Log

Deze I, Daniel Blake heeft me erg weten te raken. In het begin zaten er nog wat komische momenten in de film, zoals het gesprek waarin Daniel probeert uit te leggen aan een gezondheidsmedewerker dat hij problemen heeft met zijn hart. Een tijd lang dacht ik dat deze I, Daniel Blake een komische film ging worden over het falen van de gezondheidszorg en het uitkeringssysteem in Engeland, maar gaandeweg verandert de toon van de film en krijgen we een erg aangrijpend drama te zien. Een aantal keer zat ik toch met een krop in mijn keel, vooral de scène in de voedselbank wist me toch wel te raken. Ook het moment wanneer Daniel Katie probeert te overtuigen om niet in de prostitutie te blijven, was erg aangrijpend.

Het einde mag misschien wel een beetje voorspelbaar zijn met Daniel die sterft aan een hartaanval net voordat hij in de rechtbank zijn pleidooi gaat houden, maar het is gewoon het juiste einde voor deze film. Een happy end waarbij alles goed komt voor Daniel zou nogal haaks staan op de sombere toon van deze film.

De acteerprestaties zijn overigens van een erg hoog niveau. Dave Johns weet op een overtuigende manier gestalte te geven aan het personage Daniel Blake, een digitale analfabeet die gevangen raakt in het bureaucratische systeem van de werkloosheid- en ziekte uitkering. De vriendschap die hij opbouwt met de alleenstaande moeder van 2 kinderen is erg mooi om te zien. Ook Hayley Squires weet zeker en vast te overtuigen in haar rol als alleenstaande moeder.

Ken Loach heeft hiermee een aangrijpende film afgeleverd dat je toch wel doet nadenken over de moeilijke situatie waarin veel mensen verkeren.

4*

The Butler is een sterk drama over de segregatie geschiedenis in de VS, maar de score van 4* die ik bij de eerste kijkbeurt heb gegeven, blijft niet overeind staan. Daarvoor speelt Daniels misschien een beetje teveel op safe. Er waren wel een aantal heftigere scènes, zoals de openingsscène waarbij de vader van Cecil wordt neergeschoten of de scène van de activisten in het restaurant, maar uiteindelijk ligt de nadruk vooral op het geschiedkundige. Whitaker speelt erg overtuigend de rol van de butler Cecil en de film is over het algemeen knap gemaakt, maar een topper zie ik er niet meer in.

3.5*

Deze Last Night in Soho was er eentje die al lang om mijn to-see lijstje stond en ik ben blij dat ik hem eindelijk de kans heb gegeven, want het is een film die lekker onder de huid weet te kruipen. Ik ben sowieso al fan van films waarbij realiteit en dromen/hallucinaties met elkaar vermengd worden, maar Edgar Wright weet het erg goed uit te werken. Aanvankelijk hebben de dromen van Ellie alleen maar een positieve invloed op haar ontwikkeling als mode student, maar meer en meer beginnen haar dromen over Sandie een nachtmerrie te worden. vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar Wright weet het visueel erg mooi te brengen met de jaren '60 sfeer. Enig puntje van kritiek zijn misschien de vele hallucinaties van Ellie die na verloop van tijd herhalend overkomen. Thomasin McKenzie kende ik nog niet echt, maar doet het hier erg goed als modestudent Ellie. De evolutie van jonge vrouw die vol dromen naar Londen vertrekt maar dan terechtkomt in een nachtmerrie vol hallucinaties, heeft ze op een overtuigende manier neergezet.

4*

Bij deze heb ik mijn eerste van George Cukor achter de kiezen, maar hij heeft me niet weten te overtuigen. Aan grote namen is er nochtans geen gebrek, want Grant, Stewart en Hepburn waren toch de grotere namen uit die periode. Vooral van Grant en Stewart ben ik grote fan, maar ze hebben hier erg weinig om handen. De dialogen zijn op zich nog degelijk, maar het verhaaltje is vrij saai en kabbelt maar voort. Eigenlijk is het de hele tijd wachten tot het einde om te weten te komen of Tracy nog gaat trouwen en met wie. Dat ze uiteindelijk voor Dexter kiest was vrij voorspelbaar, maar een echte romance of aantrekkingskracht tussen die 2 voelde ik niet.

Van deze Philadelphia Story had ik toch meer verwacht gezien de sterrencast, maar zelfs deze grote namen hebben dit slappe verhaaltje niet kunnen redden.

2*

Heerlijke Wilder opnieuw

Met deze Stalag 17 ben ik reeds bij mijn 11e Wilder aanbeland en misschien is deze na Some Like it Hot wel het beste wat ik van hem gezien heb. Het is geweldig om te zien hoe Wilder verschillende genres weet te combineren. Een echte oorlogsfilm kan je het niet echt noemen, want daarvoor is het te luchtig en te komisch, maar de hele setting van het gevangenenkamp is wel perfect om het hele verhaal te laten afspelen.

