Architecton (2024)

Kossakovsky’s poging om een hoofdstuk toe te voegen aan Godfrey Reggio’s gelauwerde Qatsi-trilogie is een saaie boel. Het bestaat voornamelijk uit beelden van oude ruïnes, nieuwe (oorlogs)ruïnes en steengroeven gefilmd door een zich uiterst traag voortbewegende drone. Er is ook een sequentie waarin we in slow motion en close-up gedwongen worden te kijken naar steen dat vermalen wordt tot grint. Als je al weet waar je naar kijkt, rijst al snel de vraag waarom je ernaar zit te kijken. En vooral waarom je daar ZO LANG naar moet kijken. Architect Michele De Lucchi laat een steencirkel aanleggen op zijn landgoed en legt een en ander verder uit in de epiloog. Da’s maar goed ook, want er valt verder nauwelijks een touw aan vast te knopen, hoe mooi sommige plaatjes ook zijn.

Huizen die aan flarden zijn geschoten, rotsblokken die tot kiezelstenen worden verpulverd, verschuivende rotsen, krakende rotsen, grote rotsblokken en af en toe een explosie om de kijker weer wakker te schudden als deze in slaap is gevallen. Ondanks de prachtige beelden is dit niet helemaal mijn ding. Ik snap dat dit (ook) een soort aanklacht is tegen de roofbouw die de mens op de aarde pleegt, maar doe mij toch maar een film met mensen in plaats van rotsblokken.