Log

Fijn en charmant filmpje van Woody Allen. Je voelt aan alles dat dit met enorm veel liefde gemaakt is en de nostalgie van de jaren ‘40 spat van het scherm af.

Sommige momenten komen beter uit de verf dan andere fragmenten. De openingsscène met de inbrekers is al meteen een geniale opening, maar ook de momentjes met de honkballer die met al zijn handicaps maar verder blijft spelen en de moeder van de gangster zijn erg geslaagd.

Verder zijn er niet meteen momenten die me lang zullen bijblijven, maar het is vooral het algemeen beeld van de film die gaat blijven hangen. Ook de korte speelduur is ideaal als onderhoudend, amusant tussendoortje.

3.5*

Ik ben toch lichtjes op mijn honger blijven zitten bij deze nieuwe van Lanthimos. Visueel blijft de stijl van Lanthimos erg herkenbaar met de mooie wijde shots, maar hij blijft een beetje uit hetzelfde vaatje tappen. Het is ergens wel leuk om een zekere herkenbaarheid bij een regisseur te hebben, maar hij mag ook eens iets nieuws proberen.

Nu het verhaal zelf leek me wel best boeiend te gaan worden. Jesse Plemons is in ieder geval heerlijk op dreef als een verwilderde complotdenker die samen met zijn simpele neef de CEO ontvoerd van het bedrijf waar hij werkt. Alleen begon het welles-nietes spelletje tussen Plemons en Stone of zij al dan niet een alien is na verloop van tijd wat te slepen. Wanneer de neef zichzelf door het hoofd schiet, komt er wel een extra versnelling die de film kon gebruiken. Wat volgt is best een sterk einde waarbij Plemons zichzelf helemaal verliest in zijn eigen complotdenken, Stone die alsnog een Alien blijkt te zijn en de beelden van de mensen die er vredig bijliggen als de hele wereldbevolking is uitgestorven.

3*

Voor de tweede keer en 12 jaar later ben ik opnieuw volledig weggeblazen door deze film. Hoewel het verloop uiteraard al bekend was, blijft het een akelige ervaring.

Ik herinner mij nog van de eerste kijkbeurt dat ik er volledig blanco was ingegaan. Ik was na Good Will Hunting geïnteresseerd geraakt in het oeuvre van Van Sant en was toen zonder enige voorkennis deze Elephant ingegaan. Ik kan je verzekeren dat het effect dan dubbel zo groot is als je plots die twee jongens met hun materiaal het schoolgebouw ziet binnenwandelen.

Dat sommigen het eerste deel als saai ervaren, kan ik best begrijpen, maar voor mij schuilt de kracht van de film juist in de alledaagse activiteiten van de jongeren. Ook vooral de manier waarop Van Sant alles observeert met de lange tracking shots is geweldig gedaan. Het volgen van verschillende jongeren vanop hun rug geeft iets extra akeligs mee, alsof Van Sant hen wilt waarschuwen voor het dreigende gevaar. Het samentrekken van de donkere wolken dat Van Sant een paar keer laat terugkomen, geeft ook nog eens dat extra onheilspellende mee.

De schietpartij zelf is ook op een ontzettend straffe manier in beeld gebracht. De lange tracking shots zoals eerder in de film zijn hier ook aanwezig en Van Sant brengt het allemaal zo kil in beeld. Zeker het laatste moment wanneer Alex het koppeltje ontdekt in de vriezer hakt er behoorlijk in.

Ik was een beetje bevreesd dat dit geen ideale film was voor een herziening, maar dat was allesbehalve het geval. Het blijft een stevig meesterwerkje van Van Sant en sinds mijn eerste kijkbeurt luister ik op een heel andere manier naar Für Elise.

Een halfje erbij, 4,5*

Atonement bleek recentelijk nog een goede meevaller voor mij te zijn, dus ben ik wat versneld voor dit andere werk van Joe Wright gegaan.

Dit is misschien een tikkeltje minder, maar Wright weet wel een erg mooi en sfeervol beeld te schetsen van de hogere klasse in het 18e-eeuwse Engeland. De scènes tijdens het dansen zien er prachtig uit en de cameravoering maakt het allemaal extra dynamisch om te volgen.

Keira Knightley vind ik hier een straffe prestatie neerzetten, die hier betoverend charmant overkomt. Matthew Macfadyen speelt zijn rol ook wel goed als de stoïcijnse en snobistische Darcy en Sutherland heeft ook wel een leuke bijrol als de vader die zich niet al te veel probeert te bemoeien met de liefdeslevens van zijn dochters.

Alleen zijn de liefdesverhaaltjes van de zusjes wat te voorspelbaar en te zeemzoet om een hogere score aan de film toe te kennen.

3.5*

Het is mijn derde van Kar-Wai Wong, maar ik was nog nooit echt onder de indruk geraakt en dat is met deze My Blueberry Nights alvast veranderd.

Het is de eerste keer dat ik echt werd meegesleept door één van zijn films. Zijn stijl is enorm voelbaar van de eerste tot de laatste seconde met de vele slow motions en de warme kleuren. Vooral de scènes in het cafétje zijn wondermooi. Ik vond zijn stijl altijd wel interessant, maar hier had ik het gevoel dat het op de beste manier werd uitgevoerd die ik tot nu toe gezien had.

Ook qua verhaal pakte dit voor mij beter dan Chungking Express en In the Mood for Love (de eerdere films die ik van hem gezien had). De chemie tussen Jude Law en Norah Jones spat echt van het scherm af en hoe eenvoudig het liefdesverhaal tussen hen ook is, het pakt gewoon geweldig uit.

Wanneer Elizabeth uit New York vertrekt, krijgen we 2 aparte verhaallijnen te zien. Het tweede deel rond de verbroken relatie tussen Rachel Weisz en David Strathairn kon me meer bekoren dan de verhaallijn rond de gokkende Natalie Portman. Visueel is het tweede deel interessanter en de acteerprestaties van Weisz en Strathairn zijn erg straf. Niet dat Natalie Portman het slecht doet, maar echt bijzonder vond ik het ook niet. De verhaallijn tussen Weisz en Strathairn is natuurlijk een stuk intenser en de persoonlijke ontwikkeling van Elizabeth is hier ook een stuk interessanter.

Na twee mindere films van Kar-Wai Wong ben ik nu toch een topper tegengekomen. Benieuwd of er nog meer van hem te ontdekken valt.

4*

Een vroege Peter Jackson en Kate Winslet in haar beginjaren leek me wel een leuke combinatie te worden en dat is het ook geworden.

Het begint op zich nog vrij dromerig en lichtvoetig, maar de innige relatie tussen Pauline en Juliet wordt al gauw redelijk overdreven neergezet, maar in deze context kan ik het wel smaken. Pauline en Juliet leven letterlijk en figuurlijk in hun eigen droomwereld, wat een aantal leuke scènes oplevert, maar het is vooral door het goede acteerwerk van de 2 dames dat ik in de film werd meegesleurd. Misschien wel wat jammer dat het einde reeds weggegeven werd met de openingsscène, maar uiteindelijk is het wel een sterke eindscène geworden doordat de moord op de moeder op een gruwelijke manier in beeld wordt gebracht.

Het camerawerk deed me bij momenten wat aan Braindead denken, zoals de zandkasteelscene of wanneer de huurder binnenglipt in de slaapkamer van Pauline. Erg geslaagd wat dat betreft.

Een erg fijne vroeger Peter Jackson.

3.5*

Het is eens iets wat anders. Een romantische film over 2 daklozen die elkaar weten te vinden. Ze hebben elk behoorlijk wat problemen, zijn alles behalve aantrekkelijk en het speelt zich af op een troosteloze plek op de brug. Zoals Hans het in de film verwoordde: Het is geen plek voor de liefde. Dat is ook zowat de reden waarom ik niet echt gepakt werd door de romance en de handelingen van de 2 waren vaak onlogisch. Waarom zou Alex bijvoorbeeld het doosje met geld expres verplaatsen, zodat Michèle het zou omstoten? Waarom zou ze een paar jaar later nadat ze hersteld is van haar oogoperatie terugkeren naar Alex? Ik had niet echt het gevoel naar een geloofwaardige romance te kijken.

Toch krijgt de film nog een voldoende van mij, want Carax heeft wel een aantal erg knappe scènes uit zijn hoed weten te toveren. De scène waar het tweetal staat te dansen op de brug terwijl het vuurwerk afgeschoten wordt, is werkelijk een pareltje, maar dat mag ook gezegd worden van de vuurspuwscène of de scène op de speedboot. Ook een aantal losse momenten zoals Alex en Michèle die verkleind worden na hun zuippartij zijn leuke vondsten.

3*

Speciale Western deze My Darling Clementine. Een soort die ik nog niet echt ben tegengekomen door de toevoeging van het dramagedeelte rond Clementine, maar echt onder de indruk ben ik nu ook niet.

Aanvankelijk leek het een gewone western te gaan worden die zich concentreert op de wraak van Wyatt Earp op zijn vermoorde broer. Halverwege de film krijgen we de introductie van Clementine, waardoor de richting van de film wat verandert. Wyatt Earp gaat zich bezighouden met de gebroken romance tussen Clementine en Doc, die haar verlaten heeft vanwege zijn ziekte. Op zich is het geen probleem dat deze verhaallijn wordt gecombineerd rond de wraak van Wyatt Earp, maar ik heb nergens het gevoel gekregen dat ik naar iets bijzonders aan het kijken was.

Naar het einde toe wordt de verhaallijn tussen de wraak van de Earp’s op de Clantons terug opgepikt en krijgen we een erg knappe shoot-out te zien, die zeker niet zou misstaan hebben in een film van Leone. Verder zijn de cinematografie en belichting erg fraai en levert het enkele knappe scènes op in het al even prachtige Monument Valley.

3*

Ik vond er maar bitter weinig aan. Op zich hoeft het geen probleem te zijn als een film amper een verhaal bevat, want vaak wordt dit goedgemaakt met een sfeertje dat me wel kan bekoren of zijn er bepaalde scènes die indruk maken.

In deze film heb ik dat amper kunnen terugvinden. Het hele sfeertje en de setting rond het grauwe schoolgebouw kon me op geen enkel moment in de film sleuren en behalve de scènes met het spelletje handjeklap op het dak, waren er geen opvallende scènes te ontdekken. De keuze voor de punkrock past wel in deze film. Hoewel ik er geen fan van ben, heb ik me er niet aan gestoord.

Troosteloos, grauw filmpje wat mij betreft.

1.5*

Fijne, gezapige film wederom van Jim Jarmusch. Zijn hand is wel duidelijk herkenbaar met het slome tempo, maar er zit meer geweld in dan ik van zijn andere films gewend ben.

