Log

The Good, the Bad and the Ugly en Once upon a Time in the West zijn films die bij mij in het geheugen gegrift staan en dat is minder het geval bij deze For a Few Dollars More. Ergens is dat wel jammer, want het is nochtans een van de bekendste Westerns, dus een reden temeer hem deze nog eens aan een herziening te onderwerpen.

Ik wist nog wel dat Lee Van Cleef meespeelde in deze film, maar dat hij zou samenwerken met Clint Eastwood was ik blijkbaar al vergeten. Beide mannen worden wel eerst afzonderlijk op een briljante wijze geïntroduceerd, maar al snel slaan ze de handen in elkaar om de bende van Indio op te rollen. De scène waarin ze elkaar proberen te overtreffen met het schieten op de hoeden is heerlijk om te zien, maar ook het moment waar ze met elkaar contact leggen d.m.v. de verrekijkers is een leuk moment in de film.

De bad-guy in deze Western wordt vertolkt door Gian Maria Volonté als Indio en hij doet dat erg voortreffelijk door zijn personage op een heerlijke, psychopatische manier neer te zetten. Ook tof om te zien dat Klaus Kinski hier van de partij is, want recentelijk zag ik hem nog een erg goede rol neerzetten als bad-guy in Il Grande Silenzio. Sowieso is hij een erg herkenbare acteur en met zijn blonde haren valt hij extra hard op tegenover de rest van de cast.

De finale shoot-out was ik eigenlijk ook helemaal vergeten en dat is best jammer, want ook hier weet Sergio Leone een hoogstaande finale te brengen. Oké, het is zeker niet het niveau van The Good the Bad and the Ugly, maar door Clint Eastwood niet te laten deelnemen aan de shoot-out maar wel als toeschouwer te laten fungeren, krijgt dit toch een bijzondere dimensie. Ook het laatste moment van de film waar Eastwood de kar vol laadt met de lijken is een heerlijke afsluiter.

Ik heb me weer prima vermaakt met deze Western van Leone. Het is misschien net wat minder memorabel als een film zoals The Good, the Bad and the Ugly waardoor het door de loop der jaren bij mij minder is blijven hangen, maar het blijft een Western van een hoog niveau.

4*

Henri-Georges Clouzot heeft me al een paar keer erg weten te overtuigen met Les Diaboliques en Le Corbeau, dus was ik benieuwd naar misschien wel zijn bekendste werk.

Deze Le Salaire de la Peur is een goede avonturenfilm geworden dat vooral in het tweede deel erg sterk is wanneer de rit van de mannen begint. Hoewel er in het eerste deel toch al een intense sfeer wordt gecreëerd, voelt het toch te lang aan. Er had zeker ingekort kunnen worden, want een aantal personages vond ik eerder vervelend zoals de baruitbater en Linda.

De rit van de 4 mannen door de bergen en over de onverharde wegen wordt erg knap in beeld gebracht en er zitten enkele erg sterke scènes tussen, zoals de explosie van de rotsblok en de ontploffing van één van de vrachtwagens, maar ook de scènes in de oliepoel en het keren bij de houten brug waren knappe scènes. Het einde is wel erg cynisch met Mario die al zigzaggend de ravijn inrijdt wanneer zijn opdracht achter de rug is.

Een typische film voor mij die schippert tussen een score van 3.5* en 4*. Het eerste uur is best taai om doorheen te komen met de scènes in het café, maar de tocht van de mannen maakt veel goed. Het krijgt van mij het voordeel van de twijfel.

4*

Het was ondertussen weer een eeuwigheid geleden dat ik nog iets gezien had van de Final Destination franchise. Een deel van de franchise heb ik zelfs links laten liggen, maar door de goede reviews heb ik deze toch een kans gegeven.

De gekende ingrediënten zijn ook hier weer aanwezig en dat is voor mij toch vaak een struikelblok gebleken in deze films. De bizarre ongelukken worden steeds op voorhand aangekondigd en we krijgen ook steeds te zien welke objecten een rol gaan spelen in het ongeluk. Ik ben er nooit echt fan van geweest, want het neemt gewoon alle spanning weg. Het enige wat nog interessant aan is, is de uitvoering van de kills zelf. Er zitten wel een paar tussen die geslaagd zijn, zoals de MRI-scan of de oma die voor de ogen van Stefani een windwijzer door haar hoofd krijgt.

Wat nieuw is in deze film is dat de dood het nu ook gemunt heeft op de afstammelingen van de overlevenden, maar verder is dit gewoon een zoveelste in het rijtje.

2.5*

Relatos Salvajes is een leuke film geworden waarin we 6 kortfilms voorgeschoteld krijgen die allemaal rond het thema wraak gaan. Het uitgangspunt klinkt veelbelovend en de uitwerking stelt zeker niet teleur, omdat geen enkel van de verhalen van een lager niveau is. Oké, er zijn verhalen die me net iets meer kunnen bekoren zoals 'Bombita' of de laatste episode met de trouw, maar over het algemeen blijft het niveau constant. Dat de film begint met de kortste episode van ettelijke minuten is een goede zet, want het zorgt ervoor dat de toon onmiddellijk gezet is.

Bombita is wat mij betreft de beste episode. Heerlijk om te zien hoe die man tekeer gaat tegen de sleepdienst en hoe alles plotseling fout loopt voor hem in het leven. Het was ergens ook de beste climax met de bom die ontploft op de parking van de sleepdienst en dat zijn dochter hem komt bezoeken met een verjaardagstaart waarop een takelwagentje staat.

