Log

Mijn score van 4* hier dateert nog van 2012. Ik kon me buiten het gekende verhaal van Benjamin die oud geboren wordt en jong sterft, maar weinig details herinneren. Gezien de hoge score die ik had gegeven, was ik wel benieuwd wat het zou geven bij een herziening.

En dat ik zoveel jaar later maar weinig details kon herinneren, is achteraf gezien niet zo verwonderlijk. Benjamin Button is een mooie film, verteld via flashbacks vanuit het sterfbed van zijn geliefde Daisy. Eigenlijk zijn er weinig minpunten op te noemen, maar het raakte mij blijkbaar bij deze tweede kijkbeurt minder. We krijgen de omgekeerde levensloop te zien van Benjamin Button die heel wat meemaakt en de liefde leert kennen. In dat opzicht deed het me denken aan Forrest Gump. Alleen zijn er geen grote hoogtepunten die me echt zullen bijblijven (wat al bleek na mijn eerste kijkbeurt) en bepaalde referentiepunten zijn wat mij betreft wel belangrijk. Het laatste half uur was misschien het beste deel wanneer Benjamin beseft dat hij geen vader kan zijn en de ontmoeting met zijn dochter zoveel jaar later, wat misschien het mooiste moment uit de film was.

Ik ga er een halfje vanaf moeten doen en mijn score verlagen tot 3.5*. Zoveel jaar later is het nog steeds een mooie film, maar het weet niet voldoende de juiste snaar te raken.

3.5*

Toch een tegenvaller deze The Insider. Het eerste deel is nog best oké en wordt bij momenten spannend gebracht. De tabaksfabrikant die Crowe op de hielen zit, wordt best boeiend gebracht en zeker wanneer de dreigementen zeer kortbij komen (de nachtscène in het huis is daar een mooi voorbeeld van).

Nadien zakt de film wat in elkaar wanneer de focus komt te liggen op de nieuwszender die het interview niet wilt uitzenden vanwege de mogelijke schadeclaims. Het wordt wel erg lang uitgerekt en de spanning valt ook bijna helemaal weg. Voor een film van ruim 2 uur en een half zijn er amper noemenswaardige momenten.

Al Pacino zie ik altijd wel graag bezig en ook hier brengt hij veel energie in de film. En dat was wel nodig, want Russell speelt maar erg matig met steeds dezelfde mimiek en houding. Mocht het tweede deel compacter zijn geweest, dan had er nog een degelijke score in gezeten. Nu is het een erg nipte voldoende.

2.5*

Op voorhand dacht ik naar een film te gaan kijken zoals Le Samouraï, Un Flic of Le Cercle Rouge, maar deze Le Clan des Siciliens heeft mij aangenaam weten te verrassen en schat ik hoger in dan die 3 andere films. Niet dat die slecht zijn, maar deze film is minder grijs en kil, er zit meer tempo in, heeft een interessanter plot en we krijgen de fantastische muziek van Morricone er bovenop. Ik had regelmatig het gevoel naar een western te kijken en de muziek is alom tegenwoordig om de scènes kracht bij te zetten.

Alain Delon is een stuk spraakzamer dan ik van hem gewend ben en eerlijk gezegd is dit een pak beter. Hij geeft zijn personage toch een bepaalde schwung en flair mee dat ik wel kan appreciëren i.t.t. het zwijgzame type dat ik hem al een aantal keren heb zien spelen. Ook Jean Gabin en Lino Ventura vind ik hier sterk voor de dag komen. Vooral Lino Ventura die als commissaris Le Goff achter Sartet zit, maakt hier een erg sterke indruk.

Sterke film en toch één van de betere Franse misdaadfilms die ik tot nu toe gezien heb.

4*

Bij de meeste films geldt dat het origineel beter is dan de remake, maar bij Cape Fear gaat die vlieger niet op wat mij betreft. De remake heeft van mij een score van 4.5* gekregen, dus het zou sowieso al moeilijk worden om in de buurt te komen.

Op zich is dit origineel een degelijke film, maar Robert Mitchum kon me niet helemaal overtuigen als Max Cady. Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar mijn haren kwamen niet overeind zoals ik destijds ervaarde bij Robert De Niro. Iedere keer hij in beeld kwam, kreeg ik het al benauwd en daarin is Mitchum niet in geslaagd.

Verder zijn er weinig verrassingen en verloopt de film gelijkaardig als de remake, maar het laatste deel vind ik hier misschien wel iets beter. Ik herinner mij dat in de remake Robert De Niro het gezin was gevolgd door de hele rit tot de boot onderaan de auto te hangen, wat nu niet meteen erg realistisch te noemen valt. Het einde is in deze film erg goed uitgewerkt en sowieso het spannendste deel van de film.

Degelijke film, maar haalt niet het niveau van de remake. Wel jammer natuurlijk dat het gewoon onmogelijk is om de film niet te gaan vergelijken tijdens het kijken, maar zo is het nu eenmaal.
3*

Ik had toch net iets meer verwacht van deze Road to Perdition. Uiteindelijk is het een vrij standaard wraakfilm geworden dat zich afspeelt in het maffia milieu. Het is nu ook niet dat ik me verveeld heb, want daarvoor zijn er wel een aantal sterke elementen aanwezig in de film.

Het tijdsbeeld van de jaren 30 wordt hier perfect overgebracht en zorgt voor een aangename sfeer dat van het scherm spat. Verder vond ik de rol van Jude Law als huurmoordenaar erg sterk. Hij deed me erg veel denken aan de rol van Javier Bardem in No Country for Old Men die ook als huurmoordenaar psychopatische trekjes had. Ik kreeg op bepaalde momenten toch de kriebels van Jude Law en het fotograferen van de lijken na de moorden, is zo'n toevoeging aan zijn karakter dat ik wel kan appreciëren.

Tom Hanks vond ik nu niet meteen erg opvallend acteren. Ik ben hem ook niet gewend om hem in dergelijke rollen te zien, want meestal speelt hij de eerder brave typetjes en de rol van gangster gaat hem minder af.

Verder is er maar 1 hoogtepunt die ik nog zal onthouden en dat is de scène in het restaurant. Het geeft toch altijd een extra vibe wanneer de badguy en het hoofdpersonage, die nog onwetend is met elkaar in contact komen. Verder gebeuren er weinig opvallende of verrassende zaken (ook het einde zie je al van mijlenver aankomen), waardoor mijn score niet boven de 3* komt.

3*

Normaal gezien laat ik wat meer tijd tussen het kijken van films van een bepaalde regisseur, maar Trois Couleurs Bleu was me erg goed bevallen, waardoor ik meteen zin had voor het tweede deel.

Nu vind ik dat er weinig verband is met het eerste deel en de films staan toch redelijk veel op hun eigen (behalve dat Kieslowski blijkbaar iets heeft met oudere mensen die met moeite hun glazen flessen in de glasbak krijgen). Visueel vind ik Blanc minder dan Bleu. Het kleurgebruik van het blauw vond ik erg sterk in het eerste deel en dat was in dit deel toch minder het geval met de witte kleur. De witte kleur wordt veel minder opvallend gebruikt, behalve de scènes in de sneeuw en verder is het cinematografisch ook wat saaier dan Bleu.

Verhaaltechnisch vind ik het dan weer wel een sterke film en ook de acteerprestaties zijn ook erg goed. Het verhaal rond de wraak van Karol is minder symbolisch en makkelijker te begrijpen dan Bleu. Het is ook wat luchtiger door de humor die op bepaalde momenten aanwezig is, zoals Mikolaj die doodleuk vertelt dat zijn vriend in de koffer zit. Al verloopt het plannetje van Karol om zijn eigen dood in scène te zetten wel heel erg makkelijk, maar soit.

