Log

The Sixth Sense is weer zo'n typische film die ik ooit eens in mijn jeugd had gezien en sindsdien steeds aan mijn aandacht ontglipt is. Ik moet toegeven dat deze nog steeds terecht een klassieker is, want de film staat als een huis. Zelfs wanneer je het einde kent, is het een film die de hele speelduur boeiend is en dat is voornamelijk te danken aan de opbouw die ijzersterk is. We zijn toch al bijna een uur ver vooraleer we echt kennismaken met de gave van Cole, maar ondertussen werd er wel al een mooie spanningsboog opgebouwd. Nadien volgen er verschillende schrikmomenten, die wat mij betreft perfect in deze film passen. Nergens gaan de schrikmomenten er over, maar blijft het in de lijn van een psychologische thriller. Al blijft het natuurlijk wel vreemd dat het heel lang duurt vooraleer Crowe beseft dat hij dood is. Ergens had het beter geweest dat hij het wel wist, maar al lang vrede mee had genomen. Het resultaat voor de kijker zou hetzelfde geweest zijn, maar het zou wel iets geloofwaardiger overkomen.

Een terechte klassiekere die ik na veel te lange tijd nog eens herzien heb en me beter is bevallen dan op voorhand gedacht.

4*

Celda 211 blijft nog steeds een sterke gevangenisfilm, maar de score van 4* die ik er bijna 13 jaar geleden aan gegeven heb, blijft niet overeind. Hoewel ik mij het verloop van de film niet helemaal meer kon herinneren, is het een vrij voorspelbare film. Dat Juan en Malamadre bevriend gingen worden, zag je al van ver aankomen. Dat Elena haar kind zou verliezen en uiteindelijk ook zou sterven, zat er ook al van mijlenver aan te komen. Deze minpuntjes doen niets af van het feit dat Celda 211 een erg sfeervolle en grimmige gevangenisfilm is geworden met erg sterk acteerwerk. Vooral de scène waarin Juan helemaal door het lint gaat wanneer hij het nieuws verneemt van zijn zwangere vrouw, maakt erg veel indruk. Gelukkig wordt het einde ook niet te lang gerekt met nog wat extra zijplotjes, maar wordt het to the point afgehandeld.

Goede gevangenisfilm, maar ik moet er toch een half puntje van af doen.

3.5*

Best een moeilijk te beoordelen film, deze All About Eve. Langs de ene kant zijn er wel een aantal goede punten op te noemen. Het acteerwerk van Bette Davis en Anne Baxter is behoorlijk sterk. Ook de vertelstructuur zit goed in elkaar. In het begin zien we een award uitreiking waarbij Eve gelauwerd wordt en er een behoorlijke spanning voelbaar is tussen Eve, Margo en Karen. In de scène daarop zien we dat Eve gewoon een grote fan is van Margo, maar zelf nog nooit geacteerd heeft. Op die manier is Mankiewicz er wel in geslaagd om mijn interesse te wekken hoe Eve het zover heeft kunnen schoppen. Alleen is de uitwerking wat aan de magere kant en duurt het toch allemaal iets te lang. Er zitten ook geen echte hoogtepunten in die de film naar een hoger niveau tillen.

2.5*

Dit was mijn eerste van William Wyler en hij is me meteen erg goed bevallen. Roman Holiday is een erg charmante film en dat heeft het in de eerste plaats te danken aan een uiterst charmante Audrey Hepburn. Overlaatst zag ik haar nog schitteren in Charade, maar hier vind ik haar nog een stuk beter. Nochtans is ze hier 10 jaar jonger, maar ze heeft meer impact op de hele film. De manier waarop ze haar rol als prinses op zo'n vrolijke en speelse manier neerzet, is erg sterk gedaan. Het begint eigenlijk al erg leuk bij de plechtigheid waar ze onwennig de handen staat te schudden van allerlei hoogwaardigheidsbekleders en verschillende keren haar schoentje uitdoet. Ook Gregory Peck zet een erg voortreffelijke rol en de chemie tussen hun beide werkt uitstekend.

De hele film zit vol met mooie momenten, gaande van de ontmoeting tussen prinses Ann en Joe op het bankje tot het hele uitstapje van de prinses in de stad (het levert trouwens erg mooie beelden op van Rome). Het deed me wel een beetje denken aan Ferris Bueller, maar dan met een prinses die haar buik vol heeft van al die plechtigheden. Maar het allermooiste moment heeft Wyler toch voor het laatste gehouden wanneer de prinses haar interviews moet doen. Prachtig om te zien hoe zij met tranen in haar ogen afscheid moet nemen van Joe.

Hier heb ik erg van genoten. Wyler levert met Roman Holiday een uiterst charmante film af en Audrey Hepburn is een genot om naar te kijken.

4*

De humor is best wel flauw, maar Top Secret is wel een stuk beter dan Airplane. Op de gekende manier worden er een hele hop komische momenten op de kijker afgevuurd en uiteraard zitten er een heel aantal slechte tussen. Toch heb ik me hiermee best kunnen vermaken, want er zitten wel een aantal erg geslaagde momenten tussen. Het begint al erg leuk met de Duitser bovenop de trein die zomaar even de hele brug sloopt en rustig blijft staan, maar ook momentjes zoals de man met de megafoon in het restaurant zijn erg geslaagd. Er zitten natuurlijk een hele hoop grappen tussen waar ik weinig humor in zag, maar over het algemeen heb ik me hiermee kunnen vermaken.

