L'Amour Ouf (2024)

De 15-jarige rebel Jackie [Malloray Wanecque] valt voor Clotaire [Malike Frikah], een 17-jarige pestkop die opgroeit voor galg en rad. Wat ze in elkaar zien is een raadsel, dat het een rampzalig verloop zal krijgen, spreekt voor zich en dat ze elkaar als volwassenen (gespeeld door Exarchoplous en Civil) weer ontmoeten, even voorspelbaar als bespottelijk. Het was fijn geweest als Lellouche ook maar één reden had gegeven om mee te voelen met deze personages. Helaas laaft hij zich in extreem geweld dat ons alleen maar vervreemd van Clotaire. En met een speelduur van ruim 160 minuten is dit verschrikkelijk lang. Stijlvol gefilmde gebakken lucht, maar een energieke dans op ‘A Forest’ van The Cure kan ik niet onbeloond laten.

Nou, 163 minuten. Dat is toch wel wat te veel voor een film als deze. Er is daarvoor niet genoeg te vertellen. Zeker de pacing hapert nogal eens. Verder wel een interessante prent. De muziek zit er ook hard opgepompt onder en komt goed binnen (en er worden leuke dingen mee gedaan zoals bij The Cure) en de film kent ook best wat toffe ideeën en shots. Rond die tweede zonsverduistering, of zo'n shot onder dat gele klimrek of in het begin dat je een schietpartij ziet via schaduwen op een muur. Er zit dus heel veel in, maar de film raakte me niet. Clotaire is iemand die me weinig boeit, Jackie wordt eerst gespeeld door een actrice die weliswaar doet denken qua acteren aan Exarchopoulos maar die ook wat en uit de emotie blijft. En dan gaan die ruim 2,5 uur wel tellen ook al ging het laatste uur wel vlotjes voorbij. 2,5*

Lellouche doet regisseur. En overigens niet voor de eerste keer, zie ik, en zijn vorige film was kennelijk ook al best goed ontvangen. Deze ook met een mooie cast, erg fraaie beelden, en een hippe epische speelduur. Kom maar door met die prijzen. Maar het is echt mijn ding niet. Het idee van zo'n soort biografie van niet bestaande mensen is wel dat het op een of andere manier mogelijk moet zijn om een binding met ze te voelen, iets van sympathie op te wekken. En dat lukt me dus gewoon niet. Een vaag gevoel van medeleven, maar daarmee krijg je niet zomaar 166 minuten blijmoedige attentie. Zelfs niet als je La Ex in je cast hebt. En dan gaat dat vervelende stemmetje zeuren dat het verhaal ook wel in een uur minder verteld had kunnen worden. Of twee. Over de fraaie verzadigde kleuren die geen functie hebben in het verhaal. De lelijke soundtrack. Plotholes die je overal tussendoor kan zien. Het zwakke einde. Het is aan de andere kant beslist wel vakwerk, begrijp me niet verkeerd. Maar ook gewoon echt heel erg mijn ding niet.