenten en details die uitnodigen om dit meerdere keren te bekijken. Richard Ayoade is hilarisch als een meer theatrale dan effectieve revolutionair. Andersons beste film sinds The Grand Budapest Hotel.

In 1221 raakt Gilbert De Vesci [David Rintoul] zwaargewond tijdens het verdedigen van zijn kasteel tegen Schotse plunderaars die het gemunt hebben op Engelse kastelen in het grensgebied. De Vesci houdt stand, maar de Schotse leider [Predrag Bjelac] zweert wraak voor de dood van zijn zoon [Ljubomir Bulajic]. Daarom geeft De Vesci zijn zoon Hubert [Tom Rhys Harries] opdracht om zijn neef (en huurling) Guy De Lisagu [Tom Austen] op te sporen en zijn hulp in te roepen bij het verdedigen van het kasteel. Ook Guys goede vriend Berenger [David Caves], beul Pierrepoint [Andy Beckwith] en seriemoordenaar “Crazy” Mary [Twinnie Lee Moore] sluiten zich aan bij Hubert. Maar zijn deze opportunisten (die betaald krijgen voor hun hulp) wel te vertrouwen? Doet onbedoeld opvallend veel denken aan Monty Python And The Holy Grail, waarschijnlijk omdat het ook voor een appel en een ei moest worden gemaakt. Iedereen overacteert er lustig op lus en English behoort tot de categorie incompetente filmmakers die geloven dat hevig bibberend camerawerk en razendsnelle cuts het equivalent zijn van spannende actie.

De elfjarige Ginto brengt zijn dagen grotendeels door op de straten van Manilla met zijn vriend Jojo [John Michael Toling] terwijl zijn zus Asia [Francesca Dela Cruz] werkt als danseres en sekswerker in een club waar veelal welgestelde toeristen hun geld uitgeven. Lijmsnuiven geeft Ginto een glimp van de ‘Tuit van het Aardse Genot’ en dat smaakt naar meer. In plaats van te bedelen om geld wil hij crystal meth verkopen. Ondertussen is een Nederlandse toerist [Benjamin Moen] tevergeefs op zoek naar een online vriendin en vindt hij in Manilla’s rosse buurt wat hij werkelijk wil. Negentig minuten adembenemend gefilmd, scherp gemonteerd en subliem geacteerd (vooral door de jonge cast) is dit een vlijmscherpe dissectie van de extreme verschillen tussen arm en rijk in de Filipijnse hoofdstad, regelmatig op treffende wijze getoond in een indrukwekkend totaalshot. Maar Knibbe en coscenarist Roelof Jan Minneboo wisten duidelijk niet hoe het verhaal moest eindigen en eindig met een zich traag ontvouwende ontknoping die je al lang van tevoren kon zien aankomen en de zoveelste rip-off van Truffauts Le Quatre Cents Coups.

De vierde film gebaseerd op de Fear Street-boekenreeks van R.L. Stine mist de satirische ondertoon van de drie voorgangers en wordt datgene wat het tracht te bespotten: een routinematige 80s slasherfilm met een stevige dosis gore. In de aanloop naar het Eindejaarsgala van 1988 van Shady Side Highschool in Sunnyvale neemt Lori [India Fowler] het op tegen Queen Bee Tiffany [Fina Strazza] en haar aanhang Christy [Arianne Greenblatt], Linda [Ilan O’Driscoll], Debbie [Rebecca Ablack] en Melissa [Ella Rubin] bij de verkiezing tot Prom Queen. Lori’s belangrijkste steun en toverlaat is haar beste vriendin (en eeuwige outsider) Megan [Suzanna Son]. Maar voor de verkiezing plaats kan vinden, begint een gemaskerde in het rood geklede persoon de kandidaten af te slachten. Inspiratiebron Prom Night is een stuk leuker - en niet alleen vanwege een jonge Jamie Lee Curtis. Datzelfde kan ik overigens ook zeggen van Phantasm II waarvan een spectaculair fragment te zien is.

Oorlogsveteraan Sara [Jeanne Goursaud] bezoekt het Amerikaanse consul in Frankfurt om te regelen dat naar de VS kan met haar zoontje Josh [Rickson Guy Da Silva], wiens Amerikaanse vader [Godfrey Egbon] om het leven kwam bij de rampzalig verlopen missie in Islamabad waar Sara PTSS aan overhield. Na uren wachten besluit ze Josh naar een speelruimte brengen. Tien minuten later is Josh verdwenen en als ze de hulp inroept van Erik Kynch [Dougray Scott] krijgt ze te horen dat Josh niet aanwezig was. Blijkt natuurlijk onderdeel te zijn van een complot dat ontspoort, omdat Sara niet doet wat de betrokkenen hadden verwacht. Goursaud profileert zich nadrukkelijk als een actieheld voor de toekomst in een serie indrukwekkende actiescènes. Jammer verliest deze aangename achtbaanrit in het laatste kwart zijn vaart omdat Zübert het nodig vond om volledig uit de doeken te doen hoe de vork in de steel zat.

Tijdens een uitje met een toerist [Vlad Crudu] wordt Adi [Ciprina Chiujdea] zwaar mishandeld. Vader Dragoi [Bogdan Dumitrache] houdt het onderzoek van Pandele [Valeriu Andriuta] en Nicu [Vlad Brumaru] nauwlettend in de gaten en al snel wordt duidelijk wie de verantwoordelijk is. Maar wanneer Dragoi ontdekt waarom zijn zoon in elkaar werd geslagen, belandt Adi van de regen in de drup met als gevolg dat een sociaal werker [Alina Berzunteanu] vragen gaat stellen over hoe hij zijn zoon behandelt. Redelijk sociaal drama over een thema dat op het Roemeense platteland nog altijd taboe is, wordt ondermijnd door Parvu’s routinematige, statische regie en het trage tempo.

Josh [Ben Foster] en Rachel [Cobie Smulders] nemen met hun zoontje Max [William Kosovic] hun intrek in een huis dat uitkijkt op een scherpe bocht waar nogal veel ernstige ongelukken plaatsvinden. In het begin is de belangrijkste zorg dat Max hier zo weinig van meekrijgt een geen trauma oploopt, maar al snel blijkt dat de gebeurtenissen vooral een impact hebben op Josh en zijn gedrag zo beïnvloeden dat Rachel voor een moeilijke keuze komt te staan. Foster levert opnieuw een sterk staaltje af in wat gevoelsmatig de verwachting wekt een slowburner te zijn, maar uitgaat als een nachtkaars en een gevoel van frustratie en een gemiste kans teweeg brengt.

De slechthorende Milano [Basil Wheatley] wordt opgevoed door zijn vader [Matteo Simoni] die worstelt om de eindjes aan elkaar kan knopen. Milano heeft een betere band met Alains vriendin Renee [Alexia Depicker]. Milano’s leven krijgt een moeilijke wending wanneer Alain hem onaangekondigd kennis laat maken met zijn biologische moeder [Take Nicolaï] die minderjarig was toen ze beviel. Bovendien belandt hij in de drugswereld als koerier van de intimiderende Jeffrey [Thibaud Dooms]. Sfeervol, intelligent familiedrama waarin de sterk acterende Simoni en Nicolaï in schril contrast staan met de futloze, onverschillig ogende Wheatley

Kapitein Jenson [Cliff Curtis] en duikexpert Craig [Mark Bonnar] leiden een expeditie van drie teams die op grote diepte in de Noordzee pijpleidingen aanleggen en onderhouden. Tijdens deze werkzaamheden gaat er iets mis waardoor de nog onervaren Chris Lemons [Finn Cole] op een diepte van bijna 100 meter dreigt om te komen door een gebrek aan zuurstof. Zijn teamgenoten Duncan [Woody Harrelson] en Dave [Simu Liu] doen wat ze kunnen om hem te redden. Geeft een interessant kijkje in de keuken bij een gevaarlijk, cruciaal beroep en profiteert van het gewicht dat Harrelson verleent aan een verhaal dat vanwege het statische basisgegeven echter weinig dynamisch in beeld is gebracht. Een betere uitwerking van de personages was ook welkom geweest.

Timide houthandelaar Michel [Franck Dubosc] vindt letterlijk een beer op de weg. Zijn poging om het dier te ontwijken botst hij op een onhandig geparkeerde auto en komen de bestuurder [Anne-Lise Heimburger] en haar passagier [Jeremy Senelier] om het leven. Michel ontdekt een tas met € 2 miljoen, neemt dat mee en roept de hulp van zijn echtgenote Cathy [Laure Calamy] in om zijn sporen uit te wissen. Het helpt niet dat politiemajoor Roland [Benoît Poelvoorde] niet alleen het onderzoek leidt, maar ook een familievriend is die later die dag langskomt om een kerstboom te halen. De onderkoelde humor roept aangename herinneringen op aan Hitchcocks The Trouble With Harry en Dubosc heeft in Calamy en Poelvoorde geniale tegenspelers gevonden. Het plot zit goed in elkaar en de manier waarop Michel en Cathy de situatie onbedoeld de situatie alleen maar ingewikkelder maken, is vaak hilarisch.

Abel [Gáspár Adonyi-Walsh] maakt zich op voor zijn examens waaronder een mondeling geschiedenis. Door een totale black-out verpest hij dat mondeling, maar het incident gaat een eigen leven leiden, omdat zijn docent geschiedenis Jakab [András Rusznák] hem tijdens dat examen vroeg waarom hij een nationalistische speld droeg. De gevolgen zijn niet te overzien en Reisz en coscenarist Éva Schulze onthullen in episodes op vernuftige wijze wat die gevolgen zijn voor Abel, zijn hoopvolle vader [István Znamenák], Abel en zijn gezin, de schoolleiding en een jonge, ambitieuze journalist [Rebeka Hatházi] voor wie dit “verhaal” een geschenk uit de hemel is met de herdenking van de Hongaarse opstand in aantocht. Dat resulteert in een scherpe en uiterst amusante dissectie van de Hongaarse samenleving die de littekens van het communistische tijdperk nog altijd met zich meedraagt.

Ik heb overigens de oorspronkelijke versie van 152 minuten gezien.

Sam [Shahine El-Hamus] is een getalenteerde trompettist die door zijn criminele broer [Mahfoud Mokaddem] op het hart wordt gedrukt zijn eigen pad te kiezen. Gesteund door een muziekdocent [Cees Heyne] slaagt Sam voor zijn auditie bij het Conservatorium. Daar komt hij terecht in een wereld waar hij als Marokkaanse Nederlanders een noviteit is en moeite heeft om zijn draai te vinden. Hij krijgt hulp van medestudent Annelies [Olivia Lonsdale] in wie hij bovendien zijn eerste grote liefde vindt. Romantisch drama valt op vanwege de realistische portrettering van verschillende kanten van de Marokkaans-Nederlandse cultuur, de charismatische El-Hamus en de fijne muziek. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Mano Bouzamour die bij de verschijning in 2013 nogal wat stof deed opwaaien. Op basis van deze verfilming is het moeilijk te begrijpen waarom.

Journaliste Rebecca Scott [Emmanuelle Vaugier] reageert verbaasd wanneer FBI-agent John Nelson [Cuba Gooding Jr.] haar laat weten dat haar echtgenoot [Ty Hungerford] onlangs is vermoord. Voor zover zijn wist was hij namelijk al jaren dood. Geïntrigeerd door dit mysterie besluit ze Nelson te helpen bij zijn zoektocht naar de moordenaar. Hoofdverdachte is de steenrijke Ronald Osterberg [Chris Betts], dwarsligger is hoofdinspecteur Hendricks [Evert McQueen] die niet zit te wachten op inmenging van de FBI, laat staan van een journaliste. Trenchard-Smith houdt de vaart erin met een paar aardige actiescènes en vooral Gooding Jr. (veel te goed voor dit soort routinewerk) levert degelijk werk af, maar van logica of geloofwaardigheid moet het scenario het niet hebben. Op een druilerige doordeweekse avond is dit best uit te zitten.

Chapada Diamantina, Brazilië, 1821. Nadat zijn eerste echtgenote [Dinah Feldman] stierf tijdens haar poging een zoon te baren, neemt veedrijver António [Adrian Carvalho] Beatrix [Luana Tito Nastas], de dochter van zijn broer Bartholomeu [Roberto Audio] als vrouw, ook al is ze nog niet geslachtsrijp. In afwachting van het moment waarop ze kinderen kan baren, laat António haar achter terwijl Afrikaanse slaven zijn boerderij draaiende houden. Na zijn terugkeer probeert António een kind bij zijn jonge bruid te verwekken. Het prachtige camerawerk (in zwart-wit) van Inti Briones en aandacht voor de leefomstandigheden en cultuur van de slaven zijn pluspunten, maar het tempo is laag en de melodramatische ontknoping vrij voorspelbaar.

Kiran was 13 jaar toen drie jongens uit hetzelfde dorp haar verkrachtten. In de Indiase dorpscultuur bepaalt traditioneel de dorpsgemeenschap wat er moet gebeuren en zij hebben voorgesteld Kiran aan een van de verkrachters uit te huwelijk zodat “haar eer” gered kan worden. Aangespoord door echtgenote Jaganti besluit vader Ranjit over te gaan tot een rechtszaak. Dat zorgt voor een gespannen sfeer in het dorp dat wordt versterkt door de regelmatig terugkeer van Pahuja en haar crew die onbedoeld een rol spelen in dit opmerkelijke verhaal dat geen twijfel laat bestaan over de positie van vrouwen op het Indiase platteland. De titel verwijst naar het slotinterview waarin Ranjit het als metafoor gebruikt voor de strijd die hij heeft moeten leveren om gerechtigheid voor zijn dochter te krijgen.

Tijdens een avondwandeling met haar hond wordt Nina [Ulrike C. Tscharre] aangevallen door een man [Andreas Leupold] die net een tas met diamanten heeft geïnd in ruil voor een jongen die hij had ontvoerd. Nadat de man haar hond heeft doodgeschoten, ontsnapt Nina door hem overhoop te rijden. Later vindt (vraag niet waarom) ze de diamanten in haar auto. Na enige aarzeling besluit Nina het incident toch aan te geven bij de politie en zo komt ze in contact met Lysewski [Misel Maticevic] die betrokken was bij de overhandiging van het losgeld en onder druk staat om de dader en het losgeld op te sporen. Collega Weber [Simon Lïcht] ruikt onraad. Vergezochte, niet helemaal geslaagde poging tot een moderne film noir houdt de vaart er net genoeg in om het een kijkje waard te maken.