2.5*

Ik had nog eens zin in een Kubrick en mijn oog viel op deze The Killing, die ik in tegenstelling tot de meeste Kubrick's, nog maar 1 keer gezien heb. The Killing is niet meteen vergelijkbaar met zijn latere werk, maar het is nog altijd erg stijlvol gemaakt. De hele opbouw naar de overval toe zit erg goed in elkaar. De hele voorbereiding wordt in detail getoond en vanuit de verschillende invalshoeken van de deelnemers aan de heist. George is naast de leider Johnny misschien wel het opvallendste personage. Bij hem denk je toch dat hij de zwakste schakel is die de overval kan doen mislukken (wat achteraf ook blijkt door zijn loslippigheid naar zijn vrouw toe). De heist zelf wordt prima gebracht. Op zich oogt het wel sober, maar het straalt wel een zekere klasse uit (de beelden van de racebaan, de grote hal). Het einde is echt geweldig met de koffer die opengaat en al het geld dat wegvliegt. Ergens had ik wel medelijden met Johnny. Het laatste shot waarbij Johnny zelfs geen moeite meer doet om de 2 agenten te ontlopen, is een heerlijke afsluiter.

The Killing zet ik nu niet meteen bovenaan het lijstje van Kubrick, maar het is nog altijd een erg goede misdaadfilm.

4*

Leuke film weer van Allen

Films waarbij verschillende verhalen apart verteld worden en op een bepaald moment samenkomen, werkt meestal wel bij mij. In deze film hebben de 2 verhalen op zich weinig met elkaar te maken. De enige vergelijking die ik kon maken, was dat Judah zijn vrouw reeds bedrogen had en Cliff verliefd wordt op een andere vrouw en dus ook ontrouw is. Soit, de verhaallijn met Martin Landau en de moord op zijn minnares vind ik het sterkste van de 2 en is best erg spannend uitgewerkt. Ik stoorde me enkel een beetje aan het religieuze aspect dat hier aan bod komt, want je hoeft toch niet perse gelovig te zijn om met schuldgevoelens te kampen? Het deel met Woody Allen daarentegen is een stuk luchtiger. Allen zie ik altijd wel graag spelen op zijn eigen aparte manier. De relatie met zijn schoonbroer Lester, waarvoor hij een documentaire moet maken, is erg leuk om te volgen. Hij is zelf minder succesvol en laat te pas en te onpas merken dat hij een enorme hekel aan hem heeft.

Fijne Allen alweer, maar ik mis toch dat tikkeltje extra om er een echte topper in te zien.

3.5*

Na zoveel jaren heb ik deze nog eens herbekeken, omdat ik nog eens zin had in een puur vermakelijke actiefilm. En vermakelijk is Speed nog steeds en qua vlotheid zullen er weinig films veel beter doen. Het eerste stuk in de liften was ik eerlijk gezegd al vergeten na al die jaren, maar het is gewoon een perfecte opener. De muziek is zeer aanwezig, maar is heel erg goed en pas perfect in deze achtbaanrit. Het enige minpuntje vond ik Sandra Bullock die niet echt kon overtuigen. Dennis Hopper daarentegen is wel heerlijk op dreef als de bad guy, al had ik het gevoel op sommige momenten dat hij meer aanwezig mocht zijn. Reeves doet het meer dan behoorlijk, maar ik ben hem meer gaan waarderen met zijn latere films.

Wat mij betreft blijft de status van Speed nog steeds overeind.

4*

Zeer degelijke film-noir

Al vind ik het niet helemaal een film-noir. Daarvoor is het verhaal (gelukkig) eenvoudig te volgen zonder al te veel plottwisten. Ook wordt er weinig gefocust op de misdaad zelf, maar meer op de karakterontwikkelingen van de personages. Bogart zet een sterke rol neer als Dixon Steele. In het begin leek hij nog een vrij normale man te zijn, ook al had hij van die vreemde trekjes (weinig emotie tonen en grapjes maken wanneer de politie hem inlicht over de moord op Mildred). Gaandeweg leren we zijn donkere en gewelddadige kant kennen en Bogart weet dit op een erg overtuigende manier neer te zetten. Vooral de scène waarin hij toont hoe de moord zou gepleegd zijn, is erg sterk, maar ook de andere scènes waarin hij woede uitbarstingen krijgt, zijn sterk. Ik begon toch stevig te twijfelen of hij al dan niet de moord had gepleegd (uiteindelijk heeft hij die niet gepleegd), maar eigenlijk was de focus al een tijdje verlegt naar de haat-liefde relatie tussen Dixon en Laurel.

Boeiende film, dat zeker. Vooral Bogart tilt deze film naar een hoger niveau.

3.5*

Toch een kleine tegenvaller. Deze film sprak me wel aan en dan vooral door de topcast, maar achteraf gezien waren er misschien te veel grote namen. De rol van Baldwin bijvoorbeeld was erg klein, terwijl hij wel een erg sterke scène aflevert.

De opbouw was nochtans wel behoorlijk sterk. Er wordt een interessant uitgangspunt gecreëerd met de wedstrijd tussen de verkopers en we krijgen meteen een stevige toespraak te zien van Baldwin. Dat het de hele tijd pijpenstelen regende, gaf er nog een extra dimensie aan. Jammer genoeg kon het vervolg me veel minder boeien. Ik had veel liever een onderlinge strijd gezien tussen de verkopers, terwijl er nu enkel op de inbraak gefocust wordt.

2.5*

Leuke film weer van Hitchcock,

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik nog een Hitchcock had gezien en deze stond hoog op mij to-see lijstje. De opbouw van de film is prima gedaan met een aantal leuke scènes in het hotel waar de treinreizigers gestrand zijn. Eens iedereen op de trein zit weet Hitchcock het mysterie rond de verdwijning van Miss Froy knap uit te werken. Tegenwoordig zien we dit wel vaker voorbij komen in films, waarbij het hoofdpersonage in vertwijfeling gebracht wordt of hetgeen zonet heeft plaatsgevonden een inbeelding was of het toch opgezet spel was. Maar ik kan me best voorstellen dat dit toen erg vernieuwend was.

