Opinions

Ondertussen ben ik aan mijn 13e van Billy Wilder aanbeland en ik vermoed dat ik de beste films van de man wel gezien heb. Toch leek deze Sabrina me erg interessant door de aanwezigheid van Audrey Hepburn.

En Audrey Hepburn straalt weer in deze film zoals ik van haar gewend ben en zet weer een erg charmant personage neer. De transformatie die ze ondergaat van een onzekere jonge vrouw (ze probeert zelfs zelfmoord te plegen vanwege de onbeantwoorde liefde van David) tot zelfzekere vrouw is erg knap gedaan. Humphrey Bogart en William Holden zijn prima tegenspelers en Holden is misschien wel de leukste in de rol van vrouwenverslinder. Cary Grant had blijkbaar de rol van Linus geweigerd, wat wel jammer is. Ik denk dat hij net wat beter in deze rol had gepast.

De film zelf is vooral het eerste uur erg sterk. De humor komt goed tot zijn recht en we krijgen een aantal erg leuke scènes te zien. Vanaf het moment dat Linus zich gaat moeien in de relatie tussen Sabrina en David en zelf Sabrina wilt versieren, wordt het een tikkeltje te langdradig. Misschien ook wat te voorspelbaar, al maakt het einde wel veel goed waarbij Linus alsnog naar de boot vertrekt om samen met Sabrina naar Parijs te gaan.

Fijne en vermakelijke film opnieuw van Wilder. Misschien zitten er wat mindere momenten in het tweede uur, maar de aanwezigheid van Audrey Hepburn is altijd een pluspunt.

3.5*

Safe is best een trage film, maar achteraf gezien had ik daar in het eerste deel het minste last van. We maken kennis met Carol die gaandeweg last begint te krijgen van hoestbuien, kortademigheid en allerhande allergische reacties. Het is vooral hier dat de film boeiend blijft met de opbouwende spanning rond de ziekte van Carol.

Eens aangekomen bij de commune zakt de film stevig in elkaar. Carol glijdt alsmaar verder af en raakt meer en meer geïsoleerd, ondanks ze zelf zegt dat het beter met haar gaat. Echt interessant werd het nooit meer en ik heb toch een aantal keren op de klok gekeken, wat nooit een goed teken is.

Het moet wel gezegd worden dat Julianne Moore hier een geweldige prestatie neerzet. De angst voor alles wat er met haar aan de hand is, zet ze op een erg geloofwaardige manier neer. Het goede eerste deel en Moore’s acteerprestatie zorgen dan toch voor een voldoende.

3*

Henri-Georges Clouzot heeft me al een paar keer erg weten te overtuigen met Les Diaboliques en Le Corbeau, dus was ik benieuwd naar misschien wel zijn bekendste werk.

Deze Le Salaire de la Peur is een goede avonturenfilm geworden dat vooral in het tweede deel erg sterk is wanneer de rit van de mannen begint. Hoewel er in het eerste deel toch al een intense sfeer wordt gecreëerd, voelt het toch te lang aan. Er had zeker ingekort kunnen worden, want een aantal personages vond ik eerder vervelend zoals de baruitbater en Linda.

De rit van de 4 mannen door de bergen en over de onverharde wegen wordt erg knap in beeld gebracht en er zitten enkele erg sterke scènes tussen, zoals de explosie van de rotsblok en de ontploffing van één van de vrachtwagens, maar ook de scènes in de oliepoel en het keren bij de houten brug waren knappe scènes. Het einde is wel erg cynisch met Mario die al zigzaggend de ravijn inrijdt wanneer zijn opdracht achter de rug is.

Een typische film voor mij die schippert tussen een score van 3.5* en 4*. Het eerste uur is best taai om doorheen te komen met de scènes in het café, maar de tocht van de mannen maakt veel goed. Het krijgt van mij het voordeel van de twijfel.

4*

Degelijke politiefilm van Bong Joon Ho, maar meer dan dat is het ook niet geworden. Ondertussen hebben we dit soort films en series al vaker en soms ook beter zien voorbijkomen.

Hetgeen ik wel onthouden heb van deze film zijn de vaak grappige momenten. De rechercheur die het onderzoek leidt, kan je moeilijk erg professioneel noemen. Zijn idee om naakte mannen te onderzoeken of ze kaalgeschoren zijn beneden is erg hilarisch. Daarnaast wordt het onderzoek vaak op klungelachtige wijze gevoerd met het sporenonderzoek dat vernield wordt door een voorbijrijdende tractor of de andere rechercheur die om de haverklap aan karatetrap uitdeelt.

Verder is het een weinig speciale politiefilm met de nodige twists en verdachten die toch onschuldig blijken te zijn. Het eindshot waarbij Park jaren later voor zich uitstaart op een van de crime scenes, wetende dat de dader nooit gevonden zal worden, is wel een passend einde bij deze film.

3*

De vorige film die ik van Agnès Varda had gezien was Le Bonheur en gevoelsmatig kunnen deze niet verder uit elkaar liggen. Vrolijk wordt je allerminst van de situatie waarin Mona zich bevindt, maar het is wel een film geworden die me vanaf het begin heeft kunnen meeslepen. Over de achtergrond van Mona komen we weinig te weten en we worden meteen in de laatste weken van haar leven gedropt.

De kracht van de film zit hem voor mij in twee zaken. Ten eerste wordt de film nooit sentimenteel. Varda heeft Mona nooit als een zwakke vrouw voorgesteld die door pech in de situatie is beland waar ze nu zit. Mona is een vrouw die haar eigen keuzes heeft gemaakt, soms sterk en soms zwak overkomt, maar eigenlijk nooit echt medelijden opwekt. Veel regisseurs zouden haar in de slachtofferrol duwen om zo makkelijk op het sentiment in te werken.

Mona ontmoet verschillende mensen die vooral aanvoelen als echte mensen. Sommigen slagen erin om een band met haar te scheppen zoals de vrouwelijke professor en de Tunesische gastarbeider. Sommigen willen haar wel helpen, maar willen dan zo snel mogelijk van haar verlost zijn. Maar bovenal voelt het allemaal menselijk en geloofwaardig aan. Ze hebben ook allemaal hun mening klaar over Mona die gedeeld worden in kleine interview momentjes. Erg leuk gedaan en ook hier komen typische menselijke trekjes naar boven. Sommigen hebben hun mening al klaar over Mona o.b.v. een vluchtige interactie en sommigen laten ook meer het achterste van hun tong zien in de interviews, zoals de vrouwelijke professor die vindt dat Mona stinkt, maar hier niets over durft te zeggen.