Als film een alternatief is voor naar de muur staren, ben je bij Devos aan het verkeerde adres. Hij schroomt niet om je lange tijd naar muren, lucht of andere nietszeggende dingen te laten kijken. Zo nu en dan verschijnt er wat volk in beeld om het vermoeden op te wekken dat er iets van een verhaal of een verband tussen de personages aan zit te komen. Vergeet het maar. Het zou Devos niet slecht uitkomen als we dit pretentieuze onding in zijn geheel vergeten.

Ferry Bouman [Frank Lammers] is zijn vermogen en zijn vrouw [Elise Schaap] kwijt en gaat sinds het einde van een celstraf van drie jaar door het leven als André op een camping in Benidorm. Tot zijn nichtje Jezebel [Aiko Beemsterboer] hem opspoort en zijn hulp vraagt om een voorschot van € 50.000 van drugscrimineel Lex van Dun [Jonas Smulders] terug te betalen waarmee Jezebel en haar vriendje Jeremy [Tobias Kersloot] 250.000 xtc-pillen hadden willen maken. Ferry ziet kans om een ereschuld in te lossen en keert daarom eenmalig terug in de wereld die hij had willen achterlaten. Daar komt hij ook oog in oog te staan met Dennis [Huub Smit] die ervoor zorgde dat Ferry in de bajes belandde. Met de kanttekening dat ik noch ‘Undercover’, noch ‘Ferry: De Serie’ heb gezien, is het simpele verhaal geen enkel bezwaar. Lammers kruipt op overtuigende wijze terug in de huid van de voormalige pillenkoning van Brabant en heeft in Beemsterboer en Smulders (lekker over the top) prima tegenspelers voor een vlotte, vermakelijke misdaadthriller.

Een half jaar na het overlijden van George A. Romero verscheen deze ultragoedkope, belabberde rip-off van Day Of The Dead, Romero’s laatste deel van zijn oorspronkelijke Living Dead-trilogie. Het kan geen verrassing zijn dat er van Romero’s intelligente sociaal-maatschappelijke kritiek geen spaan heel blijft. Een slecht geschreven, slecht geacteerde, en amateuristisch gefilmde belediging voor iedere genreliefhebber, en fans van Romero in het bijzonder. Het gaat overigens over een studente epidemiologie [Sophie Cookson] die in een hitsige ex-patiënt [Corneliu Ulicie] die besmet is geraakt door een zombievirus een mogelijkheid ziet om een vaccin te ontwikkelen.

Een journalist [Sophie Cookson] van de New York Sentinel reist af naar Roemenië nadat een pater [Iván González] is gearresteerd voor de dood van een non [Ada Lupu] bij de uitdrijving van een demon waarvoor hij haar had gekruisigd. De journalist is van haar geloof gevallen na de dood van haar moeder en de demon voedt zich met zielen met een “zwak geloof”. Je krijgt meer dan genoeg tijd om te raden hoe dit af gaat lopen terwijl je in dubieuze accenten allerlei religieus en pseudowetenschappelijk geouwehoer moet aanhoren. Op een paar jumpscares na is deze routinematige demonische horrorfilm volstrekt verwaarloosbaar.

Samen met zijn beste vriend Mick [Oscar Aerts] verdient Dylan [Juvat Westendorp] zijn geld door tegen betaling relaties van andere te beëindigen zonder dat er een conflictsituatie ontstaat. Cliënt Sven [Kendrick Elmon] huurt Dylan in om het uit te maken met columniste Zoë [Holly Mae Brood]. Die is zo verbouwereerd over de gang van zaken dat ze via haar hoofdredacteur [Birgit Schuurman] vraagt of ze een column over de ‘Break-Up Club’ mag schrijven. Daarvoor wil ze een weekje met Dylan meelopen. Niet zo moeilijk te raden waar dit heengaat, maar Westendorp vermijdt op knappe wijze de valkuil van de karikatuur en Elbert zorgt dat het grootste deel van de cast zich inhoudt. Minpunt is de romance tussen Mick en fotograaf Lana [Sarah Bannier], die er helaas wel op los schmieren. Maar deze romkom van eigen bodem is in ieder geval goed uit te zitten.

Het levensverhaal van Dietrich Bonhoeffer [Jonas Dassler], de Duitse Protestantse theoloog na een inspirerende periode als uitwisselingsstudent in New York terugkeert naar zijn vaderland om zich in te zetten voor religieuze hervorming en al in een vroeg stadium de kerk opriep om zich uit te spreken tegen en af te wenden van het nationaalsocialisme. Op 9 april 1945 werd hij geëxecuteerd vanwege zijn betrokkenheid bij een mislukte aanslag op Hitler. Deze biografie boeit zolang het zich richt op Bonhoeffers theologische debatten en zijn concrete acties om het nationaalsocialisme te bestrijden. Wanneer het onvermijdelijke einde begint te naderen, gaat Komarnicki op de gewichtige toer om maar te benadrukken hoe heldhaftig, vroom en opofferingsgezind Bonhoeffer was. En dat terwijl de nog altijd actuele boodschap belangrijker is dan de man.

Het waargebeurde verhaal van de Joodse broers Joseph [Darian Le Clech] en Maurice [Batyste Fleurial], eerder verfilmd in 1975, die tijdens de Duitse bezetting van hun vader opdracht krijgen om op de vlucht te slaan en koste wat kost hun Joodse identiteit te ontkennen. Een zak met knikkers is het enige wat ze meenemen en dat helpt de jongens onthouden wie ze zijn en waarom ze doen wat ze moeten doen. Weinig beklemmend oorlogsdrama profiteert van het overtuigende spel van de 12-jarige Le Clech en de diep ironische ondertoon. De echter Joseph en Maurice verschijnen kort in beeld bij aanvang van de aftiteling.

Na een tijd in jeugddetentie te hebben gezeten, moet de 18-jarige Wellington [João Pedro Mariano] het in zijn eentje redden in de buitenwereld. Hij ontmoet Ronaldo [Ricardo Teodoro] die hem leert overleven op straat onder anderen door geld te verdienen als prostituee en de verkoop van drugs. De relatie tussen Wellington en Ronaldo komt onder hoogspanning te staan wanneer drugscrimineel Torres [Luis Bertazzo] steeds meer invloed op Wellington begint te krijgen. Won flink wat prijzen, maar gezien het gebrek aan verhaal (en veel onnodige seksscènes) is het moeilijk te zien waarom.

In een dystopische toekomst moeten Mia [Elizabeth Olsen] en Aaryan [Elizabeth Olsen] een beoordelingstraject van 7 dagen doorlopen om een kind te mogen krijgen. De beoordelaar is Virginia [Alicia Vikander] en haar eindoordeel is doorslaggevend. Als het idee van Vikander die zich kleedt en gedraagt als een kleuter je aanspreekt, kun je je misschien over dat bespottelijke idee heenzetten. Het heeft uiteindelijk allemaal natuurlijk een diepe betekenis, maar je kunt het jezelf gerust vergeven als je niet gaat zitten wachten tot die betekenis wordt onthuld.

Na een melding wegens huiselijk geweld door de buurvrouw belandt tiener Olivia [Sophie Lindner] in een crisiscentrum. Sophia’s begeleider [Rifka Lodeizen] neemt tevergeefs maatregelen om te voorkomen dat Olivia’s moeder [Thekla Reuten] contact opneemt met haar dochter. Na de vierde expressieve dans op vage elektronische muziek volgt de aftiteling en dan ben je nog steeds weinig wijzer over de oorzaak van de verwrongen relatie tussen moeder en dochter, om nog maar te zwijgen over Olivia’s drang om haarzelf te bezeren. Veel vorm, onvoldoende inhoud.

Sarah Elliot [Janet Montgomery] is met vijf andere astronauten op weg naar Mars om er als eerste mensen te gaan wonen wanneer blijkt dat ze zwanger is. Door de omstandigheden overlijdt ze bij de geboorte van haar zoon Gardner die op Mars wordt opgevoed door Kendry [Carla Gugino]. Zestien jaar later reist Gardner [Asa Butterfield] voor het eerst naar de Aarde waar hij met hulp van chatvriend Tulsa [Britt Robertson] de planeet leert kennen en op zoek gaat naar zijn vader [Trey Tucker]. Oldman speelt het brein achter de expeditie die voor meerdere ethische dilemma’s komt te staan. Het feit dat Gardner niet is opgegroeid met de remmingen die het dagelijks leven ons oplegt of aanleert, geeft zijn relatie met Tulsa een interessante wending en Butterfield en Robertson hebben een prettige chemie in deze verder toch wat oppervlakkige mix van sciencefiction en romantiek.

Sinds de mysterieuze dood van haar echtgenoot [Neil Green] zoekt de paranoïde Molly Price [Elissa Dowling] een plek waar ze met haar tienerdochters Avery [Holland Havarah Elizabeth] en Penelope [Sanea Loutsis] veilig kan verblijven. Bij een tuinverkoop tikt Penelope een ouija op de kop die ze besluit te gebruiken om contact op te nemen met de geest van haar vader. Loopt natuurlijk niet goed af. Het scenario is geen totale ramp, Hawkins regie en het acteerwerk is dat wel. Zo slecht dat het bij vlagen leuk is.

Callum Lynch [Michael Fassbender] ontsnapt aan executie wegens moord omdat uit DNA-onderzoek blijkt dat hij een afstammeling is van Aguilar De Nerha [Michael Fassbender], een huurmoordenaar die het aan het eind van de vijftiende eeuw opnam tegen de Orde van de Tempeliers in de strijd om ‘The Apple’. Wetenschapper Sophia Rikkin [Marion Cotillard] gebruikt Callum in een experiment waarmee hij door middel van regressie terugkeert in de tijd als zijn voorvader van weleer in de hoop de geschiedenis te herschrijven. Typisch zo’n vergezocht, vaag mythologisch verhaal dat verzonnen is al excuus voor een pc-game waarin je succes mede voornamelijk wordt bepaald door je bodycount. Het is opmerkelijk/onbegrijpelijk dat zo’n gedistingeerde cast zich zou lenen voor zo’n kansloze gameverfilming. Hooguit het bekijken waard voor een spectaculaire stunt van Damien Walters met een vrije val van een zeldzame hoogte van bijna 40 meter.

Lilo [Maia Kealoha] is een zesjarige lastpak die veel te wijs is voor haar leeftijd en sinds de dood van haar ouders wordt opgevoed door haar zus Nani [Sydney Agudong]. Lilo droomt van een echte vriend en vindt die in een dierenopvangcentrum. Het is een buitenaards wezen [Chris Sanders] dat het resultaat is van een mislukt experiment op zijn thuisplaneet en op de vlucht is. De machthebber [Hannah Waddingham] stuurt Lilo’s schepper Jumba [Zach Galifianakis] en dolenthousiaste wetenschapper Pleakley [Billy Magnusssen] naar de Aarde om het wezen, dat een potentieel gevaar is voor de mensheid, op te sporen en terug te brengen. Een CIA-agent [Courtney B. Vance] ontdekt de verschijning van buitenaards leven en begint eveneens aan een zoektocht. Deze overbodige remake bevestigt opnieuw het creatieve failliet van Disney. Het ontbeert de charme van de gelijknamige animatiefilm uit 2002 (ook met Chris Sanders als Stitch) en vervalt zo nu en dan in formulematige slapstick, maar de enthousiaste cast (Magnussen is een uitblinker) maakt veel goed en tegen de laatste akte bevat toch een paar ontroerende momenten. Tia Carrere nam in het origineel de stem van Nana voor haar rekening, hier speelt ze de sociaal werker die zich zorgen maakt over Lilo’s (gebrekkige) opvoeding.

vote posted

Een mechanisch klinkende voice-over (AI) en lange audiofragmenten uit een telefoongesprek waarbij een ouderwetse radio als statische achtergrond wordt gebruikt, doen vermoeden dat het hier gaat om een goed onderzochte, maar slordige gemonteerde podcast over de link tussen horrormeester George A. Romero, de pc-game Biohazard en de Resident Evil-films. Rond 1996 was er enige tijd sprake van een samenwerking tussen de Japanse gameontwikkelaar CapCom, het Duitse Constantin Film en George A. Romero voor een filmversie van één van de meest succesvolle games aller tijden. Het project liep spaak tijdens préproductie en deze documentaire stelt de vraag wat voor film Romero in gedachten had, waarom de samenwerking werd beëindigd en waarom de fans tot 2002 moesten wachten op een verfilming. Inhoudelijk interessant en het gebruik van beelden uit de games van toen zijn waardevol, maar verder kun je dit net zo goed als audiofile afspelen.

Op dag van de Amerikaanse versie van de examenstunt slaat docent Strickland [Ice Cube] in het bijzijn van collega Campbell [Charlie Day] een tafel in stukken nadat een leerling [Austin Zajur] hem tijdens de les twee keer een poets bakt. Wanneer het schoolhoofd [Dean Norris] dreigt met ontslag als er geen verklaring komt. Campbell klikt, Strickland verliest zijn baan en daagt Campbell uit voor een vuistgevecht na schooltijd op het schoolplein. Dat gevecht valt echter samen met een schooloptreden van Campbells dochter [Alex Nisenson] die hij heeft beloofd dat hij erbij zal zijn om haar moreel te ondersteunen. Met Tracy Morgan, Jillian Bell, Kumail Nanjiani en Christina Hendricks heeft dit een op papier sterke ondersteunende cast. Helaas krijgt Day van regisseur Keen alle ruimte om zich op zijn irritantst (met piepstem) te presenteren. Voordeel voor de schrijvers: hun scenario is daardoor niet het slechtste element van deze onuitstaanbare vermeende komedie.

De onzekerheid van de homoseksuele Matthijs Janssen over de lengte van zijn penis is een zodanige belemmering dat hij hulp zoekt bij een psycholoog. In deze documentaire reconstrueert Timmers met behulp van acteurs alledaagse momenten zoals het gebruik van een openbaar toilet (de plasbak) en het omkleden in een herenkleedkamer om Matthijs over zijn fobie heen te helpen. Het is goed dat een taboe en de onderliggende oorzaken ervan worden onderzocht, maar de goede bedoelingen gaan verloren na een verrassende onthulling tijdens een bezoek aan de uroloog.