Al had ik wel op iets meer screentime van Julie Delpy gehoopt, want het blijft toch een geweldige en prachtige actrice. De manier waarop ze haar bitcherig personage neerzet, zorgt ervoor dat je meteen sympathie krijgt voor Karol.

Het is iets minder indrukwekkend allemaal dan Bleu, maar nog steeds een goede film. Het is ook weer lekker compact allemaal zonder onnodige extra zijsprongetjes of overbodige scènes. Ik ben in ieder geval benieuw naar het laatste deel.

3.5*

Als er nog geen tegenovergesteld begrip bestaat voor een feel-good film, dan mag het van mij gerust Sweet Smell of Success genoemd worden. Het moet wel één van de meest cynische films zijn die ik al gezien heb en van enige menselijkheid is maar weinig te bespeuren, maar ik heb me er wel mee vermaakt. De rokerige nachtclubs, het donkere straatbeeld van New York van de '50s, de jazzmuziek, de smerige riooljournalistiek waar de hele film vol van zit,... qua sfeer is dit één van de betere film noirs die ik al gezien heb. Ik ben niet de grootste fan van het genre, omdat het plot vaak nogal onnodig ingewikkeld in elkaar zit. Deze film heeft daar minder last van, maar toch moet de aandacht erbij gehouden worden bij de rotvaart aan dialogen die voorbij komen.

De acteerprestaties zijn hier van een erg hoog niveau. Tony Curtis doet het geweldig als de gluiperige persagent die zijn eigen moeder nog zou verkopen voor een sappige roddel. In ieder geval, ik houd wel van dit soort cynische types in films. Ook Burt Lancaster acteert hier op een erg hoog niveau en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik hem de betere van de 2 vind. De manier waarop hij de rol neerzet van de egoïstische, arrogante columnist JJ Hunsecker is geweldig om te zien. Misschien is dit wel de meest memorabele prestatie die ik van Lancaster tot nu toe gezien heb.

Sterke film noir die je nu niet meteen moet bekijken als je met een goed gevoel naar een film wilt kijken. De zwartgalligheid spat van het scherm af waarbij iedereen op het einde verliest, maar het is er wel eentje die de moeite waard is.

4*

Het is ondertussen al 10 jaar geleden dat ik Eyes Wide Shut voor het eerst heb gezien en sindsdien heb ik deze film nooit teruggezien. Eigenlijk wel een schande, omdat ik meteen enorm onder de indruk was van dit laatste meesterwerk van Kubrick en meteen 4.5* gaf (alleen maar omdat ik doorgaans niet meteen vanaf de 1e kijkbeurt 5* geef). In de loop der jaren groeide wel het besef dat deze film 5* verdiende en ook een plaatsje in mijn top 10. Een herziening zou moeten uitwijzen op welke plaats ik hem zou zetten en gisterenavond heb ik eindelijk de daad bij het woord gevoegd en me opnieuw laten onderdompelen in dit prachtige meesterwerk van Kubrick.

Maar wat maakt van Eyes Wide Shut nu precies zo'n meesterwerk? In de eerste plaats ken ik geen andere film waar de sfeer zo intens is van het begin tot het einde. Nu ja, mijn favoriete film Mulholland Dr. is ook zo eentje die een bom aan sfeer bevat, maar daar zijn nog andere elementen die de film geniaal maken. Als ik mij enkel zou baseren op de sfeer die de film uitstraalt, zou ik Eyes Wide Shut op 1 zetten.

Er zijn wel een aantal elementen die bijdragen in de hele sfeerzetting. Ik heb het zelf niet getimed, maar ik vermoed dat ongeveer 90 procent (of misschien wel meer) van de film zich afspeelt tijdens de nacht of in donkere, afgesloten ruimtes (enkel de ochtend na het feest in het landhuis wanneer Bill op zoek gaat naar antwoorden, speelt zich af tijdens de dag). Het is eigenlijk heel erg simpel, maar enorm doeltreffend om extra sfeer, mystiek en spanning te creëren. Dat de film zich afspeelt tijdens de kerstperiode was al vanaf de eerste minuten duidelijk en het geeft de film nog een extra tikkeltje sfeer, want overal komen we de warme kerstkleuren tegen en overal staat er wel links of rechts een kerstboom in de hoek.

Kubrick is ook een meester in het gebruik van muziek in zijn films en dat laat hij hier opnieuw zien. Baby Did a Bad Bad Thing van Chris Isaak mag misschien wel het bekendste werk zijn uit deze film, maar het is zeker niet de belangrijkste muziek om de film kracht bij te zetten. Het begint al meteen erg mooi met de wals van Dmitri Shostakovich wanneer Alice en Bill zich aan het klaarmaken zijn voor een Kerstfeest, maar ook later komt deze muziek nog even terug. Naarmate de film vordert en de sfeer donkerder wordt, komt Kubrick ook met de gepaste, onheilspellende muziek aandraven. De pianomuziek van György Ligeti is wat mij betreft één van de best gekozen filmmuziek. De manier waarop deze angstaanjagende muzieknoten de spanning in de hoogte doet schieten, is wat mij betreft nog niet vaak beter uitgevoerd. Vooral het moment wanneer Bill ondervraagd wordt, is ongeëvenaard.

Laten we dan maar meteen met de deur in huis vallen en naar de scène gaan waar het allemaal om te doen is. Of toch nog eventjes niet, want de hele opbouw naar de scène op het landhuis is ook om van te smullen. Na de onthulling van Alice dat zij fantasieën heeft gehad over een marineofficier, komt de focus te liggen op de odyssee van Bill en krijgt de film dat donkere, mysterieuze sfeer over zich heen. Het bezoek bij de dochter van een overleden patiënt, de visite bij de prostituee, de nachtclubscène waarin Nick alles uit de doeken doet over het feest en de ongemakkelijke situatie bij de kostuumwinkel,... het zijn stuk voor stuk sterke scènes die een perfecte opbouw zijn naar het mysterieuze feest.

En de befaamde landhuisscène moet toch wel één van mijn favoriete scènes aller tijden zijn. Vanaf het moment dat Bill het landhuis betreedt en de eerste gemaskerde man in beeld komt die Bill naar binnen gidst, bekroop er mij een beangstigend gevoel dat ik nog maar zelden in films heb ervaren. Natuurlijk is het effect bij een herziening helemaal anders dan bij een eerste kijkbeurt, maar het blijft gewoonweg geniaal wat we in deze scène te zien krijgen. De maskers, het decor, de pianomuziek, de rituelen die voorgaan op de orgie, het vrouwelijk schoon, de ontmaskering van Bill... het zorgt toch allemaal voor een unieke beleving.

Maar gelukkig zakt de film nadien niet in elkaar. Integendeel, Kubrick weet de spanning vast te houden tot het einde. Wanneer Bill op zoek gaat naar antwoorden op wat er vorige nacht heeft plaatsgevonden, blijft het voortdurend achterom kijken, want Bill heeft zich niet bepaald populair gemaakt in de hogere kringen. Vooral wanneer hij 's nacht achtervolgd wordt, kruipt er weer een erg onheilspellend gevoel in de film waar ook weer het erg effectieve pianodeuntje zijn werk doet.