Het is een film dat het vooral moet hebben van een aantal leuke scènes, zoals de conversaties tussen Ghost Dog en de Franssprekende ijsventer. Leuk om te zien dat ze regelmatig naast elkaar praatten, maar eigenlijk beide hetzelfde zegden. Ook de scène waar Louie op het matje geroepen wordt bij de 3 Italianen is een erg leuke scène, net zoals de liquidatie van de maffialeden in het grote huis.

Verder heb ik regelmatig met een glimlach op mijn gezicht zitten kijken (Ghost Dog die zijn pistool in zijn holster steekt zoals een Samurai zijn zwaard zou wegsteken), maar bij Jarmusch is het toch net iets te vaak van dit gemiddelde niveau. Enkel Down by Law is de enige echte topper die ik tot nu toe van hem ben tegengekomen.

3*

Met Following heeft Nolan een debuutfilm gemaakt die er zeker mag wezen. Het is eens iets anders dan de grote projecten die ik van hem gewend ben.

Het doet veel denken aan Memento die hij 2 jaar later zou maken, maar dit vind ik dan een betere film. Het spelen met de chronologie wordt hier ook gebruikt, maar in tegenstelling tot Memento, heeft het hier eerder een ondersteunende functie voor het verhaal. Het is wel een hele tijd geleden dat ik Memento nog gezien heb, maar ik herinner mij van die film dat het toch vooral de hersenen pijnigen was.

Door het spelen met de chronologie krijgt het verhaal rond Bill die in de val wordt gelokt door Cobb en de blondine een sterke spanningsboog, maar ook de keuze voor zwart-wit vind ik erg geslaagd. Het geeft toch dat extra groezelige mee aan de film dat wel past bij thema’s als voyeurisme en inbraak.

Ook zeker en vast een pluim voor de cast. Alex Haw is hier prima als de zelfzekere Cobb die Bill helemaal inpakt, die op zijn beurt ook goed wordt neergezet door Jeremy Theobald.

Fijn om deze van Nolan gezien te hebben, want het is toch eens iets anders dan zijn blockbusters.

3.5*

Me and Earl and the Dying Girl is best nog een aangename film geworden die vooral zijn eigen smoel heeft gekregen. Gomez-Rejon is niet in de val gelopen om naar een mierzoete romance toe te werken tussen Greg en Rachel die aan leukemie lijdt, maar de personages gewoon zichzelf te laten blijven. Ook het einde is zeker geen feel-good.

Alleen had ik het gevoel dat het bij momenten toch iets te gezapig werd zonder momenten die er echt bovenuit staken. De scène waar Greg en Earl stoned worden, is er eentje die wat mij betreft geknipt mocht worden. Het echte hoogtepunt was zonder twijfel Greg en Rachel die naar de eindfilm kijken op het ziekenhuisbed. Echt een ontroerend moment.

De vele filmverwijzingen dankzij de hobby van Greg en Earl die zelf films maken, is een leuk extraatje. Iedere film draagt zijn eigen grappige naam gebaseerd op een bekende film (A Sockwork Orange bijvoorbeeld). Daarnaast zijn er tal van typetjes naast Greg, Rachel en Earl die de film opvullen, gaande van de gespierde geschiedenisleerkracht tot de vader met zijn exotisch eten, maar net zoals in vele andere van dit soort films hebben ze moeite om echt voet aan grond te zetten.

Misschien heb ik te veel van dit soort coming of age films gezien om echt nog onder de indruk te zijn, maar verkeerd is hij zeker en vast ook niet. Lange tijd was hij op weg om een 3* te krijgen, maar door de ziekenhuisscène krijgt hij toch een halfje meer.

3.5*

In vrees dat deze van Kitano niet echt mijn ding is. Nochtans hebben de 3 liefdesverhalen wel genoeg potentieel, maar het pakte mij niet.

De eerste verhaallijn met de 2 bedelaars die aan elkaar vasthangen met een touw krijgt duidelijk de meeste screentime, maar dit verhaal wordt erg afstandelijk gebracht dat ik amper sympathie met deze mensen had. Voor mij is dat wel essentieel om van een dergelijk liefdesverhaal te kunnen genieten. Ze slenteren zich doorheen de film naar plaatsen die hun (stukgelopen) relatie hebben gevormd, maar nergens kreeg ik enige binding met de personages.

Het verhaal rond de vrouw die iedere zaterdagmiddag naar hetzelfde bankje gaat in de hoop dat haar liefde ooit terugkomt, heeft wel een zeker potentieel, maar het krijgt naar mijn gevoel niet de nodige screentime. Hetzelfde kan zeker gezegd worden over het derde verhaal met de blinde man die zijn popidool opzoekt. Ook dit verhaal wordt erg karig uitgewerkt waardoor ik amper voeling ermee kreeg.

Kitano lijkt niet helemaal mijn type regisseur te zijn met 2x 2*, 1x 2.5* en 1x 3.5*.

2*

Het is nog maar de derde film van Kim Ki-duk die ik nu gezien heb na Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring (4*) en Bin-jip (3.5*) en ook deze is weer een erg geslaagde.

Visueel is het een erg mooie film geworden zoals Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring. De hele film speelt zich af op een meer met enkele gekleurde, drijvende huisjes wat voor een heerlijk rustgevend gevoel zorgt. Hoewel het niet altijd rustig is, want behalve de visactiviteiten van de huurders komen er ook regelmatig prostituees langs.

De film heeft ook iets mysterieus, op het spookachtige na bij momenten en dat is de verdienste van Jung Suh. Zonder woorden te gebruiken, maar enkel gebruik te maken van haar mimiek en lichaamstaal weet ze hier wel indruk te maken. Een pluspunt is sowieso dat we niets weten van haar verleden of waarom ze niets zegt, wat haar personage alleen maar mysterieuzer maakt. Ook haar eigenlijke functie is nogal bizar als een combinatie van uitbaatster van de drijvende huisjes en bij gelegenheid prostituee. Ook geweldig om te zien hoe ze een paar keer uit het water tevoorschijn komt om wraak te nemen op één van de mannen die zit te kakken aan de rand van het vlot of wanneer ze tevoorschijn komt in het huisje wanneer Hyun-Shik en de prostituee aan het vrijen zijn.

We krijgen eigenlijk een hoop vuiligheid te zien van Kim Ki-Duk met hoerenloperij, mensen die moeten plassen en kakken, gruwelijke scènes met vishaken,.. maar doordat het zich allemaal afspeelt op zo’n mooie, rustige setting, zorgt het voor een bijzonder sfeertje dat ik nog niet echt ben tegengekomen.

4*

Robert Altman heeft er een erg knappe en fascinerende film van gemaakt. Ik ben al een aantal goede films van hem tegengekomen, maar dit is zonder twijfel zijn beste die ik tot nu toe gezien heb.

Het begint met een heerlijk dromerig, lichtvoetig sfeertje dat de hele film lang blijft hangen. De setting is die van een typisch stoffig Amerikaans stadje en de zweverige soundtrack doet de rest. Het vele inzoomen op de tekeningen in het zwembad heeft overigens ook iets erg fascinerend, maar wat het juist moet voorstellen, moet ik nog even verder opzoeken.

Dat er veel symboliek in de film terug te vinden is, lijdt geen twijfel. Zelf heb ik het ervaren als een film waarbij de 3 vrouwen symbool staan voor verschillende fases in het leven van de vrouw. De rollen van Sissy Spacek en Shelley Duvall springen daarbij het meeste in het oog. Sissy Spacek zet een geweldige rol neer als Pinky die erg mysterieus, maar ook kinderlijk overkomt en haar toevlucht vindt bij Millie als haar moederfiguur. Ik vond het bij momenten best vreemd hoe Millie door zowat iedereen genegeerd werd wanneer ze aan het praten was, wat misschien symbool staat voor haar rol als moeder die zichzelf populair probeert te maken maar dit al lang niet meer is.

Vanaf het moment dat Pinky haar intrek neemt in het appartement van Millie, vroeg ik me af welke richting de film zou uitgaan, maar Altman weet een niveau hoger te schakelen. De zelfmoordpoging en de metamorfose die Pinky nadien ondergaat, is erg sterk gedaan. Ik zie het als de overgang naar de volwassenheid van Pinky die assertiever en rebelser wordt na het ontwaken uit haar coma. Het laatste stuk waarbij de 3 vrouwen samenkomen nadat het kind van Willie doodgeboren wordt, lijkt de cyclus van ‘de vrouw’ volledig rond te zijn.

Erg fascinerende film van Robert Altman op verschillende vlakken. De sfeerzetting is top, het verhaal is enorm intrigerend en het duo Spacek-Duvall acteren de pannen van het dak. Ook weer zo’n typische film om nog eens te zien, want er valt volgens mij nog meer uit te ontdekken.

4.5*

Vermakelijke oldschool ‘80 actiefilm, maar ergens had ik toch op iets meer gehoopt. Een aantal scènes zijn lekker gewelddadig en er zit ook best wat humor in met de reclames en de ED-209 levert misschien wel de beste scène af wanneer de robot door een glitch iemand verkeerdelijk vermoord tijdens de voorstelling. De bewegingen van de robot zien er anders wel erg stroef uit (wanneer hij later in de film van de trap valt bijvoorbeeld), maar ach.

Verder vind ik het niet echt speciaal en wordt er wat te weinig gedaan rond het verhaal van Murphy/Robocop die links en rechts wat kleine misdaden oplost en wraak neemt op de criminele bende die hem vermoord hadden. Al bij al wel een vermakelijke film om eens gezien te hebben, zeker gezien de cultstatus ervan.

3*

Voor een film met toch een zekere naam en faam had ik geen idee waaraan ik me kon verwachten en dat is behoorlijk goed uitgedraaid. Joe Wright heeft op een goede manier de genres drama, romantiek en oorlog met elkaar gecombineerd. Nu ja, echte gevechtsscènes krijgen we niet te zien, maar het tweede deel van de film speelt zich wel af in volle oorlogsperiode. De minutenlange scène aan het strand van Duinkerke is cinematografisch erg mooi, maar sowieso is het camerawerk gedurende heel de film erg mooi verzorgd.

Het eerste deel van de film draagt wel mijn voorkeur uit. We maken kennis met Cecilia, haar familie en vriendje. Ik ben altijd wel te vinden voor een portie familiedrama, maar Wright weet de onterechte beschuldiging van verkrachting aan het adres van Robbie door Cecilia’s zus (de jonge Saoirse Ronan maakt hier echt wel indruk) hier dan ook goed te brengen. Bepaalde fragmenten krijgen we twee keer te zien vanuit het perspectief van andere personages, wat de uitwerking van het verhaal toch dat tikkeltje extra geeft.

Het tweede deel concentreert zich enerzijds op Robbie die verlangt om na de oorlog terug naar Cecilia te gaan en anderzijds op Briony die als zuster aan boetedoening doet. Het is best onderhoudend allemaal, maar het niveau van het eerste deel wordt niet altijd meer gehaald. We krijgen wel nog een leuke plottwist voorgeschoteld waaruit blijkt dat de hereniging tussen Cecilia en Robbie en de bekentenis van Briony zich niet hebben voorgedaan, maar verzonnen werd door Briony in haar boek.

