Log

Geinig filmpje om eens gezien te hebben. Het straalt dat typische B-filmsfeertje uit van de horror/komedies uit de jaren ‘80. Qua humor vond ik het eerder aan de matige kant totdat Dr. Hill onthoofd wordt en nadien Megan ontvoert. De scène waar zij op tafel naast zijn hoofd ligt, is goud waard. Verder zijn er wel een aantal aardige momenten, zoals het hoofd dat op een papierprikker wordt vastgezet, maar toch had ik het gevoel dat er nog wat meer kon gedaan worden.

De acteerprestaties zijn op het niveau dat je van een B-film mag verwachten, maar gelukkig wordt het nergens echt te slecht. Herbert West is zelfs een interessant personage. In het begin had ik een enorme hekel aan hem, maar gaandeweg krijgt hij toch iets sympathiek over zich heen. Zeker wanneer hij op het einde mee de zombies te lijf gaat.

Al bij al wel een leuk tussendoortje en zeker eentje voor de fans van horror/komedie/‘80/B-film fans.

3*

Farhadi weet mij opnieuw te overtuigen. A Separation vond ik nog net iets beter, maar veel hoeft deze film niet onder te doen. Het begint erg gezapig en vrolijk waarbij alle personages een beetje worden voorgesteld tijdens een vakantietripje. Farhadi weet de film dan in een stevige stroomversnelling te brengen met het kind dat ternauwernood uit de zee gered wordt.

Net zoals in A Separtion weet hij thrillerelementen te vermengen met een stevige portie drama en die combinatie werkt hier ook feilloos. De vraag of Elly daadwerkelijk in de zee verdronken is of is weggelopen, werkt uitstekend. Eigenlijk is de opzet dus heel eenvoudig, maar Farhadi weet voldoende twijfel te zaaien waardoor het de hele speelduur boeiend blijft.

Verder wordt er erg geloofwaardig geacteerd en bovendien worden de Iraanse manier van leven en de verhoudingen tussen mannen en vrouwen goed getoond wat ook in A Separation het geval was. Een geslaagde film dus weer van Fahradi.

3.5*

Degelijk, maar misschien iets te degelijk en te gewoontjes. De cynische blik op de wereld van de excentrieke Enid levert enkele leuke momenten op en vooral erg droge humor. De vriendschap met Seymour is onderhoudend om te volgen, maar de rest van de film mist voldoende ‘body’ om echt indruk te maken.

Daarvoor slaan de andere personages onvoldoende aan en brengen ze vooral te weinig humor met zich mee. De vader van Enid stelt erg weinig voor, maar hetzelfde geldt voor Josh die de winkel uitbaat. De vreemde vogel met de nunchaku's die rond de winkel hangt, is zelfs een vervelend personage.

Ik kan hier nog wel een 3* aan geven dankzij Thora Birch en Steve Buscemi, die eigenlijk altijd goed is, maar hier wel perfect gecast als eenzaat met een verzamelwoede voor elpee's.

3*

Blijft toch een heerlijke film

De grootste troef van de film blijft uiteraard het duo Miles Teller - J.K. Simmons. De scène waar Andrew voor het eerst kennismaakt met de band van Fletcher blijft legendarisch wat mij betreft. De manier waarop Fletcher zoveel angst inboezemt bij de bandleden blijft goud waard en zeker wanneer hij Andrew compleet vernedert. Ik kreeg er zelf bij momenten schrik van.

Ook de knappe regie van Damien Chazelle helpt hier een flink stuk, want door de snelle montage wanneer er gespeeld wordt, wordt je als kijker ook helemaal meegesleurd in de geest van Andrew. Zeker bij het laatste optreden is de montage subliem, waardoor het toch een magische beleving wordt.

De manier waarop Fletcher Andrew tot het uiterste drijft, is misschien een beetje dik aangezet, maar storen doet het geenszins. In de sport komen vaak berichten naar buiten over trainers die dergelijke grenzen overschrijden, maar het zou me niet verbazen mocht dit ook in de muziekindustrie gebeuren. In ieder geval weet Chazelle een fascinerend geheel te maken over dit thema.

Wat mij betreft een echte klassieker en de score mag blijven staan.

4*

Het was alweer een lange tijd geleden dat ik nog iets van Ang Lee gezien had, waarschijnlijk van toen Life of Pi uitkwam, maar dat is een erg fijn filmpje geworden.

We krijgen best redelijk wat familiedrama voorgeschoteld met ontrouwe echtgenoten en een affaire tussen twee bevriende gezinnen, een tienerdochter met vreemde seksuele interesses, moeder en dochter die beide kleptomanen blijken te zijn,… het zijn toch vooral allemaal kleinere momenten die de film tot 1 geheel maken, maar het hoogtepunt van de film situeert zich op het ‘sleutelfeest’. Best wel grappig, want ik had nog nooit over een dergelijk feest gehoord en stond er niet bij stil dat het eventueel over partnerruil zou kunnen gaan tot het moment dat de mannen en de vrouwen klaar zaten in de woonkamer.