Ik vermoed dat deze film nog eventjes in mijn hoofd gaat blijven rondhangen en hoewel het einde van Mona reeds gekend is in het begin, is de weg daar naartoe erg meeslepend.

4*

Le Scaphandre et le Papillon moet wel één van de mooiste filmtitels zijn in de top 250, maar een plaats in de top 250 vind ik ietwat overdreven. De film doet mij, net zoals vele anderen, denken aan Mar Adentro. Alleen is de verlamde toestand van Jean-Dominique nog erger dan zijn tegenhanger in Mar Adentro en kan hij alleen maar communiceren met 1 oog.

Het sterkste punt van deze film zit hem vooral in het visuele. Doordat we de film beleven door het oogpunt van Jean-Dominique, kunnen we er sterk meeleven met zijn personage. Het duurt toch een tijdje vooraleer we Jean-Dominique zelf in beeld zien en het grootste deel van de film beleven we vanuit zijn oogpunt.

Verder komt de film wat mij betreft nooit helemaal los. Er zitten wel een aantal sentimentele momenten in, zoals het gesprek tussen Jean-Dominique en zijn vader die op zijn oude dag zijn appartement niet meer kan verlaten en dus ook met een soort locked-in-syndroom te kampen heeft. Maar uiteindelijk is het allemaal toch wat makkelijk sentimenteel. Ook het continue afgaan van het alfabet is op den duur een stoorzender.

Degelijke film dat vooral visueel de moeite waard is, maar het heeft bij mij de gevoelige snaar niet helemaal kunnen raken.

3*

The World is Yours.

Scarface wordt bestempeld als één van de hoogtepunten uit het misdaadgenre, maar kan volgens mij niet tippen aan The Godfather. Toen ik Scarface voor het eerst zag was ik zwaar onder de indruk, maar na de tweede kijkbeurt vind ik hem al minder indrukwekkend. Scarface vertelt het verhaal over Tony Montana, een Cubaanse vluchteling, die groot wordt in Florida door zijn cocaïnehandel. In het begin moet hij eerst wat kleine klusjes doen, zoals enkel drugsdeals afsluiten, maar algauw neemt hij de macht over en bouwt zijn imperium verder uit.

Scarface wordt volledig gedragen door Al Pacino, Scarface is gewoon Al Pacino. Hij weet op een fenomenale manier de meedogenloze gangster Tony Montana neer te zetten. Tony Montana moet toch wel zijn beste rol ooit geweest zijn, alhoewel hij in The Godfather ook een meesterlijke vertolking neerzette. Hij heeft enorm veel charisma en uitstraling waarmee hij van Montana één van de meest memorabele gangster aller tijden maakt. Op het eerste zicht lijkt hij een hardvochtige drugsbaron, maar toch toont hij ook zijn menselijke kanten, zoals wanneer hij de vrouw met de kinderen tegen een aanslag beschermt. Als je Pacino weghaalt, blijft er van Scarface niet al te veel meer over.

Het begin en de eindscène zijn veruit de beste stukken uit de film, ook het middenstuk heeft zijn goede momenten, maar wist me minder te boeien. Het ‘Rise and Fall’ verhaaltje is te voorspelbaar en 170 minuten daarvan zijn te lang. De eindscène is dan wel weer fantastisch: Say hello to my little friend!

Scarface geef ik 4*, vooral de verdienste van de geweldige Al Pacino.

Fritz Lang weet goede film noirs te maken, al vond ik The Woman in the Window toch nog wat beter. De cast is voor het grootste deel hetzelfde als in die film met o.a. Edward G. Robinson die het weer erg goed doet deze keer als een naïeve man die als een brok valt voor de femme fatale van dienst, Joan Bennett. Hij weet zijn karakter toch weer op een sympathieke manier neer te zetten door zo naïef en hulpeloos over te komen. Ook Dan Duryea heeft hier een rol als Johnny en hij zet hier ook weer zo’n gluiperig en slecht personage neer, waardoor zijn onterechte ter dood veroordeling nog rechtvaardig aanvoelt.

Het plot zelf is op zich weinig spectaculair, maar Lang weet het wel prima uit te werken. Vooral naar het einde toe weet Lang het niveau serieus op te tillen met Chris die Kitty vermoord, maar Johnny ervoor laat opdraaien. Het is vooral de wroeging waarmee Chris worstelt dat sterk wordt uitgewerkt met de stemmen die hij voortdurend hoort. Het einde waar hij als dakloze zijn schilderij ziet verkocht worden in de galerij geeft toch wel een erg zuur gevoel. Wat dat betreft past het wel erg goed in een film noir.

Geslaagde film noir opnieuw van Fritz Lang en nu moet ik maar eens beginnen aan zijn werken uit zijn beginjaren.

3.5*

Oerdegelijke film, deze Scent of a Woman, maar misschien toch wat te voorspelbaar om een echte topper te zijn. De opbouw en de ontwikkeling van de relatie tussen Charlie en Frank wordt wat mij betreft te clichématig uitgewerkt. In het begin loopt alles erg stroef en is er geen vertrouwen tussen de blinde ex-kolonel en de student, maar gaandeweg groeien ze toch naar elkaar toe met als hoogtepunt dat Frank het opneemt voor Charlie tijdens de zitting op de school.

Ondanks de lange speelduur heb ik me nauwelijks verveeld en amper naar de klok gekeken. Dat komt vooral door het uitstekende acteerwerk van Pacino die zowat iedere scène naar een extra niveau tilt. Prima film, maar te weinig verrassend om er een echte topper in te zien.

3.5*

Welcome home, Sidney

Normaal gezien was het de bedoeling dat ik de eerste drie films uit de franchise nog eens ging herbekijken, maar door tijdsgebrek en allerhande heb ik dan toch maar besloten om maar meteen aan de laatste uit de reeks te beginnen. Een week of twee geleden opgenomen en gisterenavond was het dus tijd om Ghostface en de zijne nog eens te ontmoeten.