Er zijn drie voorwerpen nodig om te voorkomen dat The Entity een allesvernietigende nucleaire oorlog veroorzaakt. Eén van die voorwerpen is in het bezit van Ethan Hunt, een ander voorwerp is in handen van de voortvluchtige Gabriel [Esai Morales] uit Mission: Impossible – Dead Reckoning en het derde ligt in een gezonken Russische atoomonderzeeër waarvan de exacte locatie niet bekend is. Als je niet moe bent geworden van de vele keren dat je te horen krijgt dat de wereld in groot gevaar is en dat Ethan “de uitverkorene” is (de slogan “het staat geschreven” komt ook opvallend vaak voorbij), dan is het wel van de uitgebreide verhandeling over wat er nu weer allemaal mis kan gaan. De opdringerige, bombastische score wil ons laten geloven dat het allemaal heel spannend is, maar deze afsluiter (?) van de franchise vervalt in zelfparodie met een overdosis vage, vaak verwarrende uitleg, dik aangezet melodrama en bespottelijke stunts zonder spanning die leiden tot een anticlimax die je gezien moet hebben om het te kunnen geloven.

Door een gebrek aan interesse bij jongeren leek de duivensport uit te sterven. Daar kwam verandering in door de komst van de Million Dollar Race, een internationale “one loft race” in Zuid-Afrika waarbij de deelnemende duiven (in tegenstelling tot plaatselijke wedstrijden) exact dezelfde afstand afleggen en waarbij het prijzengeld enorm is. Deze documentaire volgt voormalige, steenrijke winnaars en een paar eenvoudige duivenhouders die hun geluk beproeven met deze wedstrijd. Het verhaal krijgt een verrassende wending waardoor de aandacht wordt verlegd naar Thailand en mondt uit in een spannende ontknoping. Boeiend en amusant en ja, er is een duif die voor meer dan een miljoen dollar wordt geveild!

Na het overlijden van Paus Franciscus in 2025 was deze terugblik op de eerste 9 jaar van zijn pontificaat te zien in Nederlandse filmzalen. Samengesteld aan de hand van archiefbeelden van het Vaticaan en toont de Paus tijdens de reizen die hij gedurende deze periode maakte. Dat overzicht begin kort na zijn aanstelling in 2013 in Lampedusa, op dat moment het epicentrum van de vluchtelingencrisis waar hij pleitte voor barmhartigheid en solidariteit. Ook de verzoening (na meer dan 900 jaar) tussen de Katholieken en de Orthodoxe christenen komt voorbij. Maar er is ook aandacht voor zijn commentaar over de beschuldigingen van seksueel misbruik door de Chileense bisschop Juan Barros en zijn uitspraken over het lot van de Armeense bevolking tijdens de Eerste Wereldoorlog. Helaas geen kijkje achter de schermen en de visuele stijl doet wel erg vaak denken aan dat van Riefenstahls Nazipropagandafilm Triumph Des Willens alhoewel de beelden van de Pausmobiel bij 50-plussers mogelijk herinneringen oproept aan Popie Jopie uit het satirische televisieprogramma ‘Pisa’. Sancta Maria, dat kan niet de bedoeling geweest zijn!

In Macao ontmoet Amerikaanse branieschopper Connor [Johnny Knoxville] Samantha [Bingbing Fan] in het casino van gangster Victor Wong [Winston Chao]. Wanneer Connor het casino voor 1 miljoen dollar oplicht, krijgt Samantha de verantwoordelijkheid in haar schoenen geschoven. Zij moet Connor en het geld terug zien te krijgen en daarvoor roept ze de hulp in van haar oom Bennie Wong [Jackie Chan]. Wanneer die Connor weet op te sporen, blijkt ook hij verzandt te zijn in een complot met als spil de geheimzinnige ‘The Matador’. Chan is goed op dreef in de actiescènes in wat een prima komische actiethriller had zijn als de vervelende en vermoeid ogende Knoxville letterlijk en figuurlijk buiten beeld was gebleven. Chan solo is vermakelijk, in het gezelschap van Knoxville lijkt ook hij zich behoorlijk te vervelen.

Deze verschrikking begint met de voice-over van Roos [Abbey Hoes] die beweert dat iedereen op zoek is naar de liefde en zich (net als tientallen andere romcompersonages) afvraagt of er een formule voor de liefde is. Die denkt ze in ieder geval te hebben gevonden en samen met haar weinig enthousiaste nieuwe rekruut Geurt [Kiefer Zwart] organiseert met haar bureau ‘Blind Date’ twee blind dates. De sociaal onhandige bankier Bob [Leo Alkemado] wordt opgescheept met de onzekere Jenny [Brigitte Heitzer] en Eefje [Bertrie Wierenga] is gekoppeld aan de ronduit lompe Aldo [Lykele Muus]. Slechte grappen, dito acteerwerk in de zoveelste lopendebandprul van Nijenhuis die afgezien van Nijenhuis zelf niets te maken heeft met het eveneens te verwaarlozen Rokjesdag.

Het levensverhaal van Emily Dickinson (gespeeld door Emma Bella als kind en door Cynthia Nixon als volwassene), die met Walt Whitman wordt beschouwd als de belangrijkste negentiende-eeuwse Amerikaanse dichter, hoewel er gedurende haar leven voor zover bekend slechts 10 van haar 1800 gedichten werden gepubliceerd. Haar vader [Keith Carradine] was een vooraanstaande advocaat en politicus, haar moeder [Joanna Bacon] een eenvoudige, loyale echtgenote en huisvrouw en de opvoeding was afstandelijk en strikt. Emily heeft vooral een sterke band met haar zus Lavine [Jennifer Ehle] en haar broer Austin [Duncan Duff] en de vriendschap met de intelligente en gevatte Vryling Buffam [Catherina Bailey] inspireert haar tot het volgen van een levenspad dat afwijkt van de conventies. Het scenario zit vol scherpe dialogen en amusante spitsvondigheden, maar door Davies’ gewichtige regie valt voor Bailey door de mand. De tweede helft is wat beter, ook al blijft het tempo aan de lage kant.

Van 16 oktober 1971 tot februari 1973 woonden John Lennon en Yoko Ono in een eenvoudig appartement aan 105 Banks Street in Greenwich Village in New York. In augustus 1972 organiseerden ze het One To One benefietconcert voor de ernstig verwaarloosde geestelijk gehandicapte kinderen in Willowcreek State School. Deze documentaire is een collage van het voortreffelijke optreden van John Lennon en Yoko Ono (ook qua beeld en geluid) en televisiebeelden van het echtpaar dat in die periode onder invloed van met name Jerry Rubin erg activistisch werd, evenals bekende en minder bekende nieuwsfeiten uit die periode, opnames van telefoongesprekken en korte fragmenten uit allerlei televisieprogramma’s waar John en Yoko (die televisie beschouwden als een venster op de wereld) indertijd naar keken en plaatst de publieke en muzikale optredens van Lennon en Ono zo binnen de context van een roerige tijd die nogal wat overeenkomsten vertoont met het heden. In elk opzicht subliem.

Sarah Bernhardt was een van de grootste acteurs van de 19e eeuw en was aan het eind van die eeuw de eerste wereldwijde superstern. Ze was 70 jaar oud toen ze in 1915 door een infectie aan haar rechterknie (die ze ernstig bezeerde tijdens een uitvoering van ‘La Tosca’ in 1905) haar rechterbeen verloor. Deze biografie is dat voor Sarah [Sandrine Kiberlain] het moment om haar zoon Sacha [Arthur Mazet] te vertellen over de oorzaken van de breuk tussen haar en Sacha’s vader (en Sandra’s vaste tegenspeler) Lucien [Laurent Lafitte]. Het verhaalt spring heen en weer tussen 1915 en 1896, het jaar waarin een aantal vrienden een groot feest voor haar organiseren. Al snel ontdekken we de complexere kanten van Sarahs persoonlijkheid. Het gevolg is dat een sterke start wordt gevolgd door een serie incidenten die nauwelijks iets nieuw opleveren en daarom weinig interesse opwekken, ondanks het overtuigende, flamboyante acteerwerk van Kiberlain. De aftiteling bevat beelden die Sacha in 1915 maakte van zijn moeder.

De timide Lukas [Jonas Smulders] kijkt op tegen zijn meer assertiever oudere broer Alexander [Niels Gomperts] en besluit zich na enige aarzeling bij hem aan te sluiten bij een impulsieve reis waarbij ze liftend in Frankrijk belanden. De kennismaking de Française Josephine [Christa Théret] drijft een wig tussen de twee broers waardoor Lukas voelt dat hij een belangrijke keuze moet maken. Goed geacteerd familiedrama ontbeert originaliteit waardoor je al snel kunt raden hoe het af gaat lopen. Zelfs het eindshot is afgezaagd.

Originele hervertelling van ‘Robinson Crusoe’ vertelt een groot deel van het avontuur vanuit het perspectief van de dieren op het eiland waar Robinson [Yuri Lowenthal] na een schipbreuk probeert te overleven met zijn trouwe hond Aynsley [Doug Stone]. De dieren proberen Robinson eerst te verjagen, maar papegaai Max [David Howard] denk dat Robinson hem misschien kan helpen om van het eiland af te komen en meer te zien van de wereld. Het échte gevaar komt van de sluwe kat May [Debi Tinsley] die samen met de kater Mal [Jeff Doucette] een sluw plan bedenkt om de heerschappij over het eiland te krijgen. Het verhaal voltrekt zich nu en dan met horten en stoten, maar deze Europese animatiefilm (oorspronkelijk Duits gesproken) heeft een hoge schattigheidsfactor, een scherp gevoel voor taal en een paar puike actiescènes waardoor dit prima te verteren is, zeker voor de jeugdige doelgroep.

Advocaat Diane Duchêne [Virginie Efira] is opgelucht wanneer een onbekende haar op kantoor belt met de telefoon die ze was kwijtgeraakt. Ze gaat zelfs in op een uitnodiging om samen te lunchen. Tot haar verbazing blijkt Alexandre [Jean Dujardin] een groeistoornis te hebben. Bij de romance die bloeit, is Alexandres lengte amper een probleem totdat hij kennismaakt met Dianes moeder Nicole [Manoëlle Gaillard] en schoonvader Philippe [Bruno Gomila] die zelf slechthorend is. Zolang het zich richt op de ontwikkeling van de relatie tussen de hoofdpersonen is dit een onderhoudende, charmante romkom. Zodra anderen zich ermee beginnen te bemoeien, daalt het niveau, ook al omdat je je afvraagt waar zij (en voor Dianes moeder) zich zo druk om maken.

Verfilming van de populaire Sony third-person shooter die in 2002 voor het eerst verscheen. Ratchet [James Arnold Taylor] doet mee aan een programma waarmee hij hoopt door Captain Quark [Jim Ward] te worden verkozen tot het nieuwste lid van The Galaxy Rangers. Hoewel Quark hem direct heeft afgewezen, krijgt Ratchet een kans wanneer blijkt dat de boosaardige Drek [Paul Giamatti] samen met Dr. Nefarious [Armin Shimerman] een poging doet om met zijn Warbots de macht over te nemen. Ratchet krijgt hulp uit onverwachte hoek van een afgekeurde Warbot die hij Clank [David Kaye] noemt. Het verhaal is oppervlakkig en de personages zijn iets te nadrukkelijk “gebaseerd op” onder meer Sonic The Hedgehog, C3PO en Buzz Lightyear. Jongere kijkers zal dat weinig kunnen schelen, ouders kunnen ondertussen beter iets leukers (en nuttigers) doen. Er zijn kleine stemrollen voor o.a. Sylvester Stallone, John Goodman en Rosario Dawson.

Deze frontale aanval op de Republikeinse Partij waarschuwt voor de ernstige gevolgen van een eventuele herverkiezing van Donald Trump als President van de VS. Subtiel is het niet, maar omdat Schei en Rowley een aantal hoofdrolspelers achter de schermen voor de camera weten te krijgen, is het wel journalistiek onderbouwd. De nominale hoofdpersoon is Lee Fang, een politieke verslaggever die zich al jaren verdiept in de manier waarop fundamentalistische evangelisten hun invloed op de Republikeinse partij (en daarmee ook de presidentskandidaat) aanscherpen en zo een bepalende rol spelen in het Amerikaanse beleid. Pastoor Gary Burd leidt een motorclub en schermt met Bijbelteksten om de nieuwe leden te overtuigen van een geloof dat vele Amerikanen met hem delen: wanneer Jeruzalem en Israël weer in handen zijn het Joodse volk, zal Jezus terugkeren om alle afvalligen uit te roeien. Burd bereidt zijn manschappen voor om Jezus daarbij een handje te helpen. Het voornaamste tegengeluid komt van Frank Schaeffer die als zoon van theoloog Francis Schaeffer jarenlang een zeer hoog aanzien had in de Evangelische gemeenschap, maar nu naar eigen zeggen is afgekickt en vanaf een geheim adres meer inzicht geeft in de machinaties van de organisatie waar hij lange tijd één van de voornaamste gezichten van was. Het is zo nu en dan wel wat dik aangezet, maar de sterk onderbouwde boodschap is hoe dan ook verontrustend. De tijd zal leren wie het bij het juiste eind heeft.

Josh Parker [Jason Bateman] heeft zijn eindejaarsbonus als leidinggevende hard nodig en is dus geschokt wanneer CEO Carol Vanstone [Jennifer Aniston] aankondigt dat de bonus komt te vervallen en dat ze van plan is 40% van het personeel op straat te zetten. Haar broer en mede-eigenaar Clay [T.J. Miller] hoopt daar een stokje voor te steken door buiten Carols weten om een spectaculair feest op kantoor te geven om potentiële en lucratieve cliënt Walter Davis [Courtney B. Vance] te laten zien dat Zenotek meer te bieden heeft dan goede resultaten. Josh staat vooraan in de rij om er een onvergetelijk feest van te maken, ook al kan het de laatste zijn die ze ooit geven. Van plot is amper sprake, maar met bijrollen van o.a. Kate McKinnon, Rob Corddry en Jillian Bell wordt de oppervlakkigheid gecompenseerd door een prettig dosis vulgaire, melige en vaak geslaagde grappen. Vooral Aniston is verrassend leuk in een weinig sympathieke rol.

Manuel Bacher [Felix Klare] heeft net zijn promotie tot openbare aanklager gevierd wanneer hij getuige is van een junkie [Christopher Schechinger] die een andere junkie [Lisette Schwarz] zwaar mishandelt. Manuel grijpt zo hardhandig in dat hij vreest voor de consequenties. En voor hij het weet staat Joy [Lili Zahavi] aan de deur bij hem en zijn zwangere echtgenote Leonie [Lisa Wanger] om haar kennis van het incident te gebruiken als chantagemiddel en Manuel zo over te halen om het op te nemen voor haar vriend [Burak Yigit] die binnenkort voor de rechter moet verschijnen. Een aardig verhaal krijgt een routinematige bewerking met dito acteerwerk en ontbeert onderhuidse spanning of ook maar enige vorm van intensiteit.