De film heeft ook veel bekende namen en vooral jonge acteurs die later nog naam zouden maken. Christina Ricci vind ik toch de meest opvallende hier als de tienerdochter Wendy die seksuele avontuurtjes beleeft met de buurjongens. Ik schrok er wel van dat Buffalo '66 een jaar later werd gemaakt, want hier leek ze een stuk jonger te zijn. Ze doet het hier in ieder geval erg goed, maar dat mag eigenlijk gezegd worden van de hele cast.

Fijn filmpje van Ang Lee met veel familiedramaatjes, mensen die zoekende zijn, communicatieproblemen tussen de gezinsleden en een aantal leuke momenten met een tempo dat rustig voortkabbelt.

3.5*

Het duo Powell en Pressburger wist al erg veel indruk te maken met A Matter of Life and Death, maar Black Narcissus vond ik wat tegenvallen. Deze The Red Shoes is tegen mijn verwachtingen een fijne film geworden. Het verhaal rond de driehoeksverhouding en de keuze die Vicky moet maken tussen de liefde en het dansen is zo oud als de straat, maar de hele film is zo levendig, kleurrijk en sfeervol dat het erg genietbaar blijft.

Niet dat musicals of ballet in mijn interessegebied liggen, maar de uitvoering van de première van The Red Shoes die we te zien krijgen is van grote klasse. Het is erg fijn dat Powell en Pressburger uitgebreid hun tijd nemen om deze wondermooie uitvoering te tonen en niet even snel snel wat danspasjes tonen. Zelfs voor een niet-fan van het genre zoals mezelf valt er genoeg moois te zien en op sommige momenten ontdekte ik zelfs een vleugje magie.

Alleen jammer van het einde waarbij Vicky van het balkon valt. De zelfmoordpoging is toch wat te dramatisch en te overdreven voor Vicky die voor de keuze staat tussen haar liefde en het dansen. Al krijgen we hierdoor wel een erg knappe eindscène voorgeschoteld met de opvoering van The Red Shoes waarbij de spots gericht worden op de plaats waar Vicky normaal zou dansen.

3.5*

Interessant en sterk drama, maar jammer genoeg niet over de hele lijn, want daarvoor zakt het naar het einde toe wat in elkaar. Fassbinder weet het verhaal rond Maria Braun voor een groot deel wel erg boeiend en knap te vertellen, maar vanaf het moment dat Maria een succesvolle zakenvrouw wordt, zakt het naar mijn gevoel wat in elkaar. Niettemin eindigt de film wel sterk met de dood van Maria en Hermann, waarbij Fassbinder in het midden laat of de ontploffing aan de verstrooidheid van Maria te wijten valt of het een opzettelijke daad is. Ik neig wel naar het eerste, want Maria leek mij niet echt de persoon om zelfmoord te plegen.

In ieder geval wordt die Maria Braun op een ontzettend straffe manier neergezet door Hanna Schygulla. Het helpt natuurlijk dat ze een wondermooie vrouw is, maar ze weet het daadwerkelijk ook zo uit te spelen dat ze iedere scène naar haar toe weet te trekken. Maria Braun is dan ook nog eens een erg interessant figuur om te volgen. Langs de ene kant is ze een bewonderingswaardige persoon door het ‘verlies’ van haar man en door het feit dat ze als vrouw zich heeft weten op te werken. Langs de andere kant komt ze ook als een erg opportunistische vrouw over, wat haar dan weer wat minder sympathiek maakt. Ze neemt dankbaar gebruik van de mannen die op haar pad komen, Hermann die de schuld van Bill’s dood op zijn rekening neemt en naar de gevangenis gaat, zelfs de treinbegeleider weet ze te verleiden om een ticket te krijgen voor een zitje in de eerste klas. In ieder geval is ze een personage dat weet te intrigeren.

Ook een opvallend dingetje in deze film zijn de luide achtergrondgeluiden zoals de overstemmende gesprekken tijdens het gevangenis bezoek of de luide berichtgeving op de radio rond de WK-finale voetbal. Het zorgt er toch een aantal keren voor dat de film extra realistisch overkomt.

Sterk drama en een uitstekende Hanna Schygulla. Alleen jammer dat de film een stuk inzakt na verloop van tijd, want anders had er een hogere score ingezeten. Misschien dat een herziening er ooit anders over beslist, want het lijkt wel zo’n film waar nog meer uit te halen valt.