Bij mijn eerste kijkbeurt had ik meteen ergens het gevoel dat Ziegler ook de 'red cloak' op het feest was. Ik ben niet meteen iemand die op zoek gaat naar bepaalde theorieën of symboliek in films, maar het kleurgebruik in de landhuisscène en bij Ziegler thuis is erg interessant. Kubrick lijkt ons wel duidelijk te willen maken dat Ziegler de 'red cloak' is, maar absoluut zeker zijn we daar niet van. Net zo min we zeker zijn of Nick wel veilig is thuisgekomen en het hoertje gestorven is aan een overdosis en niet vermoord is door het genootschap.

Valt er dan nog iets te zeggen over het acteerwerk? Jazeker, Tom Cruise en Nicole Kidman zetten hun rol hier perfect neer. Tom Cruise is natuurlijk een erg aantrekkelijke man en in die zin is het vrouwelijke aandacht dat hij krijgt geloofwaardig. Maar het is niet alleen met zijn uitstraling waarmee hij scoort, want hij acteert op een erg hoog niveau. In welke situatie hij zich ook bevindt, hij komt iedere keer erg geloofwaardig over. De nieuwsgierigheid waarmee hij naar het verhaal van Nick luistert, de spanning dat van zijn gezicht af te lezen valt bij zijn ontmaskering, de zenuwachtigheid die hem meester maakt 'the day after',... hij levert hier wat mij betreft zijn beste acteerwerk af. Nicole Kidman verdwijnt na een tijdje wel wat meer naar de achtergrond, maar in het begin maakt zij ook een behoorlijk sterke indruk. Ze ziet er ook erg goed uit en in de dansscène met de Hongaar weet ze dat perfect uit te spelen. Sommigen zullen zeggen dat ze aan overacting doet wanneer ze aan Bill toegeeft fantasieën te hebben gehad over een marineofficier, maar voor mij was dit gewoon perfect geacteerd en geloofwaardig voor de toestand waarin ze verkeerde.

De tekst is een pak langer geworden dan ik in gedachten had, maar er valt dan ook bijzonder veel te vertellen over deze Eyes Wide Shut. De verhoging naar 5* is voor mij klaar en duidelijk en ik plaats hem ook meteen op de 2e plaats in mij top 10 ten koste van een andere Kubrick, The Shining die uit de top 10 verdwijnt. Blijft me ook nog steeds verbazen dat deze niet in de top 250 is terechtgekomen, maar ach.

5*

vote changed, original voice was 5,0 stars

Op voorhand dacht ik naar een soort van remake te gaan kijken van Cast Away, maar het is toch iets helemaal anders geworden en vooral een heel pak absurder (al zijn er ook overeenkomsten zoals de vogelverschrikker die Wilson de volleybal vervangt).

Dat ons hoofdpersonage vanaf zijn eilandje uitzicht heeft op de stad en verschillende keren een boot ziet voorbijkomen die hem kan meenemen (of de bezorger van de noodels), gaf wel een heel speciaal gevoel over de ganse film. Hierdoor hangt er ook een apart sfeertje over de film dat ik wel kan appreciëren.

Maar als geheel kon de film me niet volledig overtuigen. Ons hoofdpersonage is nu niet meteen de sympathiekste man. Zijn reacties zijn vaak nogal overdreven en ook met het meisje dat al jaren opgesloten in haar kamer leeft, had ik maar weinig voeling. In het begin leek haar personage nog wel iets interessants te kunnen bieden, maar na verloop van tijd begon ik me meer en meer aan haar te vervelen. Ook vreemd dat de eerste fles met een boodschap die ze in de rivier gooide plots in een boom is terecht gekomen.

Castaway on the Moon is zeker en vast geen slechte film en heeft een aantal goede dingen, maar er zitten toch wat struikelblokken in om hem echt ten volle te kunnen appreciëren. Het is zo'n typische film die naar mijn gevoel valt of staat met de voeling die je hebt met de karakters en dat ontbrak bij mij.

3*

Blijft een ijzersterke film. Ik was eerlijk gezegd wel voor een groot stuk vergeten hoe de film in elkaar zat. Het enige dat me nog echt was bijgebleven waren de hondengevechten, wat achteraf gezien niet onlogisch is, dus een herziening kon zeker geen kwaad.

En Iñárritu heeft met deze Amores Perros een erg meeslepende film gemaakt. Verhaaltechnisch weet hij me steeds weer te imponeren, want de verhalen zijn erg knap uitgewerkt en op een vloeiende wijze met elkaar verbonden. Bovendien is hij erg sterk om de stukjes informatie beetje bij beetje aan de kijker prijs te geven. Ook met 21 Grams deed hij het op een gelijkaardige manier. Het maakt dat elk van de drie verhalen boeiend blijft en met een speelduur van 2 uur 30 heb ik geen enkel moment op de klok gekeken. Ik heb wel een voorkeur voor het eerste verhaal tussen Octavio en Susana, omdat daar het meeste spanning in zat (zowel in de driehoeksverhouding met de broer van Octavia en de hondengevechten), maar Iñárritu slaagt er zelfs in om een meeslepend verhaal te maken rond een hondje dat vastzit onder de planken.

Topfilm en de score van 4* blijft makkelijk overeind.

4*

Degelijke Western dat het vooral moet hebben van de mooie cinematografie. de hele film lang krijgen we mooie beelden te zien van de prachtige omgeving. Verhaaltechnisch is het allemaal niet zo spectaculair en het eerste deel is eigenlijk best taai om doorheen te komen. De film kabbelt een lange tijd rustig voort en pas wanneer Jeremiah Johnson gesetteld raakt met zijn nieuw gezin, krijg je het gevoel dat de film pas op gang is gekomen en dat er echt iets kan gebeuren.

Daarna wordt het zelfs behoorlijk spannend wanneer hij gids moet spelen voor de cavalerie om hen door de bergen te loodsen. De film komt in een hogere versnelling en zeker wanneer Jeremiah terug thuiskomt en merkt dat zijn gezin vermoord werd, krijgen we een nog erg sterk einde.

De rol van Robert Redford is ook prima en charisma heeft hij genoeg om de film te dragen. Echt verveeld heb ik me niet met deze film ondanks het stroeve begin, maar een topper is deze Jeremiah Johnson niet.

3*

Erg fijne film van Hitchcock. Dit was ondertussen de belangrijkste film van Hitchcock die ik nog niet gezien had, enfin de hoogst gewaardeerde in ieder geval. Het deed me ook veel denken aan zijn latere films zoals North by Northwest en The Man Who Knew Too Much, waarbij een onschuldige man wordt achterna gezeten door huurmoordenaars en de politie en waarbij een MacGuffin centraal staat. In dit geval gaat het om geheimen van het leger die het land zouden verlaten.

Het is een erg vlotte film geworden waarbij ons hoofdpersonage van hot naar her moet lopen om uit de handen van de huurmoordenaars te blijven. Met een speelduur van net geen anderhalf uur heb je al sneller de neiging te denken dat je naar een vlotte film aan het kijken bent, maar hier is er werkelijk geen enkele seconde overbodig. Robert Donat en Madeleine Carroll doen het ook goed en de scènes waarbij ze aan elkaar zijn vast geboeid, zijn een leuke toevoeging aan de film.

Erg fijne film als tussendoortje waarmee Hitchcock liet zien veel in zijn mars te hebben.

3.5*

Gezien het hoge gemiddelde die deze film hier krijgt, had ik er toch meer van verwacht. Ik begrijp wel dat dit in 1958 een gewaagde film was, maar anno 2025 stelt het niet zoveel meer voor en is het weinig subtiel allemaal.

Sommige stukken duren ook iets te lang, zoals wanneer de 2 mannen in de put gevallen zijn en verschillende pogingen nodig hebben om naar boven te klauteren. Ik snap wel dat Kramer wilde aantonen dat ze door samen te werken elk probleem kunnen oplossen, maar als kijker had ik er erg weinig aan.

