Opinions

Zeker en vast geen slechte film, maar de genialiteit die deze film tot een klassieker heeft gemaakt, is me volledig ontsnapt.

De pluspunten van Taxi Driver zijn de sfeer en de acteerprestaties (vooral die van Robert De Niro). Travis Bickle lijdt aan slapeloosheid en neemt daarom maar een baan als taxichauffeur. Daardoor krijgen we een prachtig beeld van de vuile, donkere straten, waar hij ’s nachts moet doorrijden.

Jodie Foster en Vooral Robert De Niro acteren op erg hoog niveau. De Niro speelt erg overtuigend de rol van een eenzame taxichauffeur en zet hiermee misschien één van zijn beste prestaties neer. Legendarisch is natuurlijk zijn oneliner: You talking to me? You talking to me ?” Ook chapeau voor Jodie Foster, die toen nog erg jong was, maar toen al erg veel in huis had.

Tot daartoe alles goed en wel, maar het grote minpunt was voor mij het hele verhaal op zich. Ik kan moeilijk zeggen dat het verhaal me echt heeft weten te boeien. Na een tijdje dacht ik van: “Waar gaat die film nu eigenlijk over?” Daar heeft Scorsese me toch in teleurgesteld, want hij heeft toch een heel pak goede films geregisseerd. Het mooiste moment uit de film was ongetwijfeld de eindscène. Hij vermoordt de pooier en nog een paar andere mannen en weet zo iris te redden. De manier waarop die scène gefilmd is, is echt verbluffend.

Taxi Driver is absoluut geen slechte film, maar toch wel overgewaardeerd. 3*

In een poging om wat bij te benen in de Aziatische cinema heb ik me nog eens laten onderdompelen in een film van Kurosawa. Dit is nog maar mijn derde Kurosawa, maar wel weer een toppertje.

Kurosawa weet gedurende ruim 2 uur en 20 minuten er een ontzettend spannend geheel van te maken. Dat het eerste deel zich de hele tijd op dezelfde plaatst afspeelt, maakt het extra boeiend en erg sfeervol. De woonkamer die afgesloten was met de gesloten gordijnen, de enorme hitte,...het gaf toch een speciaal beklemmend sfeertje. Ook heerlijk om te zien hoe de politie over de vloer moest kruipen om uit het zicht te blijven wanneer de gordijnen open moesten blijven. Heel erg eenvoudig allemaal, maar erg effectief om de spanning op te bouwen. Het tweede gedeelte is ook behoorlijk straf met de zoektocht naar de ontvoerder. Ik denk niet dat ik ooit zo'n gedetailleerd politieoverleg gezien heb in films en Kurosawa weet het allemaal op zo'n spannende manier te brengen.

Ik moet dringend werk maken om meer te zien van Kurosawa, want deze High and Low is alvast een toppertje.

4*

Erg sterke thriller van Amenábar.

Tesis doet erg veel denken aan 8MM, maar deze vind ik ietsje beter uitgewerkt. De spanningsboog wordt al meteen opgetrokken bij de dood van de professor die de snuff tape te zien krijgt. Vanaf dan zat ik tot op het einde op het puntje van mijn stoel. De scène waarin Angela en Chema op onderzoek gaan in de kelders, is wat mij betreft het hoogtepunt uit de film. Tot op het einde liet Amenábar me in het ongewisse wie nu uiteindelijk de dader was.

4*

Ik was aan het twijfelen tussen Thelma en The Worst Person in the World van Joachim Trier en uiteindelijk ben ik voor deze Thelma gegaan.

Trier maakt gebruik van de gekende horrortrucjes om tijdens de opbouw een spanningsboog te creëren. De ouders met hun extreem controle gedrag tegenover Thelma zorgen voor een onaangenaam gevoel, hier en daar komt er een zwerm vogels voorbij en ook de lampen vallen soms even uit.

redelijk cliché dus en bijzonder wordt het echter nooit en een nieuwigheidje heb ik ook niet echt ontdekt. Wat dat betreft ben ik op mijn honger blijven zitten. Een horror zou ik dit niet noemen, maar eerder een psychologische thriller met veel gelijkenissen met Carrie en wat religieuze symboliek.

2*

Ridley Scott heeft met deze Thelma & Louise een prima roadmovie afgeleverd. In de eerste plaats is dat te danken aan de performances van Susan Sarandon en Geena Davis. Hun verschillende karakters passen uitstekend bij elkaar en vullen elkaar prima aan. Susan Sarandon zie ik meestal niet graag spelen, maar hier doet ze het erg goed. De verschillende bijrollen worden ook goed ingevuld door Pitt, Madsen en Keitel, maar die laatste wordt misschien wat te weinig gebruikt.

De film dreigde wel op een bepaald moment eventjes in te zakken wanneer Madsen het geld komt afleveren, zodat de dames hun trip naar Mexico konden verder zetten, maar gelukkig laat Ridley Scott het niet te lang stilvallen en houdt hij het tempo erin door de film lekker over the top te laten gaan. De situatie loopt steeds verder uit de hand wanneer Pitt met het geld ervandoor gaat en Thelma een winkel overvalt en wanneer ze een agent opsluiten in de koffer en nadien een vrachtwagen laten exploderen. het onvermijdelijke einde zat er wel een beetje aan te komen, maar wat mij betreft is dit een betere keuze dan wanneer ze in Mexico zouden aankomen.

Erg vermakelijke roadmovie met een hoog tempo, goede performances en ook de mooie plaatjes van de typische Amerikaanse landschappen mogen niet ontbreken.

Stevige 3.5*

Leuke 80’s filmpje van John Carpenter dat het vooral moet hebben van de enorme B-film gehalte. Het acteerwerk is erg pover en vooral onze held Roddy Piper komt over als een enorme houten klaas, maar in dit soort filmpjes kan ik er nog mee leven. Hoewel met een Kurt Russell bijvoorbeeld het niveau van de film een pak hoger zou zijn. Zijn compagnon Keith David is van geen beter hout gesneden, maar de combinatie werkt wel en de lang uitgesponnen vechtscène tussen hun is toch ook iets bijzonders om te bekijken.

Voor de rest is het leuk vermaak waarbij de aliens vermomd als mensen de wereld leiden, al had de bril misschien wat sneller mogen gevonden worden. De scènes waar Piper kennis maakt met de bril in de supermarkt en de bubblegum-scène nadien zijn wel de leukere uit de film.

3*

Op één of andere manier sprak het plot van deze They Shoot Horses, Don't They? me wel erg aan. Een dansmarathon waarbij de deelnemers het zolang mogelijk moeten uithouden, zou ongetwijfeld een boeiende escalatie en climax opleveren. Op zich zit het allemaal wel goed in elkaar, want Pollack weet een bevreemdend en beklemmend sfeertje te creëren. De lichamen die zich voortslepen op de dansvloer, de deelnemers die mentaal en fysiek lijden, de toeschouwers die hier blijkbaar plezier in weten te scheppen,... het draagt allemaal bij aan een sterke sfeer.