Relatos Salvajes is een vermakelijke film, maar een plaatsje in de top 250 vind ik toch wat overdreven.

3.5*

Jeux Interdits kan ik het best samenvatten als een klein, mooi oorlogsdrama. Het is een stijl die al wel eens vaker wordt toegepast in films om een bepaald drama vanuit het perspectief van kinderen weer te geven en ook hier werkt het erg goed. Vooral omdat de rollen van de 2 kinderen erg sterk worden ingevuld, maakte dat ik erg kon meeleven met hun verhaal.

Het begint al meteen erg hartverscheurend met de dood van de ouders van de kleine Paulette, maar de dood van haar hondje van ik al even erg om te zien. René Clément laat op een hele mooie, intieme en vertederende manier zien hoe Paulette met de dood probeert om te gaan en hoe ze daarbij wordt geholpen door Michel. De 2 kinderen die enorm veel aan elkaar hebben, zorgde toch voor een zekere warmte met de oorlog op de achtergrond.

Het begin van de film is erg hartverscheurend, maar ook het einde hakt er toch eventjes in. Paulette die wordt gescheiden van haar familie en in het midden van een mensenmassa om Michel schreeuwt. Het zorgde toch voor een krop in de keel.

4*

De rechtbankdrama is wat mij betreft vaak een lastig subgenre, want ze hebben vaak de neiging om saai gebracht te worden, maar soms zitten er ook nog goede exemplaren tussen. Anatomy of a Murder mag zich voor mij in dat rijtje scharen, want Otto Preminger weet dit voor de volle 160 minuten een boeiend kijkstuk te maken. Nergens had ik het gevoel dat het saai werd of de film inzakte. Sowieso ben ik wel een voorstander om in dit soort films de tijd te nemen om het hele verhaal op te bouwen en niet alles rap af te handelen. Het duurt wel eventjes vooraleer we effectief in de rechtbank aanbelanden, want het eerste deel concentreert zich vooral op de voorbereiding van het proces. Het rechtbank gedeelte is best van een hoog niveau met sterke monologen en dialogen en met een James Stewart, maar datzelfde mag gezegd worden van zijn tegenspeler George C. Scott.

Ik twijfel tussen een 3.5* en 4*, maar ik mis toch dat tikkeltje extra om er een echte topper in te zien. Ergens verwacht ik in dit soort films een hoogstaande plottwist, maar uiteindelijk komt er geen grote verrassing meer en krijgen we het verdict dat er zat aan te komen, nl. de vrijspraak van Manion.

3.5*

Bij herziening blijkt dat deze Carlito's Way nog steeds een erg sterke gangster film is. Al Pacino zie ik nog altijd het liefst spelen in dit soort rollen en Sean Penn moet niet veel onderdoen als de gluiperige advocaat Kleinfeld. Eigenlijk heb ik me iets meer geamuseerd met zijn personage, want ik hou wel van dergelijke types die altijd de problemen aantrekken.

Verder is dit een erg genietbare, rechttoe rechtaan misdaad thriller zonder vervelende zijplotjes en met een aantal erg sterke scènes. De scène in het begin waarin Carlito's neefje in de val wordt gelokt, is zo eentje waar de spanning heerlijk wordt opgebouwd. De boottrip van Carlito en Kleinfeld is er ook een die er zeker en vast tussenuit springt, maar het is toch vooral het einde dat voor een ongelofelijke climax zorgt. De spanning wordt heerlijk opgebouwd met de scène in de club waar de Italiaanse maffia achter Carlito zit en eindigt met een zenuwslopende achtervolging in het station. Het slotakkoord van de film is er werkelijk eentje om in te kaderen.

4*

Het is in de eerste plaats een film die volledig gedragen wordt door Anthony Hopkins die hier best lekker op dreef is. Tijdens zijn trip naar het motorevenement ontmoet hij tal van sympathieke mensen zoals hijzelf. Misschien wel iets te sympathiek als je het mij vraagt, want op uitzondering van de taxichauffeur hebben ze allemaal een hart van goud die Burt willen verder helpen (de travestiet, de indiaan, de vrouw waar hij een nacht blijft slapen, de andere racepiloot), zodat er van enige vorm van spanning of afwisseling geen sprake is. Het is allemaal mooi en leuk om te volgen, maar misschien wel iets te gezapig en na een tijdje valt de film in herhaling zonder ergens echte hoogtepunten te hebben. Wat mij betreft is het een iets te doorsnee feel-good filmpje.

3*

Na een zeer geslaagde Being There had ik zin om nog eens een film van Hal Ashby te proberen, want Being There was nog maar de eerste die ik van hem gezien had en op basis van 1 film kan je moeilijk een oordeel vellen over iemand zijn oeuvre.

Deze Harold and Maude haalt niet het niveau van Being There, maar bij momenten is het best een amusante film. Er zitten redelijk wat bizarre en leuke momenten in de film zoals de verschillende zelfmoordpogingen van Harold en Maude die de agenten een aantal keer voor de gek houdt. Sowieso zijn het al 2 bizarre figuren die tot elkaar worden toegetrokken door hun bizarre "hobby". Ook de oom van Harold die in het leger zit, heeft een erg leuke bijrol, maar de moeder vond ik eerder irritant overkomen met de dates die ze regelt voor Harold. Maar over het algemeen sprak deze film me niet helemaal aan qua thema en het hippie sfeertje.