Hitchcock is er toch in geslaagd om mij een lange tijd aan het twijfelen te brengen, maar uiteindelijk is het toch het meest logische dat Miss Froy wel degelijk op de trein zat en geen inbeelding was. Dat Miss Froy uiteindelijk een spionne bleek te zijn, is een leuke toevoeging, maar de shoot-out op het einde voelde overbodig aan. Op één of andere manier leek het niet te passen bij de rest van de film dat erg intelligent is geschreven. Ook een vermelding waard voor de 2 mannen die continue over cricket bezig waren, wat een erg leuke komische toevoeging is.

3.5*

Na Les Diaboliques is dit de tweede film van Clouzot die ik zie en hij heeft opnieuw een fraaie film afgeleverd. Ik ben wel altijd te vinden voor een film waarbij een hele gemeenschap tegen elkaar wordt opgezet. Hier zijn het de roddelbrieven van ' Le Corbeau' die de gemeenschap verdeelt, maar vooral dokter Germain viseert.

Clouzot weet het allemaal erg boeiend te houden en het hele mysterie rond 'Le Corbeau' wordt mooi opgebouwd, al had ik in het begin wel moeite met de vele personages die geïntroduceerd werden. In dit soort films is het ook altijd leuk om te zien hoe de hele situatie escaleert. De school wordt zelfs tijdelijk gesloten om een schijftest af te leggen om te achterhalen wie de brieven kan geschreven hebben en de verpleegster wordt achterna gezeten door de meute. Ook fijn dat het einde niet helemaal uitsluitsel geeft. Op het eerste zicht zou je denken dat de psychiater de brieven heeft geschreven nadat zijn vrouw Laura de eerste had geschreven en hij wilt haar hiervoor laten opdraaien. Daarom is het vreemd dat hij alsnog een laatste brief schijft of heeft de moeder van de overleden kanker patiënt de brief alsnog geschreven?

Soit, eigenlijk maakt het niet zoveel uit. Le Corbeau is een erg vermakelijke film en Clouzot weet een leuk en mysterieus sfeertje te creëren. Ook weer zo'n typische film die tussen de 3.5* en 4* balanceert, maar eigenlijk kan ik weinig negatiefs zeggen, dus verdient het 4*.

4*

Na ruim 10 jaar was deze Citizen Kane nog eens toe aan een herziening. Bij de eerste kijkbeurt was het kwartje niet helemaal gevallen en het grote meesterwerk zag ik er nog niet helemaal in. Bij deze herziening zijn er wel een aantal dingen duidelijk geworden, die bij de eerste kijkbeurt waarschijnlijk niet waren opgevallen. Cinematografisch is dit echt wel een sterke film. De bijzondere camerastandpunten en het schaduwspel zijn echt magistraal. In iedere scène valt er wel iets interessants te zien op dat vlak.

Het verhaal zelf is boeiend genoeg, maar niet hoogstaand. Ondanks dat het hele Rosebud mysterie mooi gebracht wordt door middel van de vertelstructuur, mis ik toch een aantal hoogtepunten doorheen de film om er echt een absolute topper van te maken. Het hele gebeuren rond de opera-carrière van zijn tweede vrouw wordt ook iets te lang doorgetrokken.

Erg stijlvolle film die me wel iets beter bevallen is bij een herziening. Ik verhoog hem wel naar 4*, maar het is eerder een nipte 4*.

4*

Film-noirs zullen me nooit helemaal liggen, denk ik. Het eerste deel van de film heeft nochtans een leuk sfeertje en is boeiend genoeg om te volgen. We krijgen hier grotendeels een flashback te zien waarin Robert Mitchum op zoek moet gaan naar de vriendin van een beroepsgokkker die er met zijn centen vandoor is. Na deze toch wel interessante flashback (Mitchum wordt verliefd op de vrouw die hij moet vinden en weigert haar uit te leveren aan zijn opdrachtgever), loopt de film helemaal vast in het plot. Een vaak weerkerend probleem bij film-noirs is dat het plot zo ingewikkeld mogelijk in elkaar moet zitten, terwijl de sfeerschepping eigenlijk het belangrijkste is. Hier krijgen we een heel plot rond belastingaangiftes en een vermoorde boekhouder voorgeschoteld, maar echt interessant wordt het nooit.

Jammer dat Kirk Douglas te weinig in beeld is gekomen, want hij is echt een geweldige acteur. Tot nu toe heb ik hem altijd rollen zien spelen als good guy, maar nu was hij eens de bad guy. Van Robert Mitchum ben ik niet zo overtuigd. Ik vind hem te weinig uitstraling hebben om een film te dragen en datzelfde geldt ook voor Jane Greer.

2.5*

Erg leuke film

Films die zich afspelen rond de filmindustrie weten me altijd te interesseren en voorlopig bevallen de meeste me wel heel erg goed. We zien hier verschillende bekende namen de revue passeren en er zijn ook veel verwijzingen naar andere films zoals Touch of Evil (de openingsscène is geniaal gemaakt als verwijzing naar deze film), maar de verwijzing naar Dead Man Walking op het einde is misschien wel de leukste.

Altman weet er verder een leuk en boeiend geheel van te maken. De vele pitches die voorbij komen zijn erg leuk om te volgen, maar ook het hele mysterie rond de dreigbrieven wordt goed gebracht (een pluspunt dat we op het einde niet weten wie ze nu geschreven heeft). Niet enkel Hollywood wordt hier op de hak genomen, maar ook de politie wordt een beetje belachelijk gemaakt. Ze slagen er niet in om Griffin Mill te arresteren voor de moord op de schrijver. De line-up gaat helemaal verkeerd en de scène op het bureau waar de rechercheurs allemaal beginnen te lachen is ook zo'n heerlijke scène, maar het maakt ook duidelijk dat het niet de snuggerste mensen zijn.