Jammer genoeg vond ik de personages niet sterk genoeg om deze film te dragen. Op één of andere manier had ik geen enkele sympathie met één van de deelnemers en ze slaagden er ook niet in om echt iets interessants toe te voegen.

3*

Threads is nu niet bepaald een typische woensdagavondfilm om lekker bij in de zetel te zakken. Er wordt een erg deprimerend beeld geschetst van de mogelijke gevolgen van een nucleaire aanval, maar het wordt wel op een indrukwekkende manier gebracht. In het eerste deel is de onderhuidse spanning erg aanwezig. Iedereen houdt de dreiging en de mogelijke aanval angstvallig in de gaten. Er wordt volop gehamsterd en instructies over hoe men lijken moet bewaren en begraven, worden aan de bevolking meegedeeld,.. en daartussenin probeert een jong koppel zich nog staande te houden met enig toekomstperspectief.

De scène met de nucleaire aanval is niet minder dan indrukwekkend te noemen. De chaos, de ontreddering,... maar ook wat nadien volgt is beklijvend met de verkoolde lichamen langs de weg en de bevolking dat er alles aan doet om te overleven. Ik heb geen idee wat de gevolgen van een dergelijke nucleaire aanval kunnen zijn, maar in ieder geval kwam het allemaal erg realistisch over. De documentaire achtige stijl draagt natuurlijk wel bij aan het realistische beeld dat wordt geschetst en is wat mij betreft een erg goede keuze om de film op deze manier te brengen.

4*

Van Lukas Moodysson had ik 3 films gezien en die waren mij alle 3 erg bevallen (Lilja 4-ever voorlopig als beste) en ik was benieuwd of de 4e van een even hoog niveau zou zijn.

Het antwoord is dat deze Tillsammans niet het niveau haalt van Lilja 4-ever, Mammoth of Fucking Åmål. Erg is dat niet, want Tillsammans is gewoon een fijn filmpje geworden. De gebeurtenissen die we voorgeschoteld krijgen in de commune zijn best leuk, grappig en ontroerend bij momenten. De verhaallijn tussen het meisje en de buurjongen vind ik het mooiste dat we te zien krijgen en Erik, de meest extreme van de bende, vind ik dan weer het irritantste personage. Uiteindelijk kon het geheel mij niet altijd even hard raken, maar het is wel best vermakelijk om eens gezien te hebben. Het einde waarbij iedereen gezellig in de sneeuw aan het voetballen is, gaat er misschien een tikkeltje over.

3.0*

So they call me Concentration Camp Ehrhardt?

Wat een heerlijk satirische oorlogskomedie is dit geworden. Vooral de scherpte van de grappen viel me enorm op (en bevielen me ook enorm). Dat Lubitsch met een aantal grappen op de proppen komt (So they call me Concentration Camp Ehrhardt? - we do the concentrating and the Poles do the camping), is toch wel verwonderlijk voor een film uit 1942. Ik kan best begrijpen dat dit toen erg gewaagd was.

To Be or Not to Be is ook enorm vlot geschreven en verveelt op geen enkel moment. Het is eigenlijk een aaneenschakeling van erg geslaagde geslaagde komische scènes. Vooral de openingsscène met het theathergezelschap en de scène waarin Siletsky in de val gelokt wordt, steken er wat mij betreft bovenuit. Ook de manier waarop de spot gedreven wordt met de Nazi's is heerlijk gedaan. Vooral het typetje Kolonel Erhardt komt er niet goed vanaf, maar is echt wel hilarisch. Ook Jack Benny en Carole Lombard doen het uitstekend in hun rollen.

4*

I have a feeling that tonight you're going to see one of the Riviera's most fascinating sights.

Mijn Hitchcock-collectie is jammer genoeg nogal vrij beperkt met vijf titels (zijn grote vier en The Birds), dus daar moest eens snel verandering in komen. Deze week heb ik alvast deze To Catch a Thief en Marnie aangeschaft en gisterenavond was het al meteen de beurt aan To catch a Thief.

Dat To Catch a Thief niet tot de allerbeste films van Hitchcock wordt gerekend kan ik ergens wel begrijpen, maar hij hoefde zich hiervoor absoluut niet te schamen, want dit is nog altijd van een erg hoog niveau. Het verhaal is natuurlijk niet één van de meest hoogstaande plots die we al zijn tegen gekomen in films, maar Hitchcock weet wel weer de juiste sfeer neer te zetten. Het mysterieus randje rond de diamantendiefstallen door De Kat heeft weer die typische Hitchcock sfeer die ik meer en meer begin te waarderen. Alleen is het jammer dat het einde niet echt meer een verrassing is doordat John Robie op een bepaald moment een briefje leest van Germaine die “toevallig” in haar mandje was beland en ook door de dood van Faussard was de verrassing voor een deel weg. Eigenlijk is dat het enige minpuntje dat ik kan bedenken, want voor de rest staat deze film als een huis met een paar fraaie scènes. Vooral de achtervolgingsscène op Grant en Grace Kelly zal me nog lang bijblijven. Niet alleen omdat die Scène op zich al erg sterk is met op het einde de botsing met de kip, maar ook omdat Grace Kelly op diezelfde weg is verongelukt. Zeer triestig verhaal. Ook de eindscène op het dak is er eentje om in te kaderen, maar zoals ik al zei kwam die climax niet echt als een verrassing aan. Verder heeft Hitchcock de perfecte locatie gevonden aan de Franse Riviera. Langs de ene kant heeft de film een mysterieus kantje, maar anderzijds ziet het er ook erg romantisch uit.