Margaret [Rachel Griffiths] rouwt nog over het feit dat haar zoon Patrick [Patrick Cullen] na jaren van vermissing is overleden en over het einde van haar huwelijk met Matt [Michael McElhatton] wanneer ze een straatschoffie [Barry Keoghan] tegenkomt dat haar zo aan Patrick doet denken dat ze besluit zich over hem te ontfermen. Maar de band tussen deze twee door het leven getekende mensen wordt gekenmerkt door complexe emoties waarmee ze geen van beide goed raad weten. Emotioneel beladen drama met sterk acteerwerk van Griffith en Keoghan, maar het is een vaak verteld verhaal dat jammer genoeg nauwelijks verrassingen kent.

Julieta [Emma Suárez] heeft al twaalf jaar geen contact meer met haar dochter Antia wanneer ze bij toeval Antia’s jeugdvriendin Beatriz [Michelle Jenner] tegen het lijf loopt. Die laat weten dat Antia is geëmigreerd en eigen gezin heeft. Dat doet Julieta besluiten haar memoires in briefvorm op papier te zetten in de hoop dat ze haar diepe schuldgevoel kan verwerken. Uitstekende bewerking van drie korte verhalen van Alice Munro waarmee Almodóvar opnieuw bewijst een meester te zijn in het regisseren van vrouwen en het vertellen van verhalen over vrouwen. Suárez schittert als de oudere Julieta.

Schrijver Louis [Gaspard Ulliel] gaat voor het eerst in zeer lange tijd op bezoek bij zijn moeder [Nathalie Baye] om te vertellen dat hij niet lang meer te leven heeft. Zijn broer [Vincent Cassel], zusje [Léa Seydoux] en schoonzus [Marion Cotillard] zijn ook uitgenodigd en Louis’ terugkeer zorgt voor een ontlading van emoties dat het steeds moeilijker wordt om datgene te doen waarvoor hij is gekomen. Erg goed geacteerde verfilming van een toneelstuk ontsnapt niet aan de statische setting. Wekt lange tijd de indruk een slowburner te zijn, maar de explosieve climax blijft uit. Dolans gebrek aan stilistische variatie (de dialogen zijn vanaf het begin bijna uitsluitend gefilmd in close-ups) helpt ook niet om de spanning op te bouwen. Vooral interessant voor fans van de indrukwekkende cast.

Mathilde [Lou de Laâge] werkt in 1945 als dokter van het Franse Rode Kruis in Polen. Haar primaire taak is de zorg voor de Franse overlevenden van de Duitse concentratiekampen. Ze komt voor een dilemma te staan wanneer zusters van een nabijgelegen klooster haar vragen om hen in het diepste geheim te helpen, omdat rancuneuze Russische soldaten hen hebben verkracht en een aantal zusters een geslachtsziekte heeft opgelopen of zwanger is geraakt. Bovendien is de moeder-overste [Agata Kulesza] sceptisch over de hulp van een niet-gelovige buitenlandse arts. Sfeervol, psychologisch oorlogsdrama werpt licht op een duistere bladzijde over de nadagen van de Tweede Wereldoorlog vanuit een vrouwelijk perspectief met prachtige muziek uitgevoerd door het Brusselse Filharmonische Orkest onder leiding van Carla Deveux.

Zowel het persoonlijke als professionele leven van handelsreiziger Alan Clay [Tom Hanks] is op een zijspoor beland wanneer hij opdracht krijgt om een holografisch telecommunicatiesysteem aan te prijzen bij de koning van Saoedie-Arabië. Daarbij wordt Alan bijgestaan door Yusef [Omar Elba] die hem helpt navigeren door het land en de cultuur. Na een zware paniekaanval valt Alan voor de vrouw [Sarita Choudhury] die hem behandelde. Niet al te diepgravende verfilming van de gelijknamige roman van Dave Eggers waarin de altijd charismatische Hanks de aandacht net voldoende weet vast te houden om te compenseren voor het meanderende plot.

Een groep huurling met een militaire achtergrond onder leiding van Vincent Reikker [Louis Mandylor] krijgt opdracht om af te reizen naar Tsjernobyl om een wapentransport te bewaken. Daar komt het team oog in oog te staan met haast onverwoestbare gevechtsrobots (vandaar de titel) en realiseert Reikker zich al snel dat zijn team slechts proefkonijn is in een levensgevaarlijk experiment. Met afgezaagde montagetrucs probeert Gould nog iets te maken van de actiescènes in deze slecht geschreven, dwaze sciencefictionthriller vol minstens zo afgezaagde personages en dialogen. Volstrekt waardeloos dus.

Straatdief Ciro [Peter Lanzani] weet zich toegang te verschaffen tot de 4x4 uit de titel met als doel waardevolle dingen te roven, maar raakt opgesloten. Geblindeerde, geluiddichte ramen maken het bovendien onmogelijk om hulp van voorbijgangers in te roepen. De eigenaar, een ziekenhuisdokter die al 28 slachtoffer is geweest van een misdaad, neemt via de telefoon in de auto contact op met Ciro in de hoop hem een lesje te leren. Volledig gefilmd binnen de auto en dus vooral geschikt voor een korter format. Het duurt dan ook enige tijd voordat het op gang komt, maar Cohns sociaal-maatschappelijke kritiek gaat niet ten koste van de spanning en Brieva is een intimiderende verschijning. In 2025 weinig succesvol opnieuw verfilmd als Locked met Alexander Skarsgård en Anthony Hopkins.

vote changed, original voice was 2,5 stars

Vanwege zijn gepassioneerde, onconventionele manier van politiek bedrijven was Anthony Weiner van 1999 tot 2011 een populair congreslid namens het 9e district van New York. Tot er op zijn openbare Twitter-account een foto van een opbollende onderbroek verscheen. Op 21 juni 2011 trad Weiner af als congreslid. Deze documentaire volgt hem zijn echtgenote Huma Abedin, een naaste medewerker van Hillary Clinton, tijdens zijn politieke comeback in aanloop naar de burgemeestersverkiezingen in New York. Qua persoonlijkheid is Weiner zonder meer een interessant buitenbeentje, maar de makers hadden niet kunnen bevroeden wat er zou gebeuren tijdens deze campagne. Onderhoudende documentaire schetst een contrast tussen het beeld dat zowel media als politieke tegenstanders willen schetsen en de mening van de doorsnee New Yorker en is met terugwerkende kracht te zien als een voorbode van het politieke succes van Donald Trump.

Finnegan geeft dit vehikel voor Nicolas Cage een zekere arthouse-kwaliteit, maar dat is het enige wat dit onderscheidt van de vele B-films waar Cage zich al jaren aan de lopende band voor leent. Hij speelt een welgestelde man die met zijn zoon [Finn Little] terugkeert naar het Australische strand waar hij een deel van jeugd doorbracht. De man krijgt direct tegenwerking van een groep surfers dat deel uit lijkt te maken van een sekte onder leiding van Scally [Julian McMahon] die gericht is op het stimuleren van mannelijkheid onder motto “surfer, suffer”. Er is een oudere, schijnbaar thuisloze man [Nicholas Cassim], een vrouw [Nina Young] die regelmatig haar hond uitlaat in de omgeving van het strand, een fotograaf [Miranda Tapsell], een pizzaverkoper [Tyren Maclou] en een agent [Justin Rosniak] die niets doet aan het overschrijdende gedrag van ‘The Locals’. Cage mag de remmen loslaten om gestalte te geven aan de fysieke en geestelijke aftakeling van zijn personage die mogelijk verband houdt met een incident uit zijn jeugd. Begint veelbelovend, maar raakt halverwege de weg kwijt en eindigt in een wirwar van vage, half uitgewerkte ideetjes. Een matige mix van elementen Fight Club en Falling Down. Hoogste tijd om die films weer eens tevoorschijn te halen dus.

De franchise die allang ten dode op was geschreven, krijgt de zoveelste nagel in de doodskist verwerken, ondanks een oprechte (doch mislukte) poging om een originele twist te geven aan het basisidee. Door de opmerkelijk lange proloog en een slepende inleiding duurt het 50 minuten voordat de gebruikelijke vergezochte, bizarre dodelijk ongevallen zich aaneenrijgen. De dood heeft deze keer enkele decennia nodig gehad om de levens op te eisen van mensen die ontsnapten aan de dood en dat betekent dat ook de nakomelingen van die personen er op volgorde van leeftijd aan moeten geloven. Nooit spannend, slechts bij vlagen grappig en het opzichtige gebruik van CGI voor de splatterscènes zal de ware genreliefhebber weinig deugd doen.

Vertelling van de relatie tussen de 17-jarige klasgenoten Damien [Kacey Mottet Klein] en Thomas [Corentin Fila]. In drie semesters. Nieuweling Damien wordt eerst door Thomas gepest, maar krijgen een band wanneer Damiens moeder [Sandrine Kiberlain] als huisarts een belangrijke rol krijgt in de zorg voor Thomas’ ernstig zieke moeder [Mama Prassinos]. Je kunt wel raden waar het eindigt in dit degelijk gemaakte, maar weinig verrassende of opmerkelijke romantische drama.

De machtige tovenaar Gul’dan [Daniel Wu] gebruikt de magie van ‘The Fel’ om de verschillende Orcstammen achter zich te krijgen in de strijd tegen de mensen die zich bevinden in Ironforge. Koning Llane [Dominic Cooper] geeft commandant Anduin Lothar [Travis Fimmel] en magiër Khadgar [Ben Schnetzer] opdracht om contact te leggen met beschermheer Medivh [Ben Foster] om de verwoesting van de mensheid ven van Azeroth te voorkomen. Fans van de game zullen hier vast mee kunnen leven, maar zowel inhoudelijk als visueel doet deze filmversie te nadrukkelijk denken aan de Lord Of The Rings-franchise. Voor een origineel verhaal ben je hier dan ook aan het verkeerde adres. In Nederland verschenene als Warcraft: The Beginning, maar een vervolg kwam er niet. Dat is geen groot gemis.

De ceremonie waarin de Egyptische Godenkoning Osiris [Bryan Brown] zijn troon overdraagt aan zijn zoon Horus [Nikolaj Coster-Waldau] wordt verstoord door Osiris’ broer Set [Gerard Butler], de zoon van de voormalige koning Ra [Geoffrey Rush]. Set verslaat Horus in een duel, grijpt de macht en begint een schrikbewind met hulp van zijn ‘master builder’ Urshu [Rufus Sewell]. Een jonge, opstandige dief [Brenton Thwaites] gelooft dat zijn volk alleen gered kan worden als de vernederde Horus de wil en de kracht vindt om Set van de troon te stoten. Ondertussen vergroot Set zijn macht door andere Goden uit de weg te ruimen en hun krachten over te nemen. Pretentieloze mythologische actie met een vlot tempo en genoeg spektakel om je het weinig originele verhaal en de wisselvallige CGI-effecten te doen vergeven. Bedoeld als popcornfilm. Missie geslaagd, maar de lat lag niet al te hoog.

Kil romantisch drama begint in Frankrijk in de jaren 50. Gabrielle [Marion Cotillard] verliest haar ongeboren baby als gevolg van nierstenen en na overleg met haar echtgenoot [Àlex Brendemühl] besluit ze zich af te reizen naar een kuuroord in de Alpen. Daar ontmoet ze André [Louis Garrel] met wie ze een buitenechtelijke affaire begint. Volgens de officiële omschrijving is Gabrielle een “gepassioneerde, vrije geest”, maar Cotillard zet haar vooral neer als emotieloos met een flinke scheut verveling. Lusteloze, gortdroge verfilming van het boek ‘Mal De Pierres’ van Milena Agus met als enige pluspunt het verzorgde camerawerk van Christophe Beaucarne.

Tien jaar zijn verstreken sinds Barbershop: Back In Business en Calvin [Ice Cube] is in zee gegaan met dameskapper Angie [Regina Hall] waardoor de kapperszaak in de South Side van Chicago nu definitief een plaats is waar mannen en vrouwen in gelijke mate welkom zijn. Maar het straatgeweld in de buurt is zorgwekkend. Calvin maakt zich zorgen dat zijn zoon Jaden [Michael Rainey jr.] negatief wordt beïnvloed door Kenny [Diallo Thompson], de zoon van Calvins goede vriend Rashad [Common]. Onderlinge verhoudingen komen op scherp te staan, maar de kapper blijkt nog altijd een plaats waar verschillende meningen en soms zelfs aartsvijanden bij elkaar kunnen komen om de buurt te verbeteren. Scenaristen Kenya Barris en Tracy Oliver laten elk personage goed uit de verf komen. Lee zorgt voor de perfecte mix tussen komedie, sociaal drama, retoriek en misdaaddrama en Ice Cube is ideaal als het morele kompas van de gemeenschap.

Twee agenten onderzoeken een bizarre, moeilijk te verklaren moord. Sergeant Jong-goo [Kwak Do-won] krijgt nachtmerries over een kannibalistische oudere man en niet lang daarna begint zijn normaal zo lieve dochter [Kim Hwan-hee] zich heel anders te gedragen. Haar moeder gelooft dat er bovennatuurlijke krachten in het spel zijn en roept de hulp in van een Japanse sjamaan [Kim Do-yoon]. Ondertussen richt het onderzoek zich op een Japanse man [Jun Kunimura] die net in de omgeving is gekomen en een mysterieuze, ogenschijnlijk verwarde vrouw [Chun Woo-hee]. Als Hang-jin de zonderlinge en onnodige komische momenten had weggelaten, was dit een perfect bovennatuurlijk mysterie met een flink aantal schokkende en angstaanjagende scènes. Kunimura en Woo-hee zijn indrukwekkend, maar de beste prestatie komt op naam van de 13-jarige Kim Hwan-hee die op griezelig overtuigende wijze verandert van de ideale dochter in een bezeten monster.

vote posted

James Bowen [Luke Treadaway] is een getalenteerde zanger, liedjesschrijver en gitarist die het geld dat hij illegaal als straatmuzikant verdient verkwanselt aan drugs. Hulpverlener Val [Joanne Froggatt] helpt James aan onderdak op voorwaarde dat hij clean blijft. En dan vindt hij een straatkat die niet van zijn zijde wijkt. De kat biedt James gezelschap en troost en trekt veel aandacht op straat waardoor James iets van een bekendheid wordt. Bovendien raakt hij bevriend met kattenliefhebber Betty [Ruta Gedmintas] die hem de kracht geeft om de zwaarste strijd van zijn leven aan te gaan. Het klinkt misschien te mooi om te waar te zijn, maar het is gebaseerd op de autobiografie van James Bowen en de rol van de kat wordt gespeeld door de echte Bob. Spottiswoode weerhoudt zich van cinematografische hoogstandjes en laat wijselijk de twee hoofdrolspelers hun magie verspreiden.