Dikke 3.5*

Ernst Lubitsch wist al eerder indruk op mij te maken met The Shop around the Corner en To Be or Not to Be. Vooral die laatste is een echte topper, dus was ik benieuwd wat hij nog meer te bieden had.

Niet dat het niveau van To Be or Not to Be hier gehaald wordt, maar het is nog steeds een fijn en vooral charmant filmpje. Het verhaal rond een crimineel die verliefd wordt op zijn slachtoffer en omgekeerd, hebben we al zo vaak in films teruggezien, maar het werkt erg goed in deze film.

De manier waarop Gaston en Lily elkaar telkens bestelen en zo op elkaar verliefd worden, is heerlijk gedaan. Ook de scène met de Italiaanse tolk en Monsieur Filiba die er maar niet in slaagt om Gaston te herkennen als de dief, zijn ook erg toffe momenten. Niet dat Herbert Marshall het hier slecht doet, integendeel zelfs, maar Cary Grant in de rol als meesterdief had als muziek in mijn oren geklonken, want blijkbaar was hij ook een optie voor deze rol.

In ieder geval is het gewoon een erg vermakelijk, vlot en charmant filmpje dat zijn tijd vooruit was met de erotische toespelingen.

3.5*

Prima film als tussendoortje. Het is vooral het eerste deel dat zijn stempel op deze film drukt. We krijgen maar met mondjesmaat meer info over hoe de nieuwe wereld ontstaan is door het virus. Will Smith die samen met zijn hond door de verlaten straten van het met onkruid overwoekerde New York wandelt, levert een sterke sfeer van isolement op.

Sowieso is het een goede zaak dat niet meteen alles prijsgegeven wordt over de ‘Darkseekers’. Het is pas na een halfuurtje dat we de eerste mutanten te zien krijgen en hun zwakte blijkt het zonlicht te zijn. Het zijn ook geen lome zombies, maar een soort van erg agressieve vampieren met een arsenaal aan bovenmenselijke krachten. Wat mij betreft zijn ze wel geslaagd.

Jammer genoeg wordt het allemaal wat tenietgedaan door het zwakkere tweede deel, waar de clichés weer naar boven komen, zoals Will Smith die op een milliseconde na gered wordt door een overlevende vrouw. Sowieso is het jammer dat de vrouw en kind erbij zijn gekomen, want het geïsoleerde gevoel dat de film uitstraalde, was wel een stevig pluspunt.

Tof filmpje als tussendoortje, maar als de lijn van het eerste deel werd doorgetrokken, zat er een stevige score in.

3*

Degelijke film van James Ivory, maar ik miste toch de nodige peper en zout. Saai wordt het zelden, omdat er altijd wel iets gaande is in Darlington Hall, gaande van topontmoetingen met buitenlandse leiders tot Joodse dienstmeisjes die ontslagen worden vanwege hun afkomst. Toch wordt het nooit echt indrukwekkend en waarschijnlijk zal ik het meeste van deze film snel vergeten zijn.

Anthony Hopkins en Emma Thompson verdienen anders wel elk een pluim. Hopkins zet een goede rol neer als butler die wel erg loyaal is aan de Lord en zijn werk het allerbelangrijkste vindt. Emma Thompson is hier perfect op haar plaats om het nodige tegenwicht te bieden door regelmatig zijn emoties los te krijgen. Nochtans verloopt de samenwerking aanvankelijk redelijk stroef, maar gaandeweg krijgen ze toch meer respect voor elkaar. Het moment tussen hun beide wanneer ze probeert het boek uit zijn handen te krijgen, is misschien wel het mooiste moment tussen hun. De manier waarop ze naar elkaar kijken, maar toch niet toegeven aan hun gevoelens voor elkaar, is erg sterk gedaan.

3*

Het moet zowat 20 jaar geleden geweest zijn dat ik deze Blair Witch Project voor het eerst en meteen ook voor het laatst had gezien. Geen idee of ik destijds onder de indruk was van deze film, maar dat ben ik nu zeker en vast.

We krijgen veel te zien en te horen, maar we krijgen ook veel niet te zien en daar schuilt de sterkte van deze film in. Qua suggestieve spanning heb ik het nog niet vaak beter gezien in films en vooral de nachtelijke scènes zijn enorm beklemmend. Ook de scènes overdag zijn erg spannend (het voodoo gedeelte in het bos) en zeker wanneer er allerlei voorwerpen worden achtergelaten aan de tent zoals een hoop stenen.

Het voelt voor mij ook best realistisch aan. Wanneer het trio merkt dat ze verdwaald zijn, lopen de spanningen hoog op, mede door de vermoeidheid, honger en koude. Ook het einde kan me zeker bekoren en ligt in de lijn van de rest van de film door niet te veel te willen tonen/verklaren en ons in het ongewisse te laten. Mike leek mij daar te zweven in de hoek van de kelder, maar wat er precies allemaal gebeurd is, krijgen we niet te weten. Enkel dat de camerabeelden een jaar later zijn teruggevonden.

The Blair Witch Project is een horror/thriller zoals ik ze wel graag heb. Veel overlaten aan de verbeelding van de kijker en niet te veel willen tonen.

4*

Ik vind Lanthimos op zich wel een erg interessante regisseur. Zijn films dragen steeds zijn eigen, bijzondere stempel, maar hij wist mij voorlopig nog niet volledig te overtuigen en dat is met deze The Lobster niet veranderd.

De film is makkelijk in twee delen op te splitsen met David in het hotel en David in het bos. De maatschappij dat Lanthimos creëert waarbij singles 45 dagen de tijd krijgen in een hotel om een nieuwe partner te vinden, is erg absurd, maar het werkt wel uitstekend met de erg droge humor en de vreemde regels die gelden in het hotel. De man die zijn hand in de broodrooster moet steken omdat hij gemasturbeerd heeft of de dienstmeisjes die bij de mannelijke gasten op hun kruis moeten gaan zitten, zijn lekker droge humoristische momenten, maar er vallen nog genoeg sterke momenten te beleven in het hotel.

Het idee dat je 45 dagen de tijd krijgt om een nieuwe partner te vinden voordat je getransformeerd wordt in een dier is erg absurd, maar origineel gevonden. Het idee zou eigenlijk luguber moeten zijn, maar doordat dit alles zich afspeelt in een luxe hotel met dansavonden incluis, krijgt de film een heerlijk bevreemdend sfeertje met zich mee.

Jammer genoeg weet Lanthimos die lijn niet helemaal door te trekken wanneer David zich buiten het hotel begeeft en een romance aangaat met een ‘loner’. De humor valt grotendeels weg en de romance wordt wat te saai gebracht. Het einde laat zich ook al een tijdje aankondigen wanneer de bijziende vrouw blind wordt. De logische stap is dat David hetzelfde lot ondergaat.

The Lobster zat een lange tijd op 4*, maar het tweede deel kan me onvoldoende overtuigen om die score in stand te houden. Voorlopig blijft Lanthimos bij mij vaststeken op scores van 3* en 3.5*. Binnenkort toch eens Bugonia proberen, want interessant zijn zijn films wel.

3.5*

Een nieuw jaar, een nieuwe kans voor Ingmar Bergman. Bij Persona en Höstsonaten had ik telkens het gevoel dat er een muur tussen mij en de film stond waar ik niet doorheen kon, maar daar had ik bij deze geen last van. Voor mij voelt het aan als een vrij basic familie-epos over omgaan met verlies en welke keuzes er gemaakt moeten worden. Het was zo standaard, dat ik er zelfs een beetje argwanend van werd, maar dan moest de ontmoeting tussen Alexander en Ismael nog komen.

Ikzelf heb de film niet echt als saai ervaren. Van klokkijken heb ik geen last gehad, omdat er op zich wel altijd iets gebeurde, maar wat er gebeurde, vond ik nergens echt bijzonder worden. Wat mij betreft onderscheidt deze Fanny och Alexander zich niet van de doorsnee familiedrama’s. Het geschreeuw van de moeder wanneer de vader opgebaard lag, ging wel door merg en been. Ook de straf die Alexander krijgt van zijn stiefvader was een aangrijpende scène, maar voor een film van 3 uur waren de hoogtepunten wat te schaars.

Visueel valt de film wat meer in mijn smaak. Het eerste deel met het kerstfeest is erg kleurrijk. Redelijk kitcherig ook, maar dat kan ik wel hebben. Zeker omdat het ook functioneel is voor de film, doordat het contrast met de grauwe, kille kleuren van het huis van de bisschop zo groot is.

Ik vrees dat Bergman niet echt mijn ding is. Ook deze blijft hangen bij 3*, want meer dan degelijkheid vind ik niet in deze film terug.

3*

Door zijn recente hit One Battle after Another leek het mij wel de moeite om eens werk te maken van de laatste ongeziene films van PTA en te beginnen met deze The Master.

Onder de indruk ben ik er niet meteen van en ik zou deze bij de minste van PTA plaatsen. Het idee rond de oorlogsveteraan die zijn toevlucht vindt bij een sekte leek mij een interessant uitgangspunt, maar de film ontbreekt aan momenten die er echt tussenuit springen. De scène waar Hoffman Phoenix ondervraagt, is wel een sterke die even blijft nazinderen, maar dat is dan ook de enige. Verder voelt het voor mij toch allemaal wat te gezapig aan.

Niettemin wordt er wel op een sterk niveau geacteerd met Phoenix bij wiens personage de stoppen op ieder moment kunnen doorslaan. Hoewel Hoffman op zich wel lekker op dreef is, had ik nooit voor de volle 100% het gevoel dat hij een echte sekteleider is. Misschien heb ik ook maar een verkeerd beeld over hoe zo’n persoon er altijd moet uitzien.

Wat wel goed gedaan is, zijn de verschillende tijdsprongetjes die in beperkte mate worden uitgelegd. Daardoor wordt de toestand waarin Phoenix’ personage zich in bevindt aan de kijker overgebracht.

3*

Bijzondere film van Terry Gilliam. Het futuristische maatschappijbeeld die hij hier creëert met de terroristische bomaanslagen, de controlerende overheid, de enorme bureaucratie met oneindige papierwerk, de technologische snufjes die het vaak laten afweten,… is erg leuk gedaan. Neem daar nog eens de erg fraaie settings bij (de eindeloze gangen en kleine kamertjes,..) en je krijgt een erg knap vormgegeven film.

Ik las op voorhand dat velen het een erg drukke film vonden, maar dat viel eigenlijk best mee. Oké, de film zit vol met kleine details en veel daarvan zal me wel ontgaan zijn, maar nergens wordt het te rommelig of gaat het van de hak op de tak. Enkel het hele gedoe rond de plastische chirurgie van de moeder en haar vriendin vond ik weinig toevoegen. Ook qua speelduur vond ik wat naar de lange kant met zijn 140 minuten en een iets compactere film en zeker rond de romance tussen Lowry en Jill, had de film wel goed gedaan.