Stalag 17 heeft dan meer weh van een spionagethriller met een heerlijk komisch laagje erbovenop. Wilder weet alle clues op de juiste momenten prijs te geven. Eerst houdt hij de kijker een tijd lang in het ongewisse wie de verrader is en hoe hij erin slaagt om de informatie door te spelen naar Feldwebel Schulz. Eens we weten hoe de informatie doorgespeeld wordt, is het nog aftasten wie de verrader is en hoe de andere gevangenen hem kunnen ontmaskeren. Wat dat betreft is het heerlijk gedaan door Wilder door alles mooi te spreiden en hiermee de spanning op te bouwen tot de climax met de ontsnapping van Dunbar en Sefton.

Ik lees links en rechts kritiek op het personage van Animal, maar daar heb ik mee eerlijk gezegd niet echt aan gestoord. Oké, soms kan hij nogal overdreven uit de hoek komen, maar samen met zijn maatje Harry Shapiro zorgt hij voor leuke momenten. ook de scène met Marko the Mailman was erg hilarisch. Ook de rest van de cast is gewoon erg lekker op dreef. Sowieso is het erg leuk om vrij veel personages aan het werk te zien die allen hun toegevoegde waarde hebben.

Een dikke 4* en dan ga ik eens nadenken waar ik deze in het lijstje van Wilder ga plaatsen.

4*

Eigenlijk kan ik best kort zijn over deze film door te zeggen dat hij me helemaal niet ligt. Het komt allemaal te poëtisch en te symbolisch over mij mij, want na afloop is het lastig om te zeggen waar het precies over ging. Ana raakt gefascineerd door Frankenstein na het zien van een film en gaat dan op zoek naar geesten en Frankenstein ? Ik kon er in ieder geval weinig mee, ook omdat er geen enkel tempo in de film lijkt te zitten en pas op het einde met de vlucht van Ana pas echt iets interessants gebeurt. Visueel is het best wel een aangename film met mooie plaatjes van de landschappen, maar verder heb ik er niets in kunnen ontdekken.

2*

Het is ondertussen bijna 13 jaar geleden dat ik deze Sucker Punch gezien heb en gezien de score van 4* die ik eraan gegeven heb, was ik waarschijnlijk wel onder de indruk van deze film.

En na deze herziening ben ik dat nog steeds, want het is een geweldige achtbaanrit geworden. Vanaf de eerste scène wordt je meegezogen in het visuele spektakel om er 2 uur later weer uit te komen. De eerste scène zet meteen de toon voor de rest van de film met een heerlijk sfeertje dat Zack Snyder weet te creëren. Qua verhaal is het erg eenvoudig en rechtlijnig om te volgen. Sommige regisseurs zouden nogal makkelijk in de val trappen om het allemaal moeilijker in elkaar te steken, maar daar laat Snyder zich niet aan vangen. De 'dansscènes' van Baby Doll zijn visueel erg fraai. Niet dat we erg spectaculaire dingen te zien krijgen, maar aangezien het telkens korte scènes zijn, past dit perfect in het geheel.

Die Baby Doll wordt dan ook nog eens prima neergezet door de beeldschone Emily Browning. Ze weet haar momenten tussen het bange, verlegen meisje en de quasi superheldin in haar fantasiewereld geweldig af te wisselen. Maar ook de rest van de cast met al het vrouwelijk geweld is gewoon prima op dreef.

De score van 2.93* die Sucker Punch momenteel heeft is m.i. onterecht, want het is een erg vermakelijke film voor de volle 2 uur.

4*

Ondertussen ben ik aan mijn 4e Kurosawa aanbeland (vooral High and Low heeft erg veel indruk gemaakt), maar hier had ik toch een tikkeltje meer van verwacht.

Het verhaal rond de relatie tussen de dokter en de zieke crimineel kan op zich wel de hele speelduur boeien, maar na een tijdje viel de film toch een beetje in herhaling wanneer dokter Sanada Matsunaga opnieuw een veeg uit de pan geeft. Gelukkig verschijnt Okada ten tonele om extra spanning aan het geheel te geven.

Ik heb me op zich wel kunnen vermaken met deze film en voor een groot deel is dat toch te danken aan Takashi Shimura die een heerlijke rol neerzet als dokter Sanada die de hele tijd loopt te zuipen en te roepen. Eigenlijk is Toshirô Mifune een bekendere naam voor mij, maar Shimura steelt hier toch meer de show.

Niet de topper waar ik lichtjes op gehoopt had, maar nog steeds een meer dan degelijke Kurosawa.

3.5*

Niet echt overtuigend

Hetgeen wat de film een beetje rechthoudt, is de vraag waarom Jackie die man de hele tijd in de gaten houdt. Het zorgt ervoor dat de film wel iets mysterieus en donkers over zich heen krijgt, maar uiteindelijk duurt het toch te lang vooraleer we aan de climax komen (waarbij we te weten komen dat Clyde verantwoordelijk was voor de dood op Jackie's echtgenoot en dochter). Na afloop had ik het gevoel dat het toch allemaal wat intenser mocht.