Het duurt ook een tijdje vooraleer de film echt op gang komt. In het begin is het toch vooral veel gepraat en geruzie en pas wanneer ze in het dorpje aanbelanden, krijgen we wat interessante scènes te zien.

Verder hebben we ook een sheriff en zijn bende die achter het duo aanzitten, maar verder wordt er met hun weinig gedaan. Nergens had ik het gevoel dat ze de ontsnapte gevangenen op de hielen zaten en dat zou de spanning wel ten goede gekomen zijn. Ook de romance tussen Tony Curtis en de boerin is eerder vervelend te noemen.

Een tegenvaller deze The Defiant Ones. Wel jammer, want van Stanley Kramer heb ik al beter gezien.

2*

Leuk tussendoortje met vooral een heerlijke '70s arbeiderssfeertje, maar meer is deze Blue Collar niet geworden. Vooral het eerste deel vind ik erg geslaagd met de opbouw naar de inbraak toe. De arbeiders worden op geen enkel moment serieus genomen en onze 3 vrienden krijgen op elk hun beurt te maken met financiële problemen, waardoor er wel een zeker sympathie ontstaat voor hen en de acties die ze doen. Er zitten ook best wat komische momenten in het eerste deel (de vermommingen tijdens de inbraak waren erg geslaagd), maar na de inbraak loopt het verhaal toch een stuk stroever. Zeke die zich laat overhalen om de kant van de vakbond te kiezen, vind ik een spijtige keuze.

3*

Straffe film van Robert De Niro. Dat hij geweldig kan acteren wist ik al, maar dat hij kon regisseren wist ik niet. Ik wist überhaupt niet dat hij ooit een film had geregisseerd, maar bij deze weet ik dat ook weer.

Op zich is het een standaard maffia verhaal over een kind dat opgroeit midden in het milieu en wanneer hij ouder wordt zijn keuze moet maken tussen de goede of de slechte kant, maar het wordt hier wel op een erg sterke manier uitgewerkt. Meteen wordt er een erg sfeervol beeld geschetst van de Italiaanse wijk in de Bronx. Het speelt zich voor het grootste deel allemaal af rond hetzelfde blok rond de bar en het huis van Calogero, maar meer is er ook niet nodig om hier een sfeervolle prent van te maken.

Maffia films vallen of staan voor mij vaak met de uitwerking van de personages en in deze Bronx Tale is dat misschien wel het sterkste punt van de film. Calogero is gewoon een erg interessant karakter die voortdurend een tweestrijd moet voeren tussen het slechte (Sonny, zijn vrienden) en het goede (zijn vader). Het levert enkele mooie momenten op tussen Calogero en zijn vader te midden van de verschillende harde scènes die we zien voorbijkomen. Ik snap wel dat de relatie tussen hem en Jane voor velen een doorn in het oog is, maar het zorgt voor extra diepgang in zijn karakter wat ik wel kan appreciëren.

Verder valt ook het sterke acteerwerk op. Francis Capra verdient een pluim als de jonge Calogero en ook Lillo Brancato als de jongvolwassen Calogero wist me zeker te bekoren. Toch is het vooral Chazz Palminteri die hier indruk weet te maken als Sonny. Hij is hier dan ook perfect gecast om met zijn karaktersmoel gestalte te geven aan de maffiabaas Sonny. De Niro speelt dan voor de afwisseling eens de brave huisvader in een maffia film en ook dat pakt prima uit.

4*

La Haine was nog zo'n film die hoog op mijn herzieningslijstje stond. Het algemene beeld en de sfeer van de film kon ik me nog goed voor de geest halen, maar de details zaten toch redelijk ver.

En achteraf gezien is dat niet zo vreemd, want het verhaal is iets minder belangrijk in deze film. Het is vooral het grauwe en realistische beeld van de banlieues waar deze film om draait en daar is Kassovitz zeker in geslaagd. In de eerste plaats is de keuze voor zwart-wit erg geslaagd en de situaties waar de 3 vrienden telkens in belanden zijn boeiend genoeg voor anderhalf uur. Een aantal momenten steken er toch wel bovenuit, zoals de dj-scène waarbij we over een deel van de stad vliegen of de hilarische scène met het verhaal van de oude man in de toiletten.

Vincent Cassel geldt als één van mijn favoriete Franse acteurs en hier steelt hij ook de show. Zijn personage is allesbehalve een sympathieke kerel en zijn agressieve houding is geweldig om te zien. Zijn kompaan Hubert is dan weer een personage waar je iets meer sympathie voor krijgt door zijn houding. Ook zijn personage wordt prima neergezet door Hubert Koundé en hetzelfde mag gezegd worden van Saïd Taghmaoui.

Prima film, maar er komt geen verhoging en de score van 3.5* blijft staan. Het beeld dat geschetst wordt van de banlieues is zeker en vast geslaagd en er wordt sterk geacteerd, maar ik miste toch dat tikkeltje meer om er een grote topper in te zien.

3.5*

vote posted

Mijn kennismaking met Krzysztof Kieslowski was niet meteen een hoogvlieger met La Double Vie de Véronique, maar deze film is me een stuk beter bevallen. Zo zie je maar dat je niet te snel conclusies mag trekken na 1 film van een bepaalde regisseur.

Het is in de eerste plaats qua cinematografie dat hij me nu weet te overtuigen. De kleur blauw is volop aanwezig in deze film en dat levert enkele fraaie scènes op. Vooral de momenten in het zwembad zijn erg mooi, maar ook bijvoorbeeld wanneer Olivier binnenkomt bij Julie en zij hem vraagt om zich uit te kleden. Al had ik af en toe het gevoel dat het ietsje meer mocht zijn, want halverwege de film worden die momenten iets schaarser. In ieder geval vind ik het een prachtige kleur om in films te gebruiken, want het geeft een erg rustgevend gevoel. Sowieso zit de film vol met mooie shots en observaties zonder dat de blauwe kleur daarvoor nodig is.

Ook qua drama kon me dit erg bekoren. Er zal wel veel symboliek terug te vinden zijn in deze film zonder dat ik daar echt veel aandacht aan besteed, maar het kwam in ieder geval erg duidelijk op mij over wat Kieslowski wilde vertellen. Hij komt wat mij betreft goed to the point en vertelt in anderhalf uur wat hij te vertellen heeft zonder zijsprongetjes te maken. Na het verlies van haar man en dochter probeert Julie te breken met haar verleden en een volledig nieuw leven te starten. Ze verkoopt alles, de partituren van haar man gooit ze weg en zelfs het kettinkje dat de jongen heeft teruggevonden na het ongeval wilt ze niet meer terug. De manier waarop ze haar verlies verwerkt, lijkt natuurlijk erg hard, maar iedere persoon gaat op een andere manier om met het rouwproces en Juliette Binoche weet dat op een erg indrukwekkende manier over te brengen. Haar emoties en dan vooral op de zwijgzame momenten wisten toch wel indruk op mij te maken, want ergens had ik altijd wel het gevoel Julie te begrijpen.

Fraaie film van Kieslowski dat visueel indruk weet te maken en dat ook qua drama erg sterk is met een uitstekende Juliette Binoche in de hoofdrol.