Ook qua humor is het best genieten en het zijn vooral de vele details en de verschillende typetjes die het verschil maken. Jonathan Pryce is prima in de rol van Sam Lowry die zich een weg probeert te banen in het bureaucratische wespennest, maar ook Ian Holm zet een leuk personage neer als Kurtzmann die wel één of andere leidinggevende is, maar eigenlijk vrij hulpeloos is zonder zijn rechterhand Sam Lowry.

Fijne film van Gilliam dat visueel veel te bieden heeft met veel oog voor details en een leuke, typische Britse humor.

3.5*

Stevige oorlogsfilm. Na het vakantietripje in Italië krijgen we een aantal lange en vooral bloederige gevechtsscènes te zien waarbij afgeschoten ledematen overal verspreid liggen. De aanval op het fabrieksgebouw is er eentje die knap in beeld is gebracht en ook de aanval op de Russische tanks is er ééntje die er bovenuit steekt.

Toch heeft de film me niet echt weten te raken. Er wordt geprobeerd om vanuit het Duitse perspectief hun soldaten toch wat menselijkheid mee te geven. Het Russische jongetje moet gespaard blijven van het vuurpeloton (wat uiteindelijk niet lukt), de Russische vrouw moet beschermd worden en mag niet verkracht worden,… maar al bij al blijven het gewoon cliché personages zonder echte diepgang waar nauwelijks een band mee gecreëerd wordt.

Niettemin is het wel een degelijke oorlogsfilm vanwege enkele stevige scènes en de ontbering van de kou waar de soldaten aan worden blootgesteld.

3*

Dogville heb ik al een lange tijd uitgesteld om te kijken, omdat het me altijd een moeilijk toegankelijk film leek te zijn waarvoor je in the mood voor moet zijn. Eigenlijk is het tegendeel waar, want op zich is het een vrij begrijpbare film geworden en zelfs de meest toegankelijke die ik van Lars von Trier tot nu toe gezien heb. Oké, Lars von Trier raakt wel heel veel thema’s aan over de menselijke aard en bepaalde zaken zullen me wel ontglipt zijn, toch is de basis wel vrij duidelijk.

Het eerste kwartier had ik wel wat moeite om in de film te komen door het ontbreken van een echt decor, wat één van de redenen was dat deze film me ontoegankelijk leek te zijn, maar na dat kwartier was ik zelfs niet meer bezig met het decor en was de aandacht volledig gevestigd op het verhaal van Dogville. Het geheimzinnig verleden van Grace zorgde er wel voor dat er een bepaalde mystiek en spanning rond de film hangt. Het ontbreken van het decor zorgde ook voor een erg harde scène waarin Grace voor het eerst verkracht werd. Het ‘wegkijken’ van de dorpsbewoners en vooral dan van de dorpsfilosoof Tom, die niet meer dan een hypocriete lafaard blijkt te zijn, wordt op die manier erg sterk in beeld gebracht.

Het einde is mij wel wat over the top waar Grace wraak neemt door het hele dorp te laten uitmoorden, waarbij ik de beweegredenen van Grace niet allemaal goed kan plaatsen. Soit, ik heb deze film onterecht lang voor mij uitgeschoven en het is ook de eerste keer dat von Trier mij echt heeft weten te overtuigen na drie eerdere pogingen.

4*

Kalatozov wist al eerder indruk op mij te maken met The Cranes Are Flying, maar vooral Soy Cuba is een topper. Deze Letter Never Sent is net zoals die twee andere films voornamelijk op cinematografisch vlak een knappe film geworden.

De stijl van Kalatozov is me ondertussen wel bekend met de fraaie camerastandpunten en de dynamische cameravoering. Het leverde enkele erg knappe scènes op zoals de bosbrand waarin Sergei zich een weg probeert te banen tussen de brandende bomen, het rennen van Tanya en Sergei door het bos nadat ze een diamant hadden ontdekt of wanneer de enige overlevende Konstantin op een vlot drijft tussen het ijs op de rivier. Het camerawerk dat ook kort op de huid zit van de acteurs zorgt er ook nog eens voor dat je als kijker het gevoel krijgt deel uit te maken van de expeditie.

Toch kan ik er in tegenstelling tot Soy Cuba geen 4* aan geven. Daarvoor vind ik het verhaaltechnisch net iets te weinig. Het verloop van de expeditie verloopt zonder echte verrassingen waarbij drie van de vier leden omkomen en Konstantin, die een brief schrijft aan zijn vrouw, als enige overlevende overblijft. Ik miste toch een element in de film waardoor ik echt op het puntje van mijn zetel ging zitten.

3.5*

Geinig filmpje om eens gezien te hebben. Het straalt dat typische B-filmsfeertje uit van de horror/komedies uit de jaren ‘80. Qua humor vond ik het eerder aan de matige kant totdat Dr. Hill onthoofd wordt en nadien Megan ontvoert. De scène waar zij op tafel naast zijn hoofd ligt, is goud waard. Verder zijn er wel een aantal aardige momenten, zoals het hoofd dat op een papierprikker wordt vastgezet, maar toch had ik het gevoel dat er nog wat meer kon gedaan worden.

De acteerprestaties zijn op het niveau dat je van een B-film mag verwachten, maar gelukkig wordt het nergens echt te slecht. Herbert West is zelfs een interessant personage. In het begin had ik een enorme hekel aan hem, maar gaandeweg krijgt hij toch iets sympathiek over zich heen. Zeker wanneer hij op het einde mee de zombies te lijf gaat.

Al bij al wel een leuk tussendoortje en zeker eentje voor de fans van horror/komedie/‘80/B-film fans.

3*

Farhadi weet mij opnieuw te overtuigen. A Separation vond ik nog net iets beter, maar veel hoeft deze film niet onder te doen. Het begint erg gezapig en vrolijk waarbij alle personages een beetje worden voorgesteld tijdens een vakantietripje. Farhadi weet de film dan in een stevige stroomversnelling te brengen met het kind dat ternauwernood uit de zee gered wordt.

Net zoals in A Separtion weet hij thrillerelementen te vermengen met een stevige portie drama en die combinatie werkt hier ook feilloos. De vraag of Elly daadwerkelijk in de zee verdronken is of is weggelopen, werkt uitstekend. Eigenlijk is de opzet dus heel eenvoudig, maar Farhadi weet voldoende twijfel te zaaien waardoor het de hele speelduur boeiend blijft.

Verder wordt er erg geloofwaardig geacteerd en bovendien worden de Iraanse manier van leven en de verhoudingen tussen mannen en vrouwen goed getoond wat ook in A Separation het geval was. Een geslaagde film dus weer van Fahradi.

3.5*

Degelijk, maar misschien iets te degelijk en te gewoontjes. De cynische blik op de wereld van de excentrieke Enid levert enkele leuke momenten op en vooral erg droge humor. De vriendschap met Seymour is onderhoudend om te volgen, maar de rest van de film mist voldoende ‘body’ om echt indruk te maken.

Daarvoor slaan de andere personages onvoldoende aan en brengen ze vooral te weinig humor met zich mee. De vader van Enid stelt erg weinig voor, maar hetzelfde geldt voor Josh die de winkel uitbaat. De vreemde vogel met de nunchaku's die rond de winkel hangt, is zelfs een vervelend personage.

Ik kan hier nog wel een 3* aan geven dankzij Thora Birch en Steve Buscemi, die eigenlijk altijd goed is, maar hier wel perfect gecast als eenzaat met een verzamelwoede voor elpee's.

3*

Blijft toch een heerlijke film

De grootste troef van de film blijft uiteraard het duo Miles Teller - J.K. Simmons. De scène waar Andrew voor het eerst kennismaakt met de band van Fletcher blijft legendarisch wat mij betreft. De manier waarop Fletcher zoveel angst inboezemt bij de bandleden blijft goud waard en zeker wanneer hij Andrew compleet vernedert. Ik kreeg er zelf bij momenten schrik van.

Ook de knappe regie van Damien Chazelle helpt hier een flink stuk, want door de snelle montage wanneer er gespeeld wordt, wordt je als kijker ook helemaal meegesleurd in de geest van Andrew. Zeker bij het laatste optreden is de montage subliem, waardoor het toch een magische beleving wordt.

De manier waarop Fletcher Andrew tot het uiterste drijft, is misschien een beetje dik aangezet, maar storen doet het geenszins. In de sport komen vaak berichten naar buiten over trainers die dergelijke grenzen overschrijden, maar het zou me niet verbazen mocht dit ook in de muziekindustrie gebeuren. In ieder geval weet Chazelle een fascinerend geheel te maken over dit thema.

Wat mij betreft een echte klassieker en de score mag blijven staan.

4*

Het was alweer een lange tijd geleden dat ik nog iets van Ang Lee gezien had, waarschijnlijk van toen Life of Pi uitkwam, maar dat is een erg fijn filmpje geworden.

We krijgen best redelijk wat familiedrama voorgeschoteld met ontrouwe echtgenoten en een affaire tussen twee bevriende gezinnen, een tienerdochter met vreemde seksuele interesses, moeder en dochter die beide kleptomanen blijken te zijn,… het zijn toch vooral allemaal kleinere momenten die de film tot 1 geheel maken, maar het hoogtepunt van de film situeert zich op het ‘sleutelfeest’. Best wel grappig, want ik had nog nooit over een dergelijk feest gehoord en stond er niet bij stil dat het eventueel over partnerruil zou kunnen gaan tot het moment dat de mannen en de vrouwen klaar zaten in de woonkamer.

De film heeft ook veel bekende namen en vooral jonge acteurs die later nog naam zouden maken. Christina Ricci vind ik toch de meest opvallende hier als de tienerdochter Wendy die seksuele avontuurtjes beleeft met de buurjongens. Ik schrok er wel van dat Buffalo '66 een jaar later werd gemaakt, want hier leek ze een stuk jonger te zijn. Ze doet het hier in ieder geval erg goed, maar dat mag eigenlijk gezegd worden van de hele cast.

Fijn filmpje van Ang Lee met veel familiedramaatjes, mensen die zoekende zijn, communicatieproblemen tussen de gezinsleden en een aantal leuke momenten met een tempo dat rustig voortkabbelt.

3.5*

Het duo Powell en Pressburger wist al erg veel indruk te maken met A Matter of Life and Death, maar Black Narcissus vond ik wat tegenvallen. Deze The Red Shoes is tegen mijn verwachtingen een fijne film geworden. Het verhaal rond de driehoeksverhouding en de keuze die Vicky moet maken tussen de liefde en het dansen is zo oud als de straat, maar de hele film is zo levendig, kleurrijk en sfeervol dat het erg genietbaar blijft.