Prima werk weer van Hitchcock, maar de grootste kracht van de film zit hem in het duo Cary Grant – Grace Kelly. Ik vond Grant al geweldig spelen in North by Northwest en hier doet hij dat nog eens over. Zijn rol uit North by Northwest is best vergelijkbaar met de rol die hij hier speelt. Iemand die in een lastige situatie is terechtgekomen en door zowat iedereen op de hielen wordt gezeten. Ik kan hem vooral waarderen door zijn heerlijk sarcasme, zoals in de scène waar hij in zijn villa luncht met Hughson. Daar was hij heerlijk op dreef. Sowieso een acteur waar ik nog wel meer van wil zien, maar ook van Grace Kelly kan ik niet genoeg krijgen. Het is nochtans maar de tweede keer, na Rear Window dat ik Kelly aan het werk zie, maar toch staat ze bij mij bovenaan het lijstje van favoriete actrices. Ze had niet alleen een oogverblindende schoonheid, maar ze had ook erg veel talent en ze straalde zoveel passie uit. De combinatie Grant – Kelly vond ik ook een tikkeltje beter dan Stewart – Kelly in Rear Window. Het blijft toch erg jammer dat ze niet het maximale uit haar carrière heeft gehaald en ook nog eens op een veel te jonge leeftijd is overleden. Ach ja, de chemie tussen de twee is prachtig en ze zijn samen dan ook een geweldig duo voor deze film, maar ook de bijrollen worden vrij goed ingevuld. Zeker Jessie Royce Landis doet het aardig als de moeder van Grace Kelly. Eerlijk gezegd heb ik het niet zo voor de moederfiguren die Hitchcock geregeld in zijn films stopt, uitgezonderd Psycho dan maar dat is dan weer een ander geval. De moeder uit North by Northwest was nog op het randje, maar die uit The Birds was echt ergerlijk. Ook John Williams speelt voortreffelijk als Hughson en het Franse meisje deed het eigenlijk ook prima.

Dat To Catch a Thief niet dezelfde status heeft als Hitchcock’s grootste films is ergens wel te begrijpen, maar is daarom niet minder genietbaar. De stijl van Hitchcock is duidelijk herkenbaar met het mysterieus verhaal, de romantiek tussen de twee hoofdpersonages en natuurlijke de prachtige cinematografie. Cary Grant en Grace Kelly spelen gewoon uitstekend en vormen een fantastisch duo. Enige vorm van kritiek is dat de climax niet echt meer als een verrassing aankomt, maar dat kon de pret alvast niet drukken.

4.5*

De stijl van Almodóvar is me ondertussen wel bekend met de mooie, warme kleuren en thema’s die in principe zwaarwichtig zijn, maar op geen enkel moment zo aanvoelen. We krijgen nogal wat drama’s te verwerken op een korte tijd van 100 minuten van een moeder die haar zoon verliest in een auto-ongeluk tot een non die zwanger raakt door een travestiet en seropositief blijkt te zijn en sterft bij de bevalling.

Ook thema’s als drugs, prostitutie en alzheimer komen aan bod en hoewel het allemaal onderhoudend en aangenaam is om te volgen, vroeg ik me af of er niet te veel op één hoop werd gegooid en of de juiste gevoelens worden bespeeld. Soms werd het wat te makkelijk en luchtig voorgesteld, waardoor het echte dramatische effect wat ontbrak. De personages zijn best vreemd, maar wel leuk om te volgen en ze geven kleur aan de film. Ook de verwijzingen naar A Streetcar Named Desire en All about Eve (nochtans niet mijn favoriete films) geven een leuke toegevoegde waarde.

Ik houd er een dubbel gevoel aan over, maar Almodóvar komt er nog vanaf met een voldoende.

3*

Tôkyô Monogatari is toch een film met een zekere status, maar het heeft me allesbehalve weten te overtuigen. Het is de tweede film van Ozu die ik gezien heb na Banshun en we krijgen ook hier een erg saai familiedrama te zien. Een ouder echtpaar gaat op bezoek bij hun kinderen in Tokyo, maar niemand heeft echt tijd om met hun bezig te zijn. Enkel de vrouw van hun overleden zoon lijkt nog wat tijd voor hun vrij te willen maken. Bij hun terugkeer naar huis wordt de moeder ziekt en komt nadien te overlijden, maar op geen enkel moment ben ik echt ontroerd geraakt door de gebeurtenissen. Ik kan me moeilijk inleven in dit soort van Aziatische films waarbij de acteurs altijd wat glimlachen en knikken. Het lijkt alsof ze niets anders kunnen en na verloop van tijd wordt het wel vrij eentonig en vervelend. Ik denk dat ik dit soort films toch voor een poos aan de kant ga houden.

1.5*

De Aziatische film is bij mij nogal een serieuze blinde vlek en zeker de Japanse animatie. Het was alweer meer dan 10 jaar geleden dat ik deze My Neighbor Totoro had gezien en ik was benieuwd of de score van 4* nog overeind zou blijven.

Het begin is wel eventjes wennen aan de schreeuwerige kinderen en ook de rest van de film blijft dit toch wel een kleine storende factor. Maar zoals bij zoveel zaken raak je dit na een tijdje wel gewoon. Verder is het gewoon een prima feel-good film die gedurende de hele speelduur weet te boeien. Het begint al bij de dustbunnies die iets erg mysterieus hebben. Het personage Totoro is dat ook, maar is tegelijkertijd ook gewoon erg lief. De scène aan de bushalte was eigenlijk het enige dat ik me nog echt goed kon herinneren en het heeft ook bij een tweede kijkbeurt veel indruk nagelaten en is wat mij betreft het hoogtepunt van de film.

De score van 4* blijft wel niet overeind. daarvoor is het net niet speciaal genoeg.

3.5*

De humor is best wel flauw, maar Top Secret is wel een stuk beter dan Airplane. Op de gekende manier worden er een hele hop komische momenten op de kijker afgevuurd en uiteraard zitten er een heel aantal slechte tussen. Toch heb ik me hiermee best kunnen vermaken, want er zitten wel een aantal erg geslaagde momenten tussen. Het begint al erg leuk met de Duitser bovenop de trein die zomaar even de hele brug sloopt en rustig blijft staan, maar ook momentjes zoals de man met de megafoon in het restaurant zijn erg geslaagd. Er zitten natuurlijk een hele hoop grappen tussen waar ik weinig humor in zag, maar over het algemeen heb ik me hiermee kunnen vermaken.

2.5*

Ik wil weten dat als het kot ooit echt in de fik staat, iemand mij naar de nooduitgang brengt.

Normaal gezien ga ik zelden naar de cinema, maar gisteren was daar toch eens verandering in gekomen, omdat een paar vrienden lang bleven aandringen. Mijn voorkeur ging uit naar The Descendants, maar de rest van de groep verkoos deze Vlaamse film van Nic Balthazar boven de film met vele Oscarnominaties.