3.5*

Bij deze mijn eerste van Tarkovsky. Ik wilde al langer iets zien van deze man, maar een meevaller is het niet geworden. Niet dat de film saai is (hoewel ik de laatste 30 minuten wel een paar keer op de klok heb gekeken), maar echt interessant zou ik het ook niet noemen.

Daarvoor laat de film mij te koud en verschillende scènes kan ik ook onvoldoende plaatsen. Bijvoorbeeld de scène waar de moeder naar de drukkerij rent omdat ze denkt een typefout gemaakt te hebben, maar er niets aan de hand blijkt te zijn. dergelijke scènes kan ik gewoon niet plaatsen in deze film, maar zo waren er nog verschillende scènes die te fragmentarisch en gewoon niet interessant waren.

Visueel kwamen er wel een aantal mooie momenten voorbij, zoals de brandende schuur en het plafond dat naar beneden valt, maar qua verhaal is het te filosofisch, te diepzinnig wat mij betreft. Diegene die er een betere inzicht op hebben, kunnen er waarschijnlijk van genieten. Voor de anderen is het een moeizamere zit.

2*

The Blues Brothers is best een fijne film die de term klassieker wel waardig is. Je ziet dat de cast er enorm veel zin in had met John Belushi en Dan Aykroyd als leidende figuren. Ik wist uiteraard dat deze mannen de hoofdrollen vertolkten, maar het was toch een verrassing om grote namen als James Brown, Ray Charles en Aretha Franklin op het scherm te zien verschijnen met een aantal geslaagde nummers.

Het zijn vooral de nummers en de achtervolgingen die de film overeind houden, want het verhaal op zich is niet zo bijzonder. De achtervolging in het winkelcentrum is heerlijk gedaan waarbij zowat ieder winkeltje eraan moet geloven. Ook de eindscène waar er een gigantische troepenmacht achter de Blues Brothers aanzit, is een erg leuke scène met vooral het moment waar ze onder schot worden gehouden door zowat honderd man in een kantoortje.

Echter is het met een speelduur van bijna 2 uur 30 toch een stevige brok om te verteren. Sommige scènes slepen toch wat lang aan zoals wanneer de verschillende leden van de band moeten opgetrommeld worden en scènes zoals met de Nazi’s en de andere band The Good Ole Boys.

3*

Ik had over deze film al eens gelezen dat het een vreemde ervaring kon worden en dat is zeker niet gelogen. Het eerste deel is best bevreemdend, maar al bij al is het nog makkelijk te volgen daar er vooral gefocust wordt op het drama tussen Mark en Anna. Het dynamische camerawerk werkt uitstekend om een bevreemdende sfeer te creëren, maar ook de weinig kleurrijke omgeving zorgt voor een erg kille sfeer.

Echter wanneer de privédetective de ontdekking doet op het appartement van Anna wordt alles nog een stuk vreemder om te volgen. Wat mij betreft is het toch allemaal te veel van het goede en kwam het bij mij over dat de regisseur zoveel mogelijk creepy scènes wilde laten zien om het publiek te shockeren , maar bij mij werkte het niet echt. De scène die er wel bovenuit steekt, is de tunnelscène waar Anna een miskraam krijgt. Isabelle Adjani speelt anders wel erg sterk en ik kreeg regelmatig kippenvel van haar.

Bevreemdende film, maar jammer genoeg niet helemaal geslaagd. De opbouw is sterk, maar het wordt allemaal wat te veel en vooral te vreemd gaandeweg.

3*

Het is altijd leuk om een film op te zetten zonder enige verwachtingen en er na afloop behoorlijk onder de indruk van te zijn. Martha Marcy May Marlene is zo’n film geworden die op zo’n heerlijke manier onder de huid weet te kruipen.

Sean Durkin gooit niet meteen alle troeven op tafel, maar zorgt met een erg goede opbouw voor een stevige spanningsboog. Het is meteen duidelijk dat Martha problemen heeft om zich opnieuw aan te passen bij haar zus en schoonbroer. Het begint met kleinere, vreemde gedragingen zoals het naakt zwemmen, maar gaandeweg nemen de spanningen tussen elkaar toe met de climax op het feestje. Gelukkig houdt Durkin het voor de volledige speelduur rustig en ingetogen zonder alle remmen los te laten, want qua sfeer en onderhuidse spanning is dit wel een film die er het maximale weet uit te halen.

Een opvallend en mooie dingetje in deze film zijn de overgangen tussen Martha’s periode bij de sekte en bij haar zus. Die overgangen worden geregeld op een erg mooie, vloeiende manier gebracht, zoals wanneer ze wilt gaat zwemmen in het meer bij haar zus en plots een duik neemt en terecht komt bij de andere leden van de sekte. Het zorgt ervoor dat je net zoals Martha als kijker ook op een bepaalde manier verstrengeld raakt tussen haar verleden en heden.