Vier schrijvers zijn verantwoordelijk voor een spin-off van de Star Wars-franchise zonder originele ideeën met een cast die uitblinkt in diversiteit, maar waarbij het zoeken is naar goed acteerwerk. Het routinematige verhaal betreft de ontwikkeling van de Death Star die de strijd tussen de Federatie en de Rebellen moet beslissen. De rebellen ontdekken echter dat wetenschapper Galen Erso [Mads Mikkelsen] bewust een zwakke plek heeft ingebouwd en roepen de hulp van Galens dochter Jyn [Felicity Jones] in om haar mentor Saw Gerrera [Forest Whitaker] op te sporen en met hem de blauwdrukken van The Death Star in bezit te krijgen. Een luie poging om de franchise levend te houden, maar zonder toezicht van George Lucas blijkt dat een kansloze missie.

Tijdens een vakantie in Marokko raken universiteitsprofessor Perry [Ewan McGregor] en zijn echtgenote Gail [Naomie Harris] betrokken bij spionage wanneer de charismatische Dina [Stellan Skarsgård] Perry vraagt om als tussenpersoon te fungeren voor MI6. Dina zou uit de gratie zijn gevallen bij de Russische maffia en vraagt bescherming in ruil voor informatie over witwaspraktijken en omkoping van Britse politici. Zozo bewerking van de gelijknamige roman van John Le Caffé had wel wat meer actie kunnen gebruiken, maar profiteert van Skarsgärds kleurrijke vertolking.

Gene [Tom Zembrod] gebruikt het nieuws over een gruwelijk verlopen potje ‘Charlie de geestoproepen’ als lokmiddel voor zijn spookhuis. Hij nodigt een groep jongeren uit om zijn zelf bedachte ‘Charlie Charlie Challenge’ te doorstaan en geeft zijn werknemers Paulie [Todd Jenkins] en Jerry [Cliff McClelland] opdracht om de jongeren de stuipen op het lijf te jagen. IJdelheidsproject van Zembrod die zich gelukkig mag prijzen dat de rest van de cast net zo erbarmelijk acteert als hijzelf. Een volstrekt waardeloos onding dat niets te maken heeft met Ouija of Ouija 2. Er was niet

De 98-jarige David Attenborough heeft met eigen ogen de wonderen van de natuur gezien, maar er is een plek waar tot voor kort nauwelijks iets over bekend was. De dieptes van de meest afgelegen plaatsen in onze oceanen. En dus krijgen we schitterende beelden van de kleurrijke, vaak pas ontdekten bewoners van de oceaan. De drie regisseurs houden strak vast aan het bekende format van natuurdocumentaire, dus veel slow motion, gestileerd geluid en een bombastische, epische score die na verloop van tijd best gaat vervelen. Ocean is zeer kritisch over de industriële wijze waarop de mensen de vispopulatie (en daarmee het hele ecosysteem van de oceanen) dreigt te decimeren, vooral met trawlers, maar toont ook aan hoe we met een simpele ingreep de oceaan (en daarmee de wereld) weer kunnen laten opbloeien. Bewust uitgebracht in mei 2025 vanwege de UN Ocean Conference die in juni 2025 plaatsvond in de hoop de besluitvorming te beïnvloeden.

Mrs. Glenn [Lois Smith] huurt detective Holland March [Ryan Gosling] in om de vermeende zelfmoord van haar dochter, pornoactrice Misty Mountains [Murielle Telio] te onderzoeken en haar vermiste nichtje Amelia [Margaret Qualley] op te sporen. Amelia heeft zelf de intimiderende Jackson Healy [Russell Crowe] gevraagd om pottenkijkers op afstand te houden. Zo komen Jackson en Holland tegenover elkaar te staan, tot ze merken dat ze een gezamenlijk belang hebben. De tagline ‘Nice Pair’ is typerend voor de vele flauwe, vaak infantiele grapjes over de porno-industrie, maar Gosling en Crowe zijn een aangenaam duo en krijgen goed tegenspel van Angourie Rice als Hollands scherpzinnige dochter.

Gescheiden vader [Bill Skardsgård] die zijn ouderlijke en financiële verantwoordelijkheden ontloopt, krijgt zijn trekken thuis wanneer hij een peperdure, niet afgesloten auto probeert te stelen. Hij wordt opgesloten in de auto en kan vanwege de geblindeerde, geluiddichte en onbreekbare ramen geen hulp van buitenaf inroepen. Dan neemt eigenaar William [Anthony Hopkins] contact met hem op en wat volgt, is een moraliserend debat over goed en slecht, rijk en arm en de gevolgen van het ontlopen van verantwoordelijkheden. De cast houdt het nog enige tijd interessant, maar net zoals zoveel films die zich in één krappe ruimte afspelen, is deze remake van het Argentijnse 4x4 na een half uur halverwege door de goede ideeën heen en kan het einde niet snel genoeg komen.

Om te voorkomen dat Lou [Rob Corddry] wordt neergeschoten, willen Nick [Craig Robinson] en Jacob [Clark Duke] de badkuip/tijdmachine gebruiken om terug te reizen in de tijd. Ze belanden echter in 2025 en proberen daar te achterhalen wie de schutter was. Geen John Cusack als Adam deze keer, wel Adam Scott als zoon. Adam Jr. Het verhaal belandt in de achtergrond terwijl de cast zich van de ene na de andere smakeloze en vaak aanstootgevende grap begeeft. De acteurs doen hun best om er iets van de te maken, maar het scenario komt niet veel verder dan het recyclen van grappen uit Hot Tub Time Machine.

De opstand tegen de Egyptische president Morsi in 2013 vormt de achtergrond voor deze intelligente, boeiende thriller. In de chaos besluit de Mobiele Brigade willekeurig mensen op te pakken en op te sluiten in een gevangenistruck. Terwijl de chauffeur [Walid Abdulghani] zich een weg door de woedende menigte en de gewapende strijdkrachten te banen, groeit de onderlinge spanning tussen de arrestanten die elkaar vanwege hun verschillende achtergronden niet willen vertrouwen. Dat verandert wanneer de groep zich realiseert dat ze elkaar nodig hebben om deze nacht te overleven. Sterke variant op Alfred Hitchcocks Lifeboat heeft als voordeel dat Diab via de ramen kan laten zien en horen wat zich op straat afspeelt (waaronder vele laserstralen die bedoeld zijn op de strijdkrachten te desoriënteren) waardoor hij de spanning van begin tot einde vasthoudt.

Er zijn verdwaalde geesten die dit een slowburner noemen, maar dit soort moraliteitsdrama’s maakten ze meer dan 100 jaar geleden al aan de lopende band in Hollywood en waren toen al oubollig. Ali [Hilmi Ahiska] verzet zich tegen en grootgrondbezitter [Ercan Kesal] die riethandel beheerst in het afgelegen Turkse dorpje waar Ali woont en werkt met zijn echtgenote Aysal [Sevgi Temel] met tragische consequenties die je ruim van tevoren ziet aankomen en die zich ook nog eens twee keer herhalen! Vol onnodige en onnodige langdurige scènes en met een voorspelbare climax die Agacikoglu ook nog eens buiten het zicht van de camera’s laat voltrekken. Het zou goed kunnen dat het de bedoeling was om de kijker 120 minuten lang te vervelen voor het eindshot, een regenachtige variant op een even oubollig cliché. Een totale verspilling van tijd, tenzij je iets zoekt om snel bij in slaap te vallen.

Lee Gates [George Clooney] is de flamboyante presentator van ‘Money Monster’ waarin hij kijkers op flamboyante en luchtige wijze inzicht in en advies geeft voor de beleggingsmarkt. Zijn live-uitzending wordt onderbroken door Kyle Budwell [Jack O’Connell] die zijn spaargeld verloor toen hij dat op Lees advies investeerde in IBIS, het beleggingsfonds van Walt Camby [Dominic West]. Kyle gijzelt Lee en zijn programma om verhaal te halen en zijn geld terug te eisen. De enige die Lee kan helpen is regisseur Patty Fenn [Julia Roberts]. Terwijl de redactie koortsachtig op zoek is naar beelden, statistieken en documenten die te maken hebben met Camby, IBIS en de enorme koersdaling, werken Patty en Lee samen om te voorkomen dat Kyle zijn zelfbeheersing verliest. Foster behoudt perfect het evenwichtig tussen gijzelingsthriller, televisiesatire en ontmaskering van de beleggingsmarkt. Daarbij helpt de sterke cast en een scenario dat het mechanisme van de beleggingsmarkt ook voor relatieve leken begrijpelijk maakt zonder in jargon te vervallen. Ook interessant als voorspeller van de GameStop-hype van 2021.

Fabrice Morvan en Rob Pilatus waren berooide dansers en entertainers in München toen via via in contact kwamen met topproducer Frank Farian die vooral bekend was van Boney M en direct inzag dat hij dat succes kon herhalen met Fabrice en Rob. Het platencontract dat de toen 21-jarige Fabrice en de 24-jarige Rob tekenden, betekende voor hen vooral financiële stabiliteit en een kans om een superster te worden. Toen Farian liet weten dat hij zanger Brad Howell en rapper Charels Shaw had ingehuurd om de vocalen voor debuutsingle ‘Girl You Know It’s True’ voor hun rekening te nemen, realiseerde Rob en Fabrice zich dat ze om de tuin waren geleid. Deze documentaire onthult waarom deze jongens meegingen met een leugen en wat het onverwachte megasucces van de single en de opvolgers ‘Baby Don’t Forget My Number’ en ‘Girl I’m Gonna Miss You’ met hen deed. Frank Farian is de enige grote afwezige in deze meervoudig gelaagde muzikale documentaire die het opportunisme van de popindustrie blootlegt en consumenten een spiegel voorhoudt. Want wie is er nu geschaad door het bestaan van Milli Vanilli? En waarom kregen Fabrice en Rob de rekening van het bedrog gepresenteerd in plaats van Frank Farian?

Een FBI-agent [Paul Sparks] en communicatiespecialist van de nationale veiligheidsdienst [Adam Driver] zijn bezig met een klopjacht op Alton [Jaeden Lieberher], de kleinzoon van de spiritueel leider [Sam Shepard] van een cult die gefundeerd is op numerologie die is ontvoerd door Roy [Michael Shannon] en Lucas [Joel Edgerton]. Alton zou op de hoogte zijn van geheime informatie en is daarmee een potentiële bedreiging voor de nationale en internationale veiligheid. Maar Alton is geen “gewone” achtjarige jongen en de motieven voor de ontvoering zijn complex. Intrigerende, originele mix van opsporingsdrama en SF-thriller vol onverwachte wendingen. Goed geacteerd door de indrukwekkende cast (met substantiële bijrollen voor Kirsten Dunst en Bill Camp), maar de numerologische inslag zal niet iedereen in gelijke mate aanspreken.

Met een scenario dat doet denken aan een ruwe versie van een verlaat vervolg op Hot Shots is het moeilijk te begrijpen dat Boermans een poging deed om er een serieuze actiefilm van te maken. Een eenheid die bestaat uit rekruten van het Nederlandse korps mariniers wordt de laatste hoop van de ABC-eilanden wanneer president Cruz [Fidel Garcia Cortez] van Veragua (in feite een provincie van Panama) een invasie van Curaçao beveelt vanwege een diplomatieke rel rondom Hector Lagarto [Oscar Foronda]. Onze premier [Hugo Haenen] weigert in te grijpen, commandant Stan Bot [Fedja van Huêt] loopt te commanderen, terwijl hij doelloos heen en weer loopt over zijn schip, majoor John Brouwer gaat de vijand te lijf met een pistool en rekruut Andy Lanshof [Tarik Janssen] vraagt verlof aan omdat zijn vader in het ziekenhuis ligt. Vaderlandsliefde, patriottisme en heldhaftigheid zijn ver te zoeken in deze vaak onbedoeld hilarische actiethriller (de rip-off van Jaws is zo slecht dat hij leuk is) die alle kansen om een campklassieker te worden verpest met de opdringerige, irritante percussiegedreven score van Daan Nieuwenhuijs. Grote namen als Jonas Smulders, Carine Crutzen, Matteo van der Grijn en Gijs Scholten van Aschat zetten zichzelf te kijk in één van de slechtste Nederlandse films aller tijden.

Manchester, 1984. Georgie Gallagher [Jack Smith] is een jonge, getalenteerde voetballer met een gebrek aan discipline in het veld en daar buiten. Bij toeval brengt Georgies buitensporige gedrag hem in contact met de 75-jarige Sir Matt Busby [Brian Cox] die Georgies favoriete club Manchester United na een vliegramp in 1958 (die de club nog altijd jaarlijks herdenkt) waarbij 8 spelers en 3 officials van de club om het leven kwamen, naar de top van het Europees voetbal bracht. Matt ziet een kans om Georgie en zijn zeven vrienden op het rechte pad te krijgen en/of te houden door hen samen met zijn rechterhand en goede vriend Bob [Philip Jackson] door ze hoogstpersoonlijk klaar te stomen voor het toernooi om de Youth Cup die twee weken later plaatsvindt. Een beschermende, alleenstaande moeder [Natasha McElhone], een stijve, veeleisende leraar [Toby Stephens] en een ontknoping die je ruim van tevoren ziet aankomen, getuigen van een gebrek aan originaliteit. Maar Cox en Jackson zijn een mooi stel in deze dramatisering van een waargebeurd verhaal. Aardig voor kinderen omdat die nog geen reden hebben om zich te storen aan de vele clichés.

De 13-jarige Lucas [Patrick Scott McDermott] wordt ter dood veroordeeld voor de moord op een intimiderende rancher. Eerst doet zijn groottante [Frances Fisher] een tevergeefs verzoek om clementie, kort daarna wordt Lucas uit de gevangenis bevrijdt door Harland Rust [Alec Baldwin] die zijn eigen redenen heeft om Lucas te helpen. Terwijl Lucas verscheurd is tussen zijn drang naar vrijheid en de verantwoordelijkheid voor zijn broertje [Easton Malcolm] opent premiejager Fenton ‘Preacher’ Lang [Travis Fimmel] de jacht op Lucas en Harland. Oogstrelende, maar trage en veel te lange (139 min.) western van de oude stempel met een overvloed aan personages en karikaturale vertolkingen. Opgedragen aan cinematograaf Halyna Hutchins die om het leven kwam bij een schietincident op de set waarvoor Baldwin werd aangeklaagd en vrijgesproken.