4*

Fijne film noir van Kurosawa, hoewel niet alle elementen van een film noir aanwezig zijn, maar toch. Hetgeen me van deze film het meeste zal bijblijven, is ongetwijfeld de broeierige hitte die aanwezig is. Iedereen loopt voortdurend met een zakdoek het zweet van hun voorhoofd af te vegen en ze klagen steen en been over de enorme hitte. Het is toch iets wat vaak voorbijkomt in films van Kurosawa en wat mij betreft, hoop ik het nog vaak te zien in zijn films, want het is toch een extra sfeerelement. Ook de hevige regenbui die we op het einde te zien krijgen, mag niet ontbreken in een Kurosawa. Ik denk niet dat er een regisseur is die dit beter in beeld kan brengen.

Stray Dog deed me ook wat denken aan Se7en. Mifune en Shimura zijn hier de Brad Pitt en Morgan Freeman van dienst als het jonge groentje en de ervaren rot die een soort spook achterna zitten die met het gestolen dienstwapen van Mifune misdaden pleegt. Vooral het eerste deel met de zoektocht van Mifune door de achterbuurten van de stad was het spannendste deel van de film. Eens Mifune en Shimura achter de identiteit van de crimineel zijn gekomen, gaat de vaart wat uit de film en zakt het ook een klein beetje in. Hoewel we nog een aantal fijne scènes zien voorbijkomen, zoals de baseball wedstrijd of de scène bij het gezin van Shimura, is het toch vooral afwachten op de afloop. De scènes waarin Mifune in het station op zoek gaat naar Yusa en het gevecht nadien in het bos, zijn dan weer erg sterk en zorgen voor een positieve noot om de film te eindigen.

3.5*

Het verhaal van D-Day is natuurlijk een erg bekend stukje wereldgeschiedenis. Zelf ben ik al een aantal keren op de verschillende locaties geweest, maar deze film had ik nog niet gezien. In dat opzicht is het altijd interessant om een mooi, beknopt overzicht te krijgen van wat er zich die dag allemaal heeft afgespeeld. Daarin is The Longest Day met verve in geslaagd, want we krijgen een boeiend en knap gefilmde relaas te zien van de bewuste 6 juni 1944.

We krijgen niet alleen de kant te zien van de geallieerden, maar ook de Duitse kant wordt uitvoerig in beeld gebracht en gelukkig spreken ze hier ook Duits en geen Engels met een accent. Het komt natuurlijk erg amateuristisch over hoe de Duitsers het hebben aangepakt. Ze zijn meer bezig met een oorlogsspel voor te bereiden dan met de echte oorlog bezig te zijn of de 2 mannen met hun 2 vliegtuigjes die plots opgetrommeld worden.

De scènes van de landing zelf zijn stuk voor stuk erg knap in beeld gebracht. Vooral de nachtelijke scènes met de parachutisten springen er wat mij betreft bovenuit. Het verhaal van de parachutist die is blijven hangen aan de kerktoren is een bekend stukje geschiedenis dat hier terecht een fraaie scène krijgt. Ook de chaos die heerst nadat de eerste troepen zijn geland, wordt erg sterk overgebracht waarbij velen verdwaald raakten. De speelgoedkrekel is ook zo'n detail dat zeker niet mocht vergeten worden en het levert enkele spannende scènes op, zoals wanneer de soldaat denkt dat zijn geluid beantwoord wordt, maar het blijkt een Duitse geweer te zijn.

The Longest Day is erg knap gefilmd, overzichtelijk gebracht en de 3 uren vliegen voorbij. Het enige minpuntje is dat het wat oppervlakkig blijft en weinig personages worden echt uitgediept, maar dan hadden er nog extra uren film aan moeten toegevoegd worden.

4*

The Manchurian Candidate begon nochtans veelbelovend, maar uiteindelijk is het een film geworden die zichzelf in de voeten schiet door te veel de focus te leggen op het 'plot'. De droomscènes die we in het begin te zien krijgen, waren erg knap en spannend gebracht en ergens hoopte ik om meer van dit soort scènes te zien te krijgen. The Manchurian Candidate doet me ook wat denken aan Jacob's Ladder met een mix van een paranoiathriller en een politieke thriller, maar jammer genoeg zakt de film verder in. De rol van Janet Leigh als love interest van Frank Sinatra begreep ik al helemaal niet. Het einde is ook ietwat voorspelbaar met de moeder die achter de hersenspoeling van Raymond zit en het neerschieten van zijn moeder en stiefvader. Gelukkig is het acteerwerk wel van een goed niveau, vooral Frank Sinatra en Angela Lansbury in de rol van de moeder acteren erg sterk, waardoor een onvoldoende toch net vermeden wordt.

2.5*

Op het eerste zicht leek het een standaard heist film te gaan worden met de introductie van verschillende types (muscle guy, iemand die de kluis moet kraken, chauffeur,..), maar de heist zelf neemt erg weinig tijd in beslag. Op een handvol minuten zijn de mannen binnen en buiten met de diamanten. Op zich is het wel eens leuk om een heist film op deze manier te zien. Qua spanningsopbouw valt het redelijk tegen, want het inleidende gedeelte voor de heist is vrij taai om door te komen en wordt eigenlijk enkel gebruikt om de personages te introduceren en hun achtergrond te schetsen. Een bewuste keuze van John Huston, want op die manier krijgen we toch meer sympathie voor de criminelen en na afloop van de heist zat ik toch ergens te hopen dat de mannen op hun pootjes terecht komen (op uitzondering van Emmerich uiteraard). Iedereen probeert zijn hachje te redden, maar het zat er natuurlijk aan te komen dat het slecht met hun zou aflopen. Riedenschneider wordt gepakt in een café wanneer hij denkt dat hij gerust is en Dix sterft wanneer hij terug op zijn boerderij is.

Degelijke film noir/heist film.

3*

Blijft een erg sterk drama. De details kon ik me niet goed meer herinneren, dus in dat opzicht kon een herziening geen kwaad. De film zit vooral verhaaltechnisch erg sterk in elkaar. het verhaal op zich is eigenlijk vrij simplistisch, maar de manier waarop het wordt uitgewerkt, is sterk en blijft boeiend gedurende de hele speelduur.

De schuld van de man voor de miskraam van de huishoudhulp wordt lange tijd in het midden gehouden en op die manier wekt hij wel een zekere sympathie op. Tot blijkt dat hij gelogen had en toch op de hoogte was van de zwangerschap van de vrouw. De hele film zit eigenlijk vol dilemma's waarmee de personages geconfronteerd worden, waardoor ik voor ieder personage en hun acties wel ergens begrip had.

Het is ook altijd interessant om een film met dergelijke onderwerpen te zien uit een totaal verschillende cultuur. De godsdienstbeleving, verschillen tussen man en vrouw komen in dergelijke drama's toch extra naar boven en maakt het interessant om te zien hoe zij hiermee omgaan. De eindscène is er eentje om in te kaderen met de ouders die in de gang zitten te wachten op het verdict van hun dochter bij wie ze wilt blijven na de scheiding.

4*

Threads is nu niet bepaald een typische woensdagavondfilm om lekker bij in de zetel te zakken. Er wordt een erg deprimerend beeld geschetst van de mogelijke gevolgen van een nucleaire aanval, maar het wordt wel op een indrukwekkende manier gebracht. In het eerste deel is de onderhuidse spanning erg aanwezig. Iedereen houdt de dreiging en de mogelijke aanval angstvallig in de gaten. Er wordt volop gehamsterd en instructies over hoe men lijken moet bewaren en begraven, worden aan de bevolking meegedeeld,.. en daartussenin probeert een jong koppel zich nog staande te houden met enig toekomstperspectief.