Eigenlijk was die opfrisbeurt helemaal niet nodig, want de Scream films zijn zo van die films die na al die jaren nog steeds in mijn geheugen staan gegrift en als Wes Craven dan nog eens de film volstopt met verwijzingen naar de vorige delen, dan komt ineens alles terug naar boven. Het enige wat ik blijkbaar was vergeten, was de filmquiz in de tuinstoel die ook al in het eerste deel zat. Soit, hier en daar zitten er wel leuke verwijzingen vooral in de eerste scène weet op dat vlak erg verrassend uit te pakken met een soort van film-in-de-film, maar op den duur wordt het een beetje van het goede teveel. Vooral wanneer Jill en Charlie de steekpartij van Billy en Stu imiteren, is er net iets teveel aan. Veel verwijzingen maar waar het natuurlijk om draait, is de vraag wie de Ghostface nu eigenlijk is. Op dat vlak was het in deel 2 serieus misgelopen, maar hier weet Craven wel weer de juiste keuze te maken. Oké, naar het einde toe als het gros van de verdachten al vermoord zijn, dan wordt het wel duidelijk dat het nichtje meer dan waarschijnlijk de Ghostface is. Qua kills is er na al die jaren nog niets verandert. Ghostface die dezelfde werkwijze hanteert om zijn slachtoffers om te brengen en op zich stoort dat absoluut niet. Eigenlijk kun je helemaal niet verwachten dat hij het plots over een andere boeg zou gooien, want dan zou het tenslotte Ghostface niet meer zijn. Alleen is het jammer dat de meeste kills zo weinig tot de verbeelding spreken en dat terwijl hier de meeste doden vallen uit de hele reeks.

Gelukkig is de kern van de cast ook behouden. Niet dat ik Neve Campbell, David Arquette en Courteney Cox zo’n geweldige acteurs vind, maar het zou gewoon een zonde zijn, moesten ze vervangen zijn. Na 3 delen zou Scream, Scream niet meer zijn zonder dit drietal, net zoals een Scream zonder Ghostface. Het is toch Courteney Cox die hier als beste uit de verf komt als Gale, want haar bitcherig karakter blijft toch heerlijk om naar te kijken. Neve Campbell blijft ook nog overeind, maar David Arquette zag ik toch veel liever bezig als sullige Dewey. Het sheriff gedoe gaat hem toch niet helemaal af. Verder zijn er wel nog wat leuke bijrollen weggelegd voor Emma Roberts, Rory Culkin en Erik Knudsen. Vooral die eerste weet op het einde enorm te overtuigen, ook al was haar motief nogal van de platte kant. De twee filmvrienden waren trouwens ook een leuke toevoeging aan de film, maar anderzijds heb je ook van die types die ontzettend hard beginnen te irriteren. Zo vond ik Nico Tortorella als Trevor, het ex-liefje met te veel liefdesverdriet erg vervelend, maar ook Marley Shelton was van datzelfde niveau als Deputy Hicks. Als Sheriff zou ik me dood ergeren aan dat mens. Voor de rest heeft Anthony Anderson nog een leuk momentje in petto dat ook weer wat verwijzingen bevat.

Als Scream-fan blijft dit natuurlijk enorm vermakelijk. Alleen is het jammer dat de meeste kills nogal inspiratieloos overkomen. Het zijn vooral de verwijzingen die dit vierde deel zo vermakelijk maakt. Ik heb al vaak gehoord dat Wes Craven vaak verwijst naar andere films, maar hier bereikt hij toch wel het plafond. In ieder geval heb ik Nightmare on Elmstreet (voor een herziening na enorm lange tijd) en Summer of Death aangeschaft om nog wat meer van Wes Craven te ontdekken.

3.5*

Het was een alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens een film had meegepikt in de cinema, maar een bevriende Scream-fan had me toch kunnen overtuigen om mee te gaan. Was het de moeite waard om de trip te maken naar de cinema?

Voor een deel wel. Dit zevende deel probeert vooral de nostalgische snaar bij de fans te raken met heel wat verwijzingen naar vooral de eerste film. De openingsscène in de Stu Macher’s house, dat dienst doet als een Airbnb, ademt één en al nostalgie uit en mag zich zeker een geslaagde opening van de film noemen. Er komen nog wat verwijzingen naar het eerste deel naar boven met o.a. het liefje van Sidney’s dochter die via het raam binnenvalt. Sydney’s dochter heet ook nog eens Tatum, vernoemd naar haar vriendin die stierf in de garagepoort. Langs de andere kant had ik na een tijdje wel genoeg van de verschillende randpersonages die het niet konden laten om Sydney er nog eens aan te herinneren welk verleden ze met zich meesleept.

Maar de ultieme nostalgische kick komt er in de vorm van Stu. Ik had al vernomen dat hij opnieuw zijn opwachting zou maken en was wel benieuwd geworden hoe dit uiteindelijk tot uiting zou komen. De insteek rond AI en het gebruik van deepfake video’s om Stu terug tot leven te wekken, is wel een leuke invalshoek, al wordt er wel nog wat twijfel gezaaid of het wel degelijk het werk van AI is of Stu echt nog in leven is.

Waar Scream natuurlijk om draait zijn de kills en de ontmaskering van Ghostface. Wat betreft het eerste is Scream 7 behoorlijk geslaagd. De scène met de tapkraan steekt er zeker bovenuit, evenals de openingsscène. Ook de scène waar de eerste killer wordt vermoord door de geweldige entree van Gale Wearhers is er eentje die de spanning serieus weet op te drijven met o.a. het moment in de panic room.

Wat het tweede betreft, faalt de film wel in mijn ogen. Uiteindelijk hebben we 3 killers aan het werk gezien, maar het is toch teleurstellend wie het juist zijn. De buurvrouw, de dokter die haar opgevangen heeft in de psychiatrische instelling en een of andere eenzaat uit diezelfde instelling. Echt overtuigend vond ik het niet wanneer de motieven uit de doeken werden gedaan. Ook met het oeverloos uitleggen van alle motieven mag men eens gaan stoppen in deze reeks.