Niet dat musicals of ballet in mijn interessegebied liggen, maar de uitvoering van de première van The Red Shoes die we te zien krijgen is van grote klasse. Het is erg fijn dat Powell en Pressburger uitgebreid hun tijd nemen om deze wondermooie uitvoering te tonen en niet even snel snel wat danspasjes tonen. Zelfs voor een niet-fan van het genre zoals mezelf valt er genoeg moois te zien en op sommige momenten ontdekte ik zelfs een vleugje magie.

Alleen jammer van het einde waarbij Vicky van het balkon valt. De zelfmoordpoging is toch wat te dramatisch en te overdreven voor Vicky die voor de keuze staat tussen haar liefde en het dansen. Al krijgen we hierdoor wel een erg knappe eindscène voorgeschoteld met de opvoering van The Red Shoes waarbij de spots gericht worden op de plaats waar Vicky normaal zou dansen.

3.5*

Interessant en sterk drama, maar jammer genoeg niet over de hele lijn, want daarvoor zakt het naar het einde toe wat in elkaar. Fassbinder weet het verhaal rond Maria Braun voor een groot deel wel erg boeiend en knap te vertellen, maar vanaf het moment dat Maria een succesvolle zakenvrouw wordt, zakt het naar mijn gevoel wat in elkaar. Niettemin eindigt de film wel sterk met de dood van Maria en Hermann, waarbij Fassbinder in het midden laat of de ontploffing aan de verstrooidheid van Maria te wijten valt of het een opzettelijke daad is. Ik neig wel naar het eerste, want Maria leek mij niet echt de persoon om zelfmoord te plegen.

In ieder geval wordt die Maria Braun op een ontzettend straffe manier neergezet door Hanna Schygulla. Het helpt natuurlijk dat ze een wondermooie vrouw is, maar ze weet het daadwerkelijk ook zo uit te spelen dat ze iedere scène naar haar toe weet te trekken. Maria Braun is dan ook nog eens een erg interessant figuur om te volgen. Langs de ene kant is ze een bewonderingswaardige persoon door het ‘verlies’ van haar man en door het feit dat ze als vrouw zich heeft weten op te werken. Langs de andere kant komt ze ook als een erg opportunistische vrouw over, wat haar dan weer wat minder sympathiek maakt. Ze neemt dankbaar gebruik van de mannen die op haar pad komen, Hermann die de schuld van Bill’s dood op zijn rekening neemt en naar de gevangenis gaat, zelfs de treinbegeleider weet ze te verleiden om een ticket te krijgen voor een zitje in de eerste klas. In ieder geval is ze een personage dat weet te intrigeren.

Ook een opvallend dingetje in deze film zijn de luide achtergrondgeluiden zoals de overstemmende gesprekken tijdens het gevangenis bezoek of de luide berichtgeving op de radio rond de WK-finale voetbal. Het zorgt er toch een aantal keren voor dat de film extra realistisch overkomt.

Sterk drama en een uitstekende Hanna Schygulla. Alleen jammer dat de film een stuk inzakt na verloop van tijd, want anders had er een hogere score ingezeten. Misschien dat een herziening er ooit anders over beslist, want het lijkt wel zo’n film waar nog meer uit te halen valt.

3.5*

Bij deze mijn eerste van Tarkovsky. Ik wilde al langer iets zien van deze man, maar een meevaller is het niet geworden. Niet dat de film saai is (hoewel ik de laatste 30 minuten wel een paar keer op de klok heb gekeken), maar echt interessant zou ik het ook niet noemen.

Daarvoor laat de film mij te koud en verschillende scènes kan ik ook onvoldoende plaatsen. Bijvoorbeeld de scène waar de moeder naar de drukkerij rent omdat ze denkt een typefout gemaakt te hebben, maar er niets aan de hand blijkt te zijn. dergelijke scènes kan ik gewoon niet plaatsen in deze film, maar zo waren er nog verschillende scènes die te fragmentarisch en gewoon niet interessant waren.

Visueel kwamen er wel een aantal mooie momenten voorbij, zoals de brandende schuur en het plafond dat naar beneden valt, maar qua verhaal is het te filosofisch, te diepzinnig wat mij betreft. Diegene die er een betere inzicht op hebben, kunnen er waarschijnlijk van genieten. Voor de anderen is het een moeizamere zit.

2*

The Blues Brothers is best een fijne film die de term klassieker wel waardig is. Je ziet dat de cast er enorm veel zin in had met John Belushi en Dan Aykroyd als leidende figuren. Ik wist uiteraard dat deze mannen de hoofdrollen vertolkten, maar het was toch een verrassing om grote namen als James Brown, Ray Charles en Aretha Franklin op het scherm te zien verschijnen met een aantal geslaagde nummers.

Het zijn vooral de nummers en de achtervolgingen die de film overeind houden, want het verhaal op zich is niet zo bijzonder. De achtervolging in het winkelcentrum is heerlijk gedaan waarbij zowat ieder winkeltje eraan moet geloven. Ook de eindscène waar er een gigantische troepenmacht achter de Blues Brothers aanzit, is een erg leuke scène met vooral het moment waar ze onder schot worden gehouden door zowat honderd man in een kantoortje.

Echter is het met een speelduur van bijna 2 uur 30 toch een stevige brok om te verteren. Sommige scènes slepen toch wat lang aan zoals wanneer de verschillende leden van de band moeten opgetrommeld worden en scènes zoals met de Nazi’s en de andere band The Good Ole Boys.

3*

Ik had over deze film al eens gelezen dat het een vreemde ervaring kon worden en dat is zeker niet gelogen. Het eerste deel is best bevreemdend, maar al bij al is het nog makkelijk te volgen daar er vooral gefocust wordt op het drama tussen Mark en Anna. Het dynamische camerawerk werkt uitstekend om een bevreemdende sfeer te creëren, maar ook de weinig kleurrijke omgeving zorgt voor een erg kille sfeer.

Echter wanneer de privédetective de ontdekking doet op het appartement van Anna wordt alles nog een stuk vreemder om te volgen. Wat mij betreft is het toch allemaal te veel van het goede en kwam het bij mij over dat de regisseur zoveel mogelijk creepy scènes wilde laten zien om het publiek te shockeren , maar bij mij werkte het niet echt. De scène die er wel bovenuit steekt, is de tunnelscène waar Anna een miskraam krijgt. Isabelle Adjani speelt anders wel erg sterk en ik kreeg regelmatig kippenvel van haar.

Bevreemdende film, maar jammer genoeg niet helemaal geslaagd. De opbouw is sterk, maar het wordt allemaal wat te veel en vooral te vreemd gaandeweg.

3*

Het is altijd leuk om een film op te zetten zonder enige verwachtingen en er na afloop behoorlijk onder de indruk van te zijn. Martha Marcy May Marlene is zo’n film geworden die op zo’n heerlijke manier onder de huid weet te kruipen.

Sean Durkin gooit niet meteen alle troeven op tafel, maar zorgt met een erg goede opbouw voor een stevige spanningsboog. Het is meteen duidelijk dat Martha problemen heeft om zich opnieuw aan te passen bij haar zus en schoonbroer. Het begint met kleinere, vreemde gedragingen zoals het naakt zwemmen, maar gaandeweg nemen de spanningen tussen elkaar toe met de climax op het feestje. Gelukkig houdt Durkin het voor de volledige speelduur rustig en ingetogen zonder alle remmen los te laten, want qua sfeer en onderhuidse spanning is dit wel een film die er het maximale weet uit te halen.

Een opvallend en mooie dingetje in deze film zijn de overgangen tussen Martha’s periode bij de sekte en bij haar zus. Die overgangen worden geregeld op een erg mooie, vloeiende manier gebracht, zoals wanneer ze wilt gaat zwemmen in het meer bij haar zus en plots een duik neemt en terecht komt bij de andere leden van de sekte. Het zorgt ervoor dat je net zoals Martha als kijker ook op een bepaalde manier verstrengeld raakt tussen haar verleden en heden.

Elizabeth Olsen mag ook een dikke pluim op haar hoed steken, want ze weet haar personage op een ontzettend overtuigende manier neer te zetten. Iedere seconde van de film geloof je dat zij een erg traumatische ervaring heeft meegemaakt. Zelfs op de momenten dat ze gelukkiger lijkt, voel je nog dat ze haar verleden met zich meedraagt.

Een film zoals ik ze graag heb. Erg sfeervol en een onderhuidse spanning die de hele film blijft hangen. In dergelijke films wordt vaak de fout gemaakt om te veel te willen tonen, maar gelukkig gaat Sean Durkin niet all-in.

4*

Dit was weer zo’n film die al geruime tijd op mijn to-see lijst stond en met hoge verwachtingen bovendien. Ik moet zeggen dat die moeiteloos zijn ingelost, want het is toch een bijzondere en vooral unieke film geworden. Ik kan niet meteen een andere film voor de geest halen die hierop lijkt.

Het begint al meteen erg sterk met de man die de zandheuvel beklimt. Visueel ziet het er prachtig uit waardoor je meteen in de film getrokken wordt en de onheilspellende muziek heeft ook nog eens een sfeerverhogende factor. Vooral op visueel vlak is dit een erg fraaie film en zeker de momenten waarop het zand naar beneden stort, zijn zeer de moeite waard. Die onheilspellende muziek die terugkeert van zodra een gedeelte van de berg instort, maakte er ook nog eens een erg spannende film van.

Men zal uit deze film ook best veel symboliek kunnen halen, wat me zelden interesseert in films, maar in dit geval werkt het wel door de absurde setting van de zandput dat een beklemmend gevoel geeft. De repetitieve en zinloze taken die men dagelijks moet doen, worden hier prachtig uitgebeeld door het scheppen van het zand. Ook het verhaal van Sisyphus komt hier ruim aan bod, maar het is toch vooral de man die zijn lot accepteert dat de zandput zijn nieuw leven is en niet meer probeert te vluchten dat de film boeiend maakt.

Visueel een erg mooie film met een interessant verhaal dat ook nog eens op een sterke manier wordt gedragen door de 2 hoofdrolspelers. Aanvankelijk dacht ik dat de acteerprestaties minder belangrijk gingen worden in deze film, maar gaandeweg weten ze beide op een overtuigende manier en met de juiste emoties hun rollen neer te zetten. Ook de vele close-ups van hun bezwete en met zand bedekte gezichten waren geweldig om te zien.

Dikke 4*

On the Waterfront was weer zo’n Amerikaanse oerklassieker die duidelijk toe was aan de herziening. Over de verhaallijnen kon ik me niet al te veel herinneren, behalve dat het te maken had over de vakbond van de havenarbeiders.

Het is vooral een erg sfeervolle prent geworden met mooi gefilmde scenes in en rond de haven, in de bar en de achterkamertjes en op het dak van het appartementsgebouw. De scène die er visueel bovenuit steekt, is toch wel waar Terry en Edie achtervolgd worden in de smalle steeg door de truck.