De scène met de nucleaire aanval is niet minder dan indrukwekkend te noemen. De chaos, de ontreddering,... maar ook wat nadien volgt is beklijvend met de verkoolde lichamen langs de weg en de bevolking dat er alles aan doet om te overleven. Ik heb geen idee wat de gevolgen van een dergelijke nucleaire aanval kunnen zijn, maar in ieder geval kwam het allemaal erg realistisch over. De documentaire achtige stijl draagt natuurlijk wel bij aan het realistische beeld dat wordt geschetst en is wat mij betreft een erg goede keuze om de film op deze manier te brengen.

4*

Jee-woon Kim is een interessante regisseur waar ik al 2 goede films van heb gezien met The Last Stand en I Saw the Devil en deze A Bittersweet Life mag zich aan dat rijtje toevoegen. Al had ik het gevoel dat er toch ietsje meer in zat.

Vooral het eerste deel vind ik het sterkste met de introductie van de verschillende karakters. Het duurt wel eventjes voor het echt op gang komt, maar daartegenover staat dan wel dat de personages mooi uitgediept worden. Vooral Sun-woo is een geweldig personage. Op het eerste zicht lijkt hij een typische koele kikker met geweldige vechtkunsten, maar hij toont ook zijn menselijke kant door Hee-so en haar minnaar niet te vermoorden zoals gevraagd door zijn baas. Byung-hun Lee is ook de geknipte man om het personage vorm te geven op een wel erg stijlvolle manier.

Het tweede deel verzandt dan een beetje in een typische wraak film met vooral veel actiescènes. Gelukkig werden deze op een stijlvolle manier gebracht (en vooral de shoot-out mag er wezen), want anders had het als een lange zit kunnen aanvoelen.

3.5*

Leuke film en voorlopig de beste die ik van Kitano gezien heb, maar echt veel geluk heb ik met zijn films nog niet gehad. Ik weet niet of het zo bedoeld was om de Yakuza op de hak te nemen, maar ze komen toch erg amateuristisch over en dat levert wel enkele leuke scènes op, zoals wanneer één van die jonge mannen een andere man neersteekt of de man aan de hijskraan die na een eerste keer kopje onder nog blijft leven.

Het beste deel van de film is ongetwijfeld wanneer de groep zich gaat schuilhouden op het strand. We krijgen een aantal heerlijke scènes te zien, zoals wanneer 2 van de mannen blikjes van elkaars hoofd afschieten en Murakawa tussenbeide komt en een spelletje Russische roulette begint. Eigenlijk is het wel erg amusant om al het kinderachtig gedoe en de vele spelletjes te zien van de bende.

Ook de camerashots zijn mooi en gedurende het verblijf op het strand hangt er een heerlijke sfeer over de film. Een aantal dingen zijn me niet helemaal duidelijk, zoals waarom Murakawa zelfmoord wilde plegen en de vrouw maar op het midden van de weg blijft staan. In ieder geval is het een vermakelijke film geworden.

3.5*

Dat Walter Hill sfeervolle films kan maken, wist ik al na het zien van The Warriors en ook met deze The Driver levert hij een stijlvolle film af. Dat de meeste scènes 's nachts afspelen is sowieso al een pluspunt en een eenvoudige manier om extra sfeer te creëren. De film wordt voornamelijk gekenmerkt door de verschillende achtervolgingsscènes en die zijn stuk voor stuk erg knap geschoten.

Qua acteerwerk is het hier ook genieten. Ryan O'Neal doet het uitstekend als de zwijgzame driver, maar het is toch vooral Bruce Dern die het meeste indruk op mij maakte als vuile flik die er alles voor over heeft om zijn doel te bereiken met het opsluiten van The Driver. Hij weet erg overtuigend over te komen en ik had bij momenten zelf de schrik te pakken als hij in beeld kwam.

Knappe film van Walter Hill dat duidelijk als inspiratiebron heeft gediend voor andere regisseurs.

3.5*

The China Syndrome is een erg degelijke thriller dat gedurende de hele speelduur weet te boeien en een aantal erg spannende scènes kent. Vaak hebben dit soort conspiracy films zichzelf in de voet te schieten door het plot zo complex mogelijk te maken, maar daar is in deze film gelukkig geen sprake van. Het is allemaal erg duidelijk wat er aan het gebeuren is en de boodschap wordt op die manier sterk overgebracht.

Bij een aantal scènes zat ik toch op het puntje van mijn stoel, zoals in het begin wanneer het incident plaatsvindt als de cameraploeg aanwezig is of wanneer jack de controle overneemt van de controlekamer om alles wat er heeft plaatsgevonden uit de doeken te doen. Ook qua acteerprestaties is het best genieten, maar van de sterrencast is het toch vooral Jack Lemmon die het meeste indruk maakt als de klokkenluider.

3.5*

Sunset Blvd. behoort niet tot mijn absolute favoriete films van Billy Wilder, maar een schande is dat zeker en vast niet, want zijn oeuvre is best indrukwekkend. Ik heb me opnieuw best vermaakt met deze film en in de eerste plaats is dat de verdienste van Gloria Swanson. Ze zet hier een erg indrukwekkende prestatie neer als een vergeten actrice die zich nog steeds wanhopig vastklampt aan haar vergane glorieperiode van de stomme film. Vooral de trapscène waarbij ze een illusie beleeft dat ze de grote ster in een film is, is erg sterk en wat mij betreft ook het hoogtepunt uit de film. Ook William Holden doet het voortreffelijk en ook zijn voice-over vind ik hier een meerwaarde (wat me overigens in de meeste gevallen wel stoort) met zijn cynische toon.

Wilder weet ook een heerlijk donkere sfeer te creëren dat perfect past in het verhaal. De sfeer wordt al meteen gezet met de openingsscène waarin we Joe zien drijven in het zwembad. Ook wanneer hij aankomt aan het landhuis van Norma Desmond nadat hij autopech heeft gehad, wordt er een duistere sfeer gecreëerd die de hele tijd blijft hangen. Alleen heb ik het gevoel dat in het middenstuk de film bij momenten een beetje inzakt, maar Wilder weet op het einde wel sterk te herpakken.

3.5*

Erg knappe film van Carol Reed die me met The Third Man niet erg kon overtuigen, maar hier weet hij wel een fraaie film af te leveren dat vooral qua cinematografie en sfeerzetting weet op te vallen. De talloze scènes in de donkere straten van Belfast met diverse regen- en sneeuwbuien, de silhouetten van de rennende mannen die zichtbaar zijn tegen de gevels tijdens de achtervolging,.. het ziet er allemaal erg mooi en sfeervol uit en ik zat continue aan het scherm gekluisterd. Ik zou The Third Man misschien toch nog eens een kans moeten geven, want in mijn herinnering had die ook een dergelijke sfeerschepping.

Qua verhaal is het zelfs niet eens zo heel bijzonder, maar het wordt goed uitgewerkt met de verschillende mensen die Johnny tegenkomen en hem hulp bieden. Misschien krijgt Lukey wat te veel screentime in vergelijking met de andere personages, maar gelukkig is hij geen storende factor. Ook de kinderen die de overval naspelen en doen alsof ze Johnny zijn, vond ik wel iets speciaals hebben. Iedereen in de stad is op de hoogte dat Johnny op de vlucht is en heeft er wel een mening over en dat maakt het in zekere zin wel spannend en onvoorspelbaar.

Fraaie film van Carol Reed dat me vooral heeft weten te overtuigen met de heerlijke sfeer dat gedurende de hele speelduur gecreëerd wordt.