Scream 7 was een tijd lang op weg om een solide 3.5* te worden. Het nostalgische gevoel doet aardig zijn werk en qua spanning en kills zit het zeker op niveau. Het einde is dan weer teleurstellend en haalt de rest van de film zo naar beneden.

3*

John Frankenheimer had me in het begin wel mee in deze film. Het begint allemaal erg mysterieus en spannend met sterk camerawerk. We zien een man van middelbare leeftijd achtervolgd worden door telefoontjes van zijn 'overleden' vriend en natuurlijk is zijn interesse meteen gewekt om uit te zoeken wat er precies aan de hand is.

Frankenheimer slaagt erin om een sterk bevreemdende sfeer te creëren tot de identiteitswissel van Arthur naar Tony. Nadien was het toch wat wachten om te zien welke richting de film zou uitgaan. We krijgen tussendoor een nogal bevreemdende scène te zien met de commune die aan druivenpletten doet, maar erg veel voegt dit niet toe aan de film. De spanning valt voor een groot stuk weg en verandert meer in een drama waar ethische vraagstukken aan bod komen.

beetje jammer dat de film afzwakt na een sterk eerste deel. Ook Rock Hudson kan minder overtuigen dan John Randolph, die er erg goed in geslaagd is om zijn angst over te brengen. Interessant werk, dat zeker en vast, maar er zat toch meer in naar mijn gevoel.

3*

Het is nog maar de derde film van Kim Ki-duk die ik nu gezien heb na Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring (4*) en Bin-jip (3.5*) en ook deze is weer een erg geslaagde.

Visueel is het een erg mooie film geworden zoals Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring. De hele film speelt zich af op een meer met enkele gekleurde, drijvende huisjes wat voor een heerlijk rustgevend gevoel zorgt. Hoewel het niet altijd rustig is, want behalve de visactiviteiten van de huurders komen er ook regelmatig prostituees langs.

De film heeft ook iets mysterieus, op het spookachtige na bij momenten en dat is de verdienste van Jung Suh. Zonder woorden te gebruiken, maar enkel gebruik te maken van haar mimiek en lichaamstaal weet ze hier wel indruk te maken. Een pluspunt is sowieso dat we niets weten van haar verleden of waarom ze niets zegt, wat haar personage alleen maar mysterieuzer maakt. Ook haar eigenlijke functie is nogal bizar als een combinatie van uitbaatster van de drijvende huisjes en bij gelegenheid prostituee. Ook geweldig om te zien hoe ze een paar keer uit het water tevoorschijn komt om wraak te nemen op één van de mannen die zit te kakken aan de rand van het vlot of wanneer ze tevoorschijn komt in het huisje wanneer Hyun-Shik en de prostituee aan het vrijen zijn.

We krijgen eigenlijk een hoop vuiligheid te zien van Kim Ki-Duk met hoerenloperij, mensen die moeten plassen en kakken, gruwelijke scènes met vishaken,.. maar doordat het zich allemaal afspeelt op zo’n mooie, rustige setting, zorgt het voor een bijzonder sfeertje dat ik nog niet echt ben tegengekomen.

4*

Blijft een erg aangrijpende film,

Het eerste deel van de film vind ik misschien wel het beste stuk. We zien dat Ben bezig is met verschillende mensen te helpen, maar weten nog niet goed wat hierachter schuilt. Will Smith zet zijn rol ongelooflijk sterk neer. Je voelt zo dat hij een enorme zware last met zich meedraagt en met zichzelf in het reine probeert te komen. Misschien is dit wel zijn beste prestatie die ik tot dusver gezien heb.

Gaandeweg leren we Ben en zijn verleden beter kennen en uiteindelijk is het niet zo moeilijk om alle puzzelstukjes te leggen, maar de uitwerking is gewoon erg goed. Er wordt vooral gefocust op de romance tussen Ben en Emily. Wat mij betreft, mochten de andere personages ook wat meer aandacht gekregen hebben, maar de romance tussen Ben en Emily is gewoon erg mooi om te volgen.

4*

Fear can hold you prisoner. Hope can set you free.

Het was nog nochtans niet zo lang geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien, maar gisteren kreeg ik weer enorm veel zin om hem nog eens op te zetten. Hoe vaak ik The Shawshank Redemption nu precies gezien heb weet ik ondertussen niet meer, maar dat speelt totaal geen rol. The Shawshank Redemption kan ik gerust meerdere keren per jaar zien, zonder dat hij begint te vervelen.

Dat de film hoog staat aangeschreven bij mij is nu wel duidelijk, maar wat maakt deze film nu juist zo fantastisch voor mij? Ten eerste heb je de buitenaardse acteerprestaties van Tim Robbins en Morgan Freeman. Allebei mogen ze met recht en reden zeggen dat dit hun hoogtepunt uit hun filmcarrière was. Dat Morgan Freeman een flink stukje kon acteren wist ik voor ik deze film zag ook al wel, maar het is vooral Tim Robbins die me verraste met zijn verbluffende rol als Andy Dufresne. Zijn personage Andy Dufresne is al een fenomeen op zich. Wat een prachtig karakter heeft die man toch. Als deze film was gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat voor een hoog IQ moet die Andy dan niet hebben gehad. Nochtans leek hij bij zijn aankomst in The Shawshank aan een stille dood te zullen sterven, toch weet hij op een ongelooflijke manier op te klimmen tot de belangrijkste persoon in de gevangenis. Zelfs de directeur en de bewakers kunnen niet meer zonder Andy’s geweldige talenten. Dat hij op het einde wist te ontsnappen kon je een beetje zien aankomen, maar de manier waarop deed bij mij grote ogen opzetten. De aanmaak van de nieuwe identiteit, het aan het licht brengen van de frauduleuze praktijken van de directeur, de ontsnapping door de meterslange riool. Alleen een persoon zoals Andy zou zoiets gekund hebben. Maar nu genoeg gepallaverd over Tim Robbins en zijn personage. Het zou een schande zijn mocht ik enkel de prachtprestatie van Tim Robbins roemen, want ook Morgan Freeman zet een uitmuntende prestatie neer met zijn rol als Red. Hij komt over als een zeer warme vaderfiguur, die van iedere gevangene enorm veel respect verdiend. Bovendien is hij de enige die toegeeft dat hij schuldig is. Daarnaast heb je ook nog de voice-over van Morgan Freeman, waarmee hij op de gepaste momenten de nodige rust weet te brengen. Qua bijrollen is hier ook wel veel plezier aan te beleven. Bob Gunton die de rol van gevangenisdirecteur speelt, is niet echt een bekende naam (voor mij althans niet), maar wat een glansrol zette hij toch neer. Op het moment wanneer hij zich voorstelde aan de nieuwe gevangenen, kreeg ik al meteen de gruwelijke kriebels. De gevangenisdirecteur is al een geweldig personage op zich, maar Bob Gunton weet dan ook die rol perfect in te vullen. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de andere fantastische bijrollen, zoals de barbaarse bewaker Hadley en de andere gevangenen.