De ster van de film is sowieso Marlon Brando. Zowel op de rustigere momenten als in de scènes waar hij moet uithalen, weet hij te overtuigen met zijn gekende charisma. Ook de transformatie die zijn personage ondergaat van eerder ongeïnteresseerde jongeman die deel uitmaakt van de corrupte vakbond naar de man die zich tegen hen keert, weet hij op een overtuigende manier neer te zetten. Eva Marie Saint biedt een goed tegenwicht aan zijn personage en Lee J. Cobb is zo’n rasacteur die ik altijd graag bezig zie.

Dat On the Waterfront beschouwd wordt als een echte Amerikaanse oerklassieker lijkt me wel terecht, al doet ook deze herziening me persoonlijk niet genoeg om er een 4* aan te geven.

De 3.5* blijven staan.

Degelijke misdaadfilm van David Cronenberg, maar meer dan dat is het ook niet geworden. Hetgeen de film een lange tijd op de been houdt, is de vraag of Tom Stall wel degelijk diegene is die hij beweert te zijn of toch een crimineel verleden heeft als ene Joey. Uiteindelijk is het geen verrassing dat Tom wel degelijk Joey blijkt te zijn met een crimineel verleden, maar Cronenberg slaagt er toch behoorlijk in om nog wat mysterie in de film te laten sluipen. Vanaf het moment dat de ware indentiteit van Tom bekend raakt, is het toch wat slepen naar het einde met de afhandeling van zijn verleden in Philadelphia.

Grootste minpunt van de film is echter het erg zwakke acteerwerk van Viggo Mortensen. Qua gelaatsuitdrukkingen heeft hij een erg beperkt arsenaal en op de rustigere momenten waar geacteerd moet worden, kan hij me echt niet overtuigen. Ed Harris daarentegen weet wel nog wat power in de film te brengen, maar jammer genoeg legt hij te vroeg het loodje.

3*

Je moet het de Franse filmmakers wel nageven dat ze een talent hebben om zwoele films zoals La Piscine op het scherm te toveren. Zeker tijdens de winterperiode is het des te aangenamer om weg te zakken in de zetel voor zo’n filmpje. Het helpt natuurlijk dat de hoofdrollen gespeeld worden door erg aantrekkelijke mensen die het ook nog eens op een erg goede manier weten te brengen. De chemie tussen Romy Schneider en Alain Delon zit vanaf de eerste scène meteen erg goed.

Vanaf het moment dat Harry en zijn dochter Penelope hun intrede maken, verandert de aangename luie sfeer gaandeweg naar een erg voelbare onderhuidse spanning waarbij we meer te weten komen over de onderlinge relaties tussen Jean-Paul, Harry en Marianne. De blikken en de stiltes verraden veel, al vind ik het jammer dat we niets te zien kregen over het uitje van Jean-Paul en Penelope naar het strand. Het had het verlangen van Jean-Paul voor Penelope nog extra in de verf kunnen zetten en het zou de moord op Harry extra geloofwaardigheid kunnen geven. Eigenlijk had die moord voor mij niet gehoeven. Niet dat de tussenkomst van de agent vervelend was, maar voor mij had de film zijn ontknoping mogen hebben met de 4 personages.

In ieder geval is La Piscine een aangename film, maar een echte topper is het voor mij toch niet. Daarvoor zijn er toch wat minpuntjes in het verloop van het verhaal naar het einde toe.

3.5*

Matige Western van Peckinpah. Nochtans is zijn hand erg zichtbaar met veel rauwe en gewelddadige scènes doorheen heel de film, maar nergens ben ik echt in de film gekomen. Het voelt allemaal erg loom aan, wat normaal geen nadeel hoeft te zijn voor een western, maar in dit geval waren er verschillende scènes die geen toegevoegde waarde hadden en na verloop van tijd was het vooral wachten op de shoot-out.

Verder kon James Coburn me wel overtuigen als Pat Garrett, maar Kristofferson heeft toch en pak minder charisma wat de film niet ten goede kwam. De minste van Peckinpah die ik tot nu toe gezien heb en nochtans heeft hij met The Wild Bunch bewezen een goede western te kunnen maken.

2.5*

De laatste keer dat ik nog iets van Cuarón had gezien, was geleden van Gravity en dit is wel een heel andere film geworden, waarmee hij bewijst een goede filmmaker te zijn.

In het begin vreesde ik een beetje dat het een vrij platvloerse film ging worden met schetenlatende, geile puberjongens, maar eens de roadtrip is ingezet met Luisa krijgen we een sfeervolle en vooral sensuele film voorgeschoteld. De zwoele zomerse sfeer is erg genietbaar, de verschillende seksscènes zijn functioneel en het voelt vooral allemaal realistisch aan wat er zich afspeelt tijdens de trip. De spanning die tussen de 2 jongens ontstaat wanneer Luisa met beide seks heeft, zorgt voor de nodige wrevel. Ook interessant is de ruzie tussen de 2 jongens over de bekentenissen dat ze seks hebben gehad met elkaars vriendinnen. Eigenlijk is het nooit echt duidelijk of het echt gebeurd is of dat de jongens het gebruiken om elkaar te kwetsen.

Geslaagde film van Cuarón dat ook nog eens een sterk einde heeft. Dat Luisa ongeneeslijk ziek was tijdens de rit plaatst alles in een ander daglicht wat er gebeurd is tijdens de trip en eerlijk gezegd had ik het niet zien aankomen.

3.5*

Recent zag ik nog een erg sterke Kate Winslet in The Reader. Een straffe actrice die jammer genoeg een beetje in de vergetelheid bij mij is geraakt, maar de combinatie met Patrick Wilson en de korte omschrijving van deze film leken mij interessant genoeg om nog eens iets van haar te zien.

Uiteindelijk gaat de film minder over de pedofiel dan ik had verwacht, maar meer over de verhouding tussen Brad en Sarah. Op zich is het verhaal over Brad en Sarah, die elk in een sleur zijn geraakt in hun relatie en op elkaar verliefd worden niet zo heel bijzonder, maar de uitwerking van Todd Field mag er best wezen.

De eerste ontmoeting tussen Brad en Sarah in het park, de verschillende afspraakjes tussen hen, de pedofiel die een belangrijke karakter wordt in de film,… Todd Field weet het in ieder geval erg boeiend te houden voor een dikke 2 uur. De vergelijking met films zoals American Beauty en Happiness begrijp ik wel, maar Little Children is een film geworden met zijn eigen smoel met een heerlijk sfeertje en enkele erg goede scènes (de zwembadscène, de date van de pedofiel en het diner met Brad, Sarah en hun partners). Enkel het einde weet me niet helemaal te overtuigen waaruit blijkt dat Sarah en Brad toch gewoon voor hun gezin kiezen i.p.v. voor elkaar.

De reden om deze film te zien, was voor een groot stuk voor de combinatie Winslet-Wilson en ze maken het ook helemaal waar. Vanaf de eerste scène in het park waar Sarah Brad weet te overtuigen om haar te kussen, zit de chemie perfect tussen die twee. Nadien leveren ze de ene sterke scène na de andere af. Bij de rol van Ronnie de pedofiel heb ik wel een kleine kanttekening te plaatsen. Niet dat Jackie Earle Haley hier een slechte prestatie neerzet. Verre van zelfs, maar misschien is hij iets te ‘perfect’ gecast als schriel ogende kalende pervert, waardoor het er te dik opligt dat hij een naar mannetje is.

Erg knappe film van Todd Field. Links en rechts waren er misschien nog zaken die net iets beter konden, maar over het algemeen overheerst een erg positieve gevoel.

4*

Films over de filmindustrie heb ik altijd iets interessants gevonden. Het geeft de mogelijkheid om de kennis over bepaalde regisseurs, genres of tijdsperiodes wat bij te schaven en de interesse hierin op te wekken. Ed Wood was voor mij een onbekende naam en van Bela Lugosi had ik nog nooit iets gezien. Ik had niet het gevoel dat enige voorkennis nodig was, maar langs de andere kant heeft deze Ed Wood niet meteen mijn interesse aangewakkerd om meer van deze mannen te ontdekken.

Het verhaal draait voornamelijk rond de beginperiode van de carrière van Ed Wood, zijn drang om zich als vrouw te verkleden, de problemen rond de financiering van zijn films en zijn vriendschap met Lugosi. Echt interessant vond ik het jammer genoeg nooit echt worden. Ed Wood was een overdreven optimistische kerel die bij iedere mislukte scène tevreden was over het resultaat (wat na verloop van tijd erg herhalend werd), maar buiten zijn travestie blijft het een vrij ééndimensionaal personage.

Bovendien kan Johnny Depp zijn personage ook geen extra glans geven. In die andere film van Burton, Edward Scissorhands vond ik hem al erg matig acteren en hoewel het hem hier beter afgaat, is het nog altijd te weinig om de film naar een hoger niveau te tillen. Martin Landau daarentegen weet Bela Lugosi wel op een erg overtuigende manier neer te zetten.

Er is wel een hilarisch moment dat zeker het vermelden waard is wanneer één van de crewleden gevraagd wordt welke kleur van jurk het beste past, maar de man kleurenblind blijkt te zijn.

2.5*

Ondertussen was het weer bijna 10 jaar geleden dat ik deze voor het laatst had gezien. Geen idee waarom, maar de laatste tijd had ik enorm veel zin om deze nog eens te herbekijken en dus gisterenavond maar de daad bij het woord gevoegd.

Ik wist nog dat deze film visueel een pareltje was, maar toch heb ik me opnieuw zitten vergapen op de geweldige kleurrijke decors van het restaurant. De rode kleur van het restaurant spat als het ware van het scherm af, maar niet alleen het restaurantgedeelte is de moeite waard om te zien. Ook de keuken en de toiletten hebben hun eigen specifieke groene en witte kleuren die de film een fantastische sfeer bezorgen. Het camerawerk is ook erg knap met de vloeiden overgangen tussen de verschillende gedeelten van het restaurant. Er vallen ook erg veel details overal te bewonderen, maar de fraaiste zijn toch wel de kostuums die van kleur wisselen tussen de verschillende ruimtes met het rood voor het restaurant, groen voor de keuken en wit voor de toiletten.

Het was maar één van de details die me niet helemaal was bijgebleven, maar wat me zeker was bijgebleven van de eerste kijkbeurt was het fenomenale acteerwerk van Michael Gambon. De manier waarop hij het personage van Albert Spica op zo’n hufterige manier neerzet, is van grote klasse. 2 uur lang zit hij op iedereen te schelden en heeft hij het restaurant kort en klein geslagen, maar in dit geval is less niet more. Dat hij op het einde de vermoorde lover op zijn bord gepresenteerd krijgt, is dan ook een geweldige climax voor deze film. Helen Mirren doet het anders ook erg goed als de echtgenote waar je alleen maar medelijden mee kan hebben, maar het is toch vooral Michael Gambon die de show hier steelt.