Leuke en vlotte film dit, maar ook weer zo eentje waar het buikgevoel zegt dat het net geen 4* waard is. Misschien dat dit wel eens komt bij een herziening.

3.5*

Charade heeft alles als je zin hebt in een amusante en tegelijkertijd spannende en mysterieuze film. Ik snap de vergelijking met Hitchcock wel, maar hier zat nog meer humor vervat dan ik gewend ben bij een Hitchcock en dan vooral de komische dialogen waren na een tijdje niet meer bij te houden.

Het verhaal is ook heerlijk spannend en mysterieus. De hele tijd lang blijft het een groot vraagteken wat er nu precies 250.000 Dollar waard is waar iedereen naar op zoek is en de ene plottwist volgt de andere in sneltempo op.

Ook hulde aan Cary Grant en Audrey Hepburn. Cary Grant vind ik altijd goed uit de verf komen in dit soort rollen waarin hij een praatgrage charmeur speelt. Audrey Hepburn ben ik nog niet te vaak tegengekomen, maar dit smaakt zeker naar meer. Ze moet zeker niet onderdoen voor Grant met haar naturelle flair. De 3 schurken worden ook geweldig neergezet, vooral omdat ze echte boeventronies hebben (vooral James Coburn kan niet beter gecast zijn voor zo'n rol). Hun introductie op de begrafenis was al meteen een schot in de roos.

Heerlijke cinema zoals ik het graag heb. Amusant, vlot en doorspekt met wat spanning en mysterie.

4*

Blijft nog steeds een erg fijne feelgood film. Jack Lemmon is hier erg goed gecast als gewillig slachtoffer om zijn appartement te laten gebruiken door zijn bazen om zo promoties te krijgen. Langs de andere kant is het heerlijk om te zien dat de buren denken dat hij de ene vrouw na de andere versiert en hij schept daar ook veel plezier in.

Het eerste deel van de film is enorm vlot en komisch. Jack Lemmon die continue moet rondbellen om de reservaties op punt te stellen, was heerlijk om te zien. Maar er zit zoveel vaart in de dialogen dat het een genot is om naar te kijken. Op sommige momenten deed het me een beetje denken aan One, Two, Three (speelt zich ook grotendeels af op kantoor), maar hier ligt het tempo iets lager.

Halverwege de film met de zelfmoordpoging van Fran zorgt Wilder voor een wending en krijgen we een romantische drama voorgeschoteld. De chemie tussen Jack Lemmon en Shirley MacLaine is geweldig om te zien, maar ook Fred MacMurray is hier geweldig op dreef als nogal toxische baas die niet vies is van wat overspel. Het einde is een erg mooie feelgood moment, maar ook niet overdreven romantisch. Fran besluit om Sheldrake te dumpen en voor Baxter te kiezen. Echt een geweldig einde als ze daar gewoon op de bank een kaartspel spelen.

Billy Wilder is ondertussen één van mijn favoriete regisseurs aan het worden en ik heb er nog een aantal te gaan.

4*

De hoge score van 3.62* op deze site verbaast me toch wel. Niet dat dit een slechte film is, maar daarvoor is het iets te doorsnee. Levine probeert drama te combineren met komische en romantische momenten, maar slaagt daar maar half in. Qua drama is dit van een gemiddeld niveau en enkel de scène waarin Adam helemaal over de rooie gaat in de auto, heeft me kunnen raken. Wat het komedie gedeelte van de film betreft, was het wel oké. Seth Rogen was lekker op dreef en in combinatie met Joseph Gordon-Levitt leverde dit leuke momenten op. Het romantische gedeelte met de romance tussen Adam en de therapeute is erg voorspelbaar.

Weinig bijzonders deze 50/50. Het kijkt wel lekker weg, maar echt hoogstaand werd het vrijwel nergens.

3*

Na ruim 10 jaar dat ik deze voor het laatst zag, was de stevige vermageringskuur van Chirstian Bale het enige dat me nog echt was bijgebleven. The Machinist heeft een heerlijk donkere en mysterieuze sfeer waar ik een enorme fan van ben. De meeste scènes spelen zich in het donker af (de fabriek, de nachtelijke koffiestop op de luchthaven, de scènes in het appartement,...) en de donkere wolken zorgen voor een intense onderhuidse spanning.

Qua verhaal hebben we dit al vaker zien passeren in films. Een man heeft een trauma weten te verdringen, maar langzamerhand komt de waarheid weer naar boven. Als kijker moeten we alle puzzelstukjes in elkaar zien te passen en hallucinaties en realiteit uit elkaar weten te houden. Behalve de heerlijke sfeer is het personage van Ivan een leuke toevoeging aan het geheel.

4*

Ik heb hier toch een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant is Ruth één van de meest afschuwelijke personages die ik de laatste tijd in films ben tegengekomen. De martelingen zijn mensonterend, maar ik had het gevoel dat de regisseur zich teveel focuste op deze gruwelijkheden. Naast de martelingen wordt er te weinig spanning gecreëerd en dat zou deze film naar een hoger niveau getild hebben. Een mogelijkheid was om de agent meer te laten betrekken, want buiten dat ene kleine huisbezoek is hij niet in beeld geweest (tot het einde uiteraard waar hij te laat komt). Ook de ouders van Davy hadden een grotere rol kunnen krijgen om die Ruth eens aan de tand te voelen, maar blijkbaar was er niemand anders bezorgd om Meg en Susan als ze dagenlang of misschien wel wekenlang niet buiten kwamen. Er waren genoeg mogelijkheden om hier meer suspense in te brengen.

