Log

Lady Bird is best een onderhoudende film, maar echt origineel is het allemaal niet meer. We hebben het al vaker in films voorbij zien komen, waarbij een rebelse tiener opgroeit in een gezin dat te min is voor hem/haar en zich grootser probeert voor te doen (vrienden maken uit de hogere kringen ten nadele van de echte vrienden ,etc.). In ieder geval heb ik wel genoten van de sterke acteerprestaties van Saoirse Ronan en ook van Laurie Metcalf. De momenten tussen moeder en dochter waren bij momenten mooi en ontroerend om te zien. Bij momenten konden ze enorm bekvechten met elkaar, maar anderzijds houden ze enorm van elkaar. Ook de andere bijrollen worden prima ingevuld met Beanie Feldstein die er tussenuit springt. 

Echt bijzonder is het niet, maar gelukkig is de cast op hoog niveau om dit een zekere glans te geven.

3*

Het had iets kunnen worden, deze Los Amantes del Círculo Polar. Het uitgangspunt waarbij 2 kinderen verliefd worden op elkaar en door het toeval elkaars stiefbroer en zus worden en hun relatie geheim houden en elkaar jaren later terug ontmoeten nadat ze uit elkaar waren gegaan, lijkt voldoende om er een mooie romantische film van te maken. Alleen heb ik er niet erg van kunnen genieten door de manier waarop het gebracht wordt. Na verloop van tijd had ik het wel gezien met alle toevalligheden en zeker wanneer Otto vast komt te zitten met zijn parachute in de boom, zoals de Duitse parachutist waarnaar hij vernoemd is, die de vader blijkt te zijn van de nieuwe vriend van Ana's moeder. Ik was eerlijk gezegd al een tijdje afgehaakt.

Bovendien zijn Ana en Otto niet meteen de sympathiekste figuren (wat voor mij wel belangrijk is om te kunnen meeleven met de personages in dergelijke films) en zeker Otto vind ik erg onsympathiek met de egoïstische die hij maakt. Best wel jammer, want er zitten wel degelijk mooie scènes in deze film en de manier waarop het verteld wordt door het verhaal afwisselend te vertellen vanuit het standpunt van Ana en Otto, is goed gedaan. Alleen kon ik onvoldoende meeleven met de 2 hoofdpersonages.

2*

Lanthimos heeft met deze Killing of a Sacred Deer een erg bevreemdende film afgeleverd. Eentje die meteen onder de huid weet te kruipen en een beangstigend gevoel weet te geven. Bijna op het nachtmerrieachtige af. Zeker wanneer de vreemde gesprekken tussen Steven en Martin op gang beginnen komen (zoals wanneer Martin vroeg om naar Steven's okselhaar te kijken of wanneer hij Steven aan zijn moeder probeerde te koppelen).

Alleen heb ik niet zoveel aan de vele metaforen en symboliek die deze film bevat. Het hele gedoe rond de verlammingen van de kinderen wordt iets te lang uitgesponnen, waardoor de film bij momenten wat inzakte. Liefhebbers van metaforen en symboliek in film kunnen hun hart hier ophalen. Voor mij mocht het allemaal wat realistischer dan Martin die kon bepalen wanneer de kinderen verlamd raakten, want het motief van Martin om wraak te nemen was wel duidelijk (Steven zou in dronken toestand een fout gemaakt hebben aan de operatietafel, waardoor de vader van Martin stierf).

Zeker geen slechte film, maar het mysterieuze en bevreemdende begin kent niet het beste vervolg.

3*

United 93 is best een vermoeiende zit geworden. De snelle camerawisselingen, het kort op de huid zitten, de drukte die overal heerst,... het maakt het bij momenten een moeilijke zit, maar het geeft anderzijds wel een enorm realistisch beeld wat er zich heeft afgespeeld. Naarmate dat de film zich meer gaat concentreren op de gebeurtenissen op het vliegtuig en de controlekamers minder in beeld komen, verbetert de film wel zienderogen. De gesprekken die door de passagiers worden gevoerd met het thuisfront zijn erg tragisch om te zien. De beklemmende sfeer komt hier ook duidelijk beter tot z'n recht en het einde waarbij het vliegtuig neerstort, is ook erg sterk gedaan.