Het verhaal rond die euthanasiewet sprak me eerlijk gezegd niet meteen aan om deze film te gaan zien, maar de cast met Koen De Graeve en Geert Van Rampelberg kon me op dat moment enigszins bedaren. Daarom een dikke chapeau voor Nic Balthazar om zo’n knappe dramafilm op het doek te toveren, waar ook nog eens luchtige en grappige momenten in voorkomen, zoals de scènes aan zee, in de rolstoelwinkel of in het Chinees restaurant. Oké, dat laatste is misschien wel een beetje flauw en niet echt origineel, maar het zorgt er wel voor dat het af en toe luchtig en niet te dramatisch wordt. Zijn debuutfilm Ben X heb ik nog steeds niet gezien (waarschijnlijk zit het onderwerp daar ook voor iets tussen), maar dit smaakt zeker naar meer. Gelukkig laat Balthazar zich niet vangen door het hoofdpersonage meteen ziek te laten worden, maar eerst de introductie grondig te verzorgen met een aantal scènes waar de vriendschapsbanden duidelijk worden aangetoond. Gelukkig, want als die kennismaking er niet zou zijn geweest, dan zou volgens mij de rest van de film zeker en vast niet hetzelfde effect gehad hebben die ze nu wel had. Verder zakt de film nagenoeg geen enkel moment in elkaar en worden de dramatische, meeslepende scènes afgewisseld met enkele komische fragmenten. De hoogtepunten van de film zijn ongetwijfeld de speech van Speck en de euthanasie zelf, maar ook de scène waar Mario zijn sterfdatum bekend maakt is best aangrijpend.

De cast was, zoals ik hierboven al zei, een goede reden om de film te gaan zien. Koen De Graeve, Geert Van Rampelberg, Lotte Pinoy en Iwein Segers. Allemaal acteurs die ik graag aan het werk zie. Heerlijke cast die in de eerste plaats wordt gedragen door Koen De Graeve, die hier de rol van MS - patiënt op zich neemt. Eerlijk gezegd, ik had toch een klein beetje mijn twijfels bij Koen De Graeve, omdat ik hem nu eenmaal gewoon ben in minder serieuze rollen, zoals in Van vlees en bloed, De Ronde en De Helaasheid der Dingen, maar hierbij zijn mijn twijfels volledig weggeveegd. Hij zet zijn rol op een indrukwekkend overtuigende manier neer. Ook zijn fysieke metamorfose is vrij indrukwekkend te noemen. In tegenstelling tot Matthias Schoenaerts in Rundskop moest hij nu wel ongeveer hetzelfde gewicht verliezen, waardoor zijn ziekte nog geloofwaardiger overkomt. Niet alleen lof voor De Graeve, maar ook Van Rampelberg doet het zeer goed. De rollen die hij meestal toegewezen krijgt stellen vaak niet veel voor, maar deze rol is wel van een heel ander gehalte en hij hoeft absoluut niet veel onder te doen voor De Graeve. Ook de combinatie De Graeve - Rampelberg vond ik erg geslaagd met enkele fraaie dialogen en het feit dat ze in het echte leven ook goed bevriend zijn zal daar wel voor iets tussen zitten. In de bijrollen is het vooral Iwein Segers die eruit springt met zijn personage Speck. Ik kende hem vooral als stand-up comedian, maar het is wel leuk om hem eens in een film bezig te zien. Gelukkig kreeg hij een rol waar hij zich volledig in mocht uitleven, want anders was het volgens mij compleet fout gegaan. Soms was zijn zwarte humor er een tikkeltje over, maar dat maakte hij ruimschoots goed met zijn afscheidsspeech. Één van de mooiste scènes van de film.

Sterke Vlaamse drama rond de euthanasiewet. Eerlijk gezegd wist ik niet dat er 10 jaar geleden een strijd is gevoerd om die wet in België in te voeren, wat het natuurlijk een pak interessanter maakt om de film te volgen. Verder is de cast van een hoog niveau met een topprestatie van Koen De Graeve.

Een dikke 4*

Toto le Héros is een erg aardige debuutfilm van Jaco Van Dormael. De vertelstructuur waarbij de oude Thomas terugblikt op zijn leven is erg knap gedaan. Het geeft toch altijd een extra lading aan een film mee als het vanuit een soort van nostalgische blik wordt verteld. Het ouderentehuis waar Thomas overigens in verblijft, heeft meer weg van een gevangenis en gaf toch wel iets speciaals aan de film.

Qua sfeer en tempo zit het erg goed en ondanks de triestige gebeurtenissen in het leven van Thomas weet Van Dormael het erg luchtig te brengen. Vooral de 2 delen met de jonge en volwassen Thomas konden me erg bekoren met verschillende leuke en ontroerende momenten. De opmerking van Thomas over de groei van de borsten van Alice dat in de krant heeft gestaan, vond ik een erg leuke. Ook de momenten tussen zowel de jonge als de volwassen Thomas en zijn broer Cèlestin waren vertederend om te zien. Bovendien wordt er erg sterk geacteerd door iedereen, maar vooral de kinderen mogen een dikke pluim op hun hoeden steken.

Het laatste deel met de oude Thomas vond ik net wat minder geslaagd. De toon is helemaal anders en er zit ook wat meer vaagheid in. Tussen de fase van volwassen Thomas die vertrekt bij Evelyne en de oude Thomas in het ouderentehuis is niets geweten van zijn leven. Waarom dat Thomas Evelyne heeft verlaten, was me ook niet echt duidelijk.

In ieder geval wel een geslaagde debuutfilm van Van Dormael. Een 4* ga ik er net niet aan geven, maar het komt wel dicht in de buurt. Bij deze is Le Huitième Jour opgeschoven in mijn to-see lijst.

3.5*

Beste deel van de 3

Toy Story 3 is een waardige afsluiter voor een mooie reeks. Ik zou het dan ook jammer vinden als er nog een vierde deel zou komen. Op het einde van de film had ik echt het gevoel dat het ‘het einde’ was. Andy gaat naar de universiteit en geeft zijn speelgoed af aan een klein meisje. Voor mij is dit het perfecte einde van een mooie reeks.

Het derde deel vind ik grappiger dan de voorbije 2 delen. Zoals de scènes waar Buzz plots Spaans begint te spreken en Potatohead eerst verandert in een tortilla en daarna in een friet. Ook zaten er een paar leuke figuurtjes tussen, zoals de megababy en de aap uit het kinderdagverblijf.

Deel 3 is ook emotioneler dan deel 1 en 2. Wanneer de poppen in de verbrandingsoven terechtkomen en elkaars hand geven, dacht ik echt dat het gedaan was. Maar dat was buiten de 3 ruimtewezentjes gerekend, die hen uiteindelijk nog weten te redden. Ook het einde was natuurlijk aangrijpend. Andy die (voorgoed?) afscheid neemt van zijn speelgoed.

Verder mocht de gebruikelijke portie avontuur niet ontbreken. De openingscène met de trein vond ik verbluffend sterk. Verder was het kinderdagverblijf goed gevonden, dat sterke gelijkenissen vertoonde met een gevangenis.

Sterke afsluiter van een mooie reeks. 4*

The Train is een zeer degelijke oorlogsfilm dat het voornamelijk moet hebben van een aantal sterke actie en sabotage-scènes. Het bombardement op het station is erg spectaculair en prachtig gefilmd, maar ook de scène waarin de Fransen erin slagen om de trein terug naar het beginpunt te brengen, is erg knap gedaan. Het einde waarbij de gijzelaars neergeschoten worden en de kisten met schilderijen buiten liggen, geeft wel een wrange nasmaak, maar pas perfect als afsluiter bij deze film. De hele film lang speelt het dilemma of al die kunst wel een mensenleven(s) waard is en geeft stof tot nadenken.