Stillman is meer geïnteresseerd in kostuums, make-up en de muzikale score dan in het acteerwerk van zijn cast. Beckinsale is sowieso te vulgair als Lady Susan Vernon die op zoek is naar een nieuwe echtgenoot om haar financiële zekerheid te geven. Verschillende andere romantische perikelen passeren de revue in deze bewerking van Jane Austens ‘Lady Susan’ waarin weinig overblijft van de bijtende ironie waar Austen haar roem aan dankt. Het enige goede aan deze mislukking dat het je op het idee brengt om bijvoorbeeld Pride & Prejudice (1940) weer eens af te stoffen. Of een boek van Jane Austen.

De 59-jarige Daniel Blake [Dave Johns] heeft 40 jaar werkervaring, maar zit nu op doktersadvies thuis om te herstellen van een hartinfarct. Omdat hij geen ervaring heeft met computers gaat het aanvragen van een uitkering hem moeilijk af, bovendien zorgt het bureaucratische systeem ervoor dat hij van het kastje naar de muur wordt gestuurd met als gevolg dat hij zichzelf niet gezien, gehoord en al helemaal niet serieus genomen wordt. Hij sluit vriendschap met Katie [Hayley Squires], een alleenstaande moeder met twee kinderen die tegen dezelfde muur aanloopt en afhankelijk is van voedselbanken. Geeft een grimmig, realistisch beeld van de gevolgen van een kil, afstandelijk systeem op de waardigheid van de mensen die het moet helpen. Dat systeem staat in schril contrast tussen de gewone mensen die Daniel en Katie met een diep ontroerende compassie. Stuitend, meeslepend en hartverwarmend. Een onbetwist meesterwerk.

Onder invloed van haar kwaadaardige zus Ravenna [Charlize Theron] heeft Snow White [Emily Blunt] het geloof in de liefde verloren en veranderd in de verbitterde Ice Queen. Eric ‘The Huntsman’ [Chris Hemsworth] krijgt opdracht om de magische spiegel op te sporen en krijgt komisch bedoelde hulp van Nion [Nick Frost] en Gryff [Rob Brydon]. Theron en Blunt overacteren er op los waardoor de kwaadaardigheid van hun personages onbedoeld hilarisch wordt, ook al vanwege de vele komisch bedoelde scènes met Hemsworth, Chastain en de opmerkelijk kleurloze Frost en Brydon. Als je hebt ontdekt wie verantwoordelijk is voor de voice-over kun je dit gerust afzetten.

Alice [Dakota Johnson] dumpt haar vriend [Nicholas Braun] voor ze naar New York verhuist om als paralegal aan de slag te gaan. Haar nieuwe collega en feestbeest Robin [Rebel Wilson] helpt haar bij de eerste stappen als New Yorkse vrijgezel. Zus en kamergenoot Meg [Leslie Mann] is een gynaecoloog die relaties mijdt als de pest, terwijl Lucy [Alison Brie] juist wanhopig op zoek is naar date in een café waar ze gratis Internet kan gebruiken. Johnson komt het beste uit de verf, Wilson (feestbeest) en Mann (neuroot) komen niet veel verder dan een karikatuur en Brie maakt zich schuldig aan overacteren in een romantische komedie die het meest effectief is wanneer het niet zo hard probeert grappig te zijn.

Advocaten leren zichzelf vaak aan om iedere zaak zuiver analytisch en zonder emotie te benaderen en te behandelen. Klaartje Freeke en Wikke Monster geloven in een andere aanpak. Zij nemen uitgebreid de tijd om hun cliënten en hun achtergrondverhaal beter te leren kennen in de hoop dat ze daarmee de rechtspraak minder afstandelijk en meer menselijk kunnen maken. Of het nu gaat om slachtoffers, nabestaanden of (vermeende) daders, Klaartje en Wikke zetten zich in om ervoor te zorgen dat beide partijen zich gekend en gehoord voelen. Een indringend, inspirerend portret van idealistische advocatuur en de prijs die je er letterlijk en figuurlijk voor betaalt waarbij de openhartigheid van de gesprekken opvalt. Een must voor iedereen die interesse heeft in rechtspraak en/of de advocatuur.

Broers Mike en Dave weten op elke feestelijke gelegenheid de stemming erin te brengen, maar laten die ook altijd uitlopen op een ramp. Voor de bruiloft van zus Jeanie [Sugar Lyn Beard] en Eric [Sam Richardson] op Hawaii stellen vader [Stephen Root]en moeder [Stephanie Faracy] de broers voor een ultimatum: ze zijn alleen welkom met een nette trouwdate. Hun oproep op Craigslist (!) gaat viraal en bereikt Tatiana [Aubrey Plaza] en Alice [Anna Kendrick], twee pas ontslagen serveersters bij een shotjesbar die wel een verzetje kunnen gebruiken. Zij besluiten over te gaan tot een make-over om zich te kunnen presenteren als de ideale date. Maar kunnen ze dat volhouden op de plaats van de bestemming? Variant op American Pie waarin de genderrollen zijn omgedraaid, profiteert van twee komische duo’s die perfect op elkaar ingespeeld zijn en is in het begin dan ook erg leuk. Zodra de actie zich verplaatst naar Hawaii verzandt het echter in een serie vulgaire sketches die te nadrukkelijk de grens van de goede smaak aftasten en vergeten grappig te zijn.

Verschrikkelijk saaie, nietszeggende navelstaarderij waarin een visser [Simeon Tsakiris] zijn jong volwassen kinderen Konstantinos [Konstantinos Georgopoulos] en Elsa [Elsa Lekakou] meeneemt op zijn boot voor een reis naar een vakantieplaats waar ze vroeger vaak kwamen en goede herinneringen aan hebben. Konstantinos en Elsa vermaken zich met elkaar en helpen een verdwaald 5-jarige meisje [Ioli Kalaitzi] terwijl Babis ouwehoert over vis. Stemmige muziekjes, poëtische voice-overs en montagetrucs moeten ons doen geloven dat het ergens over gaat. Het tegenovergestelde is waar. Voer om binnen vijf minuten bij in slaap te vallen.

Buidelratten Crash [Vincent Tong] en Eddie [Aaron Harris] gedragen zich belhamels in de kudde buitenstaander uit de Ice Age-franchise. Hun mammoetzus Ellie [Dominique Jennings] houdt ze de hand boven het hoofd, maar Manny [Sean Kenin] daagt ze uit om eens op eigen benen te staan. Aldus geschied en Eddie en Crash belanden in The Lost World waar ze het samen met die vervelende eenogige wezel Buck [Simon Pegg] opnemen tegen dino Orson [Utkarsh Ambudkar]. De oorspronkelijke stemmencast liet verstek gaan voor deze goedkoop gemaakte spin-off van de doodgebloede Ice Age-serie. Het verhaal is iets beter dan in Ice Age: Collision Course, maar de animatie is teleurstellend.

Zeldzame mislukking van de gebroeders Coen over de perikelen rondom de productie van de beoogde blockbuster Hail Caesar: A Tale Of The Christ. Eddie Mannix [Josh Brolin] moet de zaak in goede banen leiden met als hoofdrolspelers de niet al te snuggere Baird Whitlock [George Clooney] en westernster Hobie Doyle [Alden Ehrenreich] die spreekt met een zwaar Texaans accent. Tweelingjournalisten Thora en Thessaly Thacker [Tilda Swinton] dreigen bovendien een schandaal te publiceren rondom ‘On The Wings Of Eagles’. Scarlett Johansson heeft een rolletje als een vulgaire filmster à la Esther Williams en Channing Tatum imiteert Gene Kelly en komt tekort. Deze satire op het oude Hollywood maakt vooral duidelijk wat voor kwaliteit het in de jaren 40 en 50 wist af te leveren. En dat niemand meer in staat om dat ook maar enigszins te evenaren.

De eerste diner-date in lange tijd van weduwe Violet [Meghann Fahy] wordt direct verstoord door een stortvloed aan vreemde berichten. Tijdens het etentje met Henry [Brandon Sklenar] ontdekt Violet dat de anonieme zender haar in de gaten houdt en haar zus [Violett Beane] en haar zoon [Jacob Robinson] bedreigt. Terwijl Violet probeert te achterhalen wie haar zit te bespieden, neemt de inhoud van de berichten een alarmerende wending. Een typisch voorbeeld van een scenario gebaseerd op een interessant uitgangspunt dat na 40 minuten doodloopt. Scenaristen Jillian Jacobs en Chris Roach beroepen zich op steeds absurdere wendingen en een even melodramatische als bizarre ontknoping.

De 15-jarige rebel Jackie [Malloray Wanecque] valt voor Clotaire [Malike Frikah], een 17-jarige pestkop die opgroeit voor galg en rad. Wat ze in elkaar zien is een raadsel, dat het een rampzalig verloop zal krijgen, spreekt voor zich en dat ze elkaar als volwassenen (gespeeld door Exarchoplous en Civil) weer ontmoeten, even voorspelbaar als bespottelijk. Het was fijn geweest als Lellouche ook maar één reden had gegeven om mee te voelen met deze personages. Helaas laaft hij zich in extreem geweld dat ons alleen maar vervreemd van Clotaire. En met een speelduur van ruim 160 minuten is dit verschrikkelijk lang. Stijlvol gefilmde gebakken lucht, maar een energieke dans op ‘A Forest’ van The Cure kan ik niet onbeloond laten.

Matig vervolg op de matige reboot van de 90s-franchise waarin Michelangelo [Noel Fisher], Donatello [Jeremy Howard], Leonardo [Pete Pleszek] en Raphael [Alan Ritchson] het opnieuw moeten opnemen tegen aartsvijand Shredder [Brian Tee] die zich heeft aangesloten bij Krang [Brad Garrett] om onderdelen te vinden van een machine die de Aarde kan vernietigen. Journaliste April O’Neil [Megan Fox] helpt de Turtles en Laura Linney speelt de rol van de politiechef van New York die niet zo enthousiast is over de aanwezigheid van de Turtles. Scenaristen Josh Appelabum en André Nemec houden nog steeds te krampachtig vast aan de gedateerde 90s-humor van de animatieserie en slagen er dan nog steeds niet in om de franchise werkelijk nieuw leven in te blazen. Fans van toen zullen hier niet van onder de indruk zijn. Seth Rogen en Evan Goldberg waren medeverantwoordelijk voor de briljante sequel Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem.

Nederland verkwanselt haar reputatie op het gebied van historische drama’s met deze beschamende biografie van Waldemar Nods [Sergio Hasselbaink], een intelligente en avontuurlijke Surinaamse jongen die in 1921 de oversteek maakt naar Nederland om daar te studeren. Hij ontmoet Rika [Ricky Koole] die vastzit in een ongelukkig huwelijk met de strenggelovige Willem [Marcel Hensema] die vreemdgaat met het dienstmeisje. Waldemar en Rika beginnen een affaire en krijgen een zoon die ze vernoemen naar een liedje dat Al Jolson (in blackface) zong in The Jazz Singer. Het is zo smakeloos en oppervlakkig als een doktersromannetje, zo en het wordt nog erger wanneer de Tweede Wereldoorlog begint. De reconstructie van De Bezetting is een lachertje, maar het meest onbedoeld hilarisch is de ontknoping waarin twee Duitse kindsoldaten (met een duidelijk Nederlands accent) een rol spelen. Scenario, regie en (op een enkele uitzondering na) het acteerwerk zijn van een bedenkelijk peil.

In zijn eeuwige jacht op dat eikeltje is Scrat [Chris Wedge] in de ruimte beland. Deze keer zorgt hij ervoor dat een meteoriet in een baan richting de Aarde komt en de planeet dreigt te verwoesten. Manny [Ray Romano], Ellie [Queen Latifah] en kornuiten moeten een plan verzinnen om dat te voorkomen. Daarbij is een rol weggelegd voor de buitengewoon irritante eenogige wezel Buck [Simon Pegg]. Een onsamenhangende scènes vol wanhopige pogingen tot grappen die bijna altijd doodslaan tekenen het failliet van deze uitgebluste franchise. Toch kwam er nog iemand op het idee om die irritante wezel centraal te stellen in de even zinloze spin-off The Ice Age Adventures Of Buck Wild.

Een verpleegkundige [Matthew McConaughey] van het leger van de Confederatie deserteert na de dood van zijn neefje [Jacob Lofland]. Hij stuit op een groep ontsnapte slaven waaronder Moses [Mahershala Ali] die zijn beetwond verzorgd. De groep bevindt zich in Jones County en besluit in 1862 de onafhankelijke ‘Free State Of Jones’ om te kunnen leven op hun eigen manier. Enkele honderden witte en zwarte mensen sluiten zich aan, maar krijgt te maken met de militaire en economische macht van de Confederatie en later van de Democraten die na de dood van Lincoln veel van de verworven rechten voor de zwarte bevolking van de VS weer intrekt. Waargebeurd verhaal met een rol die McConaughey op het lijf is geschreven en een licht schijnt op de controversiële Reconstructie. Meer een serie incidenten dan een verhaallijn met een dramatische opbouw, maar als historisch drama is dit zeker de moeite waard.

De Duitse Frantz Hoffmeister [Anton von Lucke] sneuvelde in 1918 op het slagveld van de Eerste Wereldoorlog. In zijn geboorteplaats hebben zijn ouders [Ernst Stötzner, Marie Gruber] een gedenkplaats voor hem aangelegd en zijn verloofde Anna [Paula Beer] woont bij hen in. Het graf wordt ook bezocht door Adrien [Pierre Niney], een Franse oorlogsveteraan die beweert Frantz goed te hebben gekend en na een stroeve kennismaking bevriend raakt met de familie, vooral met Anna die in Adrien veel van Frantz terugziet. Grotendeels gefilmd in zwart-wit waardoor de momenten met kleur extra impact hebben. Een intelligent geschreven en sterk geacteerde mix van romantiek en pacifistisch oorlogsdrama.

Sara [Natalie Dormer] reist af naar Japan om haar vermiste tweelingzus te vinden. Die is voor het laatst gesignaleerd in Aokigahara Forest, een bos waar veel mensen naar toe gaan om een einde aan hun leven te maken. Sara voelt dat haar zus nog leeft en krijgt bij haar zoektocht hulp van een verslaggever [Taylor Kinney] en een gids [Yukiyoshi Ozawa]. Maar de mysterieuze krachten van het bos beïnvloeden Sara’s denken en doen. Een interessant uitgangspunt voor een sfeervolle suspensehorror die jammer genoeg in de tweede helft de bekende valkuilen van muzikale cues als jumpscares en een overdreven melodramatische ontknoping niet weet te vermijden.