2.5*

Lilja 4-ever is niet meteen de ideale film om op een zondagnamiddag samen met de familie eventjes op te zetten. Het moet zowat de zwaarste en meest deprimerende film zijn die ik al gezien heb. Het is niet gewoon goedkoop scoren met de miserie van Lilja en Volodja dat Moodysson doet. De karakters van Lilja en Volodja worden erg sterk uitgediept, waardoor ik enorm met hun meeleefde.

Tot tweemaal toe wordt Lilja's hoop op een betere toekomst de neus ingeboord. De eerste keer door haar moeder die naar Amerika vertrekt en haar achterlaat en een tweede keer door haar loverboy Andrei die haar een job belooft in Zweden. Er zitten gelukkig nog een aantal luchtige stukjes in, vooral de momentjes tussen Lilja en Volodja zorgden toch voor een zekere glimlach op mijn gezicht. Oksana Akinshina en Artyom Bogucharsky zetten beide erg sterke acteerprestaties neer.

De scène op de brug is misschien wel één van de sterkste scènes die ik al gezien heb. De geweldige muziek van Rammstein in combinatie met de vreselijke toestand waarin Lilja zich bevindt, zorgde voor koude rillingen op mijn vel.

4*

Een mindere van Joel Schumacher

Over het algemeen kan ik de films van Joel Schumacher meestal wel waarderen, maar met deze vampieren komedie heeft hij een minder werkje afgeleverd. Hij weet wel een leuke '80 sfeer neer te zetten, maar eigenlijk is het lang wachten om een echt leuke scène te zien wanneer de groep tieners de vampieren te lijf gaan. Wat mij betreft mocht de rest van de film een stuk weirder, nu vond ik het toch iets te braaf.

2.5*

Ik heb deze zonder enige voorkennis opgezet en aan de reacties te zien, is dit een remake van een Japanse film. Over het algemeen kan ik Japanse horror nog wel waarderen, maar deze remake heeft mijn interesse niet meteen aangewakkerd om de originele versie te zien. Dergelijke films moeten het vooral hebben van de leuke kills en dat is waar deze in teleurstelt. Als er één of andere hogere macht in het spel is, dan moeten de kills gepleegd worden vanuit ongelukken. In Final Destination bijvoorbeeld lukt dat nog aardig, maar hier worden de kills erg saai uitgewerkt. De kans is vrij groot dat ik deze film over een aantal dagen volledig vergeten ben.

1.5*

Weinig bijzonders

East of Eden is een nogal doorsnee drama geworden waarbij een jongeman langs de ene kant contact probeert te zoeken met zijn moeder die hij nooit heeft gekend en langs de andere kant liefde probeert te krijgen van zijn vader. Het tussenstuk is ook weinig interessant met Abra die verliefd wordt op Cal, terwijl ze zich gaat verloven met zijn broer. Eigenlijk is het wachten tot het einde om iets interessants te zien te krijgen met de oplopende ruzie tussen Cal en Aron, die dan in dronken toestand op de trein beland. Dit was ook mijn eerste kennismaking met James Dean. Hij doet het wel naar behoren, maar echt overtuigen doet hij me niet. Benieuwd wat Rebel Without a Cause gaat geven.

2.5*

Polanski's ultieme meesterwerk

De laatste tijd heb ik werk gemaakt van een aantal herzieningen van Polanski's betere werken met Repulsion en Le Locataire. Ondertussen was het alweer meer dan 10 jaar geleden dat ik die films gezien had en ook deze Bitter Moon was na bijna 12 jaar dringend toe aan een nieuwe kijkbeurt. Zeker omdat ik deze sindsdien als het beste werk van Polanski beschouwd heb.

En het is een fantastische herziening geworden. Repulsion en Le Locataire kunnen me enorm fascineren vanwege de voyeuristische manier van filmen van Polanski, maar hier gaat hij een heel stuk verder. Van de eerste minuut tot het einde zijn wij als kijker een voyeur die een inkijk krijgen op de (seksuele) relatie tussen Oscar en Mimi. De manier waarop Hugh Grant gebruikt wordt als een soort tussenpersoon om het verhaal te vertellen is geweldig gevonden. In het begin had ik net zoals Hugh Grant het gevoel, 'waarom zou een wildvreemde man zijn relatie uit de doeken willen doen?'. Maar naarmate de film vordert, raakte ik meer en meer gefascineerd en wilde ik net zoals Hugh Grant steeds terugkeren om het vervolg te horen. Fantastisch hoe Polanski hiermee speelt.

Waar de film om draait is de relatie tussen Oscar en Mimi, die steeds meer en meer destructieve vormen aanneemt. In het begin krijgen we een nogal romantisch verhaaltje voorgeschotelt (de ontmoeting op de bus en het etentje na de lange zoektocht naar Mimi), maar naarmate de tijd vordert, komt er een bepaalde sleur in hun relatie, ookal proberen ze met seksuele experimenten hun relatie overeind te houden. De film krijgt meer en meer een donker randje wanneer het duidelijk wordt voor Oscar dat de relatie ten einde loopt. De manier waarop hij Mimi steeds weer weet te vernederen, is erg pijnlijk om te zien. Maar ook de vernederingen van Mimi t.o.v. Oscar wanneer hij in de rolstoel komt te zitten (door haar toedoen), zijn erg wreed.

Het personage van Mimi wordt overigens op een fenomenale manier neergezet door Emmanuelle Seigner. Echt een prachtige vrouw die perfect gecast is voor deze rol. Ze heeft een enorme aantrekkingskracht en weet dit in zowat iedere scène perfect uit te spelen. In het begin is ze een typische jonge, speelse, ietwat naïeve vrouw, maar ze ontwikkelt zich tot een echt volwassen vrouw die stevig de touwtjes in handen neemt en uiteindelijk de macht overneemt in de relatie. Peter Coyote zet hier ook een heel erg sterke rol neer. De manier waarop hij het verhaal vertelt, wist me net zoals Hugh Grant enorm te fascineren.