Elizabeth Olsen mag ook een dikke pluim op haar hoed steken, want ze weet haar personage op een ontzettend overtuigende manier neer te zetten. Iedere seconde van de film geloof je dat zij een erg traumatische ervaring heeft meegemaakt. Zelfs op de momenten dat ze gelukkiger lijkt, voel je nog dat ze haar verleden met zich meedraagt.

Een film zoals ik ze graag heb. Erg sfeervol en een onderhuidse spanning die de hele film blijft hangen. In dergelijke films wordt vaak de fout gemaakt om te veel te willen tonen, maar gelukkig gaat Sean Durkin niet all-in.

4*

Dit was weer zo’n film die al geruime tijd op mijn to-see lijst stond en met hoge verwachtingen bovendien. Ik moet zeggen dat die moeiteloos zijn ingelost, want het is toch een bijzondere en vooral unieke film geworden. Ik kan niet meteen een andere film voor de geest halen die hierop lijkt.

Het begint al meteen erg sterk met de man die de zandheuvel beklimt. Visueel ziet het er prachtig uit waardoor je meteen in de film getrokken wordt en de onheilspellende muziek heeft ook nog eens een sfeerverhogende factor. Vooral op visueel vlak is dit een erg fraaie film en zeker de momenten waarop het zand naar beneden stort, zijn zeer de moeite waard. Die onheilspellende muziek die terugkeert van zodra een gedeelte van de berg instort, maakte er ook nog eens een erg spannende film van.

Men zal uit deze film ook best veel symboliek kunnen halen, wat me zelden interesseert in films, maar in dit geval werkt het wel door de absurde setting van de zandput dat een beklemmend gevoel geeft. De repetitieve en zinloze taken die men dagelijks moet doen, worden hier prachtig uitgebeeld door het scheppen van het zand. Ook het verhaal van Sisyphus komt hier ruim aan bod, maar het is toch vooral de man die zijn lot accepteert dat de zandput zijn nieuw leven is en niet meer probeert te vluchten dat de film boeiend maakt.

Visueel een erg mooie film met een interessant verhaal dat ook nog eens op een sterke manier wordt gedragen door de 2 hoofdrolspelers. Aanvankelijk dacht ik dat de acteerprestaties minder belangrijk gingen worden in deze film, maar gaandeweg weten ze beide op een overtuigende manier en met de juiste emoties hun rollen neer te zetten. Ook de vele close-ups van hun bezwete en met zand bedekte gezichten waren geweldig om te zien.

Dikke 4*

On the Waterfront was weer zo’n Amerikaanse oerklassieker die duidelijk toe was aan de herziening. Over de verhaallijnen kon ik me niet al te veel herinneren, behalve dat het te maken had over de vakbond van de havenarbeiders.

Het is vooral een erg sfeervolle prent geworden met mooi gefilmde scenes in en rond de haven, in de bar en de achterkamertjes en op het dak van het appartementsgebouw. De scène die er visueel bovenuit steekt, is toch wel waar Terry en Edie achtervolgd worden in de smalle steeg door de truck.

De ster van de film is sowieso Marlon Brando. Zowel op de rustigere momenten als in de scènes waar hij moet uithalen, weet hij te overtuigen met zijn gekende charisma. Ook de transformatie die zijn personage ondergaat van eerder ongeïnteresseerde jongeman die deel uitmaakt van de corrupte vakbond naar de man die zich tegen hen keert, weet hij op een overtuigende manier neer te zetten. Eva Marie Saint biedt een goed tegenwicht aan zijn personage en Lee J. Cobb is zo’n rasacteur die ik altijd graag bezig zie.

Dat On the Waterfront beschouwd wordt als een echte Amerikaanse oerklassieker lijkt me wel terecht, al doet ook deze herziening me persoonlijk niet genoeg om er een 4* aan te geven.

De 3.5* blijven staan.

Degelijke misdaadfilm van David Cronenberg, maar meer dan dat is het ook niet geworden. Hetgeen de film een lange tijd op de been houdt, is de vraag of Tom Stall wel degelijk diegene is die hij beweert te zijn of toch een crimineel verleden heeft als ene Joey. Uiteindelijk is het geen verrassing dat Tom wel degelijk Joey blijkt te zijn met een crimineel verleden, maar Cronenberg slaagt er toch behoorlijk in om nog wat mysterie in de film te laten sluipen. Vanaf het moment dat de ware indentiteit van Tom bekend raakt, is het toch wat slepen naar het einde met de afhandeling van zijn verleden in Philadelphia.