3*

Draak van een film.

Ergens had ik toch nog gehoopt een leuke horrorkomedie mee te pikken, want een paar dagen geleden heb ik Trick ‘r Treat ( een horrorkomedie waar ik niet veel van verwachtte) gezien en dat was me nog erg goed bevallen. Dus nam ik toch maar de keuze Transylmania te bekijken, maar soms zijn Er zijn zo van die keuzes die je denk ik heel je leven gaan achtervolgen... Want wat een rotslechte film is dit!


Het verhaal op zich stelt erg weinig voor, maar van zulke films verwacht ik dan ook niets anders. Het zijn vooral de grappen die van een ongekend laag niveau zijn. Neem nu bijvoorbeeld de grap met de kruisboog. De vampierjager is niet echt handig met zijn kruisboog en schiet een pijl in zijn been, waarna hij zegt: “It’s just a flesh wound”. Grappig kwam het helemaal niet over en bovendien is het ook nog eens gepikt uit de legendarische scène van Monty Python and the Holy Grail. Of neem nu die andere grap waarbij het lichaam van één van de studentes uit elkaar valt of in het begin waar de penis klem komt te zitten tussen de laptop. Originaliteit is dus al serieus ver te zoeken. Het enige dat nog ietwat leuk was, was eigenlijk de scène waar de Aziatische student aan het dansen is met het hoofd van een medestudente waaruit een hele chaotische toestand ontstaat.

De acteerprestaties zijn kort en bondig samen te vatten: Rotslecht! Van zulke film had ik dan ook niet anders verwacht, maar toch hoopte ik dat er een leuk personage aanwezig zou zijn die het lijden ietwat kon verzachten. Neem nu bijvoorbeeld dat klein mannetje met zijn hoge stemmetje die voor decaan speelt en zijn dochter met de enorme bochel. Man, man, man, waar blijven ze dat soort mensen toch halen.

0.5* voor dit gedrocht is precies een half punt te veel naar mijn goesting.

Voor mij stond deze The Treasure of the Sierra Madre te boek als één van mijn favoriete avonturenfilms en ik was benieuwd of het bij een herziening nog steeds zo hoog zou scoren.

En het antwoord is dat deze nog steeds één van de beste avonturenfilms is die ik gezien heb. Het begint al meteen erg sfeervol met de scènes waarin we kennismaken met Dobbs in het dorpje. Wat me deze keer ook opviel, is dat het tempo erg hoog ligt. Vanaf het moment dat de 3 mannen op zoek gaan naar het goud, valt het geen enkel moment meer stil.

Ik was eigenlijk al vergeten hoeveel geweldige scènes deze film wel niet bevat, want ik dacht dat het voornamelijk over het wantrouwen tussen de 3 mannen ging. Natuurlijk is dit ook een belangrijk onderdeel en levert dit erg spannende momenten op tussen de 3 mannen, maar we krijgen veel meer te zien dan dat alleen. De beste scène is ongetwijfeld deze waarin de bandieten hen proberen te overvallen. Het shot waarbij we de bende in de verte zien afkomen, is pure klasse en gedurende de hele speelduur krijgen we prachtige beelden zien van de landschappen.

Qua acteerprestaties is dit ook genieten geblazen. Humphrey Bogart steelt hier absoluut de show met zijn personage dat meer en meer wantrouwig wordt tegenover de andere mannen. Niet alleen Bogart speelt hier de pannen van het dak, want ook Walter Huston zet hier een sterke prestatie neer als de oude goudzoeker Howard. Hij is diegene de aan het drietal de nodige schwung geeft met zijn energie en enthousiasme. De rol die Tim Holt vertolkt lijkt misschien de minst belangrijke van de 3, maar zijn personage was misschien diegene waar ik het meeste sympathie voor had, omdat hij nooit overhaast beslissingen nam en het hart op de juiste plaats had (hij wou een deel van zijn opbrengst aan de vrouw van de overleden '4e man' schenken).

Ik ben blij dat ik deze na lange tijd nog eens herzien heb, want het was weer genieten van de eerste tot de laatste minuut. Het einde waarbij al het goud weggewaaid is, past perfect bij deze film die bij momenten cynisch is. De score van 4.5* blijft makkelijk overeind.

4.5*

Ik ben best wel een fan van Steve Buscemi, maar in de meeste van de films die ik van hem gezien heb, speelt hij een bijrol. Leuk om hem eens in de hoofdrol te zien spelen, want hij weet de film echt wel te dragen. Jammer genoeg is het eentje geworden die ik waarschijnlijk snel zal vergeten, want echt memorabel is het allemaal niet. Enkel het laatste halfuur wanneer de verhouding ontstaat tussen Tommy en de minderjarige Debbie wordt het pas echt interessant. Verder stelt het toch allemaal te weinig voor.

2.5*

Dit is de eerste van Ruben Östlund die ik gezien heb, maar het is wel meteen een leuke kennismaking. Met deze Triangle of Sadness levert hij een erg leuke satirische komedie af over klassenverschillen en rollenpatronen.

De film heeft een stevige speelduur van 2 uur en een half, maar het is werkelijk voorbij gevlogen. Het begint al meteen erg leuk met de jonge influencers Carl en Yaya die op restaurant in een ruzie belanden over wie de rekening moet betalen. Het is een stuk dat een tijdje doorgaat tot ze toekomen in het hotel, maar ik zat in ieder geval meteen gefascineerd te kijken.

Het tweede deel van de film dat zich afspeelt op het cruiseschip is wat mij betreft het sterkste deel van de film. Hier worden de influencers en de andere rijken heerlijk op de hak genomen. Het begint allemaal nog vrij rustig met brave humor, maar bij de captain’s dinner gaat het hek pas echt van de dam met een kotsfeest dat losbarst. Ook de humor tussen de Rus en de kapitein (Woody Harrelson) over het communisme-kapitalisme kan ik erg appreciëren.

In het derde deel verandert de film wat qua humor en toon, maar hoeft zeker niet onder te doen voor hetgeen we reeds te zien gekregen hebben. De machtsverhoudingen worden volledig op zijn kop gezet waarbij de kuisvrouw de touwtjes in handen krijgt en het rijke volk haar moeten gehoorzamen (Carl moet zich zelf laten prostitueren om eten te krijgen). Enkel het einde kon me niet helemaal bekoren. Abigail (de schoonmaakster) zou Yaya neergeslagen hebben met een steen wanneer ze een resort ontdekt hebben op het andere deel van het eiland. Op zich wel logisch, want zij voelt zich machtig en wilt dit niet afgeven door naar het normale leven te gaan, maar waarom begint Carl plots als een wilde door het bos te rennen?