Uiterst fascinerende film en toch wel een unieke film als je het mij vraagt. Ik kan niet meteen een gelijkaardige film voor de geest halen en voor mij is dit het beste werk van Polanski.

4.5*

Léon is zo'n typische film die z'n kracht voornamelijk haalt uit de ijzersterke personages. Léon zelf is erg cool met zijn zonnebril, stuurse blik en het mutsje op. Zijn obsessie met zijn plant is bij momenten nogal overdreven, maar ach, het maakt hem op een bepaalde manier menselijker en sympathieker. Zeker wanneer hij meer en meer begint open te bloeien dankzij Mathilda, zien we hem ook van een andere kant. De introductie van Léon wanneer hij meteen al verschillende mensen weet om te leggen, is geweldig, maar er zijn nog meer van die heerlijke stijlvolle actiescènes.

Gary Oldman spelt dan weer fenomenaal als corrupte DEA-agent. Eerlijk gezegd dacht ik in het begin dat hij één of andere maffiosi was, maar dan bleek dat hij een agent is. Dergelijke films worden altijd naar een hoger niveau getild met een sterke badguy en dat is hier zeker en vast het geval. De scène waarin het gezin van Mathilda vermoord wordt, is hij geweldig op dreef, maar ook de scène waarin hij Mathilda staat op te wachten in de toiletten is goud waard. Eigenlijk had ik best wel wat meer van hem gezien, want de film draait vooral rond Léon-Mathilda.

Die laatste mag zeker en vast niet vergeten worden, want Nathalie Portman zet op een voortreffelijke manier het personage van Mathilda neer. Ze komt erg stoer over, maar ze kan ook heel erg ontwapenend zijn in combinatie met Jean Reno.

Léon weet zich toch wel te onderscheiden in dit genre, dankzij de stijlvolle regie, maar vooral door het sterke acteerwerk.

4*

Hier zat toch meer in

Nochtans heeft Peeping Tom een erg interessant uitgangspunt om er een boeiende en spannende film van te maken. Jammer genoeg was het dat laatste wat hier toch ontbrak. In het eerste deel wordt er nauwelijks een spanningsboog gecreëerd en pas wanneer de politie Mark in het vizier krijgt, wordt de spanning pas echt voelbaar.

Het wordt allemaal wat te voorspelbaar gebracht en de scènes waar mark de vrouwen vermoordt, missen wat mij betreft de nodige suspense. Karlheinz Böhm vind ik hier niet echt goed gecast om de rol van Mark te vertolken. Hij komt niet echt dreigend genoeg over om een 'psycho' personage te spelen.

Jammer, want hier viel toch wel meer uit te halen.

2.5*

Qua inhoud is dit op zich een eenvoudige film, maar het wordt erg sterk uitgewerkt. We volgen een vader, die na jaren afwezigheid, terug de band probeert aan te halen met zijn 2 zonen. De kracht van de film zit hem voor mij in de karakteruitdiepingen van de 3 hoofdpersonages en hun onderlinge relaties.

De vader is zo'n typische autoritaire figuur, waarvan weinig geweten is. Eigenlijk vind ik het wel heerlijk dat er zo weinig informatie over gelost wordt, waardoor hij de hele tijd dat mysterieuze over zich houdt. Zelfs op het einde weten we nog steeds weinig over hem. Het kistje dat hij opgraaft, zorgt alleen nog maar voor meer geheimzinnigheid over zijn personage (misschien zat er iets waardevols in dat hij moest achterlaten om te vluchten ?) We zijn enkel te weten gekomen dat hij blijkbaar toch om zijn kinderen geeft, aangezien hij een foto van hen heeft bewaard in zijn auto. Toch wel een ontroerend moment dat de kinderen erachter kwamen dat hij toch om hen gaf. De rol van de vader wordt bovendien ook erg sterk ingevuld door Lavronenko.

De 2 zonen zijn ook erg interessante personages om te volgen. De jongste heeft duidelijk meer problemen met de aanwezigheid van zijn vader en vooral zijn harde aanpak duwt hem verder weg. De scène waar hij in de regen achtergelaten wordt, was hartverscheurend. Bovendien wordt zijn rol enorm sterk neergezet en in de meeste scènes wist hij het meeste indruk te maken met zijn emoties. De oudste daarentegen heeft meer respect voor hem en is toch meer het gehoorzame type. Ook mooi om te zien hoe de 2 broers meer en meer naar elkaar toegroeien.

Erg boeiende film die ook visueel fraai is met de mooie landschappen. Een einde dat er stevig inhakt met de vader die sterft na een val van de toren en nadien wegdrijft in het bootje en erg sterk acteerwerk.

4*

Ook na een herziening blijft dit best een indrukwekkende film. Ik ben sowieso al een fan van films waarin verschillende verhaallijnen met elkaar verbonden worden, maar hier wordt het wel op een zeer meeslepende manier gebracht en dit gedurende de hele speelduur.

De verschillende verhaallijnen gaan over diverse thema's die te maken hebben met de hedendaagse technologie (internetfraude, cyberpesten, uitbuiting van jongeren voor webcamseks). De film mag dan al ruim 10 jaar oud zijn, maar nog steeds zijn dit erg actuele thema's. Ze worden overigens op een erg realistische manier gebracht (de scène met de zelfmoordpoging was best wel heftig).

4*

Ik zag dat mijn stem dateerde van 2012, maar ondanks dat ik hem 4* gaf, kon ik me de details niet helemaal herinneren, dus was het tijd voor een herziening. Jammer genoeg zal ik er toch een half puntje van af moeten doen, ondanks dat Redford en Gandolfini erg goed op dreef zijn. Vooral Gandolfini is erg goed gecast als sadistische gevangenisdirecteur.