4*

Meestal ben ik niet zo'n grote fan van coming of age films, maar dit moet toch één van de betere zijn die ik al gezien heb. Een aantal elementen zijn natuurlijk typisch voor dit soort films (eenzaat die moeilijk vrienden maakt, maar na verloop van tijd open bloeit, de eerste liefde,...), maar Stehpen Chbosky weet het op een mooie, oprechte en ingetogen manier te brengen. De humor is subtiel en het drama is nooit overdreven, maar erg mooi in balans.

Dat deze coming of age mij goed is bevallen, is ook de verdienste van de cast. De 3 hoofdpersonages Charlie, Sam en Patrick worden erg sterk neergezet en de chemie is zeker en vast aanwezig. Vooral de scène met de eerste kus tussen Charlie en Sam kwam erg overtuigend en ontroerend over. Ook de tunnelscène is een erg mooi momentje in de film.

3.5*

Ik had deze Rebel Without a Cause eigenlijk alleen meer opgezet om nog eens iets gezien te hebben van James Dean, want voorlopig is East of Eden het enige wat ik van hem gezien heb. En James Dean acteert hier behoorlijk sterk, maar eigenlijk valt er niemand door de mand. Het is bij momenten best wel theatraal, maar ik heb het zeker niet als storend ervaren (wel leuk om te zien waar Tommy Wiseau zijn inspiratie heeft gehaald). Qua verhaal heb ik me eigenlijk geen seconde verveeld, maar het verhaal an sich deed me niet zo heel veel. Het is een film met typische tienerelementen, maar het schetst wel een mooi tijdsbeeld van toen. Ik had overigens nooit het idee naar een film van 70 jaar oud te kijken, wat al erg knap is.

3*

Erg fijne mystery/thriller die ik gelukkig zonder enige voorkennis ben ingegaan, want dat kon de pret misschien wat gedrukt hebben. In het begin lijken we naar een soort Gone Girl-achtige film te kijken waarbij de vriendin wraak neemt op zijn overspelige echtgenoot. Gaandeweg komen er ook wat paranormale elementen bij waardoor de film op 2 gedachten gaat hinken. Tot we aan de best verrassende plottwist aanbeland zijn, waardoor de film een heel andere richting uitgaat. Je gaat ook het eerste deel van de film op een heel andere manier bekijken, wat altijd wel leuk is. Enkel qua acteerwerk vond ik het niet altijd even overtuigend, vooral Quim Gutiérrez vond ik niet bepaald sterk acteren, maar al bij al is dit een goede thriller.

3.5*

Het moet zijn dat ik naar een andere film heb gekeken, gezien de hoge score, want ik heb voornamelijk naar een vervelende man gekeken die stuurloos voor zich uitstaart in een hotel. Enkel de interacties tussen en de serveerster waren aangename momenten in de film. Verder komt er naar het einde toe ook een maffiaverhaaltje aan te pas met een vrij aparte afloop waarbij Titta ervoor kiest om gewoon te sterven door niet te onthullen waar het koffer met geld zich bevindt. Voorlopig heb ik nog geen succes gehad met Sorrentino na eerdere tegenvallers als La Grande Bellezza en Youth.

1.5*

Erg fijn filmpje dat zowel grappig, ontroerend, confronterend als ongemakkelijk is. Tom McCarthy weet op ieder moment de juiste snaar te raken. Of het nu Olivia is die tot tweemaal toe Fin bijna omver rijdt of de ongemakkelijke momenten als Fin voor de zoveelste keer geconfronteerd wordt met zijn lengte,... iedere keer weet McCarthy het juiste te doen. Nooit te veel drama of overdreven komisch. De film heeft ook best een aangename, lome sfeer waarin alles plaatsvindt. Het stationsdepot is erg afgelegen en buiten de babbelzieke Joe met zijn koffie/foodtruck en een paar voorbijgangers zien we niemand in de buurt komen van het stationsdepot en ook in het dorp gaat het er rustig aan toe.

Erg fijne en prima uitgebalanceerde film.

3.5*

Vreemde, surrealistische film opnieuw van Buñuel, maar dat ben ik na Le Charme Discret de la Bourgeoisie en Le Fantôme de la Liberté ondertussen al gewoon. Al heb ik het gevoel dat in deze film meer symboliek zit dan in de 2 eerder vernoemde films die meer 'entertainend' waren.

Ik vind deze ook wat minder dan Le Charme en Le Fantôme. Het middenstuk is iets te herhalend na verloop van tijd en wordt bij momenten ook wat saai gebracht. Buñuel weet wel een fijne claustrofobische sfeer te creëren, want het is nooit echt duidelijk welk moment van de dag het is (tenzij één van de gasten het expliciet zegt) of hoe lang ze al in de kamer zitten. Hoewel het middenstuk wat minder is, blijft het uitgangspunt interessant genoeg om te blijven kijken hoe het afloopt en of de gasten het huis kunnen verlaten.

Niet de allerbeste Buñuel die ik tot nu toe gezien heb, maar eerder een degelijk werkje.

3*

Gisterenavond heb ik me, met toch redelijk wat verwachtingen, neergezet voor deze donkere thriller, maar de verwachtingen zijn niet helemaal ingelost. Het is moeilijk om de vinger er precies op te leggen, maar ik ben niet vaak op het puntje van mijn stoel moeten gaan zitten.

Nochtans heeft deze film genoeg voorhanden om er echt een spannende zit van te maken, heerlijk naargeestige setting (dat het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten en gedeeltelijk werd opgenomen op de oorspronkelijke locatie is een pluspunt) en Richard Attenborough die prima gecast is voor de rol van seriemoordenaar. Eigenlijk is hij maar een ziekelijk mannetje die niets voorstelt. Toch heb ik het gevoel dat in het eerste deel van de film te veel wordt prijsgegeven. Er worden te veel geheimen prijsgegeven over de seriemoordenaar Christie en zijn modus operandi, waardoor het geheimzinnige al snel verdwijnt. Ik heb vaak het gevoel dat dergelijke films beter tot z'n recht komen als we beetje bij beetje meer te weten komen over de seriemoordenaar, maar nu loopt hij te vaak in beeld om echt creepy over te komen.

Al vond ik de film wel sterk eindigen met Timothy die helemaal met zichzelf in de knoop ligt en alles bekent bij de politie (wel vreemd dat hij eerst Christie in bescherming neemt en pas later zijn verklaring aanpast met Christie als dader). Dat Christie uiteindelijk gepakt zou worden, wisten we bij het begin van de film al, maar het hele rechtbankgedeelte en het einde met de ontdekking van de lijken, worden erg sterk uitgewerkt.

Niet helemaal geslaagd over gans de lijn, maar toch een must-see film in dit genre.

3*

Deze Les Choses de la Vie heeft me niet weten te overtuigen. Het was nogal moeilijk om echt in de film te komen, omdat we na het auto-ongeluk lukraak in het leven van Pierre worden gegooid. De situatie van Pierre en de verhoudingen tussen de personages waren niet echt duidelijk en enige diepgang ontbreekt toch, waardoor het moeilijk in de film komen was. Bovendien wordt het verhaal over Pierre die voor enkele moeilijke keuzes staat op een vrij saaie manier verteld. Het auto-ongeluk is anders wel erg fraai in beeld gebracht met de slow motion en is waarschijnlijk het enige dat ik me over een paar dagen nog zal herinneren van deze film. Spijtig voor Romy Schneider en Lea Massari, want het zijn wel 2 uitstekende actrices en prachtige dames.