Geweldige herziening gehad met deze The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover. Visueel is dit een echt pareltje en Michael Gambon is werkelijk legendarisch hier. Bij mijn vorige score van 4* mag er gerust een halfje bij.

4.5*

Fijne avonturenfilm dat gedurende 2 uur best aangenaam is door het heerlijk samenspel tussen Sean Connery en Michael Caine. Het is er duidelijk aan te zien dat de 2 mannen plezier hadden tijdens het filmen met hun typische Britse humor.

Verder is het verloop van de film niet echt speciaal waarbij Connery per toeval als een god wordt aanzien door het volk van Kafiristan en zijn succes ook meteen zijn ondergang wordt. De mooie locaties zijn ook wel een pluspunt, maar over het algemeen is het geen film die de degelijkheid overstijgt.

3*

Degelijke politiefilm van Bong Joon Ho, maar meer dan dat is het ook niet geworden. Ondertussen hebben we dit soort films en series al vaker en soms ook beter zien voorbijkomen.

Hetgeen ik wel onthouden heb van deze film zijn de vaak grappige momenten. De rechercheur die het onderzoek leidt, kan je moeilijk erg professioneel noemen. Zijn idee om naakte mannen te onderzoeken of ze kaalgeschoren zijn beneden is erg hilarisch. Daarnaast wordt het onderzoek vaak op klungelachtige wijze gevoerd met het sporenonderzoek dat vernield wordt door een voorbijrijdende tractor of de andere rechercheur die om de haverklap aan karatetrap uitdeelt.

Verder is het een weinig speciale politiefilm met de nodige twists en verdachten die toch onschuldig blijken te zijn. Het eindshot waarbij Park jaren later voor zich uitstaart op een van de crime scenes, wetende dat de dader nooit gevonden zal worden, is wel een passend einde bij deze film.

3*

Het grootste compliment dat ik deze film kan geven, is dat het er niet aan te zien is dat hij dateert van het jaar 1930. Het camerawerk is ontzettend knap met grootse scènes op het slagveld en beklemmende scènes in de loopgraven. Het ziet er bovendien allemaal ontzettend realistisch uit.

Het is ongetwijfeld ook een inspiratiebron geweest voor vele andere film. De waanzin en zinloosheid van oorlogen zijn al vaak een thema in films geweest, maar Lewis Milestone weet het hier wel erg goed in beeld te brengen. Vooral wanneer Paul even terugkeert naar huis tijdens zijn verlof en de jongens in zijn oude school ziet, wordt de zinloosheid erg sterk benadrukt.

Er wordt ook niet echt partij gekozen. Het helpt natuurlijk wel dat de Duitsers Engels praten, maar het zorgt wel voor een menselijk beeld van de jonge Duitsers die een geromantiseerd beeld werden voorgehouden van de oorlog. Hoewel de propagandascène van de leerkracht erg sterk is, had ik misschien de personages iets beter willen leren kennen voordat ze naar het front werden gestuurd. Nu kwamen ze bij mij iets te veel over als een stel willekeurige jongens. Enkel Paul leren we gaandeweg wat beter kennen. Die Brücke is een mooi voorbeeld waarbij de band die met de personages wordt opgebouwd een sterker effect heeft op de gebeurtenissen tijdens de oorlog.

Soit, All Quiet on the Western Front is een straffe anti-oorlogsfilm dat 95 jaar later nog altijd een visueel spektakel is.

4*

Degelijke film van Peter Weir, maar echt helemaal overtuigen doet hij niet. Van in het begin hangt er nochtans een heerlijke dromerige, zweverige sfeer rond de film. Ik vreesde een beetje dat de film te veel rond de ‘high class’ sfeertje zou blijven draaien (de meisjes moesten op de juiste manier de trap afkomen en opgepast dat de handschoentjes niet te snel worden uitgedaan), maar gelukkig is daar verder weinig van te merken.

Het eerste deel wist me wel erg te bekoren met het erg mysterieus gegeven rond de verdwijning van de meisjes. De horloges blijven stilstaan op 12 uur en zowat iedereen valt in slaap of zit er dromerig bij. Het is zowat de Bermuda driehoek op een rots, maar nadien heeft de film moeite om het niveau aan te houden. Het zijplot rond het weeskind Sara heeft maar weinig toegevoegde waarde en ook met de zoektocht naar de verdwenen meisjes wordt te weinig gedaan. Ik had nooit het gevoel dat er intensief naar hen werd gezocht, ook niet wanneer er één van hen was teruggevonden.

Niettemin kijkt de film aardig weg met de mooie landschappen, sterk camerawerk en een mysterieus sfeertje dat in het begin weet te intrigeren.

3*

Ik had op voorhand best hoge verwachtingen bij deze Mysterious Skin, maar het is er niet helemaal uitgekomen. Het begin is wel erg goed met het mysterie rond Brian’s bloedneuzen en black-outs en Neil die wordt misbruikt door zijn pedofiele coach, wat er erg zwaar inhakt.

Een tijdje kan de film teren op het mysterieus sfeertje, maar gaandeweg verdween dat uit de film. Akari blijft een beetje te lang rond de pot draaien en die extra versnelling ontbrak. We krijgen verschillende scènes te zien tussen Neil en zijn ‘klanten’. Sommige momenten waren wel erg pijnlijk om te zien, maar ik had niet het gevoel dat de zoveelste ontmoeting nog een toegevoegde waarde was voor de film.

Langs de andere kant volgen we het verhaal rond Brian die denkt ontvoerd geweest te zijn door aliens, wat een verklaring kan zijn voor zijn bloedneuzen en black-outs. Uiteindelijk bleken het allemaal gevolgen te zijn van het verdringen van zijn herinneringen aan het misbruik door zijn baseballcoach. Achteraf gezien was de puzzel niet zo moeilijk te leggen, maar het einde maakte wel erg veel indruk met de 2 jongens die samen bij elkaar troost zoeken.

Goed begin en idem dito einde en sterk acteerwerk van vooral Gordon-Levitt, maar jammer genoeg een zwakker middenstuk.

3*

De derde film van Fritz Lang die ik ondertussen gezien heb en qua thematiek doet het veel aan M denken. Ook in deze film krijgen we een massahysterie te zien waar mensen het recht in eigen handen trachten te nemen.

Niet dat het niveau van M hier gehaald wordt, maar het is nog steeds een degelijke film. De roddelscène is erg leuk gedaan met de montage van de kakelende kippen tussendoor. De brandstichting van de gevangenis waar Joe zit, is ook erg knap gedaan en vanaf het moment dat Joe de menigte wil laten straffen voor hun daden krijgen we nog een spannend rechtbankgedeelte te zien. De afloop is misschien een tikkeltje jammer. Ik had ook liever gezien dat de menigte gestraft zou worden, maar Lang kiest voor een happy end waarbij Joe zich komt aangeven.

Al bij al een degelijke film van Lang, maar zeker niet zo indrukwekkend als M.

3*

The Graduate is zo’n film die bij mij te boek staat als een Amerikaanse oerklassieker, maar behalve de befaamde “Mrs. Robinson, you're trying to seduce me” scène en de muziek van Simon & Garfunkel was me weinig bijgebleven van deze film.

Vooral het eerste deel is een erg vlotte en aangename coming of age film met een heerlijk samenspel tussen Dustin Hoffman en Anne Bancroft. De befaamde scène kwam al vroeger voor in de film dan in mijn geheugen geprent stond, maar daarnaast zijn er nog een aantal erg goede scènes. De scène waar de hyper zenuwachtige Ben in het hotel staat rond te draaien en te wachten op Mrs. Robinson is goud waard. Ook de scène waar Ben in het zwembad ligt en zijn ouders en de Robinsons rond hem komen staan, is visueel leuk gedaan.

De metamorfose die Ben ondergaat van zenuwachtige jongen tot zelfverzekerde man is erg tof om te zien, maar vanaf het moment dat Ben begint aan te pappen met Elaine en haar ten huwelijk wilt vragen, gaat het tempo toch wat naar omlaag. Het wordt net wat minder Interessant en krijgen we een wat meer standaard liefdesverhaal voorgeschoteld. Er zijn wel nog een paar momentjes die er bovenuit steken, zoals wanneer Ben opbiecht aan Elaine dat hij een affaire had met zijn moeder terwijl Ben en Mrs. Robinson er kletsnat bijstaan en natuurlijk het einde waar Ben Elaine wegkaapt op haar huwelijk met Carl.

De status van The Graduate kan ik best wel begrijpen, maar het tweede deel vind ik net wat minder om er een echte topper in te zien. Mijn score van zo’n 12 jaar gelden mag blijven staan.

3.5*

Jim Jarmusch is een regisseur wiens stijl ik wel kan waarderen. Het voelt allemaal erg sloom aan en het lijkt alsof de wereld gestopt is met draaien, maar de personages zich nog voortbewegen. Het geeft een heerlijk gevoel dat ik erg kan appreciëren van Jarmusch.

Dat gevoel had ik ook bij deze film, alleen vind ik Bill Murray gewoon geen interessante acteur. Ik snap wel dat hij hier een depressieve en eenzame figuur neerzet, maar het is anderhalf uur lang stoïcijns voor zich uitkijken. Veel meer dan dat deed hij niet en na verloop van tijd begon het wel wat te vervelen.

De gesprekjes op zich zijn best aardig en er zitten genoeg komische momenten in met de maffe figuren. Enkel het tweede gesprek met Dora dat voornamelijk gevoerd werd door haar man kon me minder bekoren. De eerste tussenstop bij Laura en haar dochter Lolita en de laatste bij Penny en de biker boys sprongen er wel bovenuit. Toch had ik niet het gevoel dat ik veel te weten was gekomen over het personage van Don, behalve dat hij veel vrouwen heeft gehad en rijk geworden is met iets van computers. Al zal het wel de bedoeling geweest zijn om zo zijn eenzaamheid nog wat extra te benadrukken. Wel tof dat we een open einde krijgen en geen zekerheid krijgen wie de moeder is en of hij effectief een zoon heeft.

Al bij al heb ik me hiermee nog vermaakt. Het typische slome sfeertje van Jarmusch is ideaal om languit in de zetel weg te zakken. Jammer genoeg was het inhoudelijk niet overtuigend genoeg over de hele lijn en Bill Murray zal nooit mijn favoriete acteur worden.

3*

Goede film van Martin Koolhoven waarbij we Pulp Fiction-gewijs 4 niet-chronologische hoofdstukken te zien krijgen over de levensloop van Joanna. De niet-chronologische vertelstijl is eigenlijk maar voor eventjes een echte toegevoegde waarde. Wanneer de dominee in de tweede akte terug opduikt in het bordeel op zoek naar Joanna, kan je als kijker makkelijk de rest van het verhaal invullen. Voor eventjes gaf het iets mysterieus aan de film, maar dat trucje was dus vrij vroeg uitgewerkt.