3*

Wijnen, wijnen, wijnen!

Al gebeurt er wel meer in deze film dan enkel leuke dialogen over wijn, maar het is wel een erg leuke kapstok om alles wat er gebeurt aan op te hangen. Paul Giamatti en Thomas Haden Church vormen een erg aangenaam duo om naar te kijken. Het zijn geen kartonnen borden personages, maar echte personen van vlees en bloed en hun tegenovergestelde karakters passen erg goed bij elkaar. Miles die door zij depressie conservatief staat tegenover alles wat Jack wil doen en Jack is dan weer de rokkenjager van dienst, die zelfs zijn huwelijk op het spel zet. Ook de totaal verschillende manier hoe ze omgaan met de 2 dames (Maya en Stephanie) is erg leuk om te zien en Miles wenste ik na verloop van tijd terug geluk in de liefde.

Het verhaal zelf is klein, maar fijn. Het tempo is eerder aan de trage kant, maar in dit geheel is dit een pluspunt, aangezien de dialogen van een goed niveau zijn. Er zitten ook best wat komische momenten in de film, zoals wanneer Miles moet inbreken om Jack's portefeuille terug te krijgen. Ik heb me in ieder geval wel geamuseerd met deze fijne roadmovie.

3.5*

Uncut Gems heeft me aangenaam weten te verrassen, want op voorhand had ik nu niet bepaald hoge verwachtingen. Adam Sandler mag een dikke pluim op zijn hoed steken, want hij is hier heerlijk op dreef als gokverslaafde diamantenhandelaar. Eigenlijk is hij een erg onsympathiek figuur en neemt hij de ene domme beslissing na de andere, maar door zijn constante mislukkingen krijg je dan weer medelijden met hem. De hele film lang loopt hij op iedereen te vloeken en is hij ontzettend druk, maar dat past perfect bij het sfeertje dat deze film wil uitstralen. 

Veel druk gedoe en gevloek en een ontzettend hoog tempo,... meestal ben ik hier geen grote liefhebber van, maar in dit geval pakt het erg goed uit.  Er zit werkelijk geen seconde rust in deze film en alle problemen blijven zich maar escaleren. Ook de hele aankleding met de vitrines, de louche winkeltjes en de quarantaine deuren geven dat tikkeltje extra. Zeker als die quarantaine deuren heerlijk gebruikt worden in het slot van de film. Vanaf het moment dat Sandler het geld aan Julia geeft om de weddenschap te plaatsen tot het neerschieten van Sandler, zat ik met ingehouden adem te kijken.

Het heeft een tijdje geduurd vooraleer ik deze Uncut Gems een kans heb gegeven (misschien omdat Netflix nog niet al te veel goede films heeft afgeleverd), maar ik ben ik wel aangenaam verrast door deze drukke chaos.

4*

Tijdens het kijken overviel me vaak het gevoel dat dit een behoorlijk realistische benadering is van hoe een burgeroorlog en de VS er zou kunnen uitzien. Er zit ook een vleugje 'Apocalypse Now' en hier en daar krijg je ook een 'Walking Dead', maar Alex Garland heeft deze Civil war toch voldoende zijn eigen smoel gegeven. De keuze om zo weinig mogelijk achtergrond te geven over het ontstaan van de burgeroorlog vind ik geslaagd, waardoor je het gevoel krijgt dat je samen met de oorlogsjournalisten er middenin gedropt wordt.

Alleen had ik het gevoel dat de film op bepaalde momenten een beetje voortkabbelt en het voelt bij momenten erg fragmentarisch aan en belanden ze van het ene willekeurige moment in het andere. Het ene moment rijden ze een dorpje door waar de burgeroorlog nog geen vat heeft gekregen op het leven en even later worden ze onder vuur genomen door iemand vanuit een huis. Het lijkt me ook een film die gemaakt is om in de cinema te beleven, maar ik houd het op een degelijke 3*.