Soit, ik heb me erg geamuseerd met deze Triangle of Sadness en ben meteen benieuwd geraakt in Th Square.

4*

Leuke Horrorkomedie

Zo stond het toch in ieder geval vermeld in mijn programmaboekje van prime. Dat je het verhaal niet al te serieus hoef te nemen wordt al snel duidelijk in de openingsscène, maar nog meer wanneer de jongen moet kotsen van het snoep van de seriemoordenaar Steven Wilkins. De eerste paar minuten zorgen dan ook voor een heerlijke Halloweensfeer die de film nooit echt verlaat. Die donkere straten, de pompoenhoofden en dergelijke halloweenversieringen zijn erg sfeervol en deed me vaak denken aan de Halloweenreeks met Michael Myers. Ik meende in het begin van de film een personage gezien te hebben die zich verkleed had als Michael Myers. Het kon ook iemand anders geweest zijn, maar soit, qua sfeer zat het dus heel erg goed.

Eerlijk gezegd had ik een zwak verhaal verwacht, maar wonder boven wonder zijn de 4 aparte verhaaltjes redelijk tot goed. In het begin dacht ik niet dat de 4 verhaaltjes iets met elkaar te maken hadden, maar uiteindelijk liepen ze op het einde toch wat in elkaar. De 2 verhaallijnen die er toch bovenuit steken zijn die van de vader die een seriemoordenaar blijkt te zijn en die van zijn buurman op het einde. Zoals ik al zei valt de film op geen enkel moment serieus te nemen, want de geloofwaardigheid is vaak erg ver te zoeken. Neem nu de verhaallijn met de groep vrouwen die plots in vampiers veranderen en daarna hun huid aftrekken om in weerwolven te veranderen. Dat verhaallijn was op zich al het minst interessant, maar die scène ging voor mij toch iets te ver. Niet dat de rest van de film zoveel geloofwaardiger overkomt, zoals die scène met de buurman die wordt aangevallen door een mannetje met een pompoenhoofd. Eerst wordt hij neergeschoten, kruipt zijn hand over de vloer en springt weer op zijn lichaam om hem terug tot leven te wekken. Ach, misschien slaat heel het verhaal kant noch wal maar eigenlijk boeit dat niet want Michael Dougherty (zijn debuutfilm blijkbaar) weet er een leuk en spannend geheel van te maken.

Zulke films staan meestal garant voor irritante personages, maar toegegeven, in Trick ‘r Treat valt daar weinig op aan te merken. Integendeel zelfs, sommige personages vond ik gewoon geweldig, uitgezonderd de groep vrouwen. Dylan Baker is nu niet meteen een wereldacteur, maar hier is hij perfect gecast als Steven Wilkins en doet hij het voortreffelijk. Dat geldt trouwens ook voor Brian Cox, die het personage Mr. Kreeg sterk weet neer te zetten. De rest van de cast springt nu niet meteen in het oog, niet op een positieve maar ook niet op een negatieve manier.

Al bij al is Trick ‘r Treat een vermakelijke horror/komedie geworden, dankzij de donkere sfeer, een paar leuke personages en wat aardige momenten. Iets goorder en luguberder mocht, maar was zeker niet noodzakelijk. Verwissel de verhaallijn van de groep vrouwen met een evenwaardige verhaallijn en hij kreeg een nog hogere score.

3.5*

Normaal gezien laat ik wat meer tijd tussen het kijken van films van een bepaalde regisseur, maar Trois Couleurs Bleu was me erg goed bevallen, waardoor ik meteen zin had voor het tweede deel.

Nu vind ik dat er weinig verband is met het eerste deel en de films staan toch redelijk veel op hun eigen (behalve dat Kieslowski blijkbaar iets heeft met oudere mensen die met moeite hun glazen flessen in de glasbak krijgen). Visueel vind ik Blanc minder dan Bleu. Het kleurgebruik van het blauw vond ik erg sterk in het eerste deel en dat was in dit deel toch minder het geval met de witte kleur. De witte kleur wordt veel minder opvallend gebruikt, behalve de scènes in de sneeuw en verder is het cinematografisch ook wat saaier dan Bleu.

Verhaaltechnisch vind ik het dan weer wel een sterke film en ook de acteerprestaties zijn ook erg goed. Het verhaal rond de wraak van Karol is minder symbolisch en makkelijker te begrijpen dan Bleu. Het is ook wat luchtiger door de humor die op bepaalde momenten aanwezig is, zoals Mikolaj die doodleuk vertelt dat zijn vriend in de koffer zit. Al verloopt het plannetje van Karol om zijn eigen dood in scène te zetten wel heel erg makkelijk, maar soit.

Al had ik wel op iets meer screentime van Julie Delpy gehoopt, want het blijft toch een geweldige en prachtige actrice. De manier waarop ze haar bitcherig personage neerzet, zorgt ervoor dat je meteen sympathie krijgt voor Karol.

Het is iets minder indrukwekkend allemaal dan Bleu, maar nog steeds een goede film. Het is ook weer lekker compact allemaal zonder onnodige extra zijsprongetjes of overbodige scènes. Ik ben in ieder geval benieuw naar het laatste deel.

3.5*

Mijn kennismaking met Krzysztof Kieslowski was niet meteen een hoogvlieger met La Double Vie de Véronique, maar deze film is me een stuk beter bevallen. Zo zie je maar dat je niet te snel conclusies mag trekken na 1 film van een bepaalde regisseur.

Het is in de eerste plaats qua cinematografie dat hij me nu weet te overtuigen. De kleur blauw is volop aanwezig in deze film en dat levert enkele fraaie scènes op. Vooral de momenten in het zwembad zijn erg mooi, maar ook bijvoorbeeld wanneer Olivier binnenkomt bij Julie en zij hem vraagt om zich uit te kleden. Al had ik af en toe het gevoel dat het ietsje meer mocht zijn, want halverwege de film worden die momenten iets schaarser. In ieder geval vind ik het een prachtige kleur om in films te gebruiken, want het geeft een erg rustgevend gevoel. Sowieso zit de film vol met mooie shots en observaties zonder dat de blauwe kleur daarvoor nodig is.