Niettemin valt er uit de film voldoende amusement te halen voor toch een lange speelduur van 150 minuten, maar die vlogen vrij snel voorbij. Het beeld dat Koolhoven hier schetst voelt er kil en hard aan en zeker tegenover de vrouwen. De film zit vol met enge mannen die niet liever vrouwen vernederen, maar de dominee die erg sterk wordt neergezet door Guy Pearce spant hier wel de kroon. De manier waarop hij hier als een sadist en seksueel roofdier te keer gaat, is erg sterk gedaan.

Verder valt het sterke acteerwerk van Dakota Fanning op, maar over het algemeen is het net ietsje te weinig om hier 4* aan te geven.

3.5*

Behoorlijk sterk familiedrama dat gaat over omgaan met verlies, maar vooral over de onmogelijkheid tot communicatie tussen de leden van het gezin. We hebben dergelijke familiedrama’s al vaker zien voorbijkomen, maar deze heeft net dat tikkeltje extra door het erg sterke acteerwerk.

Vooral Timothy Hutton heeft me hier enorm weten te verrassen, want zijn vertolking van de jongen die met een enorm schuldgevoel zit, is van een erg hoog niveau. Iedere scène weet hij de juiste emoties over te brengen zonder ook maar ergens zijn geloofwaardigheid te verliezen. Ook Donald Sutherland speelt erg sterk als de vader die het gezin bij elkaar probeert te houden. Hij komt erg sympathiek over wat niet gezegd kan worden van het personage van de moeder die zich schaamt voor haar zoon, maar dan is Mary Tyler Moore er erg goed in geslaagd om haar personage op die manier neer te zetten.

Is het dan een topfilm geworden? Net niet helemaal naar mijn gevoel, want daarvoor is het pas naar het einde toe dat er zich interessante ontwikkelingen voordoen en het eerste deel me nog niet echt emotioneel wist te raken. Het eerste breekpunt was naar mijn gevoel de scène waarin de familiefoto’s genomen werden, maar de moeder niet met Conrad op de foto wilde. Daar werd het pijnlijk duidelijk dat ze zich schaamde voor haar zoon. Het tweede moment dat me toch even naar de keel deed grijpen, was de reactie van Conrad op de zelfmoord van Karen. In de eerste plaats omdat het een erg sterk geacteerde scène is tussen hem en de psychiater, maar ook omdat het erg onverwachts kwam aangezien ze eerder nog gezellig op café zaten.

Of Ordinary People nu een 3.5* of 4* verdient, daar ben ik eigenlijk nog altijd niet uit. Qua acteerwerk verdient hij dat wel, maar het is pas naar het einde toe dat de film me wist te raken.

3.5*

The Reader is een erg vakkundig gemaakte film. Misschien wel net iets te vakkundig en binnen de lijntjes waardoor je het gevoel hebt dat dit echt gemaakt werd om Oscars binnen te slepen. Wanneer we bijvoorbeeld naar het rechtbankgedeelte gaan, wordt de film iets te uitleggerig door nog eens alle voortekenen op een rijtje te zetten waaruit bleek dat Hanna niet kon lezen.

In ieder geval heeft Daldry er een best meeslepend geheel van weten te maken dat van begin tot einde erg weet te boeien, maar het komt in de eerste plaats door het erg sterke acteerwerk van Kate Winslet, maar vooral David Kross wist me erg te verrassen als de ‘tot over zijn oor verliefde puber’ die nadien ook nog eens erg sterk speelde als de gekwelde jongen in het rechtbankgedeelte.

Als ik me enkel zou baseren op de inhoud van de film zou ik uitkomen op een 3*, maar het sterke acteerwerk zorgt toch voor de extra halfje.

3.5*

Een betere film dan A Short Film about Killing, maar het niveau van de Trois Couleurs trilogie wordt niet gehaald.

Het blijft toch altijd een interessant gegeven wanneer de film voor een groot stuk door een telescoop wordt gevolgd. Er zit een beetje Rear Window en Body Double in, maar de voyeuristische stijl en de relatie tussen Magda en Tomek doet me ook wat aan Polanski denken.

Of het allemaal geloofwaardig is hoe Magda zo vergevingsgezind is tegenover Tomek en zelfs nog verliefd wordt op hem is nog maar de vraag, maar Kieslowski weet er wel een boeiend en bij momenten spannend geheel van te maken. Grażyna Szapołowska is dan ook perfect gecast om Tomek zijn hoofd op hol te laten slaan. Ook een leuk moment is wanneer de huisbazin ook naar de overkant gluurt wanneer Tomek bij Magda is. Blijkt dat ze toch geen brave huismoeder is.

Kieslowski blijft toch een interessante regisseur. Niet dat zijn films altijd een voltreffer zijn, maar zijn stijl weet me vaak toch wel te charmeren.

3.5*

Alan J. Pakula heeft met deze Klute een goede thriller afgeleverd. Het is een typische thriller uit de jaren 70’ geworden met een erg grauwe en donkere sfeer, maar daar ben ik wel een fan van.

Pakula neemt best zijn tijd om heel het verhaal op poten te zetten en soms voelde het wat langdradig aan, maar we krijgen er wel een heerlijke sfeer voor in de plaats. De telefoontjes die Bree ontvangt, het constante gevoel dat ze bespied wordt, de donkere hoekjes van het appartementsgebouw, de sterke bijpassende muziek,.. het werkt allemaal erg sfeerverhogend.

Qua plot weet Pakula het over de hele speelduur boeiend genoeg te houden, hoewel de clue dat Peter Cable achter de moorden zat misschien te vroeg werd prijsgegeven. Niettemin is dit een goede thriller dat vooral een sterke sfeerschepping heeft en een sterk acterende Jane Fonda.

3.5*

Ik heb maar weinig opmerkelijks kunnen ontdekken in deze Central do Brasil. Het is een roadtrip movie dat rustig voortkabbelt waarin een jongetje op zoek gaat naar zijn vader nadat zijn moeder overleden is. Hij wordt hierbij vergezeld door een dame die hij heeft leren kennen aan het station en zoals een roadtrip movie het betaamt, groeien ze gedurende de rit naar elkaar toe.

Dora laat zich in het begin niet meteen van haar fraaiste kant zien. Ze verdient geld door het schrijven van brieven voor mensen die niet kunnen schrijven, maar ze houdt de brieven voor haarzelf bij. Ook naar Josué toe is ze erg onvriendelijk, maar gedurende de rit wordt hun band sterker. Het jongetje wordt best wel goed neergezet en bracht de juiste emoties over. Gelukkig speelt hij niet een vervelend jochie, want anders had het wel een lastige zit kunnen worden.

Nergens wordt het verrassend of krijgen we dingen te zien die we nog niet eerder gezien hebben in dergelijke films. Jammer dat ze ook niet echte interessante personages tegenkomen op hun trip. Qua sfeer krijgen we wel best een mooie film te zien en ook de Braziliaanse landschappen zien er mooi uit, maar verder is het een weinig bijzondere film.

2.5*

Wraakfilms vind ik om één of andere reden altijd wel interessant om te zien. Er wordt meestal wel een emotionele lading aan gegeven met bijhorende thrillerelementen. Niet dat het altijd goed wordt uitgevoerd, maar Shane Meadows is daar met deze Dead Man’s Shoes wel in geslaagd.

Er zit een grimmige sfeer van in het begin van de film die er nooit uitgaat. De scènes die we te zien krijgen over het verleden van Anthony zijn geschoten in zwart-wit en geeft dat extraatje aan sfeer aan de film.

Ook het verhaal steekt goed in elkaar waarbij Richard wraak neemt op een groep dealers door hen eerst te terroriseren en nadien één voor één om te brengen. Al was er eentje bij die ze per ongeluk zelf hebben neergeschoten. De plottwist dat Anthony al langer dood was, kwam niet meteen als een echte verrassing binnen. Het zou nogal ongeloofwaardig geweest zijn mocht Richard zo hard zijn doorgeslagen alleen maar omdat Anthony drugs gebruikt had. Het vermoeden dat Anthony dus al dood was, werd dus bevestigd, maar het deed geen afbreuk aan dramatische effect. De manier waarop de hele scène rond de zelfmoord van Anthony werd gebracht, was best heftig.

Ook een dikke pluim voor Paddy Considine die erg overtuigend en vooral beangstigend overkomt als wraaknemer zeker wanneer hij dan nog eens zijn gasmasker opzet, komt hij erg bedreigend over.

Een film die qua score bij mij balanceert tussen 3.5* en 4*, maar aangezien ik niet echt iets negatief kan zeggen over deze film verdient deze de hogere notering.

4*

Ik kon me nog maar weinig herinneren van deze Snatch, behalve dat Brad Pitt met andere zigeuners in een woonwagenpark woonden. Aangezien in deze film destijds een 4* gaf was het nog eens tijd om te zien of het zijn status kon behouden.

En dat is meer dan het geval, want het is voor de volle 100 minuten echt genieten geblazen. Het tempo ligt ontzettend hoog en de hilarische situaties en dito introducties van geweldige personages volgen elkaar in sneltempo op. Eigenlijk heeft het geen zin om het allemaal op te noemen, want na verloop van tijd valt het niet meer bij te houden. Van overdaad had ik bij deze allerminst last.

Toch een aantal zaken die ik blijkbaar reeds vergeten was van mijn eerste kijkbeurt en echt wel de moeite waard zijn: De voice-over van Statham is erg sterk en voegt echt iets toe aan het geheel (ook zijn sarcastische opmerkingen blijven goud waard), het trio Vincent-Sol-Tyrone is hilarisch en de mislukte overval op het gokkantoor is één van de hoogtepunten en Brad Pitt is ook heerlijk op dreef als boksende zigeuner met een onbegrijpbaar accent.

Eigenlijk hoeft er niet meer over gezegd te worden dan dat het 100 minuten puur genieten is. Werkelijk iedere opmerking, situatie of personage is geslaagd en niets of niemand valt uit de toon. Misschien verdient deze wel een verhoging naar 4.5*, maar dat houd ik misschien voor een volgende herziening die hopelijk sneller komt.

4*

Ik had verwacht dat The Goonies vooral ging steunen op het nostalgische 80’s jeugdsentiment, maar het is een betere meevaller geworden dan verwacht. Ook voor diegene die die periode niet hebben meegemaakt, valt er genoeg plezier te beleven.

Het is vooral een enorme vlotte film geworden. Niet dat het ergens verrassend uit de hoek komt, maar Richard Donner heeft er een aangename film van gemaakt. In het begin is het wel wennen aan de enorme drukte van de kinderen, maar in dergelijke films komen ze daar bij mij nog mee weg. Het einde op het piratenschip wordt wel stevig lang gerekt en daar had meer tempo zoals in de rest van de film niet slecht geweest.

3*