Om te ontsnappen aan haar toekomstige ex-man Cole [Ben Robson] reist Greta [Lauren Cohan] van Montana naar een landhuis in Engeland om te zorgen voor een 8-jarige jongen. Ze is verrast dat de Heelshires [Jim Norton, Diana Hardcastle] van middelbare leeftijd zijn. Bovendien blijkt de ‘jongen’ een levensechte pop te zijn die is gemaakt om de herinnering aan hun zoon Brahms [Jett Klyne] levend te houden met een strikt dagelijks schema. Een hoop suggestieve close-ups van de pop, flauwe jumpscares en vage geluiden dienen je de stuipen op het lijf te jagen. Greta raakt er overstuur van, de doorgewinterde horrorliefhebber haalt er de schouders bij op. En ja, natuurlijk is er een bespottelijke ontknoping. Spin-off van The Conjuring waarin de pop deel uitmaakte van de collectie van vervloekte voorwerpen. Vervolg: The Boy-Brahm’s Curse.

Om hun goede vriend Augie [Joey Morgan] een plezier te doen, blijven Ben [Tye Sheridan] en Carter [Logan Miller] nog een zomer bij de plaatselijke scouting, ook al lukt het scoutsleider Rogers [David Koechneer] niet om meer leden te werven. Wanneer een zombievirus zich vanuit een laboratorium over de omgeving verspreidt, blijken de padvindersvaardigheden nog aardig van pas te komen. En die mooie cocktailserveerster [Sarah Dumont] sluit zich ook nog eens bij de jongens aan om het op te nemen tegen de steeds groter wordende horde zombies. De goedkope special effects maken duidelijk dat we deze zombiehorror ondanks het serieuze spel en de opzwepende score van Matthew Margeson niet serieus moeten nemen. Dat maakt deze horrorkomedie prima uit te zitten, ook al vervalt het aan het einde toch in genreclichés. Een aanrader voor filmavonden bij de padvinderij!

Het verhaal van de Protestantse theoloog Dietrich Bonhoeffer [Ryan Holland] is hier teruggebracht tot een aaneenschakeling van preken en prekerige dialogen met vrienden en collega’s die hem willen dwingen Hitlers nationaalsocialistische visie op het geloof uit te dragen. Hoewel het verhaal begint in New York en zich verplaatst naar Berlijn en het 15 jaar uit Bonhoeffers leven bestrijkt, is alles duidelijk gefilmd in dezelfde ‘kerk’ voor een minimaal budget met een minimaal getalenteerde cast. Wel ironisch dat de Bonhoeffer in deze biografie het fascisme van de Nazi’s bestrijdt met een fundamentalistische fascistische visie op het geloof. Propagandistisch prutswerkje is niet om aan te zien. Niet te verwarren met Bonhoeffer: Pastor. Spy. Assassin. die in Nederlandse filmzalen en bioscopen te zien was.

De niet-vliegende vogels en de varkens uit Angry Birds nemen het deze keer samen op tegen de arend Zeta [Leslie Jones] wiens verbittering wel eens te maken zou kunnen hebben met Mighty Eagle [Peter Dinklage]. Nieuwe personages zijn Silver [Rachel Bloom] als het technisch begaafde zusje van Chuck [Josh Gad] en Courtney [Awkwafina] als de rechterhand van Leonard [Bill Hader]. Er is ook een zijplot met de kuikentjes Zoe [Brooklynn Prince], Vivi [Genesis Tennon] en Sam-Sam [Alma Varsano]. Meer van hetzelfde, vooral aan te raden voor kinderen met een korte aandachtsspanne.

Een eiland vol vogels die niet kunnen vliegen, krijgt bezoek van Leonard [Bill Hader], een varken dat beweert dat alle varkentjes in vrede met de vogels willen samenleven. Red [Jason Sudeikis] moet verplicht deelnemen aan therapie om zijn woede te beheersen en besluit samen met lotgenoten Chuck [Josh Gad] en Bomb [Danny McBride] op onderzoek uit te gaan. Het verhaal is net zo melig als de populaire game waarop het is gebaseerd, maar de humor en de stemvertolkingen zijn nogal vermoeiend. Er zijn amusante bijrollen voor Sean Penn als de zwijgzame Terence en van Peter Dinklage als de niet zo machtige Mighty Eagle. Als je dit serieus neemt, zou je het kunnen zien als propaganda voor het Trumpiaanse tijdperk – en de aanval op het Capitool van 6 januari 2020 in het bijzonder. Waarschijnlijk is het beter om dit totaal niet serieus te nemen, hoe leuk jeugdige kijkers het ook mogen vinden. Vervolg: Angry Birds 2.

n de nacht van 11 op 12 september 2012 vielen Libische rebellen het Amerikaanse consulaat in Benghazi binnen. Vier Amerikanen, waaronder ambassadeur Christopher Stevens, kwamen om het leven bij de schermutselingen waarbij een kleine groep militairen in dienst van de CIA betrokken was. Een technisch huzarenstukje van Bay: belichting, camerawerk en geluid zijn van een zeer hoog niveau. Helaas is het scenario erg afgezaagd. In de proloog zien we de nominale hoofdpersoon John Silva [John Krasinski] bellen met zijn vrouw [Wrenn Schmidt] en zijn schattige dochtertjes die giechelend en ongeduldig in de auto zitten te wachten op hun Happy Meals en ook nog eens (onbedoeld) te horen krijgt dat er nog een kind in aantocht is. De actiescènes bestaan voornamelijk uit gevloek, geschreeuw en het blaffen van orders met hier en daar een weinig geloofwaardig moment van zelfreflectie. Meer voor de testosteronboys dan voor degenen die hopen op enige diepgang. Als je dit gaat zien, doe dat dan bij voorkeur met optimaal geluid.

Het FBI-onderzoek naar een serie moorden op terminale patiënten zit vast. Ondanks haar bedenkingen rijdt agent Cowles [Abbie Cornish] met haar collega Merriwether [Jeffrey Dean Morgan] naar het huis van de gepensioneerde oud-collega dr. Clancy [Anthony Hopkins] die op basis van aanraking flarden uit het verleden en de toekomst kan zien. Met zijn intellect en stoïcijnse houding is Clancy in feite een goedaardige variant op Hannibal Lecter en Hopkins spant zich niet in om zijn rol in deze routinematige misdaadthriller van wat kleur te voorzien. Poyart probeert de interesse vast te houden met het visualiseren van Clancy’s gedachten, maar het wordt pas interessant wanneer Colin Farrell zijn intrede doet als de seriemoordenaar in kwestie. Joe geduld wordt ondertussen behoorlijk op de proef gesteld.

Remake van de gelijknamige film uit 1991 met Keanu Reeves en Patrick Swayze waarin de surfers zijn vervangen door extreme sporters. Johnny Utah [Luke Bracey] is de voormalige extreme sporter die van FBI-instructeur Hall [Delroy Lindo] de kans krijgt om te bewijzen dat een serie spectaculaire misdaden direct verband houden met een serie van 8 ultieme uitdagingen die door een van de goeroes van de extreme sport is bedacht. Met hulp van een contactpersoon [Ray Winstone] krijgt Utah toegang tot een groep die onder leiding staat van Bodhi [Edgar Ramírez] waar (om de puberende doelgroep tevreden te stellen) ook een bevallige jonge dame [Teresa Palmer] onderdeel van uitmaakt. Het magere verhaal is louter een excuus voor fraai gefilmde spectaculaire stunts voorzien van een pompende elektronische soundtrack en een niet geheel realistische glamoureuze verbeelding van het leven van een extreme sporter. Voer voor de liefhebbers van deze tak van sport die er goed aan zouden doen om dit in 3D te zien. Anderen zullen hier niet wakker van liggen of blijven.

De cynische, gedesillusioneerde Tom Mitchell [Steve Coogan] is na veel omzwervingen net door schoolhoofd Buckle [Jonathan Pryce] aangenomen op het tweetalige Argentijnse St.-George’s College wanneer de school door de militaire coup van 1976 noodgedwongen moet sluiten. Hij besluit af te reizen naar Uruguay met de twee vrienden die hij heeft gemaakt: zijn Finse collega [Björn Gustafsson] en een pinguïn die hij tijdelijk verzorgde om indruk te maken op de vrouw [Julia Fossi] die hij hoopte verleiden en die niet meer van zijn zijde wil wijken. Dankzij de pinguïn krijgt Tom spontaan aanspraak van voorbijgangers en begint hij zich open te stellen voor de wereld. En voor het leven. Coogans is een meest van het understatement, zowel als komiek als acteur en speelt hier een van de beste rollen uit zijn carrière. Cattaneo laat zich bovendien niet verleiden om de schattigheid van de pinguïn uit te melken en zorgt er zo voor dat deze potentiële sentimentele draak een buitengewoon ontroerend komisch drama wordt. Gebaseerd op de memoires van Tom Mitchell waar hij aan begon toen hij zijn eigen filmbeelden (waarmee de film eindigt) van de pinguïn terugzag.

Rapper Too $hort leidt vier verhalen in die zich grotendeels tegelijkertijd afspelen in Oakdale in 1987 en starten na de vertoning van Lost Boys in de bioscoop. Nadat een groep Nazi-jongeren hun feest heeft verstoord, besluit een groep vrienden uit etnische en sociale minderheden zich voor te bereiden op wraak; Entice [Normani] en Barbie [Dominique Thorne] denken hun debuut als rapduo te maken, maar dreigen af te gaan wanneer de MC [Jordan Gomes] hen uitdaagt om een rapbattle aan te gaan tegen de zeer seksistische Too $hort; Clint [Pedro Pascal] belooft zijn hoogzwangere vrouw [Natalia Dominguez] dat hij zijn gewelddadige verleden verlaat; en een gangster [Ben Mendelssohn] gebruikt een basketbalwedstrijd om de huizen van de spelers te beroven. Wordt pas interessant wanneer de grote namen verschijnen en de overige castleden een lesje in acteren geven. Mendelsohn is de uitblinker en Tom Hanks heeft een grappige cameo als een videotheekeigenaar die strooit met filmtrivia. Wisselvalligheid is dus troef, maar hoogstaand wordt het nooit.

Amateurdetective Stephanie [Anna Kendrick] heeft een boek heeft geschreven over de gebeurtenissen uit A Simple Favor waarvoor Emily [Blake Lively] werd veroordeeld. Emily is in hoger beroep gegaan tegen de uitspraak en verrast Stephanie tijdens een lezing met de uitnodiging voor haar huwelijk met Dante Versano [Michele Morrone] op Capri. Stephanies zoon [Joshua Satine] en Emily’s ex-man [Henry Golding] zijn ook uitgenodigd, maar een mysterieus sterfgeval doet Stephanie vermoeden dat zich een moordenaar onder de trouwgasten bevindt. De titel verwijst zeker niet naar de kijker, want die zit net als de cast opgezadeld met een rommelig script vol matige grappen die net zo vergezocht zijn als de ontknoping van de whodunit. Feig gooit een paar expliciete verwijzingen naar films van Alfred Hitchcock in de strijd en zet de deur zelfs open voor nóg een (overbodig) vervolg. Hopelijk laten de makers zich daarvoor vooral inspireren door Herman Finkers en zijn cursus “Omgaan met teleurstellingen”.

Dirigent en weduwnaar Fred Ballinger [Michael Caine] keert terug naar het vakantieoord in de Alpen waar hij zo vaak met zijn echtgenote [Sonia Gessner] kwam. Een vertegenwoordiger van het Britse koningshuis [Alex Macqueen] nodigt hem namens Queen Elizabeth uit om een zijn beroemde werk ‘Simple Songs’ te dirigeren ter ere van de verjaardag van Prince Philip. Fred weigert “om persoonlijke redenen” die later duidelijk worden en die herinneringen oproepen die gekleurd zijn door de gevoelens die ze oproepen en door zijn leeftijd. Beste vriend en filmregisseur Mick Boyle [Harvey Keitel] beraadt zich op wat zijn filmtestament moet worden en moet ook de gevolgen van ouderdom onder ogen zien. Meditatieve films zijn in de regel verschrikkelijk saai en dit is de uitzondering die de regel bevestigt. Met prachtige, fantasierijke beelden reflecteert Sorrentino via Fred Ballinger op oud worden en oud zijn, maar ook op de menselijke obsessie met een schoonheidsideaal dat onder anderen gebonden is aan leeftijd en dus nooit behoudbaar is. Daarbij vergeet hij nooit het publiek te vermaken met frivoliteiten, kwinkslagen of boeiende overwegingen. Jane Fonda steelt de film in een onvergetelijke scène als Micks muze Brenda Morel. Een heerlijke film.

Statham krijgt een zeldzame kans om iets van zijn acteertalent tentoon te spreiden, maar het scenario is uiteraard zo ingericht dat hij vooral genoeg aanleidingen krijgt aangereikt om vervelende gastjes de harses in te slaan. Deze keer neemt hij het op tegen Danny DeMarco die verantwoordelijk is voor de verkrachting van Holly [Dominik García-Lorido] die hem een lesje wil leren. Dat laat DeMarco natuurlijk niet zomaar over zijn kant gaan. Stathams personage heeft gokprobleem en kampt met een trauma dat hem zo nu en dan verlamd. Voor Statham-begrippen is er dus sprake van diepgang en dat maakt dit iets minder routinematig dan zijn meest knokfilms.

De 15-jarige Becca [Olivia DeJonge] en haar 8-jarige broertje Tyler [Ed Oxenbould] logeren tegen de zin van hun moeder [Kathryn Hahn] een tijdje bij hun oma [Deanna Dunagan] en opa [Peter McRobbie] die ze nog nooit hebben gezien omdat moeder voor hun geboorte het contact had verbroken. Moeder had beter moeten weten want al snel beginnen opa en oma vreemd gedrag te vertonen. Shyamalan weet prima spel uit DeJonge en Oxenbould te halen en de eerste helft is prima aan te zien. Maar het idee dat deze kinderen alles filmen voor een documentaire wordt in de tweede helft steeds absurder en dit zou geen Shyamalan-film zijn als er niet een bijzondere twist aan zat te komen. Dit twist is echter vooral bizar en dat is geen goede vervanger voor angstaanjagend.

De Madrileense Victoria [Laia Costa] woont en werkt in Berlijn. Aan het eind van een stapavondje halen vijf Duitse jongens haar over om met haar mee te gaan. Wat volgt is dronkenmansgedrag waarbij je afvraagt waarom Victoria niet wegloopt en haar nest opzoekt. Dat kun je zelf ook maar beter doen, want in het eerste uur gebeurt niks interessants en daarna neemt het een totaal niet geloofwaardige wending. Schipper filmde alles in een doorlopende take. Bravo, bravo! Hij had zijn tijd beter kunnen besteden aan een fatsoenlijk scenario.