3*

Na All That Heaven Allows is dit de tweede van Douglas Sirk die ik gezien heb en beide zijn best wel vergelijkbaar met elkaar. Waar in All That Heaven Allows de relatie van een oudere vrouw en een jongere man onder spanning komt te staan door de reacties van de buitenwereld, is het hier een moeder-dochter relatie die moeilijk verloopt door hun verschil in huidskleur. Het eerste deel concentreert zich voornamelijk op de carrière van Lora en haar relatie met Steve en in het tweede deel komen de moeilijkheden tussen Annie en Sarah Jane meer op de voorgrond.

Ook deze Imitation of Life vind ik een te overdreven melodrama. iedere dialoog wordt met een enorme zwaarwichtigheid gebracht en vooral bij de eindscène waarbij Sarah Jane aan de kist van haar moeder staat te huilen, zat ik eerder met plaatsvervangende schaamte te kijken. Ook de wel erg gladde mannelijke types zoals Steve en de filmagent mogen niet ontbreken.

Best wel jammer, want het verhaal is best wel boeiend genoeg om te volgen, maar het wordt veel te beladen gebracht.

2.5*

Dit is de 2e film van Fellini die ik gezien heb na 8½ en opnieuw ben ik niet onder de indruk geraakt. Een echt verhaal of samenhang heeft Amarcord niet en het springt van de hak op de tak. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, maar op geen enkel moment ben ik echt in de film kunnen komen. Er waren weinig scènes die me konden bekoren, op uitzondering misschien van de scène met de oom die in zijn broek plast en in een boom terecht komt om dan te schreeuwen dat hij een vrouw wilt. Lekker absurd, maar de rest deed me over het algemeen zeer weinig. Er hangt op zich wel een leuk sfeertje over deze film, vooral dan op het pleintje, maar ik denk dat Fellini gewoon niet echt iets voor mij is.

2*

Van Lukas Moodysson had ik 3 films gezien en die waren mij alle 3 erg bevallen (Lilja 4-ever voorlopig als beste) en ik was benieuwd of de 4e van een even hoog niveau zou zijn.

Het antwoord is dat deze Tillsammans niet het niveau haalt van Lilja 4-ever, Mammoth of Fucking Åmål. Erg is dat niet, want Tillsammans is gewoon een fijn filmpje geworden. De gebeurtenissen die we voorgeschoteld krijgen in de commune zijn best leuk, grappig en ontroerend bij momenten. De verhaallijn tussen het meisje en de buurjongen vind ik het mooiste dat we te zien krijgen en Erik, de meest extreme van de bende, vind ik dan weer het irritantste personage. Uiteindelijk kon het geheel mij niet altijd even hard raken, maar het is wel best vermakelijk om eens gezien te hebben. Het einde waarbij iedereen gezellig in de sneeuw aan het voetballen is, gaat er misschien een tikkeltje over.

3.0*

12 Angry Men was één van de eerste oude klassiekers die ik vroeger als beginnend filmliefhebber gezien had. Deze stond altijd bij mij hoog aangeschreven en ik was benieuwd of dit bij herziening nog steeds het geval was.

En dat is zeker en vast zo, want 12 Angry Men blijft een ongelofelijk interessant kijkstuk. Ondanks dat ik het einde wel kende, blijft de weg daarnaartoe enorm boeiend. Op het eerste zicht lijkt het erg logisch dat de jongen schuldig is, want alle bewijzen lijken waterdicht te zijn, maar de manier waarop het dwarsliggende jurylid/Henry Fonda over ieder argument twijfel begint te zaaien, is erg knap gedaan. Het soortgelijke mes dat hij bovenhaalt, druk zetten op een ander jurylid die niet meer weet welke film hij laatst gezien heeft, het weerleggen dat de onderbuur niet op tijd de kamer kan verlaten hebben om de jongen te zien,... Het maakt het allemaal erg boeiend om te zien.

Films die zich afspelen op dezelfde locatie hebben makkelijk een streepje voor bij mij. Het voelt allemaal erg claustrofobisch en in combinatie met de enorme hitte en de bezwete juryleden, maakt dit een erg sfeervol geheel.

Je zou denken dat zulke films minder goed worden bij een herziening, maar niets is minder waar. Volgens mij blijft dit gewoon bij iedere herziening een sterke film, ondanks dat het einde gekend is. De sfeer, de acteerprestaties, de boeiende argumentaties,... Het blijft heerlijk om te zien.

4*

Eindelijk ben ik nog eens toegekomen aan een spaghettiwestern en Sergio Corbucci heeft met deze Il Grande Silenzio een goede western afgeleverd. Het grootste pluspunt van deze film zijn ongetwijfeld de mooie besneeuwde landschappen wat extra sfeer aan de film afgeeft. Corbucci weet ook een erg rauwe sfeer neer te zetten, want bijna iedereen die we zien voorbijkomen heeft wel een link met de criminaliteit. In dat opzicht is Klaus Kinski prima als bad-guy en Silence is interessant als mysterieuze held die niet kan praten.

Het verhaal zelf is een vrij standaard wraak verhaal, maar het einde is er toch één die we niet vaak in films, en zeker niet in Westerns voorgeschoteld krijgen. Het is niet de grote held die de shoot-out wint, maar wel de bad-guy, waardoor er nog een extra rauw kantje aan de film wordt toegevoegd.

Prima Western. Ik twijfel tussen een 3.5* en 4*. Er zitten erg goede elementen in deze film, maar het verhaal kon me niet volledig overtuigen.