De setting van de film is anders wel een pluspunt, want de stad komt wel heel erg grauw in beeld en geeft een deprimerend gevoel dat uitstekend bij het verhaal past.

3*

Van Howard Hawks heb ik nog niet zoveel gezien, maar dit smaakt zeker naar meer, want hij levert hier een zeer vermakelijke komedie af. Vooral de razendsnelle en grappige dialogen vallen hier enorm op. Vooral het laatste halfuur is genieten geblazen, want vanaf het moment dat Earl Williams via het raam de persruimte binnenkomt, valt het werkelijk geen seconde stil. Wat ook leuk om te zien was, waren al die journalisten die elkaar proberen te overtreffen door harder te praten aan de telefoon.

Cary Grant en Rosalind Russell leveren hier erg sterke prestaties af. Cary Grant is hier perfect gecast voor zijn rol als hoofdredacteur Walter Burns, maar eigenlijk heb ik hem nog nooit weten teleurstellen. Op zijn eigen, nogal gluiperige manier, probeert hij om Hildy terug te krijgen en te voorkomen dat hij vertrekt met Bruce. Een tijd lang had ik gehoopt dat hij bot zou vangen en dat Hildy voor Bruce zou kiezen, want zijn methodes waren niet altijd even proper (Bruce belandt tot 2 keer toe in de gevangenis). Dat Hildy uiteindelijk voor Walter kiest, was misschien wel voorspelbaar, maar uiteindelijk past dit einde wel beter dan een alternatief einde waarbij Hildy zou kiezen voor de saaie verzekeringsmakelaar Bruce.

Die Hildy wordt overigens erg sterk neergezet door Rosalind Russell. Zij zit ergens gevangen tussen haar wens om een rustiger leven op te bouwen en de ambitie om toch die belangrijke gebeurtenissen te verslaan. Iets wat me toch vaak opvalt bij dit soort oudere films, zijn de rollen van vrouwen die meer in balans liggen met de rollen van de mannelijke tegenspelers. Vaak had ik zelfs het gevoel dat Rosalind Russell de bovenhand had op de rol van Cary Grant.

Wat mij betreft een ideale film als je zin hebt in een snelle komedie met geweldige dialogen en een sterk duo in de hoofdrol.

4*

Nog maar een week geleden had ik met Belle de Jour mijn eerste van Buñuel gezien, maar een echte hoogvlieger was het niet. Ik ben blij dat ik hem snel een tweede kans heb gegeven, want ik ben wel onder de indruk van deze Los Olvidados.

Buñuel weet een heerlijk rauw beeld te scheppen van de armoede en ellende waarin de straatkinderen zich in bevinden. Het deed me veel denken aan Cidade de Deus, maar deze vind ik dan wel iets beter. Het wordt op een ingetogenere manier gebracht en de personages komen een stuk realistischer over. Pedro is zo'n personage waar ik het enorm mee te doen heb. Op zich is hij geen slechte jongen en probeert hij er nog iets van te maken, maar komt vaak in de problemen door zijn omgeving. Dat zijn moeder amper liefde toont en hem na de onterechte beschuldiging van diefstal wegstuurt naar de boerderij is pijnlijk om te zien.

El Jaïbo is voor mij één van de 'beste' slechteriken die ik in lange tijd ben tegengekomen. Op ieder moment loert hij wel ergens achter een hoekje om Pedro te terroriseren of betrekt hij de andere straatkinderen in zijn criminele activiteiten. De scènes waarin hij de groep aanstuurt om de blinde man of de man zonder benen te terroriseren, gaven me een enorme gevoel van walging. Dat Pedro op het einde het toch durft op te nemen tegen El Jaïbo en hem verraadt, was erg moedig en mooi om te zien, maar anderzijds ook weer erg treurig dat hij het moet bekopen met zijn leven. Dat zijn lichaam gewoonweg ergens gedumpt wordt, maat het nog extra pijnlijk. Ook de dood van El Jaïbo vind ik iets erg bijzonders hebben. Langs de ene kant is het een personage waar je geen medelijden mee kunt hebben en enkel de dood toewenst, maar langs de andere kant zorgde zijn dood niet bepaald voor positieve gevoelens. De manier waarop de blinde man staat te juichen, maakt het allemaal erg dubbel en ongemakkelijk.

Erg indrukwekkende film en ik ben benieuwd wat er nog schuil gaat in het oeuvre van Buñuel .