Aan het begin van de vorige eeuw was architect Jan Ernst van der Pek verantwoordelijk voor de bouw van nieuwe arbeiderswoningen in een Amsterdamse buurt die naar hem is vernoemd. Echtgenote Louise Went haalde in de eerste jaren de huur op en hield een oogje in het zeil. Meer dan 100 jaar later blijft woningbouwvereniging Ymere zo ver achter met het onderhoud van deze woningen dat het resulteert in fysieke en psychologische klachten. Kinderen worden ziek door schimmel of slechte isolatie, krakende treden zorgen voor geluidsoverlast en bewoners worden radeloos van het gebrek aan daadkracht bij Ymere. Deze documentaire volgt een aantal bewoners dat zich heeft verenigd en door middel van demonstratie of bemiddeling het renovatieproces op gang te krijgen en te versnellen. Deze schrijnende documentaire is vooral opmerkelijk omdat de vertegenwoordigers van Ymere (waaronder bestuursvoorzitter Erik Gerritsen) de makers toestemming gaven om de besprekingen te filmen. Het is om je haren bij uit het hoofd trekken, maar de veerkracht van de bewoners maakt meer indruk dan Gerritsens nonchalante berusting.

Scenarioschrijver Dalton Trumbo [Bryan Cranston] was één van de vele slachtoffers van de heksenjacht op vermeende communisten die de VS (en met name Hollywood) in de tweede helft van de jaren 40 in zijn greep had. John McNamara’s scenario (gebaseerd op het boek “Dalton Trumbo” van Bruce Cook) toont niet alleen Trumbo’s ervaringen, maar ook die van andere vooraanstaande Hollywoodgrootheden die op hun eigen manier onderdeel uitmaakten van de heksenjacht. John Wayne [David James Elliott] en de invloedrijke columniste Hedda Hopper [Helen Mirren] stoken het vuur verder op. Trumbo verwerkt het beeld dat hij van zichzelf heeft als eenzame strijder in het scenario voor Spartacus waarmee Kirk Douglas uiteindelijk een definitief einde maakte aan de boycot van vermeende communisten. Hoewel enige kennis van Hollywood en de VS in deze periode helpt, houdt McNamara de boel overzichtelijk en Cranston weet uitstekend Trumbo’s sterke en zwakke punten neer te zetten. Het leverde hem terecht een Oscarnominatie op.

Fietskoerier Cam [Taylor Lautner] heeft snel geld nodig om een schuld (om nobele redenen) bij Chinese woekeraars af te betalen. Via de aantrekkelijke Nikki [Marie Avgeropoulos] komt hij in contact met een parkoursgroep. Binnen een vloek en een zucht heeft hij parkoers onder knie en krijgt hij een mogelijkheid om van zijn schuld af te komen door zijn nieuw verworven vaardigheden te gebruiken voor criminele activiteiten. Stereotype personages in overvloed in deze oppervlakkige actiethriller waarin Lautner opnieuw laat zijn weinig meer te zijn dan een leuk koppie. Fijn dat hij een aantal stunts zelf doet, jammer dat hij nog altijd zo’n expressieloze acteur is.

Een maffioso met de bijnaam Samurai [Claudio Amendola] zet een vooraanstaande politicus [Pierfrancesco Favino] en een invloedrijke kardinaal [Elio Germano] op allerlei manieren onder druk om politieke en publieke steun af te dwingen voor de bouw van hotels en casino’s in Ostia, een buitenwijk van Rome dat gelegen is aan de Middellandse Zee. Wanneer de plaatselijke maffia lucht krijgen van deze plannen ontstaat een bendeoorlog en een serie gewelddadige incidenten in de zeven dagen voorafgaand aan “de apocalyps” doe op 12 november 2011 plaats zal vinden. De vele personages maken het soms wat lastig om te weten hoe de onderlinge verhoudingen zijn, maar de goed uitgewerkte personages en Sollima’s stijlvolle regie en vlotte tempo houden je van begin tot eind in de greep.

De lancering van iMac in augustus 1998 is het ankerpunt voor dit portret van Steve Jobs [Michael Fassbender] die zichzelf hier meermaals vergelijkt met de dirigent van een orkest. Tot zijn “orkestleden” programmeurs Andy Hertzfeld [Michael Stuhlbarg] en Steve Wozniak [Seth Rogen] die een sleutelrol speelden bij de ontwikkeling van Apple en de Apple II computer, zakenman John Sculley [Jeff Daniels] die vanwege zijn netwerk en zakelijk inzicht in 1983 CEO werd van Apple, en marketingexpert Joanna Hoffman [Kate Winslet] die haar respect verdiende omdat ze als enige bereid en in staat was om de gedreven en vaak meedogenloze Jobs tegen te spreken. Het is een aaneenschakeling van felle discussies, vaak met technisch jargon die alleen de echte technerds kunnen volgen en Jobs is nogal een onaangenaam persoon die slechts bij flarden enige tekenen van menselijkheid vertoont. De beste scènes zijn die met Lisa (uitstekend gespeeld door drie verschillende acteurs), de dochter van Chrisann Brennan [Katherine Waterston] die Jobs weigert te erkennen als zijn kind. Uitstekend geacteerd ook met Rogen een openbaring in een voor hem zeldzame serieuze rol.

Na een incident in de schoenenwinkel waar ze werkt, laat Doreen [Nurit Hirschfeld] zich overhalen om echtgenoot Leon [David Schütter] te verlaten en hulp te zoeken bij een advocaat [Natalia Wörner]. Doreen krijgt tijdelijk onderdak in een opvanghuis voor vrouw terwijl Leon zijn positie als politieagent gebruikt om de collega’s die betrokken zijn bij het onderzoek naar zijn hand te zetten. Een erg moraliserend Duits drama met een melodramatische ontknoping die doet denken aan de betuttelende films uit de jaren 10 van de vorige eeuw. Omdat Becker het overschrijdende gedrag van de mannen amper concreet maakt, is het opmerkelijk genoeg dramatisch vlak en bepaald niet meeslepend.

Heeft Claire [Jennifer Lopez] eindelijk besloten te scheiden van haar ontrouwe, manipulatieve echtgenoot [John Corbett] laat ze zich verleiden door de 19-jarige hunk Noah [Ryan Guzman] die voor Claires hoogbejaarde buurman [Jack Wallace] zorgt. Noah blijkt eveneens een meestermanipulator die zich ook begint te bemoeien met Claires emotioneel kwetsbare tienerzoon [Ian Nelson]. Bespottelijke min of meer erotische thriller is minstens zo slecht als het verhaal doet vermoeden.

Acteur Julián [Ricardo Darin] heeft besloten zich neer te leggen dat hij de strijd tegen kanker niet zal winnen en zet de behandeling stop. Dan krijgt hij onverwacht bezoek van zijn oude vriend Tomás [Javier Cámara] speciaal voor hem van Canada naar Barcelona is gekomen. Gedurende vier dagen staat Toma’s zijn oude vriend bij terwijl hij de voorbereidingen treft voor het naderende einde. Een van de te nemen hordes is het vinden van een nieuw baasje voor Juliáns trouwste vriend: zijn hond Truman. Rustig voortkabbelend drama moet het niet hebben van een origineel verhaal, maar van de interactie tussen de hoofdrolspelers onderling en de mensen die ze tegenkomen. Vooral Cámara maakt indruk met een subtiele, ingeleefde vertolking. Oriol Pla, die de rol speelt van Juliáns zoon, lijkt als twee druppels water op Matthias Schoenaerts.

Jay Cavendish [Kodi Smit-McPhee] riskeert zijn leven door in zijn eentje naar het Wilde Westen van Amerika te reizen om zijn grote liefde Rose Ross [Caren Pistorius] te vinden. De ervaren Silas [Michael Fassbender] redt Jay uit een netelige situatie en biedt zich aan als beschermheer. Maar wanneer blijkt dat er een flinke premie is uitgeloofd voor Rose weet Jay niet zeker of hij Silas wel kan vertrouwen. Het verklaart bovendien waarom verschillende mensen, waaronder premiejager Payne [Ben Meldelsohn], zijn pad kruizen. Maclean verruilt genreconventies voor verrassende wendingen en een luchtige toon, maar vervalt nooit volledig in komedie en weet ook nog een opmerkelijke ontknoping neer te zetten. Een even eigenzinnige als vermakelijke western.

Rechercheur Bruce Kenner [Ethan Hawke] en professor in psychologie Kenneth Raines [David Thewlis] storten zich op de zaak van Angela Gray [Emma Watson] die zich verschuilt in de kerk en haar familie beschuldigt van seksueel misbruik. Vader en hoofdverdachte John [David Dencik] in alle toonaarden, maar Raines denkt dat hij door middel van regressieve therapie onderdrukte herinneringen weer naar de oppervlakte kan halen. Misdaadthriller over de hysterie rondom Satanische cults die de VS sinds 1980 regelmatig enige tijd in de greep houdt. Het acteerwerk is net zo matig als de dialogen en de slotonthulling.

De jonge pastoraal werker Peder Olsen [Anders Danielsen Lie] wordt door zijn mentor [Lasse Kolsrud] naar voren geschoven als degene die Vidkun Quisling [Gard B. Eidsvold] geestelijk bij moet staan tijdens een proces dat naar alle waarschijnlijk zal resulteren in de doodstraf. Quisling is een militaire veteraan die eerder humanitair werk verrichtte onderleiding van de legendarische poolreiziger (en Noorse volksheld) Fridtjof Nansen, maar toen hij zich na de Duitse invasie van Noorweg in april 1940 uitriep tot regeringshoofd en in februari 1942 door Josef Goebbels tot minister-president werd uitgeroepen. Quisling is een complexe, fascinerende persoonlijkheid, maar wie denkt dat Poppe een poging doet om Der Untergang naar de troon te steken, komt bedrogen uit. Het scenario blijft trouw aan het boek dat Peder Olsen schreef over zijn ervaringen. Het draait meer om de gewetensnood van een pastoraal werker dan om een portret van een beruchte volksverrader die op 24 oktober 1949 (zoals de titel al aangeeft) werd geëxecuteerd. Eidsvol en Carlehed (als zijn fanatieke, loyale echtgenote) zijn geweldig en verdienden meer aandacht. Lie zit opgescheept met een saaie, ondankbare rol in deze bizar gemonteerde tegenvaller

De lotgevallen van een groep hulpverleners ergens in de Balkan in 1995 waar alles en iedereen een potentiële bedreiging is. De Puerto Ricaanse Mambru [Benicio Del Toro] en de Albanese Damior [Fedja Stukan] proberen een ongeïdentificeerd lichaam uit een put te halen en krijgen hulp van de Amerikaanse B [Tim Robbins] en de Française Sophie [Mélanie Thierry]. Zwartkomische satire scoort punten wanneer het zich richt op de interactie met plaatselijke bevolking. Wanneer de aandacht meer uitgaat naar de onderling e verhoudingen en relaties is het een stuk minder interessant.

Tony [Emmanuelle Bercot] loopt ernstig letsel op bij het skiën. Haar revalidatie geeft haar de tijd en de mogelijkheid om haar leven op een rij te zetten. Daarin is een sleutelrol weggelegd voor Giorgio [Vincent Cassel]. In flashbacks ontvouwt zich het complexe liefdesverhaal van Tony en Giorgio dat vele hoogtepunten, maar ook enkele flinke dieptepunten kent. Een intelligente analyse van een relatie die inzichtelijk maakt waarom Tony ondanks Giorgio’s foute keuzes er maar niet in slaagt om de relatie definitief te verbreken. De twee hoofdrolspelers zijn uitstekend.

Drie jaar nadat hij is verdronken, verschijnt de geest van Yûsuke [Tadanobu Asano] aan zijn nog altijd rouwende weduwe Mizuki [Eri Fukatsu] om haar mee te nemen op een reis naar het dorp waar hij door Shimakage [Masao Komatsu] werd grootgebracht. Wat begint als een nostalgische reis blijkt ook een confrontatie met treurige, mogelijk traumatische gebeurtenissen uit de periode. Niet alleen voor Yûsuke, maar ook voor Mizuki. Magisch-realistisch romantisch drama waarin realiteit en herinneringen op vernuftige wijze door elkaar lopen. Heeft zowel ontroerend als afgezaagde momenten en een weinig verrassende ontknoping. Stijlvolle regie en een charismatische cast maken dit toch het bekijken waard.

Helmer schreef en regisseerde deze komedie zonder dialoog over de gondola-bedieners Nino [Nino Soselia] en Iva [Mathilde Irrman] die tijdens hun werk spelletjes bedenken om de monotonie te doorbreken. In feite een serie losse, amusante sketches rondom een aardig basisidee waar Roscoe “Fatty” Arbuckle en Mabel Normand in de jaren 10 van de vorige eeuw wel raad mee zouden hebben geweten. Maar zij zouden dat in niet meer dan 20 minuten hebben gedaan en het resultaat was ongetwijfeld veel grappiger geweest. Helmer wist duidelijk niet hoe en wanneer hij moest ophouden, vandaar het bizarre, abrupte einde.

In februari 1948 wordt krijgsgevangene en voormalig commandant van kamp Westerbork Albert Gemmeker [Michael Epp] onder toezicht van Jan Schoenmaker verhoord door Mauritz Frankenhuis [Jacob Derwig]. Frankenhuis heeft 70 vragen voorbereid en probeert Gemmeker al snel van zijn stuk te brengen. Het statische basisgegeven leent zich niet voor een film en Schinkel had de cast iets beheerster mogen laten spelen in deze inhoudelijk weinig opmerkelijke reconstructie gebaseerd op de memories van Frankenhuis. Wat het meest blijft hangen, zijn de voortreffelijke gerestaureerde (ingekleurde) beelden van een transport dat vertrekt uit kamp Westerbork waarmee dit eindigt.

Kossakovsky’s poging om een hoofdstuk toe te voegen aan Godfrey Reggio’s gelauwerde Qatsi-trilogie is een saaie boel. Het bestaat voornamelijk uit beelden van oude ruïnes, nieuwe (oorlogs)ruïnes en steengroeven gefilmd door een zich uiterst traag voortbewegende drone. Er is ook een sequentie waarin we in slow motion en close-up gedwongen worden te kijken naar steen dat vermalen wordt tot grint. Als je al weet waar je naar kijkt, rijst al snel de vraag waarom je ernaar zit te kijken. En vooral waarom je daar ZO LANG naar moet kijken. Architect Michele De Lucchi laat een steencirkel aanleggen op zijn landgoed en legt een en ander verder uit in de epiloog. Da’s maar goed ook, want er valt verder nauwelijks een touw aan vast te knopen, hoe mooi sommige plaatjes ook zijn.