Daarnaast ook een dikke pluim voor Frank Darabont. Hij weet de kijker perfect te bespelen met de vele onverwachte wendingen. Zo weten we gedurende de helft van de film niet of Andy nu daadwerkelijk schuldig is voor de moord op zijn vrouw en haar minnaar. Pas wanneer Tommy in de gevangenis belandt en zijn verhaal vertelt, weten we hoe de vork aan de steel zit. Spijtig dat Tommy daarmee ook zijn doodvonnis heeft aangetekend. Nog zo’n prachtig voorbeeld is de scène waar de bewaker in de cel van Andy kijkt en verbaasd opschrikt. Ikzelf dacht dat hij zelfmoord had gepleegd, omdat hij totaal verslagen was na de dood van Tommy, maar dan blijkt dat hij is ontsnapt.

The Shawshank Redemption is niet alleen een schitterende gevangenisfilm. De film brengt ook 2 mooie thema’s uit het leven aan bod. Vriendschap en hoop. 2 zaken die niemand van je kan afpakken, zelfs als je gevangen bent. De vriendschap tussen Andy en Red is zonder twijfel de mooiste, die ik ooit in een film heb gezien. In het begin was de vriendschap vrij koeltjes, maar mettertijd begint de vriendschap erg hecht te worden en kunnen ze niet meer zonder elkaar. Het mooie uit die vriendschap is dat Red van Andy leert dat hoop iets positiefs is in plaats van iets gevaarlijks en dat je je dromen moet blijven koesteren. De laatste zin van Red was dan ook: I hope.

Dat The Shawshank Redemption een erg mooie film is, had ik al snel door, maar dan moest het einde nog komen die voor een onvergetelijke climax zorgt. Eigenlijk moet ik zeggen meerdere climaxen, want die heeft de film toch wel. De eerste schitterende climax is de ontsnapping van Andy, die door een meterslange rioolbuis moest kruipen en de holte heeft afgedekt met een poster. Maar al snel volgt de volgende climax met de zelfmoord van de directeur, die nog snel even naar de muur kijkt waarop staat: The Judgement will come. En dan komt natuurlijk nog de prachtige eindscène waar Red op het eiland aankomt en zijn vriend terug ziet.

Ik zou nog urenlang over The Shawshank Redemption kunnen verder vertellen, want wat is het toch een pracht van een film. Mijn favoriete film aller tijden is het net niet, want die plaats wordt door The Good, The Bad and The Ugly ingenomen. En nu moet ik dat boek van Stephen King maar eens zien te pakken krijgen.

Ik peins dat de score wel duidelijk is.

5*

Eindelijk ben ik aan het grote meesterwerk van Kurosawa toegekomen. De lange speelduur mag op voorhand misschien een beetje afschrikken, maar eerlijk gezegd is de film voorbij gevlogen en geen enkel scène voelde overbodig aan.

In de eerste plaats is deze Seven Samurai prachtig gefilmd met tal van mooie landschapsbeelden. De film zit ook boordevol mooi geschoten scènes, zoals wanneer Kyuzo in zijn eentje in de gietende regen in het bos gaat oefenen en dan Katsushiro samen ziet met Shino. Of het eindgevecht dat wordt beslecht in de gietende regen en modder. Sowieso heeft het wel altijd iets extra's als er regen aan te pas komt.

Het verhaal zelf is best standaard en eenvoudig te volgen. Seven Samurai kent 3 delen, waarbij in het eerste deel de groep wordt samengesteld. Kurosawa neemt uitgebreid de tijd om iedere samurai te introduceren en sommige krijgen iets meer aandacht als de andere. Vooral de rol van Mifune valt hard op en ik heb me er kostelijk mee vermaakt. Hij komt erg grappig over, maar is ook vaak erg explosief. Hij lijkt ook als enige er ook plezier in te hebben om het op te nemen tegen de bandieten. Hij is echt wel het buitenbeentje van deze groep. Ook de rol van Shimura is erg mooi als leider van de groep.

Het tweede deel gaat dan meer over het uitdokteren van de juiste strategie tegen de aanvallen van de bandieten en verstandhouding tussen de boeren en de samurai dat wordt opgebouwd. Een leuk momentje was wanneer Mifune vals alarm sloeg om zo de boeren duidelijk te maken dat ze niet zonder de samurai kunnen nadat hun ontvangst niet van harte was. Het derde deel, de inval van de rovers is zonder meer prachtig gefilmd. Het ploeteren in de modder, de zwaardgevechten, de inval met de paarden,... het geeft de film een erg epische dimensie.

Momenteel heb ik zeven film gezien van Kurosawa, maar deze Seven Samurai zal toch niet op de eerste plaats komen in dat lijstje, want die voorkeur gaat uit naar High and Low. In ieder geval is Seven Samurai een erg mooie film die ondanks de lange speelduur voorbij is gevlogen.

4*

De horrorfilm der horrorfilms.

En dat is absoluut niet overdreven. The Shining staat bij mij bovenaan de lijst wat betreft de beste horrorfilms aller tijden. The Shining is ook één van de beste verfilmingen aller tijden, maar daar later meer over.

