The Legend of Robert the Doll (2018)

Sinds de makers van deze reeks de absurde keuze gemaakt hebben om de setting te verplaatsen naar WOII is dit echt pure bagger. De willekeurige oorlogsbeelden tussendoor, de tenenkrommende dialogen in 'Duits' accent, het idiote verhaaltje. Af en toe zo slecht dat het grappig wordt, maar verder vooral héél erg slecht. Overigens hebben de poppen nog slechts een bijrol. Het grootste deel van de film wordt besteed aan koddige gevechtjes met nazi's.

Jones besteedt opnieuw de helft van de (goddank korte) speelduur aan een proloog die zich afspeelt in Duitsland in 1939, kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Volgt een jonge vrouw [Eloise Juryeff] die met het beruchte boek op de vlucht slaat en gezelschap krijgt van een bandiet [Gareth Lawrence]. Na deze saaie en overbodige proloog keert Jones terug naar het einde van Robert And The Toymaker. De speelgoedmaker [Lee Bane] is met zijn levende, vervloekte pop Robert onderweg naar Neurenberg. Aangezien hij voorheen ook al woonde in Beieren, kan dat nooit een lange treinreis zijn, maar Jones wil ons doen geloven dat die treinreis lang genoeg duurt om zowel de nazi’s als de Britse inlichtingendienst een kans te geven om de speelgoedmaker te onderscheppen. Waarschijnlijk de eerste film waarin Duitsers rijden in auto’s met het stuur aan de rechterkant! Meer van dezelfde drek, maar de gifbeker was nog niet op. Vervolg: Robert Reborn.