3.5*

Een film maken over een moeilijk onderwerp zoals euthanasie/zelfmoord is geen gemakkelijke opdracht en Alejandro Amenábar is er wel in geslaagd om op een serene manier hier een film over te maken. Jammer genoeg is het uiteindelijk een gezapige wandeling geworden van punt A naar punt Z zonder echt pakkende of rauwe momenten tussendoor. Bij een dergelijk thema mag ik van mij gerust iets meer buiten de lijntjes gekleurd worden. Het einde waarbij Ramon effectief zelfmoord pleegt, is natuurlijk wel een aangrijpend moment, maar de 2 uur daarvoor heeft de film me nauwelijks kunnen beroeren.

2.5*

Ik moet eerlijk zeggen dat ik op voorhand weinig had opgezocht over deze film en er dus vrij blind ben ingegaan en dat is achteraf gezien een goede keuze geweest. Ik had een standaard romantische film verwacht, maar het is veel meer dan dat geworden. Het hele surrealistische tintje en de afwisseling tussen het aardse en het hiernamaals werkt uitstekend.

Eerst en vooral ziet de film er gewoonweg prachtig uit. De zwart-wit scènes die zich afspelen in de geest van Peter zien er visueel verbluffend uit en dan vooral de "stairway to heaven" ziet er prachtig uit. Maar er zijn nog een aantal scènes die zeker niet hoeven onder te doen op visueel vlak, zoals de hele rechtbank scène op het einde of de scène in het begin waarin de co-piloot aan het wachten is op Peter in het hiernamaals. Ook waren de overgangen van het hiernamaals naar de aarde iedere keer weer erg mooi om te zien.

Ook qua verhaal is dit een erg mooie film. In de eerste plaats is het een erg mooi romantisch verhaal waarbij Peter er alles probeert aan te doen om bij June op aarde te blijven. Het surrealistische tintje dat eraan toegevoegd wordt, maakt het toch extra speciaal en het voelt daardoor aan als een echt sprookje. Conductor 71 met zijn Franse accent vormt hierbij de rode draad, want telkens hij vanuit het hiernamaals naar de aarde komt, wordt de tijd stilgezet. Bij de tafeltennis scène had ik echt het idee (zoals veel mensen blijkbaar) dat de film even was vastgelopen, maar dat was dus niet het geval. De tegenstellingen tussen de Britten en de Amerikanen in de rechtbank hadden voor mij niet gehoeven. Ik vond het niet meteen een toegevoegde waarde hebben en een rechttoe rechtaan betoog had misschien beter gewerkt, maar het is maar een klein minpunt op deze prachtige film.

Geweldige film dit. Visueel is het gewoon genieten van het begin tot het einde en qua verhaal is dit ook erg mooi uitgewerkt.

4.5*

Ik ben niet helemaal overtuigd van dit romantisch drama. Misschien had ik eerder een klassieke romantische film verwacht, maar ik vond hem eerder naar de donkere kant gaan. Stefan die niet meer terugkeert naar Lisa wanneer hij voor een paar weken weg is voor een reeks concerten en Lisa die dan zwanger blijkt te zijn van hem. Maar vooral dat Stefan haar zoveel jaren later niet meer herkent wanneer ze elkaar terug ontmoeten, maar de huisknecht van Stefan haar wel herkende... Het voelt allemaal toch wrang aan en zeker wanneer blijkt dat Lisa nog steeds verliefd is op Stefan. Op dat vlak kon ik me moeilijk vereenzelvigen met het personage van Lisa, maar ook het personage van Stefan ligt me nogal moeilijk. Wat dat betreft is het niet meteen een typische romantische film uit de oude Hollywood periode.

2.5*

Quo Vadis, Aida? is een zeer degelijke oorlogsdrama met een indrukwekkend laatste kwartier. De executie van een groep mannen en de scène waarin Aida haar gezin identificeert aan de hand van wat overblijfselen hakken er stevig in. Verder is het vooral een erg interessante film vanuit geschiedkundig oogpunt. Ondanks dat het nog vrij recent gebeurde, heb ik het gevoel dat deze gebeurtenissen onderbelicht worden in het onderwijs. Dat was toch het geval toen ik nog op de schoolbanken zat. De acteerprestaties zijn allemaal op hoog niveau en Jasna Djuricic maakt erg veel indruk als VN-tolk en moeder die haar gezin probeert te redden.

3.5*

Destijds heb ik deze Us nog gezien tijdens een sporadisch bezoek aan de cinema. Ik herinner me dat mijn interesse toen meteen gegroeid was door de trailers die op ons afgevuurd werden en de film had ook veel indruk op mij gemaakt. Ik was benieuwd af dat gevoel bij een herziening nog steeds terecht is.

En het resultaat is dat Us nog steeds als een huis staat. Nu is het wel iets minder indrukwekkend, maar dat heb je altijd als je een film voor het eerst in de cinema ziet, maar Us blijft nog makkelijk overeind. De opbouw is erg sterk met de openingsscène waarbij kleine Addy in het spiegelpaleis terechtkomt en getraumatiseerd buitenkomt. Het zet meteen de toon en de sfeer voor het vervolg. We krijgen wel eerst nog enkele vrolijkere momenten te zien met het gezinsuitje, maar vanaf het moment dat de dubbelgangers op de oprit verschijnen, krijgen we een erg spannende film voorgeschoteld. Het einde met de ballet/vechtscène is er eentje om in te kaderen, mede dankzij de geweldige soundtrack.

Het voelt net iets minder indrukwekkend aan als destijds op het grote scherm, maar Us blijft nog steeds een sterk filmpje van Jordan Peele en waarschijnlijk zal ik weer een tijdje met het nummer I got 5 on it in mijn hoofd zitten, maar dat neem ik er graag bij.