Hetgeen wat deze film ontbreekt, is een beetje geloofwaardigheid. Ik vond dat de medegevangenen nogal makkelijk te gehoorzamen waren door Irvin en amkkelijk meegingen in zijn plannen om de gevangenis over te nemen. Oké, er was de trigger met de dood van Aguilar, maar ze moeten toch beseft hebben wat de consequenties zouden zijn. Misschien heeft het ook te maken met het nogal overdreven patriotisme waar ik nu niet meteen een fan van ben. Desondanks is The Last Castle erg spannend en meeslepend. Het einde waarbij de gevangenis wordt overgenomen, is best wel heroïsch te noemen.

3.5*

Blijft een heerlijk filmpje,

Ik houd wel van het sfeertje dat de film uitstraalt. Owen Wilson die door de straten van Parijs kuiert. Misschien wordt het allemaal een beetje te romantisch opgehangen, maar ach, ik kan er wel van genieten en ik ben sowieso al een fan van films die zich in een stad afspelen.

Woody Allen weet fantasie en werkelijkheid op een heel erg leuke manier met elkaar te vermengen. Owen Wilson speelt een schrijver die worstelt met zijn nieuwe roman en daarvoor 's nachts door Parijs wandelt op zoek naar inspiratie. Hij ontmoet overleden schrijvers en kunstenaars die hem de nodige inspiratie geven. De scènes die zich afspelen in de jaren '20 zijn erg mooi en sfeervol gemaakt. De vermenging tussen fantasie en werkelijkheid levert enkele leuke momenten op, zoals Owen Wilson die het verhaal achter het schilderij van Picasso begint uit te leggen, maar ook wanneer hij erachter komt dat zijn verloofde hem bedriegt.

Owen Wilson doet het hier overigens erg prima. Eigenlijk is er niet zoveel nodig om zijn rol goed in te vullen, maar in de meeste gevallen stoor ik me wel aan Wilson en dat is nu niet het geval. Storen deed ik me wel aan Rachel McAdams en haar ouders.

4*

Erg vermakelijk,

Of het een Oscar waardige film is, laat ik in het midden, maar ik heb me er wel kostelijk mee vermaakt. Sean Baker weet prima af te wisselen tussen dramatische en komische momenten. Het eerste deel concentreert zich op de groeiende relatie tussen de Russische rijkeluiszoon Ivan en de sekswerker Ani. Buiten hier en daar wat seks en feestjes gebeurt er niet zoveel tot de familie erachter komt dat Ivan getrouwd is met Ani. Vanaf dan krijgen we een erg leuke screwball comedy te zien. De situatie begint volledig te escaleren en de zoektocht naar Ivan verloopt met het nodige gestuntel door de Russische handlangers, die heerlijk op de hak worden genomen. Mikey Madison weet zeker en vast te overtuigen. Ze weet haar personage Ani op een erg kwetsbare, soms grofgebekte manier neer te zetten.

Vermakelijk filmpje, dat drama en komedie goed weet af te wisselen, maar toch mis ik iets om er echt iets speciaals van te maken.

3.5*

Overlaatst begon ik me terug te verdiepen in het oeuvre van Cassavetes met The Killing of a Chinese Bookie en die was me enorm bevallen. Nu de interesse gewekt is, heb ik deze Opening Night een kans gegeven. Deze is weliswaar niet van hetzelfde hoge niveau, maar nog altijd een goede film. De stijl van Cassavetes is wel herkenbaar met de vele close-ups, waardoor we erg kort op de huid zitten van de personages. Ik vind het uitstekend werken in dit soort van films en het zorgt voor een enorme onderhuidse spanning, waardoor je steeds het gevoel hebt dat de situatie gaat escaleren.

Gena Rowlands zet hier een dijk van een prestatie neer. Ze speelt hier een theater actrice die zwaar in de knoop ligt met de rol die ze moet spelen als ouder wordende vrouw. Het hoogtepunt van de film is duidelijk het slotstuk waarbij Rowlands zwaar drinken het podium op moet. Op één of andere manier slaagt ze er toch in om het goed te laten aflopen. Bovendien wordt het slotstuk ook erg spannend gebracht. De hele crew en de medespelers doen er alles aan om de voorstelling toch te laten doorgaan. De acteurs beginnen zelfs te improviseren om ervoor te zorgen dat het publiek niets in de gaten heeft. Ben Gazzara begin ik de laatste tijd meer te ontdekken en doet het hier ook erg goed, maar eigenlijk geldt dit voor de hele cast.

4*

Recentelijk zag ik met Le Samourai en Le Cercle Rouge vrij gelijkaardige films van Melville en hierbij Un Flic nog eens aan een herziening onderworpen. Het blijft wel iets hebben, die zwijgzame mannen en het grauwe, afstandelijke sfeertje, maar er ontbreekt toch telkens iets om er echt een topfilm van te maken. Nochtans begon de film erg goed met de bankoverval, dat erg sfeervol wordt gebracht. De verlaten straten, de hevige regenbui. Heerlijk om mee te starten, maar het vervolg kon me minder boeien en het niveau van de eerste 15 minuten wordt niet meer gehaald.

3.5*

Prima film dit,

Het eerste deel concentreert zich voornamelijk op de voorbereiding van de Jackal op de moordaanslag op Charles de Gaulle. Zinnemann neemt uitgebreid de tijd om alles in detail aan de kijker weer te geven. Op zich vind ik het wel interessant om te zien, maar een echte spanningsboog wordt nog niet gecreëerd. Vanaf het moment dat de Jackal op de radar verschijnt van de Franse politie, neemt de spanning wel toe en wordt het erg boeiend om het kat-en-muisspel tussen de politie en de Jackal te volgen. Ook leuk om te zien, is het goede oude detectivewerk dat aan te pas komt i.p.v. alle moderne technieken die tegenwoordig gebruikt worden. Het slot met de moordaanslag wordt erg spannend gebracht. Alleen is het een beetje vreemd dat de Jackal alles minitieus heeft voorbereid, maar m.i. een paar steken laat vallen op het belangrijke moment zelf (geen echt escape plan, geen rekening mee houden dat iemand kan binnenvallen,...).