Ook qua drama kon me dit erg bekoren. Er zal wel veel symboliek terug te vinden zijn in deze film zonder dat ik daar echt veel aandacht aan besteed, maar het kwam in ieder geval erg duidelijk op mij over wat Kieslowski wilde vertellen. Hij komt wat mij betreft goed to the point en vertelt in anderhalf uur wat hij te vertellen heeft zonder zijsprongetjes te maken. Na het verlies van haar man en dochter probeert Julie te breken met haar verleden en een volledig nieuw leven te starten. Ze verkoopt alles, de partituren van haar man gooit ze weg en zelfs het kettinkje dat de jongen heeft teruggevonden na het ongeval wilt ze niet meer terug. De manier waarop ze haar verlies verwerkt, lijkt natuurlijk erg hard, maar iedere persoon gaat op een andere manier om met het rouwproces en Juliette Binoche weet dat op een erg indrukwekkende manier over te brengen. Haar emoties en dan vooral op de zwijgzame momenten wisten toch wel indruk op mij te maken, want ergens had ik altijd wel het gevoel Julie te begrijpen.

Fraaie film van Kieslowski dat visueel indruk weet te maken en dat ook qua drama erg sterk is met een uitstekende Juliette Binoche in de hoofdrol.

4*

Kieslowski had me al aangenaam weten te verrassen met de eerste twee delen. Bleu vond ik voorlopig het beste deel, maar ook Blanc was een goede film en ik was benieuwd of deze Rouge het niveau zou kunnen vasthouden.

Visueel is deze Rouge zonder twijfel het opvallendste. De kleur rood komt erg vaak terug in beeld, zoals de prachtig vuurrode theaterzaal of de billboard waar Valentine op afgebeeld staat. De scène in de theaterzaal is sowieso de mooiste uit de film, maar ook het eindshot waar Valentine op dezelfde manier staat afgebeeld met de rode achtergrond is prachtig gedaan. Kieslowski weet wat dat betreft nog meer uit het kleurenthema te halen dan in de vorige films.

Qua verhaal vond ik het erg mysterieus en vreemder dan de vorige 2 delen. De afstandelijke houding van de gepensioneerde rechter wanneer Valentine binnenkomt, vond ik maar een erg vreemde reactie. Als een wildvreemde zomaar binnenkomt en vertelt dat zij zijn hond heeft aangereden, zou je toch helemaal anders reageren. Ik had ook wat moeite met de hele ommezwaai van zijn karakter als gevoelloze man die plots toch enige sympathie weet op te wekken als hij besluit om zichzelf aan te geven voor zijn afluisterpraktijken. Soit, het is maar een kleine opmerking, want voor de rest is het toch een film die lekker onder de huid gaat kruipen. Kieslowski weet het allemaal erg mysterieus te houden met de uitwerking van de parallelle personages tussen de rechter en de rechtenstudent.

Het einde waarbij alle figuren uit de 3 films samen komen als overlevenden van de bootramp, kwam toch wat geforceerd over bij mij. Voor mij was het voldoende geweest als enkel Valentine en Auguste als overlevenden uit de ramp waren gekomen. Dat de oude vrouw nu eindelijk geholpen werd aan de glasbak was ook een extra mooi momentje in de film.

Bleu heeft bij mij toch iets meer indruk achtergelaten dan deze Rouge. Ik schat deze wel iets hoger in dan Blanc, maar over het algemeen ben ik best wel onder de indruk van deze trilogie. Voorlopig krijgt deze Rouge 3.5*, maar bij herziening kan het zeker nog verhoogd worden.

3.5*

Ernst Lubitsch wist al eerder indruk op mij te maken met The Shop around the Corner en To Be or Not to Be. Vooral die laatste is een echte topper, dus was ik benieuwd wat hij nog meer te bieden had.

Niet dat het niveau van To Be or Not to Be hier gehaald wordt, maar het is nog steeds een fijn en vooral charmant filmpje. Het verhaal rond een crimineel die verliefd wordt op zijn slachtoffer en omgekeerd, hebben we al zo vaak in films teruggezien, maar het werkt erg goed in deze film.

De manier waarop Gaston en Lily elkaar telkens bestelen en zo op elkaar verliefd worden, is heerlijk gedaan. Ook de scène met de Italiaanse tolk en Monsieur Filiba die er maar niet in slaagt om Gaston te herkennen als de dief, zijn ook erg toffe momenten. Niet dat Herbert Marshall het hier slecht doet, integendeel zelfs, maar Cary Grant in de rol als meesterdief had als muziek in mijn oren geklonken, want blijkbaar was hij ook een optie voor deze rol.

In ieder geval is het gewoon een erg vermakelijk, vlot en charmant filmpje dat zijn tijd vooruit was met de erotische toespelingen.

3.5*

Wat een lelijke verfilming op het werk van Stephen King. Zo’n fantastische schrijver maakt zich hiermee wel echt belachelijk. Oké, dat het geen topper ging worden zoals The Shawshank, The Shining of The Green Mile had mijn kleine teen ook wel door, maar dit is echt van een erbarmelijk niveau.

Dat Trucks het genre horror toegekend krijgt, snap ik van geen kanten. Wanneer één van de trucks iemand omverrijdt, krijgen we plots een beeld te zien van de andere personen die staan toe te kijken. Op dat vlak nogal platte horror.

Op de meeste momenten leek het meer op een komedie dan op horror. Zoals die scène met de postbode, die wordt aangereden door een speelgoedtruck. Komaan gast, elk normaal mens zou dat speelgoed oppakken en weggooien. Maar neen hoor, hij laat eerst dat autootje enkele keren tegen zijn been rijden om dan nogal lomp achterover te vallen. De arme stakkerd had nog zee van tijd om op te staan, maar beslist om nog even te blijven liggen, om vervolgens op een hoopje gereden te worden door dat stuk speelgoed.

Tja, een verfilming van Stephen King vind ik meestal erg goed, maar dit is van een ongekend laag niveau.

0.5*

-That Chinamen is running them cheap shells on me again.
-I thought you gonna say the sun was in your eyes. That is to say, your Eye!

Een western gemaakt door de gebroeders Coen en een heerlijke cast met onder meer Jeff Bridges, Matt Damon, Josh Brolin en de debuterende Hailee Steinfeld. Meer is er toch niet nodig om een leuke film in elkaar te steken?

Ik ga niet beweren dat ik een Coen – kenner ben, maar ik weet wel dat er altijd plezier te beleven valt met hun films en dat is nu net iets minder. Leuk en vermakelijk is het nog wel, maar om nu te zeggen dat het speciaal, hoogstaand of verrassend is? Neen, dat is het jammer genoeg niet. Een jong meisje wil haar vermoorde vader wreken en doet daarbij beroep op een vreemde vogel, in dit geval een bezopen marshall, dus vernieuwend of origineel is het niet echt te noemen. De Coens wisten af en toe wel grappig uit de hoek te komen, zoals de scènes waar plots een maffe dokter met een berenvacht te voorschijn komt of de schietwedstrijd tussen Cogburn en Laboeuf, maar het was vooral dankzij Jeff Bridges dat het af en toe hilarisch werd. Anderzijds zijn ze er wel in geslaagd om een mooie westernsfeer neer te zetten met de uitgestrekte landschappen, maar vooral het moment dat het begon te sneeuwen in het bos was een visuele pracht. Van het laatste deel van de film (vanaf het moment dat Chaney in beeld komt) heb ik een dubbel gevoel aan over gehouden. De scène waar Cogburn de mannen van Ned Pepper neerschiet is zeker en vast niet verkeerd, maar absoluut geen scène dat boven de middelmaat ligt. Ook de scènes met Chaney en Mattie bovenop de berg waren erg voorspelbaar. Eerst komt Laboeuf Chaney neerslaan om Mattie te helpen en daarna krijgt hij een koekje van eigen deeg en vervolgens schiet het kleine meisje Chaney neer. Nergens echt verrassend of hoogstaand en veel te voorspelbaar.