Wat zijn nu de aspecten die van The Shining een huiveringwekkende horrorklassieker maken? Enerzijds heb je al een geweldig verhaal over een gezin die hun intrek neemt in een hotel, om er als enigen er een oogje in het zeil te houden. Jack Torrance, die de baan als conciërge heeft aangenomen, wordt krankzinnig en probeert zijn gezin te vermoorden. Verder is de locatie natuurlijk ideaal om een horrorfilm te laten afspelen. Een immens groot hotel, dat ver van de bewoonde wereld is afgelegen. Ook het gevoel dat je onbereikbaar bent en niemand je kan helpen in noodsituaties is erg angstaanjagend.

Verder heb je natuurlijk ook nog een geweldige cast. Jack Nicholson speelt de rol van zijn leven als Jack Torrance, een aan alcoholverslaafde schrijver, die zijn carrière probeert te herlanceren in de rust van het Overlook hotel. De woorden schieten me gewoon tekort om zijn meesterlijke vertolking te omschrijven. Zijn mimiek is ongeëvenaard. Vooral wanneer hij achter Wendy aanzit, is hij echt meesterlijk. Zijn “Heeere’s Johnny”! Is zonder enige twijfel de meest memorabele filmquote aller tijden. Ook Shelley Duvall doet het erg goed als hysterische Wendy. Niet dat ze er zo fantastisch uitziet, maar overtuigend is ze alleszins wel. De kleine Danny doet het ook uitstekend.

Als grote fan van Stephen King heb ik het boek uiteraard gelezen en je zult u nu afvragen of ik het boek nog beter kan vinden als de film. Inderdaad, ik vind het boek nog beter als de versie van Stanley Kubrick. De versies van beide genieën liggen kilometers ver uit elkaar. Het boek concentreert zich grotendeels op de shining van Danny, terwijl Kubrick de acteertalenten van Nicholson volledig uitspeelt. Ik vind het spijtig dat Kubrick niet meer aandacht heeft besteed aan Danny, omdat hij tenslotte de drager is van de shining en de film The Shining noemt. Natuurlijk zat Nicholson toen in de tijd van zijn leven en met een ondergeschikte rol moesten ze bij hem niet langskomen. Al bij al vind ik de versie van Kubrick ook indrukwekkend, juist omdat hij zijn eigen ideeën de vrije loop heeft laten gaan en met iets helemaal anders voor de dag komt. Als je deze verfilming vergelijkt met bijvoorbeeld die van The Green Mile, dan weet je wat voor genie Kubrick eigenlijk wel is.

Een meesterlijke horrorfilm met de beste acteur aller tijden. 5*

Leuk om deze Shock Corridor eens gezien te hebben, maar achteraf zit ik toch met het gevoel dat hier meer inzat. Het uitgangspunt waarbij een journalist een moord wilt oplossen in een gesticht door zich voor te doen als gestoorde is erg interessant en Fuller weet ook aardig sfeer te scheppen. Alleen vond ik het hele verhaal rond de moord niet sterk genoeg uitgewerkt. De hele zoektocht naar de moordenaar beperkt zich tot wat gesprekjes tussen John en de 3 getuigen van de moord, waarbij de laatste van de 3 de naam geeft van de moordenaar. Wat mij betreft ontbrak hier toch de nodige spanning om het verhaal sterker te maken, want nu concentreert de film voornamelijk op John die zelf 'gek' wordt en de realiteit niet meer kan onderscheiden van zijn waanideeën (zo denk hij na verloop van tijd dat Cathy echt zijn zus is en op het einde is hij zelfs helemaal een kasplantje geworden). Er zitten wel een aantal goede scènes tussen zoals de aanval van de nympho's op John of de scène waarin John denkt dat het regent, maar toch viel hier meer uit te halen.

3*

De 2e Lubitsch die ik op korte tijd gezien heb na To Be or Not to Be en ook met deze The Shop Around the Corner heeft hij me aangenaam weten te verrassen. Het is wel niet van hetzelfde hoge niveau als To Be or Not to Be, maar het is gewoon een erg leuke, charmante film. De humor is fijn, maar niet geweldig (het personage Pepi vond ik eerder een irritant ventje).

Lubitsich is erin geslaagd om eer een fijne feelgood-movie van te maken. Ik begon me al af te vragen of Kralik het wel zou aandurven om zijn ware identiteit als pennevriend kenbaar te maken aan Klara. De hele opbouw naar dit moment met verschillende subtiele hints is erg leuk gedaan.

3.5*

Erg fijne en onderhoudende film. Nu 'fijn' is het niet altijd, want er zitten ook wat dramatische momenten in, maar het blijft voor een speelduur van 3 uur wel de hele tijd boeiend.

Dergelijke films zijn altijd een beetje lastig om in te komen, want er worden een hele hoop personages geïntroduceerd en ik het begin was ik meer bezig met alle personages uit elkaar te houden en hun onderlinge relaties te leren kennen. Tussen de verschillende verhaallijnen wordt er vlot gewisseld en over het algemeen had ik niet het gevoel dat bepaalde personages/verhaallijnen te weinig aandacht kregen. De verhaallijnen rond de mannen die gaan vissen en Casey vond ik het interessantste om te volgen.

Alleen bij de personages van Zoe (de cellist) en Jerry had ik het gevoel dat hun personages iets te kort werden gedaan. Zoe bleek suïcidale gedachten te hebben en pleegt op het einde dan ook zelfmoord, maar de dood van Casey als de trigger hiervoor vond ik niet geloofwaardig. Evenmin vond ik de moord van Jerry op het meisje geloofwaardig overkomen, want gedurende de film kwam hij nooit gewelddadig over.

Het is maar een kanttekening op verder een goede film. Alle acteerprestaties konden me wel overtuigen, maar er is dan ook best wat acteertalent verzameld. Chris Penn is zo'n acteur die ik altijd wel graag zie voorbijkomen, maar hetzelfde geldt voor Julianne Moore, Tim Robbins en Jack Lemmon.

Ik heb getwijfeld tussen een 3.5* en een 4*, maar ik mis toch dat tikkeltje extra dat het echt speciaal maakt om een 4* te geven. Voorlopig houd ik het op een 3.5*.