Erg interessante klopjacht film dat ergens tussen de 3.5* en 4* schommelt, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.

4*

Blijft een erg fijne film,

Ik meen me te herinneren dat dit de eerste film was met Jennifer Lawrence die ik gezien had (The Hunger Games had ik pas later gezien) en ik was onmiddellijk fan van haar. Bij deze herziening weet ik weer waarom ik zo’n fan ben geworden. Ze weet met erg veel overtuiging haar toch wel bijzonder personage vorm te geven. Haar personage Tiffany is erg mysterieus, licht ontvlambaar waardoor je nooit weet hoe ze gaat reageren en natuurlijk erg sexy. De chemie tussen haar en Bradley Cooper is bovendien ook van een hoog niveau.

Het eerste deel is een beetje aftasten waar de film nu juist naartoe wil gaan, maar vanaf het moment dat Lawrence en Cooper elkaar ontmoeten wordt het wel een stuk duidelijker. Op zich is het een eenvoudige romantische film met de nodige komische noot, waarbij een man zijn geliefde wil terugwinnen, maar ondertussen verliefd wordt op iemand anders. Eenvoudig, maar het wordt erg leuk uitgewerkt (met o.a de danscompetitie) zonder te melig te worden. Ik had nooit het gevoel naar een typisch stroperige romcom te kijken. Ook de stukjes met de Niro en zijn football obsessie waren leuk om te volgen.

4*

Iñárritu heb ik altijd al een erg interessante regisseur gevonden. Amores Perros, The Revenant en Birdman vielen bij mij in de smaak, maar misschien is deze 21 Grams wel zijn beste film. Wat we te zien krijgen zijn verschillende verhaallijnen van 3 hoofdpersonages rond een tragische gebeurtenis. In het begin is het allemaal nogal onduidelijk waar het verhaal naartoe gaat, maar langzemerhand vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Sommigen zullen deze verhaalstructuren niet kunnen smaken, maar ik ben er wel voor te vinden. Op een bepaalde manier zorgt het er toch voor dat niet alles meteen wordt prijs gegeven en het maakt de film minder voorspelbaar.

Iñárritu weet deze verhallijnen op een erg intense en meeslepende manier te brengen, mede door de erg sterk acterende Naomi Watts, Benicio Del Toro en Sean Penn. Alle drie komen ze ontzettend geloofwaardig over in alle tragiek die ze meemaken. Wat mij betreft steekt Watts er nog lichtjes bovenuit tussen de 3, maar ze is dan ook met een rede één van mijn favoriete actrices.
4*

Melodrama's is niet meteen het type film dat mij zo goed ligt. Ook in deze All That Heaven Allows wordt alles overdreven zeemzoet gebracht. Het einde waarbij Ron terug bijkomt na zijn ongeluk met het hertje buiten op de achtergrond kan geen beter voorbeeld hiervan zijn. Op een gegeven moment had ik het ook wel gehad met al het geroddel, want veel interessante dialogen leverde het niet op. Bovendien is Ron een veel te gladde type om een echt interessant personage te zijn. Alles komt bij hem 'te net' en 'te perfect' over. Anderzijds straalt de film wel een zekere aangename sfeer uit met de vele rode kleuren, wat een mooi contrast oplevert met de besneeuwde landschappen.

2*

Blood Diamond blijft nog steeds een sterke film. Vooral de scènes met het rebellenleger zijn best indrukwekkend en spannend. Het eerste deel vind ik daarom misschien wel een tikkeltje beter dan het tweede deel met een aantal heftige scènes. Ookal omdat het einde misschien wat te voorspelbaar is, hoewel de zoektocht naar de diamand best spannend gebracht wordt. Djimon Hounsou zet hier een erg indrukwekkende rol neer, maar ook DiCaprio weet me te overtuigen en het samenspel tussen die 2 is erg goed. Het mag inderdaad wat clichématig en voorspelbaar zijn, maar alles samen genomen, blijft het een indrukwekkend geheel.

4*

Degelijke film, maar ik vond het ook niet meer dan dat. Wat we te zien krijgen is een nogal standaard heist film, al wordt de kraak zelf wel goed gebracht. De mannen wisselen geen woord met elkaar uit, waardoor de spanning wel te snijden is. Na de heist wordt er nog een verlengstuk aan de film gebreid met de ontvoering van het kind, maar het niveau wordt hiermee niet echt verhoogd. De autorit in de straten van Parijs was dan weer wel een erg mooie en spannende afsluiter.

3*

Een lichte tegenvaller. Eigenlijk stoelt de hele film op het eindspel en is het wachten tot de wedstrijd tussen The Kid en Lancey Howard eindelijk begint. Op zich wordt dat wel goed gebracht. Er wordt een mooie spanningsboog gecreëerd en het einde heeft me wel weten te verrassen. Ik had het niet zien aankomen dat The Kid het uiteindelijk zou verliezen. In de meeste gevallen wordt er nogal gemakkelijk voor gekozen om the goodguy te laten winnen.

Jammer genoeg heeft de hele opbouw me te weinig kunnen boeien en was het vooral wachten naar het slotspel. Het romantisch uitje van The Kid bijvoorbeeld had weinig toegevoegde waarde. Ook Steve McQueen kon me niet helemaal overtuigen en zijn personage was nogal oppervlakkig. Wel een pluim voor Edward G. Robinson die wel indruk kon maken als tegenspeler en ook voor de ravissante Ann-Margret.

2.5*