4*

Net zoals met Le Charme Discret de la Bourgeoisie levert Buñuel hier opnieuw een heerlijke surrealistische film af. Ik vind deze misschien net ietsje minder dan Le Charme, maar veel scheelt het niet. In Le Charme vormde de verschillende scènes op zich nog een coherenter geheel door het gezamenlijk thema van de film, maar anderzijds is deze Le Fantôme de la Liberté bij momenten nog absurder dan Le Charme.

De heerlijke absurde momenten zijn te talrijk om op te noemen, maar er zijn er een aantal die er voor mij bovenuit steken. De scherpschutter die veroordeeld wordt tot levenslang, maar dan met de rest rustig de rechtbank verlaat en als een filmster handtekeningen begint uit te delen. De SM scène in het hotelletje, de WC/etentje scène, de scène met het 'verdwenen' meisje,....

Na Le Charme waren de verwachtingen wel hooggespannen voor deze Le Fantôme, maar Buñuel weet het opnieuw waar te maken. Het tempo ligt misschien ietsje lager en de scènes staan meer op zichzelf, maar we krijgen wel weer heerlijke absurde scènes voor in de plaats.

4*

Het was dringend tijd om eens een film te zien van Fritz Lang, want het is toch wel een grote naam uit de filmgeschiedenis. Film noir is nu niet meteen mijn favoriete genre, maar misschien valt er toch nog iets interessants te ontdekken.

Uiteindelijk is The Big Heat een degelijke film noir geworden. In tegenstellening tot verschillende andere film noirs zit het plot van deze film erg eenvoudig in elkaar rond de corruptie van het politieapparaat waartegen Bannion moet vechten.

Die laatste is wat mij betreft een minpunt van deze film. Glenn Ford wist mij niet echt te overtuigen met zijn personage Bannion. Het is Gloria Grahame die hier de sterkste rol neerzet als het vriendinnetje van een gangster. Op zich wel verrassend, want een lange tijd dacht ik niet dat ze een belangrijke rol zou invullen tot ze die hete koffie in haar gezicht krijgt en zich tegen Vince keert.

Degelijke film noir, maar echt iets spectaculairs heb ik niet ontdekt. Ik vrees dat de kans klein is dat ik nog echte toppers ga ontdekken in dit genre.

3*

Voor mij stond deze The Treasure of the Sierra Madre te boek als één van mijn favoriete avonturenfilms en ik was benieuwd of het bij een herziening nog steeds zo hoog zou scoren.

En het antwoord is dat deze nog steeds één van de beste avonturenfilms is die ik gezien heb. Het begint al meteen erg sfeervol met de scènes waarin we kennismaken met Dobbs in het dorpje. Wat me deze keer ook opviel, is dat het tempo erg hoog ligt. Vanaf het moment dat de 3 mannen op zoek gaan naar het goud, valt het geen enkel moment meer stil.

Ik was eigenlijk al vergeten hoeveel geweldige scènes deze film wel niet bevat, want ik dacht dat het voornamelijk over het wantrouwen tussen de 3 mannen ging. Natuurlijk is dit ook een belangrijk onderdeel en levert dit erg spannende momenten op tussen de 3 mannen, maar we krijgen veel meer te zien dan dat alleen. De beste scène is ongetwijfeld deze waarin de bandieten hen proberen te overvallen. Het shot waarbij we de bende in de verte zien afkomen, is pure klasse en gedurende de hele speelduur krijgen we prachtige beelden zien van de landschappen.

Qua acteerprestaties is dit ook genieten geblazen. Humphrey Bogart steelt hier absoluut de show met zijn personage dat meer en meer wantrouwig wordt tegenover de andere mannen. Niet alleen Bogart speelt hier de pannen van het dak, want ook Walter Huston zet hier een sterke prestatie neer als de oude goudzoeker Howard. Hij is diegene de aan het drietal de nodige schwung geeft met zijn energie en enthousiasme. De rol die Tim Holt vertolkt lijkt misschien de minst belangrijke van de 3, maar zijn personage was misschien diegene waar ik het meeste sympathie voor had, omdat hij nooit overhaast beslissingen nam en het hart op de juiste plaats had (hij wou een deel van zijn opbrengst aan de vrouw van de overleden '4e man' schenken).

Ik ben blij dat ik deze na lange tijd nog eens herzien heb, want het was weer genieten van de eerste tot de laatste minuut. Het einde waarbij al het goud weggewaaid is, past perfect bij deze film die bij momenten cynisch is. De score van 4.5* blijft makkelijk overeind.

4.5*

Met deze Tsubaki Sanjûrô ben ik aan mijn 6e Kurosawa aanbeland en net zoals Yôjinbô is dit een luchtigere Kurosawa met een aanstekelijke Mifune in de hoofdrol. Vooral in combinatie met het groepje Samuraï's levert hij leuke momenten af. Net zoals Yôjinbô vind ik dit een degelijke film met een leuke sfeer, maar geen topper. Daarvoor vond ik het te veel gepraat en complot gedoe om ten volle van de film te genieten.

3*

Met deze Nuovo Cinema Paradiso heb ik nog eens werk gemaakt om de top 250 te vervolledigen, maar de weg is nog lang. De film is opgedeeld in 3 verschillende delen met de jonge Toto, de jong volwassen Toto ende oudere Toto die terugkeert naar zijn geboortedorp.