3.5*

Van Scorsese mag je altijd wel het één en het ander verwachten en ik keek dan ook erg uit naar Shutter Island. Het genre is wel niet echt gebruikelijk voor hem, maar met een goede regisseur, cast en een leuk verhaal moet er wel altijd iets van te maken zijn.

Shutter Island begint erg sterk. De film is al meteen erg sfeervol en je wordt onmiddellijk meegezogen in het verhaal. 2 Marshalls komen aan op een eiland met als opdracht een ontsnapte patiënte terug te brengen. Maar algauw wordt alles mysterieuzer en verwarrender.

Het eerste gedeelte is nog erg spannend. Tot dan staat de zoektocht naar Rachel, de ontsnapte patiënte, centraal. Tot het moment dat Teddy Daniels zich afvraagt wie patiënt 67 is, terwijl er maar 66 patiënten zijn. Dan kreeg ik het ook wel in de smiezen dat hij zelf een patiënt is. Vanaf dan valt de spanning voor een groot deel weg en is het enkel nog een zoektocht naar “De waarom”.

Leonardo DiCaprio doet het uitstekend. Hij zet een prachtige rol neer en is duidelijk één van de beter acteurs van zijn generatie. Ook Ben Kingsley, die Dr. Cawley speelde, deed het erg goed.

Zeker geen topper van Martin Scorsese (wat ik wel had gehoopt/ verwacht), maar wel een goede thriller.

3.5*

Wijnen, wijnen, wijnen!

Al gebeurt er wel meer in deze film dan enkel leuke dialogen over wijn, maar het is wel een erg leuke kapstok om alles wat er gebeurt aan op te hangen. Paul Giamatti en Thomas Haden Church vormen een erg aangenaam duo om naar te kijken. Het zijn geen kartonnen borden personages, maar echte personen van vlees en bloed en hun tegenovergestelde karakters passen erg goed bij elkaar. Miles die door zij depressie conservatief staat tegenover alles wat Jack wil doen en Jack is dan weer de rokkenjager van dienst, die zelfs zijn huwelijk op het spel zet. Ook de totaal verschillende manier hoe ze omgaan met de 2 dames (Maya en Stephanie) is erg leuk om te zien en Miles wenste ik na verloop van tijd terug geluk in de liefde.

Het verhaal zelf is klein, maar fijn. Het tempo is eerder aan de trage kant, maar in dit geheel is dit een pluspunt, aangezien de dialogen van een goed niveau zijn. Er zitten ook best wat komische momenten in de film, zoals wanneer Miles moet inbreken om Jack's portefeuille terug te krijgen. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd met deze fijne roadmovie.

3.5*

Sidney Hall is een uiterst boeiende en meeslepende film. De sterkte zit hem in de vertelstructuur die opgedeeld is in 3 fases van het leven van Sidney, waardoor we beetje bij beetje meer komen te weten over de opgang en neergang van de carrière van Sidney. De eerste fase gaat over de middelbare schoolperiode van Sidney, de 2e fase over het succes van zijn boek en de laatste fase over zijn verdwijning. de chemie tussen Lerman en Fanning is overigens heerlijk om te zien.

4*

Ik had deze Signs nog nooit gezien, maar aangezien in Scary Movie 3 al meerdere keren had gezien, viel het verloop van Signs best makkelijk te voorspellen. Het is bij momenten opvallend hoe weinig de makers van Scary Movie 3 eigenlijk moesten veranderen aan bepaalde scènes. Vooral de openingsscène is nagenoeg een exacte kopie met hier en daar een grappige aanpassing.

Nu de film zelf heeft best een lekker creepy sfeertje dat de hele speelduur wordt aangehouden. De aliens geven zich ook maar met mondjesmaat meer van zichzelf prijs, wat altijd wel werkt om meer aan de verbeelding over te laten. Toch heb ik het gevoel dat Shyamalan iets meer had kunnen doen, want echt op het puntje van mijn stoel heb ik niet vaak gezeten. Behalve op het einde wanneer een van de aliens in het televisiescherm verschijnt, moest ik wel even schrikken.

Het helpt de film m.i. ook niet vooruit dat het jongetje nogal erg volwassen overkomt en de nonkel erg kinderachtig. Op een bepaalde manier stoorden de personages en het hele familiedrama mij wel een beetje en nam het de focus waar de film om zou moeten draaien een beetje weg. Toevallig zag ik recent Rory Culkin nog matig acteren in Mean Creek en hoewel het hem hier iets beter afgaat, blijft het het toch iets te weinig. Ook Mel Gibson en Joaquin Phoenix kunnen de film niet naar een hoger niveau brengen.

Ben blij hem eindelijk eens gezien te hebben, maar behalve het creepy sfeertje valt er weinig positiefs over te zeggen.

2.5*

Blijft een erg fijne film,

Ik meen me te herinneren dat dit de eerste film was met Jennifer Lawrence die ik gezien had (The Hunger Games had ik pas later gezien) en ik was onmiddellijk fan van haar. Bij deze herziening weet ik weer waarom ik zo’n fan ben geworden. Ze weet met erg veel overtuiging haar toch wel bijzonder personage vorm te geven. Haar personage Tiffany is erg mysterieus, licht ontvlambaar waardoor je nooit weet hoe ze gaat reageren en natuurlijk erg sexy. De chemie tussen haar en Bradley Cooper is bovendien ook van een hoog niveau.

Het eerste deel is een beetje aftasten waar de film nu juist naartoe wil gaan, maar vanaf het moment dat Lawrence en Cooper elkaar ontmoeten wordt het wel een stuk duidelijker. Op zich is het een eenvoudige romantische film met de nodige komische noot, waarbij een man zijn geliefde wil terugwinnen, maar ondertussen verliefd wordt op iemand anders. Eenvoudig, maar het wordt erg leuk uitgewerkt (met o.a de danscompetitie) zonder te melig te worden. Ik had nooit het gevoel naar een typisch stroperige romcom te kijken. Ook de stukjes met de Niro en zijn football obsessie waren leuk om te volgen.

4*

Ik zou mezelf absoluut geen musical liefhebber noemen en na het zien van deze film is dat ook niet meteen veranderd, maar Singin' in the Rain is een film die je als filmliefhebber toch eens moet gezien hebben.