4.5*

Blijft een erg fijne klassieker

James Stewart steelt hier echt wel de show als Jeff Smith. In al zijn naïviteit komt hij erg sympathiek over. Vooral het contrast met de andere cynische politiekers kan niet groter zijn. Alleen de scène waarin hij de journalisten neerslaat, vond ik een nogal vreemd moment in de film. Eerst dacht ik dat het een soort droom was van Smith, maar het bleek dat dit dus wel degelijk de realiteit was. Het klopte toch niet helemaal met het beeld dat geschetst wordt van de sympathieke Mr. Smith. Soit, het is maar een klein minpuntje, want voor de rest valt er weinig aan te merken op deze film. Zelfs met het patriottisch sausje dat over de film gegoten wordt, heb ik geen enkel probleem. Misschien komt het ook omdat ik enkele jaren geleden zelf in Washington geweest ben en net zoals Mr. Smith vol bewondering naar alle monumenten gekeken heb. ook zeker en vast het vermelden waard: de geweldige rol van Jean Arthur. In het begin kwam ze niet erg sympathiek over, want net zoals de rest had ze geen hoge pet op van Mr. Smith, maar na verloop van tijd kiest ze wel zijn kant en was het heerlijk om te zien hoe zij hem steeds wist te helpen.

Leuk om deze feel-good film nog eens gezien te hebben en een verhoging naar 4*.

4*

Met Husbands ben ik ondertussen aan mijn 4e Cassavetes toegekomen. Opening Night en The Killing of a Chinese Bookie waren voltreffers, dus wilde ik me verder verdiepen in het oeuvre van Cassavetes.

De stijl van Cassavetes is ook hier onmiddellijk herkenbaar. De zangwedstrijd in de bar bijvoorbeeld is langs de ene kant een nogal bizar tafereel, maar erg fascinerend om te volgen omdat het allemaal zo geïmproviseerd lijkt. Ook zijn manier van filmen kan ik erg appreciëren. Omdat alles zo dicht op de huid gefilmd wordt, komen de emoties erg intens over. De scènes in het casino en in het hotel met de 3 vrouwen zijn ook zeker het vermelden waard.

Qua verhaal kan ik best begrijpen dat veel mensen afhaken, want eigenlijk is er niet zo heel veel verhaal. Het gaat over 3 mannen die in een soort van midlifecrisis belanden na de dood van een vriend. Dit gaat gepaard met behoorlijk wat drank en na een paar dagen besluiten ze om naar Londen te gaan. Het is toch vooral een film die je over je heen moet laten komen en niet zozeer om een verhaal te volgen.

De 3 hoofdrolspelers zetten erg sterke prestaties neer. Voor mij steekt Ben Gazzara er lichtjes bovenuit, maar John Cassavetes kan naast het regisseren ook erg goed acteren. Sowiezo hebben ze alle 3 erg veel charisma om een film te dragen. Wat mooi is om te zien is de vriendschap tussen de 3 mannen die ondanks hun problemen elkaar blijven steunen.

Ik heb getwijfeld tussen een score van 3.5* of 4*, maar ik heb niet het gevoel gekregen dat ik deze film absoluut ooit nog eens wil herzien. Als die trigger ontbreekt houd ik het meestal bij een 3.5*.

3.5*

Prima thriller

Al had de opbouw nog iets beter gekund. Het hele plot rond de pop wordt iets te gecompliceerd voorgesteld dan het eigenlijk is. Mede door het vele gepraat wordt er een kans gemist om de spanningsboog op te trekken en is het eerste deel toch even doorkomen. Al was het moment dat Susy zowaar naast het lijk van Lisa kwam te staan best wel spannend.

Vanaf het moment dat Susy door heeft hoe de vork aan de steel zit, wordt het best wel erg spannend. Vooral wanneer ze door heeft dat ook Mike mee in het complot zit, voel je dat de spanning te snijden is. Audrey Hepburn doet het overigens prima, al zie ik ze liever spelen in luchtigere films zoals Charade of Roman Holiday. Ook de andere rollen van de criminelen worden behoorlijk goed ingevuld.

3.5*

Best een erg interessante film deze The Cranes are Flying. De betekenis van de kraanvogels is me nu niet meteen duidelijk, maar de laatste scène heeft wel het meeste indruk op me nagelaten waarbij Veronika bloemen uitdeelt aan de omstaanders en naar boven kijkt en de kraanvogels voorbij ziet vliegen. Het heeft wel iets erg speciaals. Het contrast tussen haar verdriet om het verlies van Boris en de vreugde van alle andere omstaanders is zo ontroerend om te zien.

Ook de rest van de film is zeker en vast intens en meeslepend. Vooral het sterke camerawerk zorgt ervoor dat verschillende scènes erg fraai gebracht worden. Vooral de scène waarin Boris neervalt is een knap staaltje camerawerk, waardoor zo'n sterfscène toch net wat indrukwekkender wordt. Maar evengoed de scènes waarin Veronika naar het station rent of waarin ze naar haar gebombardeerde ouderlijke huis rent, zijn erg fraai geschoten.