Het eerste deel met de jonge Toto is wat mij betreft het beste deel van de film. Ik was onmiddellijk mee in het wereldje van de kleine Toto die gefascineerd raakte door de cinema en alles wat te maken heeft met films. De fratsen die hij uithaalde, zijn vriendschap met Alfredo,.. Het was allemaal erg leuk om te volgen. De nostalgische sfeer die de film uitstraalt heeft ook wel iets met de oude films die getoond werden.

Echter gaat de film bergaf vanaf het moment dat we Toto als jong volwassen man door het leven zien gaan. Vanaf dan concentreert de film zich volledig op de liefdesverhouding tussen hem en Elena. Dit allemaal was toch wat te magertjes om nog 2 uur verder te rekken. Ik was voor de langere versie gegaan van 3 uur, omdat de schrik er meestal inzit dat je belangrijke zaken zou missen.

Erg sterk eerste deel en een zwakkere 2e helft.

3.0*

Ik was deze film een tijdje geleden tegengekomen, omdat hij hoog genoteerd stond in de laatste Moviemeter top, maar ik ben er niet wild van geworden. Eigenlijk is het hele verhaal erg voorspelbaar waarbij de 2 vrouwen na verloop van tijd naar elkaar zullen toegroeien met een amoureuze verhouding tot gevolg. Echter weten beide dat een relatie toch geen enkele mogelijkheid heeft en volgt er een pijnlijk afscheid. We hebben het al vaker gezien in films en ook hier valt er weinig opmerkelijks te noteren.

2.5*

Na een mindere Belle de Jour en een uitstekende Los Olvidados was ik benieuwd wat er nog allemaal te ontdekken viel in het oeuvre van Buñuel, want na 2 films is het moeilijk om al een oordeel klaar te hebben over een regisseur.

En deze Le Charme Discret de la Bourgeoisie heeft me weten te bekoren, want het is een erg maffe maar intrigerende film geworden. Vanaf het begin wanneer de groep gaat uiteten, maar besluit te vertrekken omdat de eigenaar dood in het restaurant opgebaard ligt, weet je dat dit een bizarre film gaat worden. Meteen kruipt er toch een vreemde sfeer binnen die de film nooit heeft verlaten. In Los Olvidados en Belle de Jour zaten ook surrealistische momenten, maar hier heeft Buñuel alle registers opengetrokken.

De bizarre momenten of surrealistische dromen zijn na verloop van tijd niet meer op beide handen te tellen. Ik ga de scènes hier niet allemaal opnoemen, maar ik kon er mij in ieder geval erg mee amuseren. Buñuel weet alle afzonderlijke scènes mooi tot één geheel te brengen.

Met deze Le Charme Discret de la Bourgeoisie heb ik opnieuw een sterke Buñuel gezien en nu is mijn interesse nog meer aangewakkerd om de rest van zijn oeuvre te ontdekken.

4*

I Like to Watch

Ik had al veel gehoord en gelezen over deze Being There, maar het heeft veel te lang geduurd vooraleer ik deze eindelijk gezien heb, want ik heb dik 2 uur lang met een grote glimlach zitten kijken naar de fenomenale Peter Sellers. Vanaf het begin was ik helemaal mee met zijn personage Chance die zeer aandoenlijk overkomt. De vergelijking met Forrest Gump is snel gemaakt, maar dan verkies ik toch deze film, daar het toch een stuk ingetogener is.

Ik begrijp de kritiek wel dat Chance nogal makkelijk overal mee wegkomt en dat de mensen te goedgelovig zijn, maar buiten het gesprek met de Rus heb ik me hieraan geen enkele keer gestoord. De scène waarin hij op straat komt te staan en verschillende mensen aanspreekt om zijn eten te krijgen, is erg grappig maar ook erg tragisch om te zien. Ook de ontmoeting met de jongerenbende is goud waard.

4*

Ondertussen was het van 2012 geleden dat ik deze Million Dollar Baby had gezien en ik was benieuwd of de score van 4* overeind zou blijven. Dat is spijtig genoeg niet het geval, want er is toch wel een mankement die ervoor zorgt dat dit niet meer de topper is die ik er ooit in zag.

De rise van Maggie als bokster gaat toch wel enorm vlot. Het ene moment staat ze als een slappe vod op een boksbal te meppen en een jaar later doet ze al mee voor de wereldtitel. Wat dat betreft had ik toch wat moeite met de geloofwaardigheid van de film.

Verder is het gewoon een erg genietbare film met een erg aangrijpend slot wanneer Maggie verlamd raakt. Swank en Eastwood acteren op een erg hoog niveau. Eastwood speelt hier zowat hetzelfde personage als in Gran Torino. Hard aan de buitenkant en overkomen als een brompot, maar eigenlijk heeft hij een heel goed hart.

Ik moet er toch een half puntje van aftrekken en verlagen naar 3.5*, want het voelt toch niet meer aan als een topper die ik er vroeger in zag.

3.5*

Kennismaking met Tati

Ik had nog nooit eerder iets gezien van Jacques Tati. Zelfs korte fragmenten op YouTube ben ik nog niet tegengekomen. Ik ben dus op zijn zachtst gezegd volledig blind deze film ingegaan. Aangezien ik geen referenties heb, kan ik niet oordelen of dit de typische stijl is van Tati, maar ik heb er alleszins erg van genoten. De overzichtelijke wijde shots en de grijze kleuren gaven me op een of andere manier een rustgevend gevoel gedurende de hele speelduur, ook al gebeuren er zoveel dingen en kreeg ik soms het gevoel dat ik ogen tekort kwam.