Grootste minpunt van de film is echter het erg zwakke acteerwerk van Viggo Mortensen. Qua gelaatsuitdrukkingen heeft hij een erg beperkt arsenaal en op de rustigere momenten waar geacteerd moet worden, kan hij me echt niet overtuigen. Ed Harris daarentegen weet wel nog wat power in de film te brengen, maar jammer genoeg legt hij te vroeg het loodje.

3*

Je moet het de Franse filmmakers wel nageven dat ze een talent hebben om zwoele films zoals La Piscine op het scherm te toveren. Zeker tijdens de winterperiode is het des te aangenamer om weg te zakken in de zetel voor zo’n filmpje. Het helpt natuurlijk dat de hoofdrollen gespeeld worden door erg aantrekkelijke mensen die het ook nog eens op een erg goede manier weten te brengen. De chemie tussen Romy Schneider en Alain Delon zit vanaf de eerste scène meteen erg goed.

Vanaf het moment dat Harry en zijn dochter Penelope hun intrede maken, verandert de aangename luie sfeer gaandeweg naar een erg voelbare onderhuidse spanning waarbij we meer te weten komen over de onderlinge relaties tussen Jean-Paul, Harry en Marianne. De blikken en de stiltes verraden veel, al vind ik het jammer dat we niets te zien kregen over het uitje van Jean-Paul en Penelope naar het strand. Het had het verlangen van Jean-Paul voor Penelope nog extra in de verf kunnen zetten en het zou de moord op Harry extra geloofwaardigheid kunnen geven. Eigenlijk had die moord voor mij niet gehoeven. Niet dat de tussenkomst van de agent vervelend was, maar voor mij had de film zijn ontknoping mogen hebben met de 4 personages.

In ieder geval is La Piscine een aangename film, maar een echte topper is het voor mij toch niet. Daarvoor zijn er toch wat minpuntjes in het verloop van het verhaal naar het einde toe.

3.5*

Matige Western van Peckinpah. Nochtans is zijn hand erg zichtbaar met veel rauwe en gewelddadige scènes doorheen heel de film, maar nergens ben ik echt in de film gekomen. Het voelt allemaal erg loom aan, wat normaal geen nadeel hoeft te zijn voor een western, maar in dit geval waren er verschillende scènes die geen toegevoegde waarde hadden en na verloop van tijd was het vooral wachten op de shoot-out.

Verder kon James Coburn me wel overtuigen als Pat Garrett, maar Kristofferson heeft toch en pak minder charisma wat de film niet ten goede kwam. De minste van Peckinpah die ik tot nu toe gezien heb en nochtans heeft hij met The Wild Bunch bewezen een goede western te kunnen maken.

2.5*

De laatste keer dat ik nog iets van Cuarón had gezien, was geleden van Gravity en dit is wel een heel andere film geworden, waarmee hij bewijst een goede filmmaker te zijn.

In het begin vreesde ik een beetje dat het een vrij platvloerse film ging worden met schetenlatende, geile puberjongens, maar eens de roadtrip is ingezet met Luisa krijgen we een sfeervolle en vooral sensuele film voorgeschoteld. De zwoele zomerse sfeer is erg genietbaar, de verschillende seksscènes zijn functioneel en het voelt vooral allemaal realistisch aan wat er zich afspeelt tijdens de trip. De spanning die tussen de 2 jongens ontstaat wanneer Luisa met beide seks heeft, zorgt voor de nodige wrevel. Ook interessant is de ruzie tussen de 2 jongens over de bekentenissen dat ze seks hebben gehad met elkaars vriendinnen. Eigenlijk is het nooit echt duidelijk of het echt gebeurd is of dat de jongens het gebruiken om elkaar te kwetsen.

Geslaagde film van Cuarón dat ook nog eens een sterk einde heeft. Dat Luisa ongeneeslijk ziek was tijdens de rit plaatst alles in een ander daglicht wat er gebeurd is tijdens de trip en eerlijk gezegd had ik het niet zien aankomen.

3.5*

Recent zag ik nog een erg sterke Kate Winslet in The Reader. Een straffe actrice die jammer genoeg een beetje in de vergetelheid bij mij is geraakt, maar de combinatie met Patrick Wilson en de korte omschrijving van deze film leken mij interessant genoeg om nog eens iets van haar te zien.

Uiteindelijk gaat de film minder over de pedofiel dan ik had verwacht, maar meer over de verhouding tussen Brad en Sarah. Op zich is het verhaal over Brad en Sarah, die elk in een sleur zijn geraakt in hun relatie en op elkaar verliefd worden niet zo heel bijzonder, maar de uitwerking van Todd Field mag er best wezen.