Mooie film, zeker en vast. Misschien had er een hogere score ingezeten, maar het verhaal deed me niet zo heel veel. Een aantal erg sterke scènes en fraai camerawerk zorgen er wel voor dat dit boven het gemiddelde uitsteekt.

3.5*

The Boat That Rocked heeft een heel erg fijne herziening opgeleverd. Bijna 12 jaar na de eerste kijkbeurt was ik nog wel bekend met het verhaal rond de piratenzender en de Britse overheid die het wil verbieden, maar ik was blijkbaar al vergeten dat er zoveel leuke momenten in de film zitten (Dr. Dave die Carl eventjes tijd wil geven met zijn meisje, maar dan later met Marianne in bed belandt, de 'trouw' van Simon,...). Ik ben nu zelf niet de grootste muziekliefhebber, maar de jaren '60 muziek komt perfect tot z'n recht in deze film en zorgt voor een leuke sfeer op de boot. Iedere acteur krijgt ook voldoende ruimte om zijn ding te doen en zetten allemaal leuke personages neer zonder overdreven of irritant over te komen. Misschien is de speelduur net iets te lang voor dit soort films, maar dat kan de pret alles behalve bederven.

De score van 4* blijft makkelijk overeind.

Ik ben best wel een fan van Steve Buscemi, maar in de meeste van de films die ik van hem gezien heb, speelt hij een bijrol. Leuk om hem eens in de hoofdrol te zien spelen, want hij weet de film echt wel te dragen. Jammer genoeg is het eentje geworden die ik waarschijnlijk snel zal vergeten, want echt memorabel is het allemaal niet. Enkel het laatste halfuur wanneer de verhouding ontstaat tussen Tommy en de minderjarige Debbie wordt het pas echt interessant. Verder stelt het toch allemaal te weinig voor.

2.5*

Bij deze heb ik mijn tweede van Kitano gezien na Kikujiro, maar wederom ben ik niet echt onder de indruk. Ik kan niet echt zeggen dat ik iets bijzonders heb opgemerkt bij deze film en het komt toch allemaal rommelig over qua vertelstructuur. Het duurt erg lang vooraleer de zieke vrouw van Nishi echt in het verhaal betrokken wordt en dat is best jammer, want de momenten tussen hun zijn best leuk. Ergens had ik mij meer aan een soort roadmovie verwacht, maar uiteindelijk wordt er vooral gefocust op Nishi die dient af te rekenen met de Yakuza. Nishi is nochtans een erg cool personage met die stuurse blik, zonnebril voortdurend op en erg opvliegend karakter. De bankoverval waarbij hij geen enkel woord zegt, vond ik een topmoment in de film.

2.5*

Een film waarbij verschillende partijen achter iets of iemand aanzitten, valt bij mij meestal wel in de smaak en Midnight Run is daar ook een voorbeeld van. Erg vermakelijk en kijkt vlot weg. Robert De Niro draagt deze film en de chemie met Grodin is prima met enkele leuke dialogen. Misschien had de speelduur iets korter gemogen, want met zijn dikke 2 uur had ik het gevoel dat het naar het einde toe iets te langdradig werd. De momenten waarbij agent Mosely steeds net te laat kwam of moest vaststellen dat zijn naam nog maar eens werd gebruikt door De Niro waren best leuk.

3*

In een poging om wat bij te benen in de Aziatische cinema heb ik me nog eens laten onderdompelen in een film van Kurosawa. Dit is nog maar mijn derde Kurosawa, maar wel weer een toppertje.

Kurosawa weet gedurende ruim 2 uur en 20 minuten er een ontzettend spannend geheel van te maken. Dat het eerste deel zich de hele tijd op dezelfde plaatst afspeelt, maakt het extra boeiend en erg sfeervol. De woonkamer die afgesloten was met de gesloten gordijnen, de enorme hitte,...het gaf toch een speciaal beklemmend sfeertje. Ook heerlijk om te zien hoe de politie over de vloer moest kruipen om uit het zicht te blijven wanneer de gordijnen open moesten blijven. Heel erg eenvoudig allemaal, maar erg effectief om de spanning op te bouwen. Het tweede gedeelte is ook behoorlijk straf met de zoektocht naar de ontvoerder. Ik denk niet dat ik ooit zo'n gedetailleerd politieoverleg gezien heb in films en Kurosawa weet het allemaal op zo'n spannende manier te brengen.

Ik moet dringend werk maken om meer te zien van Kurosawa, want deze High and Low is alvast een toppertje.

4*

De Aziatische film is bij mij nogal een serieuze blinde vlek en zeker de Japanse animatie. Het was alweer meer dan 10 jaar geleden dat ik deze My Neighbor Totoro had gezien en ik was benieuwd of de score van 4* nog overeind zou blijven.