2*

Stevig drama met veel geroep, gevloek en hier en daar wat meppen. Voor mij was het allemaal wat te druk met de onhandelbare tiener Steve en de rustigere momenten in de film spraken mij iets meer aan. De momenten waarop Steve aan het skateboarden is of op een winkelkarretje aan het ronddraaien is, waren erg mooi gefilmd. De sterkste scène was ongetwijfeld de karaokescène waarbij de opborrelende woede van Steve prachtig in beeld wordt genomen, maar de momenten waren iets te schaars voor de toch wel lange speelduur.

Het kleine beeldformaat valt natuurlijk meteen op. Ik had op voorhand hierover niets gelezen en ook geen trailer gezien, dus het was wel even wennen, maar ik heb niet het gevoel gehad dat het een echte meerwaarde was.

Even terzijde, toen ik Steve voor het eerst in beeld zag verschijnen, dacht ik naar Macaulay Culkin te kijken en even later deed hij de bekende schreeuw uit de badkamerscène na uit Home Alone. best grappig dat later in de film de moeder haar plastic boodschappenzak scheurt net zoals in Home Alone.

2.5*

Argo is een prima thriller dat erg vakkundig is gemaakt en ook bij herziening valt er weinig op aan te merken. Misschien Ziet het er allemaal net iets te vakkundig uit en had het best wat rauwer gemogen. Zeker gezien het onderwerp van de gijzeling nodigt toch uit om een rauw beeld hiervan te schetsen.

In ieder geval is het een erg vermakelijke film dat vooral op het einde erg spannend wordt met de groep die maar net door de controles raken, maar ik moet er toch een half puntje van afdoen.

3.5*

Falcon Lake is een soort film die ik enorm hard weet te appreciëren. Het is geen film met een groots of ingewikkeld plot, maar eentje die geweldig onder de huid kan kruipen. Vanaf het begin hangt er een soort van donkere sfeer over de film die nooit verdwijnt. De spookachtige soundtrack draagt hier natuurlijk goed aan bij, maar ook de bij momenten naargeestige setting van het meer is een pluspunt. Neem daar nog eens het urban legend verhaal van de geest die door Chloé wordt verspreid en als resultaat krijg je een heerlijk stukje ervaringscinema.

Op het einde lijkt het me wel vrij duidelijk wat er juist aan de hand is. Bas was tijdens een zomervakantie verdronken in het meer en de ouders en het broertje komen terug naar de plaats waar het gebeurd is en Chloé voelt de aanwezigheid van Bas. Het einde ligt ook mooi in het verlengde van de rest van de film. Zonder veel toeters of bellen wordt het op een erg kille manier duidelijk gemaakt wat er gebeurd is met wat knuffels op de plaats des onheils en Bas die achterblijft bij de auto, terwijl het gezin bij het meer staat.

Ook de acteerprestaties van Joseph Engel en Sara Montpetit zijn erg sterk. De band tussen die 2 die steeds sterker en sterker wordt, is erg knap in beeld gebracht. Het lijkt alsof zij alleen zijn aan het meer, want de ouders komen amper in beeld en in de andere jongens lijkt Chloé niet veel interesse te hebben.

Aangename verrassing deze Falcon Lake, want de naam kende ik niet en was hem per toeval tegengekomen. Altijd fijn om een film te zien waar de sfeer en beleving centraal staan.

4*

Jules Dassin is erin geslaagd om een goede gevangenissfeer te creëren, maar er zijn wel wat mankementen om er echt een goede film van te maken. Eerst en vooral vind ik Hume Cronyn niet echt overtuigen als captain Munsey. Hij komt nu niet bepaald beangstigend over en miste toch iets om een blijvende indruk achter te laten. Ik miste ook de nodige spanning in de opbouw naar de de ontsnappingspoging. Buiten het plannen van de uitbraak en verschillende flashbacks van de gevangenen, viel er weinig te beleven. Het explosieve einde is anders wel erg fraai in beeld gebracht. De film deed me ook wat denken aan The Last Castle, waarbij 1 man de rest van de gevangenen op sleeptouw neemt tegen het beleid van de gevangenis.

2.5*

Onverhoopt is dit een erg knappe film geworden van Vincent Gallo die ik zonder enige verwachting had opgezet. Het leek alsof ik naar een film van Cassavetes aan het kijken was, want qua stijl zijn er toch veel overeenkomsten. Toevallig of niet is Ben Gazzara ook van de partij die ik al in verschillende films van Cassavetes heb gezien.

Het is toch vooral een film die qua vorm erg genietbaar is met mooi camerawerk dat soms kort op de huid zit. Visueel ziet het er ook rauw uit, maar het maakt het er alleen maar realistischer op. Er zitten ook heel wat mooie camerastandpunten in, zoals wanneer Billy in de auto aan het praten is tegen Layla, maar de camera de hele tijd op Layla gericht staat.

Waar de film rond draait zijn de 2 karakters Billy en Layla die uitstekend worden vormgegeven door Vincent Gallo en Christina Ricci. Billy is zo'n heerlijk opvliegend karakter die iedereen tegen het harnas jaagt. Meteen in de film slaat hij al iemand bij elkaar die naast hem in de toiletten staat of zijn beste vriend die hij afblaft aan de telefoon. Eigenlijk zou hij het niet verdienen, maar toch voel je met hem mee en dat is ook wat Layla overkomt. Ze mag dan wel ontvoerd zijn door hem, toch raakt ze na een tijdje aan hem gebonden. Christina Ricci wist me erg te overtuigen met haar charmante vertolking. De badscène is een erg fijn moment, maar ook haar dansje op de bowlingbaan dat vanuit het niets kwam, is zeker het vermelden waard.

Het einde is ook zeker en vast het vermelden waard, want de keuze voor een happy end pakt erg goed uit. Eerst zien we Billy die de ex-footballspeler neerschiet en vervolgens zelfmoord pleegt, maar dit speelde zich enkel af in zijn gedachte. Het einde waarbij hij een chocomelk en een gebakje koopt voor Layla is een beter passend einde.

4*

Met The Last Picture Show was mijn interesse een beetje gewekt om het oeuvre van Peter Bogdanovich verder te ontdekken. Deze Paper Moon is een stuk luchtiger, ondanks het toch wel sombere beeld van de depressie op de achtergrond.

De roadtrip is best wel onderhoudend met een aantal leuke fragmenten waarbij Moses en Addie mensen oplichten bij hun bijbelverkoop, maar ook nog andere trucjes uithalen. Er is zeker wel een goede chemie aanwezig tussen die 2 en het is leuk om te zien dat Addie na verloop van tijd de bovenhand begint te nemen en sluwer wordt dan Moses.

Echter verliest de film een stuk van het tempo wanneer ze Trixie Delight mee op roadtrip nemen. Echt veel toegevoegde waarde heeft dit zijplot niet en haalt het tempo in de film toch serieus onderuit. Het einde is best voorspelbaar met Addie die niet bij haar tante wilt blijven, maar beslist om terug te keren naar Moses.

3*

Aangename familiedrama dat eigenlijk nog best licht aanvoelt door de komische momenten, zoals de rijles scène van de moeder, maar ook wanneer Fleur het sperma wil gaan uitspuwen en dan oog in oog komt te staan met de ouders van haar vriendje, heb ik erg moeten lachen. De moeder is misschien wel het leukste personage in de film. Ze lijkt zich nergens om te schamen en dat levert enkele leuke momenten op zoals wanneer ze de praktijk van haar zoon binnenstapt en meteen haar kleren uittrekt met de vraag om haar te opereren.

Toch mis ik bij deze film een eigen identiteit, want het hele familiedrama waarbij het gezin uiteenvalt en uiteindelijk terug samenkomt, hebben we wel al vaker gezien. Toch heb ik me hier zeker mee vermaakt.
3.5*