Uiteindelijk is het best een vermakelijke, vlotte en vrolijke film geworden, maar het is niet de verwachte naam Gene Kelly die hier de show steelt. Die eer is weggelegd voor zowel Debbie Reynolds als Jean Hagen. Niet dat Gene Kelly het hier slecht doet, maar de rollen van de 2 dames zijn gewoon interessanter. Debbie Reynolds is hier erg charmant in haar rol van Kathy Shelden die de stem van Lina Lamont moet inzingen. Die Lina Lamont wordt prima neergezet door Jean Hagen op een erg irritante manier, maar het past natuurlijk perfect in het plaatje.

De liedjes zelf boeide mij erg weinig. Ik had niet meteen het gevoel dat de liedjes iets te maken hadden met het verhaal of op zijn minst ondersteunend waren. Misschien had ik dan wel met meer interesse naar de liedjes gekeken en geluisterd. Wel fijn dat de film over 'film maken' gaat met de intrede van de film met sprekende acteurs.

3*

Ik was al een tijdje benieuwd of de hype rond deze Sinners terecht was en met Halloween deze vrijdag was het geen beter moment om hierover een oordeel te vellen.

Ik had hier en daar reeds gelezen dat de film vergelijkingen vertoond met From Dusk till Dawn (een film die ik met 4.5* beoordeeld heb), maar aan dat niveau komt Sinners niet. De hele setting rond het zuiden van Amerika in de jaren 30 en de insteek van de bluesmuziek kan me nochtans wel charmeren. Het zorgt ervoor dat Sinners een eigen smoel krijgt. Alleen wordt er te veel tijd verloren in de opbouw en de karakteruitdieping.

De tweeling Smoke en Stack komen terug naar de plaats waar ze opgegroeid zijn om er een juke joint op te starten. De opbouw is net iets te saai en het duurt een poosje voordat we kennismaken met de vampieren. Gelukkig maakt het tweede gedeelte van de film wel veel goed, maar het dak gaat er niet helemaal af zoals in From Dusk till Dawn (er zit ook nog een leuke knipoog in naar The Thing wanneer het groepje overlevenden knoflook moeten eten om te bewijzen dat ze geen vampieren zijn). Het einde voelt jammer genoeg geforceerd aan waarbij Smoke nog een aantal leden van de Klan afknalt, om er toch nog een bepaalde boodschap in te steken.

Over het algemeen is het wel een degelijke film, maar de verwachtingen lagen toch wat hoger.

3*

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog iets van Brian De Palma had gezien en eigenlijk wel een kleine schande dat ik deze Sisters nog niet gezien had, want een Hitchcockiaanse thriller bezorgt mij altijd veel filmplezier.

De verwijzingen naar Hitchcock’s oeuvre zijn talrijk, maar De Palma weet het gewoon op een hoog niveau te brengen. De hele opbouw rond Danielle die de man naar haar appartement meebrengt na een tv-show is redelijk gezapig, maar net daardoor is de ontluiking van Danielle’s gespleten persoonlijkheid des te sterker.

Vanaf het moment dat de buurvrouw alles heeft opgemerkt vanaf de overkant van de straat, krijgen we een thriller voorgeschoteld waarbij je toch continu op het puntje van je stoel blijft zitten. Het moment waarop Grace op de zetel gaat zitten waar het lijk verstopt zit, is zo’n heerlijk Hitchcock moment, maar de typische split-screens van De Palma zijn ook een echte meerwaarde hier. De scènes die zich afspelen in het appartementsgebouw worden zo nog extra spannend gebracht en zeker wanneer de agenten nogal neerbuigend en traag te werk gaan terwijl de man van Danielle het lijk aan het wegwerken is.

De verdere speurtocht van Grace blijft best spannend en boeiend, alleen is de twist rond Danielle’s Siamese tweelingzus die de dominante helft bleek te zijn, geen verrassing. Gelukkig krijgen we een nog erg sterk slot dat zich afspeelt in de kliniek. Ook het eindshot waarbij de detective vanuit de elektriciteitsmast neerkijkt op de sofa waar het lijk verstopt zit, is een erg leuke afsluiter.

Brian de Palma in de regiestoel, muziek van Bernard Herrmann en een vrouw die een moord ziet gepleegd worden in een appartement aan de overkant. Meer is er voor mij niet nodig om er een erg geslaagde thriller van te maken.

4*

The Sixth Sense is weer zo'n typische film die ik ooit eens in mijn jeugd had gezien en sindsdien steeds aan mijn aandacht ontglipt is. Ik moet toegeven dat deze nog steeds terecht een klassieker is, want de film staat als een huis. Zelfs wanneer je het einde kent, is het een film die de hele speelduur boeiend is en dat is voornamelijk te danken aan de opbouw die ijzersterk is. We zijn toch al bijna een uur ver vooraleer we echt kennismaken met de gave van Cole, maar ondertussen werd er wel al een mooie spanningsboog opgebouwd. Nadien volgen er verschillende schrikmomenten, die wat mij betreft perfect in deze film passen. Nergens gaan de schrikmomenten er over, maar blijft het in de lijn van een psychologische thriller. Al blijft het natuurlijk wel vreemd dat het heel lang duurt vooraleer Crowe beseft dat hij dood is. Ergens had het beter geweest dat hij het wel wist, maar al lang vrede mee had genomen. Het resultaat voor de kijker zou hetzelfde geweest zijn, maar het zou wel iets geloofwaardiger overkomen.

Een terechte klassiekere die ik na veel te lange tijd nog eens herzien heb en me beter is bevallen dan op voorhand gedacht.

4*

Stevig drama dat er serieus inhakt en vooral de scènes bij Liam thuis zijn bijzonder pijnlijk om te zien, waarbij hij als een stuk vuil in de kelder wordt gedumpt. De scènes in de instelling komen realistisch over, maar na verloop van tijd had ik het wel gezien met het zoveelste opstootje tussen de gasten. De ingetogenere momenten konden mij veel harder raken, zoals wanneer Liam uithuilt bij Pauline en nadien zijn verliefdheid voor haar toegeeft. Naar het einde toe wordt het zelfs nog grimmiger met de moordtocht van Liam waarbij hij eerst Momo en nadien zijn ouders scalpeert.

3*