Het begin is wel eventjes wennen aan de schreeuwerige kinderen en ook de rest van de film blijft dit toch wel een kleine storende factor. Maar zoals bij zoveel zaken raak je dit na een tijdje wel gewoon. Verder is het gewoon een prima feel-good film die gedurende de hele speelduur weet te boeien. Het begint al bij de dustbunnies die iets erg mysterieus hebben. Het personage Totoro is dat ook, maar is tegelijkertijd ook gewoon erg lief. De scène aan de bushalte was eigenlijk het enige dat ik me nog echt goed kon herinneren en het heeft ook bij een tweede kijkbeurt veel indruk nagelaten en is wat mij betreft het hoogtepunt van de film.

De score van 4* blijft wel niet overeind. daarvoor is het net niet speciaal genoeg.

3.5*

Dit is mijn eerste kennismaking geworden met Buñuel, maar het is nu niet meteen een voltreffer geworden. Catherine Deneuve is prima gecast voor haar rol die ze op een intrigerende manier weet in te vullen, maar op een of andere manier deed het verhaal me te weinig. Ik denk dat het vooral komt omdat de beweegredenen van Séverine om in het bordeel te gaan werken niet heel erg duidelijk waren. Oké, zij miste wel iets in haar relatie met haar man, maar het enige wat nodig om overtuigd te raken, was een adres van een bordeel. Echt overtuigd van haar verhaal en gevoelens was ik niet. Ik miste toch ook een dosis erotische spanning die wel in deze film zou passen. De Scènes tussen Séverine en de crimineel Marcel waren best wel interessant om te volgen, maar de andere scènes waren toch wat van een te gemiddeld niveau. De surrealistische scènes in het bos waren dan weer wel erg mooi gefilmd en gaven de film een extra touch.

2.5*

Op één of andere manier sprak het plot van deze They Shoot Horses, Don't They? me wel erg aan. Een dansmarathon waarbij de deelnemers het zolang mogelijk moeten uithouden, zou ongetwijfeld een boeiende escalatie en climax opleveren. Op zich zit het allemaal wel goed in elkaar, want Pollack weet een bevreemdend en beklemmend sfeertje te creëren. De lichamen die zich voortslepen op de dansvloer, de deelnemers die mentaal en fysiek lijden, de toeschouwers die hier blijkbaar plezier in weten te scheppen,... het draagt allemaal bij aan een sterke sfeer.

Jammer genoeg vond ik de personages niet sterk genoeg om deze film te dragen. Op één of andere manier had ik geen enkele sympathie met één van de deelnemers en ze slaagden er ook niet in om echt iets interessants toe te voegen.

3*

Nordwand is een fraaie en tegelijkertijd best een spannende film. De beelden van de beklimming zijn best wel indrukwekkend en vooral wanneer het weer erg slecht wordt. Ik had gehoopt op een goede afloop voor Toni op zijn minste, maar de manier waarop hij op enkele meters van de grond sterft aan onderkoeling is erg tragisch om te zien. Wat ook wrang aanvoelt, is de luxe waarvan de mensen beneden in het hotel genieten terwijl de bergbeklimmers zwaar afzien. Dat die mensen meteen vertrekken wanneer blijkt dat ze de top niet gaan bereiken, geeft een nog extra wrange smaak.

3.5*

Bernhard Wicki heeft met Die Brücke een behoorlijk indrukwekkende anti-oorlogsfilm afgeleverd. Van alle oorlogsfilms die ik al gezien heb, moet dit toch één van de betere zijn waarin de onzin van de oorlog zo goed in beeld wordt gebracht. De ene dag zitten de jonge gasten nog op de schoolbanken, hangen ze rond op de brug of brengen ze tijd door met een vriendinnetje. De andere dag worden ze opgeroepen om als kanonnenvlees te dienen in de oorlog. Ze krijgen de opdracht om een brug te bewaken zonder enige reden, want die zou toch worden opgeblazen. De scènes op de brug zijn echte pareltjes. De mist die rond de brug hangt, zorgt voor een beklemmende sfeer. Het laatste deel wanneer de strijd losbarst met de Amerikanen is erg knap in beeld gebracht. Ze proberen zich met hand en tand te verdedigen, maar het is duidelijk dat de afloop allesbehalve positief zal zijn. Het einde waarbij een overlevende jongen de Duitse officier neerschiet uit angst dat de brug wordt opgeblazen, kan geen betere afronding zijn.

De aftiteling van de film is anders ook een behoorlijk sterk momentje dat de boodschap van de film nog eens benadrukt. De hele missie was zo onbelangrijk dat het niet eens ergens gedocumenteerd was.