De eerste ontmoeting tussen Brad en Sarah in het park, de verschillende afspraakjes tussen hen, de pedofiel die een belangrijke karakter wordt in de film,… Todd Field weet het in ieder geval erg boeiend te houden voor een dikke 2 uur. De vergelijking met films zoals American Beauty en Happiness begrijp ik wel, maar Little Children is een film geworden met zijn eigen smoel met een heerlijk sfeertje en enkele erg goede scènes (de zwembadscène, de date van de pedofiel en het diner met Brad, Sarah en hun partners). Enkel het einde weet me niet helemaal te overtuigen waaruit blijkt dat Sarah en Brad toch gewoon voor hun gezin kiezen i.p.v. voor elkaar.

De reden om deze film te zien, was voor een groot stuk voor de combinatie Winslet-Wilson en ze maken het ook helemaal waar. Vanaf de eerste scène in het park waar Sarah Brad weet te overtuigen om haar te kussen, zit de chemie perfect tussen die twee. Nadien leveren ze de ene sterke scène na de andere af. Bij de rol van Ronnie de pedofiel heb ik wel een kleine kanttekening te plaatsen. Niet dat Jackie Earle Haley hier een slechte prestatie neerzet. Verre van zelfs, maar misschien is hij iets te ‘perfect’ gecast als schriel ogende kalende pervert, waardoor het er te dik opligt dat hij een naar mannetje is.

Erg knappe film van Todd Field. Links en rechts waren er misschien nog zaken die net iets beter konden, maar over het algemeen overheerst een erg positieve gevoel.

4*

Films over de filmindustrie heb ik altijd iets interessants gevonden. Het geeft de mogelijkheid om de kennis over bepaalde regisseurs, genres of tijdsperiodes wat bij te schaven en de interesse hierin op te wekken. Ed Wood was voor mij een onbekende naam en van Bela Lugosi had ik nog nooit iets gezien. Ik had niet het gevoel dat enige voorkennis nodig was, maar langs de andere kant heeft deze Ed Wood niet meteen mijn interesse aangewakkerd om meer van deze mannen te ontdekken.

Het verhaal draait voornamelijk rond de beginperiode van de carrière van Ed Wood, zijn drang om zich als vrouw te verkleden, de problemen rond de financiering van zijn films en zijn vriendschap met Lugosi. Echt interessant vond ik het jammer genoeg nooit echt worden. Ed Wood was een overdreven optimistische kerel die bij iedere mislukte scène tevreden was over het resultaat (wat na verloop van tijd erg herhalend werd), maar buiten zijn travestie blijft het een vrij ééndimensionaal personage.

Bovendien kan Johnny Depp zijn personage ook geen extra glans geven. In die andere film van Burton, Edward Scissorhands vond ik hem al erg matig acteren en hoewel het hem hier beter afgaat, is het nog altijd te weinig om de film naar een hoger niveau te tillen. Martin Landau daarentegen weet Bela Lugosi wel op een erg overtuigende manier neer te zetten.

Er is wel een hilarisch moment dat zeker het vermelden waard is wanneer één van de crewleden gevraagd wordt welke kleur van jurk het beste past, maar de man kleurenblind blijkt te zijn.

2.5*

Ondertussen was het weer bijna 10 jaar geleden dat ik deze voor het laatst had gezien. Geen idee waarom, maar de laatste tijd had ik enorm veel zin om deze nog eens te herbekijken en dus gisterenavond maar de daad bij het woord gevoegd.

Ik wist nog dat deze film visueel een pareltje was, maar toch heb ik me opnieuw zitten vergapen op de geweldige kleurrijke decors van het restaurant. De rode kleur van het restaurant spat als het ware van het scherm af, maar niet alleen het restaurantgedeelte is de moeite waard om te zien. Ook de keuken en de toiletten hebben hun eigen specifieke groene en witte kleuren die de film een fantastische sfeer bezorgen. Het camerawerk is ook erg knap met de vloeiden overgangen tussen de verschillende gedeelten van het restaurant. Er vallen ook erg veel details overal te bewonderen, maar de fraaiste zijn toch wel de kostuums die van kleur wisselen tussen de verschillende ruimtes met het rood voor het restaurant, groen voor de keuken en wit voor de toiletten.

Het was maar één van de details die me niet helemaal was bijgebleven, maar wat me zeker was bijgebleven van de eerste kijkbeurt was het fenomenale acteerwerk van Michael Gambon. De manier waarop hij het personage van Albert Spica op zo’n hufterige manier neerzet, is van grote klasse. 2 uur lang zit hij op iedereen te schelden en heeft hij het restaurant kort en klein geslagen, maar in dit geval is less niet more. Dat hij op het einde de vermoorde lover op zijn bord gepresenteerd krijgt, is dan ook een geweldige climax voor deze film. Helen Mirren doet het anders ook erg goed als de echtgenote waar je alleen maar medelijden mee kan hebben, maar het is toch vooral Michael Gambon die de show hier steelt.