3*

Coralie Fargeat wist me met The Substance werkelijk omver te blazen en beschouw ik misschien als de beste film van de afgelopen jaren. Haar debuutfilm stond dan ook al een tijdje op mijn to-see lijst.

Qua camerawerk en kleurgebruik is het talent van Fargeat hier duidelijk zichtbaar dat ze later in The Substance nog meer zou tentoonspreiden. Niet dat het niveau van The Substance hier gehaald wordt, maar vervelen doet deze film niet. We krijgen een vrij gelijkaardig verloop te zien zoals in 'I Spit on Your Grave' waarbij Jen uit de dood herrijst en wraak neemt op de 3 mannen. Diegene die op een realistische wraakfilm hopen, komen in dat geval van een kale kermis thuis. De Broeierige hitte van de woestijn doet de film ook veel goed en er zitten enkele scènes in die er iets bovenuit steken zoals de bier-tattoo scène, maar vooral de bloederige finale is erg sterk.

Ik twijfel tussen een 3* en 3.5*. Het is nu eenmaal een subgenre waarin nog weinig verrassingen verborgen liggen, maar Fargeat weet er meer uit te halen dan de meeste zouden doen.

3.5*

Lars Mikkelsen is reeds een lange tijd mijn favoriete Deense acteur en misschien wel één van mijn favoriete acteurs in het algemeen. Meestal ben ik hem gewend in rollen waar hij sympathiek voor de dag komt, maar in deze film is dat helemaal anders waar hij op geweldige wijze de rol neerzet van een tirannieke directeur van een jongensinternaat. Ook de rest van de cast acteert op hoog niveau met o.a. Sofie Gråbøl, die voor het nodige tegenwicht zorgt als de moederlijke leerkracht (hoewel ze toch meer had kunnen doen om de wantoestanden aan te kaarten) en ook de kinderen doen het overigens prima.

Het verhaal over de 2 broers die proberen te overleven op het internaat is erg tragisch, ongemakkelijk pijnlijk zelfs op bepaalde momenten, maar de uitwerking is eerder standaard. Echt vernieuwend of verrassend is het niet en ook de happy end mag niet ontbreken. De toevoeging van Elmer's fascinatie voor de ruimtevaart en de maanlanding, is best een goede keuze. Het maakt het geheel toch net wat luchtiger.

Net geen topper in mijn ogen, maar de sterke cast zorgt ervoor dat dit wel een stuk boven de middelmaat uitstijgt.

3.5*

De top 250 van de 21e eeuw die op deze site georganiseerd werd, is een uitstekend middel om nieuwe tips op te doen of een reminder voor mezelf om werk te maken van films die ik eigenlijk al veel langer moest gezien hebben. Waar beter te beginnen dan aan de film die om plaats 250 is geëindigd, nl. Mean Girls.

Echter stelt de film niet zo heel veel voor buiten het leuke, frisse high school sfeertje van begin jaren 2000 dat aardig wordt neergezet. Het voelt erg nostalgisch aan en blijft de dag van vandaag nog makkelijk overeind. De humor is dan weer over de hele lijn weinig bijzonder met grappen die nergens die middelmaat bovenuit steken en een moraal die er te vingerdik opligt (maar daar stoor ik me zelden aan in films).

Verder is het leuk om Lindsay Lohan nog eens bezig te zien, want de begin jaren 2000 waren duidelijk haar betere tijden. Geen idee wat ze de laatste jaren heeft gedaan, maar hier komt ze erg fris en leuk over als high school girl dat haar prima ligt. Ook is er een leuke bijrol voor Tim Meadows als schooldirecteur die regelmatig een glimlach bij mij kan teweegbrengen met een aantal droge reacties op de gebeurtenissen op de campus.

2.5*

vote posted

vote posted