4*

Deze La Notte is best een moeilijke film om helemaal in te komen, daar de 2 hoofdpersonages moeilijk te doorgronden karakters zijn. Ik begrijp de hoge waardering wel en vooral het eerste deel heeft me kunnen bekoren. De rustige sfeer die de film uitademt, is erg aangenaam en op zich is het allemaal boeiend wat er gebeurd. Je voelt Lidia ergens mee in de knoop zit door haar triestige gemoedstoestand, waardoor ik wel geïnteresseerd was om te ontdekken wat er juist speelt tussen Lidia en Giovanni. Ook de dwaaltocht van Lidia in haar oude buurt was best fascinerend om te volgen met het gevecht tussen de jongens waar ze plots toeschouwer van wordt en de kinderen die vuurpijlen in de lucht schieten. Op zich is het allemaal niet zo bijzonder, maar er valt wel veel te observeren. Het hoogtepunt is zonder meer de scène in de nachtclub met Lidia en Giovanni. Antonioni weet hier een erg aangenaam sfeertje neer te zetten met de jazzy soundtrack. Eens aangekomen op het feest van de miljonair vind ik het allemaal net iets minder, lustelozer en afstandelijker worden. Het zal allemaal wel zo bedoeld zijn, maar het pakte mij minder dan het eerste deel waar Lidia en Giovanni ook erg afstandelijk zijn tegenover elkaar.

Interessante film, zeker en vast, maar het tweede deel kan het sterke niveau niet vasthouden.

3*

Sommige films kijk ik voornamelijk om het oeuvre van bepaalde acteurs of regisseurs te vervolledigen en Dead Poets Society is daar één van. Van Robin Williams wil ik toch zijn belangrijkste films gezien hebben en dit was er ééntje van.

Een topper is het niet geworden, want Dead Poets Society mist behoorlijk veel geloofwaardigheid. Robin Williams speelt op zich wel een leuke rol als een leraar Engels die zijn lessen op een eerder vrije manier weet in te vullen. Ik vond het nogal vreemd dat zijn studenten zeer snel geïnteresseerd raakten in poëzie. Je zou toch eerder verwachten dat hij veel meer moeite moet doen om zijn leerlingen mee te krijgen in zijn verhaal, aangezien poëzie toch wat moeilijker te bevatten is dan pakweg sport.

Verder krijgen we weinig interessants te zien, een groep studenten die samen in een grot filosoferen over poëzie, een jongeman die stapelverliefd wordt op een meisje en de poëzie gebruikt om haar het hof te maken en een jongen die acteur wilt worden, maar tegengehouden wordt door zijn erg strenge vader. Niet alleen het verhaal wordt nogal ongeloofwaardig gebracht, maar ook het einde met de zelfmoord van Neil komt te abrupt en is weinig geloofwaardig. In de andere scènes zagen we een sterke jongeman die er alles voor zou doen om acteur te worden, waardoor zijn zelfmoord helemaal niet past in deze film. Ik begrijp wel dat er een soort kentering moest komen om Keating in de problemen te brengen, maar daar had een andere en meer logische gebeurtenis een rol in kunnen spelen.

Geen al te beste film die veel geloofwaardigheid mist en weinig interessants te bieden heeft. Robin Williams is op zich niet slecht, maar kan het jammer genoeg niet rechttrekken.

2*

Over The Human Centipede had ik al vaker gelezen dat het een vrij gore film is, maar ik had nog nooit de moeite gedaan om hem effectief te zien. Aangezien de titel vrij veel van het plot weggeeft, had ik nooit echt veel interesse om hem te zien. Uiteindelijk heb ik het er toch maar op gewaagd en jammer genoeg heb ik niets ontdekt wat ik op voorhand niet zou verwachten. Het hele idee is inderdaad erg goor en een aantal scènes zijn echt wansmakelijk (zoals wanneer de Japanner zijn behoefte moet doen), maar echt spannend wordt het nooit. Pas wanneer de politie binnenvalt bij de dokter is er sprake van een beetje spanning, maar de hele opbouw en het effectieve gebeuren rond de operatie worden zonder enige spanning gebracht.

Uiteindelijk heeft The Human Centipede gebracht wat ik al jaren dacht. Een aantal gore scènes in de film steken en hopen dat het publiek zich daarmee vermaakt, maar voor de rest valt er weinig te beleven.

1.5*

Over het algemeen ben ik niet de grootste liefhebber van het genre film noir, maar Fuller heeft hier wel een degelijke film afgeleverd.

Bij film noir heb ik vaak het gevoel dat het plot de hele film onderuit haalt door het zo ingewikkeld mogelijk te maken, maar daar is hier geen sprake van. Door de microfilm als een Macguffin te laten fungeren, is er nu meer ruimte om andere zaken aan bod te laten komen, zoals het rauwe karakter van de film met een aantal sterke knokscènes. ook de hele anti-communistische toon van de film kon ik wel smaken, omdat de commies steeds gewelddadiger worden en uiteindelijke het onderspit moeten delven in de strijd rond de microfilm.

Jean Peters en Richard Widmarck weten beide zeker en vast te overtuigen, maar hun romance die plotseling vanuit het niets ontstaat, is erg ongeloofwaardig en haalt de rest van de film een beetje onderuit.