Geweldige herziening gehad met deze The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover. Visueel is dit een echt pareltje en Michael Gambon is werkelijk legendarisch hier. Bij mijn vorige score van 4* mag er gerust een halfje bij.

4.5*

Fijne avonturenfilm dat gedurende 2 uur best aangenaam is door het heerlijk samenspel tussen Sean Connery en Michael Caine. Het is er duidelijk aan te zien dat de 2 mannen plezier hadden tijdens het filmen met hun typische Britse humor.

Verder is het verloop van de film niet echt speciaal waarbij Connery per toeval als een god wordt aanzien door het volk van Kafiristan en zijn succes ook meteen zijn ondergang wordt. De mooie locaties zijn ook wel een pluspunt, maar over het algemeen is het geen film die de degelijkheid overstijgt.

3*

Degelijke politiefilm van Bong Joon Ho, maar meer dan dat is het ook niet geworden. Ondertussen hebben we dit soort films en series al vaker en soms ook beter zien voorbijkomen.

Hetgeen ik wel onthouden heb van deze film zijn de vaak grappige momenten. De rechercheur die het onderzoek leidt, kan je moeilijk erg professioneel noemen. Zijn idee om naakte mannen te onderzoeken of ze kaalgeschoren zijn beneden is erg hilarisch. Daarnaast wordt het onderzoek vaak op klungelachtige wijze gevoerd met het sporenonderzoek dat vernield wordt door een voorbijrijdende tractor of de andere rechercheur die om de haverklap aan karatetrap uitdeelt.

Verder is het een weinig speciale politiefilm met de nodige twists en verdachten die toch onschuldig blijken te zijn. Het eindshot waarbij Park jaren later voor zich uitstaart op een van de crime scenes, wetende dat de dader nooit gevonden zal worden, is wel een passend einde bij deze film.

3*

Het grootste compliment dat ik deze film kan geven, is dat het er niet aan te zien is dat hij dateert van het jaar 1930. Het camerawerk is ontzettend knap met grootse scènes op het slagveld en beklemmende scènes in de loopgraven. Het ziet er bovendien allemaal ontzettend realistisch uit.

Het is ongetwijfeld ook een inspiratiebron geweest voor vele andere film. De waanzin en zinloosheid van oorlogen zijn al vaak een thema in films geweest, maar Lewis Milestone weet het hier wel erg goed in beeld te brengen. Vooral wanneer Paul even terugkeert naar huis tijdens zijn verlof en de jongens in zijn oude school ziet, wordt de zinloosheid erg sterk benadrukt.

Er wordt ook niet echt partij gekozen. Het helpt natuurlijk wel dat de Duitsers Engels praten, maar het zorgt wel voor een menselijk beeld van de jonge Duitsers die een geromantiseerd beeld werden voorgehouden van de oorlog. Hoewel de propagandascène van de leerkracht erg sterk is, had ik misschien de personages iets beter willen leren kennen voordat ze naar het front werden gestuurd. Nu kwamen ze bij mij iets te veel over als een stel willekeurige jongens. Enkel Paul leren we gaandeweg wat beter kennen. Die Brücke is een mooi voorbeeld waarbij de band die met de personages wordt opgebouwd een sterker effect heeft op de gebeurtenissen tijdens de oorlog.

Soit, All Quiet on the Western Front is een straffe anti-oorlogsfilm dat 95 jaar later nog altijd een visueel spektakel is.

4*

Degelijke film van Peter Weir, maar echt helemaal overtuigen doet hij niet. Van in het begin hangt er nochtans een heerlijke dromerige, zweverige sfeer rond de film. Ik vreesde een beetje dat de film te veel rond de ‘high class’ sfeertje zou blijven draaien (de meisjes moesten op de juiste manier de trap afkomen en opgepast dat de handschoentjes niet te snel worden uitgedaan), maar gelukkig is daar verder weinig van te merken.

Het eerste deel wist me wel erg te bekoren met het erg mysterieus gegeven rond de verdwijning van de meisjes. De horloges blijven stilstaan op 12 uur en zowat iedereen valt in slaap of zit er dromerig bij. Het is zowat de Bermuda driehoek op een rots, maar nadien heeft de film moeite om het niveau aan te houden. Het zijplot rond het weeskind Sara heeft maar weinig toegevoegde waarde en ook met de zoektocht naar de verdwenen meisjes wordt te weinig gedaan. Ik had nooit het gevoel dat er intensief naar hen werd gezocht, ook niet wanneer er één van hen was teruggevonden.

Niettemin kijkt de film aardig weg met de mooie landschappen, sterk camerawerk en een mysterieus sfeertje dat in het begin weet te intrigeren.