Qua verhaal was het een kleine teleurstelling, maar soms kan dat verdoezeld worden door een ijzersterke cast en gelukkig is dat hier het geval. Zoals hierboven vermeld is een cast met Jeff Bridges, Matt Damon en Josh Brolin zeker de moeite waard, maar het was vooral de jonge Hailee Steinfeld die me wist te verbazen. Het feit alleen al dat ze uit 15.000 kandidaten is geselecteerd, is enorm straf, maar ze bewijst wel dat de die keuze meer dan terecht was. Geweldig om te zien hoe ze haar rol van eigenwijs en volhardend meisje hier neerzet, soms op het randje van een harde tante. Vooral in de scènes waar er gediscussieerd wordt, is ze erg goed op dreef, maar ook de zwempartij met het paard zet haar karakter nog eens extra in de verf. Zeker en vast een talentje waar we nog van zullen horen, maar daarnaast was er ook een oude rot uit het vak geweldig op dreef. Met name Jeff Bridges die hier de rol van ladderzatte marshall, Rooster Cogburn op zich neemt. De eerste kennismaking met zijn personage in de rechtbank was al meteen een shot in de roos. Ook de momenten waar hij straalbezopen van zijn paard sukkelt en stukken mais in de lucht gooit of wanneer hij twee kinderen van een veranda schopt, zijn werkelijk hilarisch. Zulke rollen zijn hem gewoon op het lijf geschreven. De rol van Matt Damon komt enkel goed tot zijn recht in combinatie met Jeff Bridges, zoals bij het onderlinge schietpartijtje of als er telkens weer ruzie wordt gemaakt over hoe goed ze wel niet zijn. Verder worden de resterende rollen wel lekker ingevuld door Josh Brolin en Barry Pepper.

Zeker en vast niet de beste film van de Coens, maar dat is ook niet moeilijk met films zoals The Big Lebowski en Fargo. True Grit kwam qua verhaal niet altijd even goed uit de verf, maar dankzij de cast was het toch best vermakelijk en genietbaar.

3.5*

We accept the reality of the world with which we are presented.

Ik was al lange tijd benieuwd naar The Truman show, omdat het één van de hoogst gewaardeerde films van Jim Carrey is. Toen ze hem een tijd geleden televisie gaven, nam ik hem algauw op om hem dan deze middag uiteindelijk eens te zien.

Ik had al enkele keren een klein stukje over het plot gelezen, maar ik had echt niet verwacht dat het Big Brother gehalte zo hoog ging zijn. Iedere persoon van het stadje doet op elk moment van de dag mee aan de Truman show en op zowat elk minuscule plekje is er een camera gericht. Het feit dat iedereen erbij betrokken is, levert dan ook de grappigste momenten op zoals wanneer hij zijn vader herkent en hem wil spreken maar iedereen voor hem de weg verspert. Langs de andere kant zorgt het er wel voor dat de film niet echt geloofwaardig overkomt. Zoveel mensen samen zouden nooit hun leven opofferen om te acteren in de show voor één persoon. Eigenlijk zijn er nog wel een paar dingen die niet helemaal geloofwaardig overkomen (waarom ontdekt Truman pas na 30 jaar dat er iets mis is?), maar eerlijk is eerlijk, Peter Weir is erin geslaagd om ons een heerlijke feel good film voor te schotelen. Dat Truman ging ontsnappen zat er wel een tijdje aan te komen, maar het einde weet gewoon de juiste snaar te raken. Echt een heerlijk moment wanneer hij met zijn boot tegen het doek botst en daarna beslist om uit de valse wereld te stappen. Ik had net hetzelfde gevoel als die kijkers hadden, puur blijdschap voor Truman.

Die Truman Burbank wordt dan ook nog eens perfect ingevuld door Jim Carrey. Geweldig hoe hij erin slaagt om van Truman een personage te maken waar je de hele tijd met meeleeft. Deze rol valt absoluut niet te vergelijken met al die andere rollen die hij normaal speelt. Pas op, ik kan hem in tegenstelling tot vele anderen wel waarderen als hij zijn gekke bekken bovenhaalt, maar dit is gewoon van een heel ander niveau. Af en toe kan hij het wel niet laten om wat smoelen te trekken zoals wanneer hij elke morgen een gezin begroet, maar over het algemeen hebben zijn smoelenhaters weinig reden tot klagen. Door deze prestatie ben ik al meteen benieuwd naar Eternal Sunshine and a Spotless Mind. Verder zijn er ook nog twee sterke bijrollen voor Noah Emmerich en Ed Harris. Vooral die laatste deed het met zijn weinige screentime erg goed. De scène waar hij Truman wil laten verdrinken, behoort dan ook tot één van de beste stukjes van de film. Laura Linney daarentegen bracht het er een pak minder goed vanaf als de vrouw van Truman. Vooral naar het einde toe werd ze erg irritant met dat reclamespotje dat eigenlijk overbodig was, en ook wanneer ze volledig doordraait en Truman bedreigt met een mes.

The Truman Show is een heerlijke feel good film geworden die ik eerlijk gezegd niet had verwacht. In het verhaal zelf zitten wel enkele zaken die ervoor zorgen dat de film haar geloofwaardigheid verliest en jammer genoeg zijn dat geen kleine details. Anders had een score van 4.5* er zeker ingezeten. Los daarvan is The Truman Show zeker en vast een geslaagde feel good film en Jim Carrey speelt de pannen van het dak.

4*

Met deze Tsubaki Sanjûrô ben ik aan mijn 6e Kurosawa aanbeland en net zoals Yôjinbô is dit een luchtigere Kurosawa met een aanstekelijke Mifune in de hoofdrol. Vooral in combinatie met het groepje Samuraï's levert hij leuke momenten af. Net zoals Yôjinbô vind ik dit een degelijke film met een leuke sfeer, maar geen topper. Daarvoor vond ik het te veel gepraat en complot gedoe om ten volle van de film te genieten.

3*