3*

Ik ben altijd wel te vinden voor een wraakfilm of één waarin een kat-en-muisspel gespeeld wordt en deze I Saw the Devil weet beiden goed te combineren. Het idee om de seriemoordenaar niet meteen te vermoorden is op zich misschien geen logische keuze van ons hoofdpersonage, maar het zorgt ervoor dat we eens iets anders voorgeschoteld krijgen dan een standaard wraakfilm. Het hoofdpersonage wil de moord op zijn verloofde wreken door de moordenaar telkens terug op vrije voeten te laten, nadat hij hem gemarteld heeft. Het zorgt ervoor dat het verloop toch wat anders is, want nu wordt de seriemoordenaar telkens achterna gezeten in het kat-en-muisspel. De martelingen die we te zien krijgen, zijn best wel gruwelijk en dan vooral de scène waarin de achillespees wordt afgesneden. Choi Min-Sik speelt een erg overtuigende rol als psychopatische seriemoordenaar. Echt een personage waarvan jezelf het stuipen op het lijf krijgt. Alleen heb ik toch het gevoel dat de speelduur iets te lang is, waardoor de boodschap over het 'laten lijden van de moordenaar' een beetje verloren ging.

Al bij al een zeer degelijke wraakfilm gecombineerd met een kat-en-muisspel, maar achteraf had ik toch het gevoel dat er ietsje meer inzat.

3.5*

Duel is echt een thriller zoals ik ze graag heb. Geen introductie, spannend kat-en-muisspel, enkele erg spannende scènes en een vijand die we niet kunnen zien en zonder echte motieven (enfin we zien wel de vrachtwagen uiteraard, maar we komen nooit te weten wie de bestuurder was). Ook leuk dat hier een aantal zaken herkenbaar zijn die Spielberg ook in Jaws zou gebruiken. Op ieder moment kan het gevaar om de hoek tevoorschijn komen en dat maakt deze Duel over de hele speelduur aangenaam spannend. De scène waarbij de vrachtwagen plots in de tunnel staat te wachten wanneer David de bus probeert vooruit te helpen, is er zo ééntje. De beste scène echter is die waarin David in het wegrestaurant. De manier waarop hij iedereen in de gaten houdt als een mogelijke verdachte en zichzelf inbeeldt dat hij die mannen aanspreekt, is erg sterk gedaan.

Verder hoeven er weinig woorden vuilgemaakt te worden aan deze heerlijke thriller. Wat mij betreft behoort deze tot de betere werken van Spielberg.

4*

Met The Lost Weekend ben ik ondertussen aan mij 9e Wilder toegekomen en dit is toch wel iets helemaal anders dan ik van hem gewoon ben. Deze is een heel stuk donkerder en de luchtigheid die ik gewoon ben van een Wilder is amper iets van te merken. Hoewel er wel een aantal momentjes inzitten waarbij er geprobeerd wordt om er een kleine komische noot aan toe te voegen, zoals een fles die uit het raam bengelt of onder het bed uitrolt. Hoewel The Lost Weekend best geloofwaardig aanvoelt, doordat Don beetje bij beetje verder afglijdt en verschillende fases doormaakt, ben ik nooit helemaal 'in de film kunnen komen'.

Al bij al is het een zeer degelijke film, maar geen topper in het oeuvre van Wilder.

3*

De laatste tijd heb ik toevallig verschillende heist films gezien, maar The Bank Job blijft toch één van de betere in dit subgenre. Veel zal te maken hebben met die heerlijke Britse humor en die typische Britse mannen met hun bakkebaarden van vroeger en met een erg goede Statham. Maar het wordt gewoonweg erg vermakelijk gebracht. De hele set-up volgt het gekende pad. Een groep amateur boeven krijgen de kans van hun leven in de voeten geworpen met een op het eerste zicht, een makkelijk te klaren klus. Eens de heist succesvol lijkt afgerond te zijn, is het heerlijk om te zien hoe heel de situatie escaleert en verschillende partijen hun schade proberen te beperken. Gelukkig worden er nergens zijplotjes bijgehaald die het tempo eruit halen.

Wat mij betreft toch één van de betere heist films.

4*

Een verfilming van Stephen King is altijd wel een beetje afwachten. Sommigen kunnen stevig tegenvallen en sommigen zijn echte toppers. Deze Dolores Claiborne zit daar ergens tussenin. een echte topper is het niet, maar het is uiteindelijk een sterke psychologische thriller geworden. De opbouw zit erg goed in elkaar, waarbij we beetje bij beetje meer te weten komen over het verleden van Dolores en haar dochter. De afwisseling tussen de flashbacks in de heldere kleuren en het heden in grauwe kleur, is erg knap gedaan. In het begin is het handig om te weten wanneer er wordt overgeschakeld naar het verleden, maar de grauwe kleur uit het heden draagt bij in de sterke sfeerschepping. Het verhaal zelf is interessant genoeg om gedurende iets meer dan 2 uur te boeien en Kathy Bates zet een erg overtuigende rol naar als Dolores Claiborne.

3.5*