Aangezien ik het werk van Tati niet ken, wist ik eerlijk gezegd ook niet hoe hij eruit zag. Tijdens de openingsscène op de luchthaven was ik dan ook naar hem op zoek tussen de mensenmassa, maar ook in de rest van de film slaagt hij erin om verschillende keren uit beeld te zijn. Ik betrapte me erop dat ik hem vaak aan het zoeken was, maar dan ben je pas bewust van alle details die voorbij komen.

Een echt verhaal zit niet in deze film. Hulot loopt nogal onbeholpen verloren in de moderne stad. Ik kan best begrijpen dat dit voor veel mensen saai is, maar ik kan er enorm van genieten. De scène waarin een kennis hem uitnodigt in zijn appartement lijkt het alsof we een soort van aquarium aan het observeren zijn waarin van alles gebeurt. Maar het beste deel van de film is ongetwijfeld wanneer we in het restaurant aanbelanden. Het tempo ligt duidelijk een stuk hoger en de grappen volgen elkaar sneller op. Ik vermoed dat die vis daar nog steeds ligt om opgegeten te worden

Hele fijne kennismaking met Tati, zoveel is zeker. Volgens mij is het ook typisch zo’n film die bij een herziening nog beter tot zijn recht kan komen en aangezien ik de verkorte versie heb gezien, kan ik hopelijk in de toekomst eens de lange versie proberen.

4*

Pfoe

Ondanks dat Beau Travail slechts anderhalf uur duurt, voelde het wel aan als een erg lange zit. Claire Denis schotelt ons hier een erg saai verhaal voor dat nog eens ondersteund wordt door een zeer eentonige voice-over van Galoup. Het enige positieve aan deze film zijn de mooie plaatjes van de landschappen en het einde waar Galoup losgaat op het nummer The Rhythm of the Night, maar verder dan dat kom ik niet. Galoup is ook zo'n personage wiens beweegredenen ik helemaal niet begrijp. Waarom doet hij zo vijandig tegenover Sentain en stuurt hij hem voor het minste zomaar weg ? Daardoor was het ook moeilijk om mij in te leven in het personage en het verhaal.

Behalve de mooie beelden kan ik hier weinig mee.

2*

Onibaba stond al een geruime tijd om mijn to-see lijstje en gisterenavond dan eens eindelijk werk van gemaakt. Het is vooral een film die visueel erg de moeite waard is. De mooie De zwart-witfotografie, het uitgestrekte landschap met het hoge riet, de moeder en schoondochter die zich alleen bevinden in het midden van dit landschap,... Het zorgt wel voor een mysterieuze en spannende sfeer die gedurende de hele film blijft hangen.

Dat dit geklasseerd wordt als een horror begreep ik niet meteen in het eerste deel van de film. Er heerste natuurlijk wel de nodige spanning met de terugkeer van krijger die de gesneuvelde zoon heeft achtergelaten en de constante dreiging van buitenaf door de oorlog die bezig is. Tot er plots een Samurai krijger tevoorschijn komt met een masker. Toen kreeg ik eerlijk gezegd toch wel even koude rillingen.

Het verhaal zelf is vrij basic, maar erg doeltreffend. Ik had verwacht dat het verhaal en de symboliek moeilijker te bevatten ging zijn, maar dat is absoluut geen probleem. De moeder wordt uiteindelijk gestraft voor haar bemoeizucht in de relatie van haar schoondochter en Hachi door haar te verminken bij het uitdoen van het masker. De hele mystiek rond het masker/demon vind ik wel een sterke toegevoegde waarde aan deze film.

Ik was eerst van plan om een 3.5* uit te delen aan deze film, maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik geneigd was om er 4* aan te geven. Het is dan toch de sfeer die me over de streep trekt.

4*

Soms heb je van die films waarbij je tijdens de aftiteling afvraagt waar je zonet naar gekeken hebt. Aftersun is er zo eentje die in dat rijtje past. We krijgen een hele film lang beelden te zien van een vader die samen met zijn dochter op vakantie is. Er gebeuren allerlei oninteressante dingen (beetje rondhangen aan het zwembad, meisje dat vrienden maakt, etc.) en we leren de band tussen vader en dochter kennen. Soms kan dit wel werken, maar in dit geval is het gewoon allemaal erg saai verteld en in beeld gebracht. De conclusies die ik moet trekken uit het einde weet ik ook niet helemaal. Charlotte Wells probeert volgens mij ons duidelijk te maken dat de vader uit het leven van Sophie is verdwenen, maar op welke manier is me niet helemaal duidelijk.

Ik kan hier weinig mee en het krijgt hier toch wel een hoge score op de site.

1.5*

Dit is de 2e van Mankiewicz die ik op korte tijd gezien heb na Alla About Eve, maar deze is me net iets beter bevallen. Het enigma dat Addie Roos de hele film lang is, werkt best goed om de interesse gedurende de hele speelduur vast te houden. Blijkbaar ligt ze goed in de markt bij de mannen en wekt ze grote jaloezie op bij de vrouwen. Ik was zelf ook erg benieuwd of we haar effectief in beeld zouden krijgen, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. Op zich wel een goede keuze, want het houdt het mysterie ook na de aftiteling nog volledig levendig.

Het verhaal op zich is best vermakelijk, maar niet zo heel bijzonder. De film steunt vooral op de vraag of één van de mannen effectief met Addie Ross vandoor is gegaan. Via flashbacks krijgen we een inzicht op het huwelijk van de 3 echtparen en wat de reden voor elk van de mannen zou kunnen zijn om hun vrouw te verlaten. De verschillende verhalen zijn op zich wel vermakelijk om te volgen. Vooral het echtpaar dat opgescheept zit met de reclame mensen is het leukste om te volgen, maar over het algemeen zal dit een film worden die ik binnenkort voor een groot stuk al vergeten zal zijn.

3*

Mijn eerste kennismaking met Das Leber der Anderen dateert van zo'n 15 jaar geleden tijdens de lessen Duits. Ik vermoed dat deze film nog steeds als lesmateriaal gebruikt wordt, want het is een uiterst vakkundig gemaakte film over de werking van de Stasi. Deze film heeft me altijd al aangesproken, omdat het op een vrij eenvoudige, maar tevens emotionele en spannende manier een blik werpt op het systeem in de DDR.

De kille manier waarop Grubitz reageert op de zelfmoord van Sieland, maar ook de man die een mop maakt in de kantine en op het einde van de film terug te zien is in de kelder of de kritische student die een kruisje achter zijn naam krijgt, zijn van die sterke voorbeelden hoe het hele systeem in elkaar stak.

Florian Henckel von Donnersmarck weet het allemaal nog eens op een erg spannende manier te brengen. Vanaf het moment dat Wiesler partij koos voor Dreyman en tegen het systeem, schoof ik toch erg vaak naar het puntje van mijn stoel (vooral dan bij de inval in het appartement op zoek naar het typemachine).

Knap gemaakte film die bij herziening makkelijk overeind blijft.

4*

Ondanks dat The Flight of the Phoenix me gedurende de hele speelduur wel heeft kunnen blijven boeien, vond ik het nergens echt hoogstaand worden. De hele heropbouw van het vliegtuig wordt nogal lang uitgesponnen. Ik had misschien iets meer willen zien van kapitein Harris' tocht naar de oase. Daar had misschien wel een interessant zijplot ingezeten. Nu komt de irritante Dorfmann met zijn arrogante houding iets te nadrukkelijk in beeld om tegengas te geven tegenover de groep. De fysieke en mentale aftakeling van de groep wordt wel knap in beeld gebracht en de cast doet het erg goed.

Degelijke film, maar geen topper in mijn ogen.

3*

Erg goede Malle

Na Au Revoir les Enfants en Ascenseur pour l'Échafaud is dit opnieuw een erg goede Malle die ik te zien krijg. Ik weet nog niet precies wat de stijl van Malle is, want dit is weer iets helemaal anders dan de genoemde films. Ook My Dinner with Andre, dewelke ik minder overtuigend vond, is een compleet ander soort film.

Het eerste deel van de film is erg leuk om te volgen. De ontluikende puberteit van Laurent en alles wat daarbij hoort, levert enkele toffe scènes op. Het geld collecteren voor de gewonde soldaten, het stelen van een muziekplaat, de kwajongensstreken die hij met zijn broers uithaalt, het plagen van het huishoudpersoneel, de scène in de club,... Het is allemaal erg leuk om te volgen.

Wanneer Laurent naar het kuuroord gaat met zijn moeder verandert de toon van de film. Laurent ontdekt nog wel volop zijn puberteit en laat zijn oog vallen op 2 meisjes, maar het wordt wel allemaal net iets serieuzer. Wanneer Laurent en zijn moeder een kamer voor hun alleen hebben, voel je dat er een erg sterke aantrekkingskracht tussen hen aanwezig is. De incest scène mag dan misschien wel controversieel zijn, maar ik had niet het gevoel dat dit gemaakt was om puur te choqueren. Het past wel in het geheel van de film waarbij Laurent zijn seksualiteit ontdekt en Clara geen intimiteit meer heeft in haar huwelijk. Ook de stijlvolle en 'brave' manier waarop Malle het in beeld brengt, maakt dat het zeker niet vulgair overkomt.

Fraaie film weer van Malle en net zoals bij Ascenseur pour l'Échafaud is er weer een heerlijke jazz soundtrack aanwezig dat een mooie toegevoegde waarde is.

4*

Ik ben deze film blind ingegaan (iets wat ik zelden doe) en bij dergelijke films lijkt het me toch een voordeel om zo weinig mogelijk op voorhand te weten. Deze Enemy wist meteen onder de huid te kruipen met de mysterieuze sfeer die Villeneuve weet te scheppen. Enemy is op sommige vlakken best vaag, maar ik vind dat het centrale thema rond het overspel van Adam/Anthony vrij duidelijk is (enfin, dat is toch mijn interpretatie). Het is toch vooral een film die overeind blijft door het mysterie van de 2 identieke mannen en hoe ze hiermee omgaan, maar ik ben toch een beetje op mijn honger blijven zitten.

3*

Aangename Kurosawa

Kurosawa weet in deze Yôjinbô een leuke sfeer te creëren. Het verhaal en de hele setting van het dorp deed me veel aan een Spaghettiwestern denken en het is wel leuk om te zien dat deze film als een inspiratiebron werd gebruikt. Op zich is het allemaal niet hoogstaand, maar er zitten wel genoeg goede scènes in de film en het is ook een stuk luchtiger dan de andere Kurosawa's die ik tot nu toe gezien heb. De scène waarbij de 2 kampen aan het gevecht beginnen, maar elkaar toch niet durven aanvallen, is zo'n leuke scène waarbij je aanvoelt dat deze film niet al te serieus moet opgenomen worden. De zwaardgevechten konden wel wat beter uitgewerkt worden, want de meeste duurden maar een handvol seconden.

Geen meesterwerk, maar wel een erg vermakelijke Kurosawa.

3.5*