3*

Ik had op voorhand best hoge verwachtingen bij deze Mysterious Skin, maar het is er niet helemaal uitgekomen. Het begin is wel erg goed met het mysterie rond Brian’s bloedneuzen en black-outs en Neil die wordt misbruikt door zijn pedofiele coach, wat er erg zwaar inhakt.

Een tijdje kan de film teren op het mysterieus sfeertje, maar gaandeweg verdween dat uit de film. Akari blijft een beetje te lang rond de pot draaien en die extra versnelling ontbrak. We krijgen verschillende scènes te zien tussen Neil en zijn ‘klanten’. Sommige momenten waren wel erg pijnlijk om te zien, maar ik had niet het gevoel dat de zoveelste ontmoeting nog een toegevoegde waarde was voor de film.

Langs de andere kant volgen we het verhaal rond Brian die denkt ontvoerd geweest te zijn door aliens, wat een verklaring kan zijn voor zijn bloedneuzen en black-outs. Uiteindelijk bleken het allemaal gevolgen te zijn van het verdringen van zijn herinneringen aan het misbruik door zijn baseballcoach. Achteraf gezien was de puzzel niet zo moeilijk te leggen, maar het einde maakte wel erg veel indruk met de 2 jongens die samen bij elkaar troost zoeken.

Goed begin en idem dito einde en sterk acteerwerk van vooral Gordon-Levitt, maar jammer genoeg een zwakker middenstuk.

3*

De derde film van Fritz Lang die ik ondertussen gezien heb en qua thematiek doet het veel aan M denken. Ook in deze film krijgen we een massahysterie te zien waar mensen het recht in eigen handen trachten te nemen.

Niet dat het niveau van M hier gehaald wordt, maar het is nog steeds een degelijke film. De roddelscène is erg leuk gedaan met de montage van de kakelende kippen tussendoor. De brandstichting van de gevangenis waar Joe zit, is ook erg knap gedaan en vanaf het moment dat Joe de menigte wil laten straffen voor hun daden krijgen we nog een spannend rechtbankgedeelte te zien. De afloop is misschien een tikkeltje jammer. Ik had ook liever gezien dat de menigte gestraft zou worden, maar Lang kiest voor een happy end waarbij Joe zich komt aangeven.

Al bij al een degelijke film van Lang, maar zeker niet zo indrukwekkend als M.

3*

The Graduate is zo’n film die bij mij te boek staat als een Amerikaanse oerklassieker, maar behalve de befaamde “Mrs. Robinson, you're trying to seduce me” scène en de muziek van Simon & Garfunkel was me weinig bijgebleven van deze film.

Vooral het eerste deel is een erg vlotte en aangename coming of age film met een heerlijk samenspel tussen Dustin Hoffman en Anne Bancroft. De befaamde scène kwam al vroeger voor in de film dan in mijn geheugen geprent stond, maar daarnaast zijn er nog een aantal erg goede scènes. De scène waar de hyper zenuwachtige Ben in het hotel staat rond te draaien en te wachten op Mrs. Robinson is goud waard. Ook de scène waar Ben in het zwembad ligt en zijn ouders en de Robinsons rond hem komen staan, is visueel leuk gedaan.

De metamorfose die Ben ondergaat van zenuwachtige jongen tot zelfverzekerde man is erg tof om te zien, maar vanaf het moment dat Ben begint aan te pappen met Elaine en haar ten huwelijk wilt vragen, gaat het tempo toch wat naar omlaag. Het wordt net wat minder Interessant en krijgen we een wat meer standaard liefdesverhaal voorgeschoteld. Er zijn wel nog een paar momentjes die er bovenuit steken, zoals wanneer Ben opbiecht aan Elaine dat hij een affaire had met zijn moeder terwijl Ben en Mrs. Robinson er kletsnat bijstaan en natuurlijk het einde waar Ben Elaine wegkaapt op haar huwelijk met Carl.

De status van The Graduate kan ik best wel begrijpen, maar het tweede deel vind ik net wat minder om er een echte topper in te zien. Mijn score van zo’n 12 jaar gelden mag blijven staan.

3.5*

Jim Jarmusch is een regisseur wiens stijl ik wel kan waarderen. Het voelt allemaal erg sloom aan en het lijkt alsof de wereld gestopt is met draaien, maar de personages zich nog voortbewegen. Het geeft een heerlijk gevoel dat ik erg kan appreciëren van Jarmusch.

Dat gevoel had ik ook bij deze film, alleen vind ik Bill Murray gewoon geen interessante acteur. Ik snap wel dat hij hier een depressieve en eenzame figuur neerzet, maar het is anderhalf uur lang stoïcijns voor zich uitkijken. Veel meer dan dat deed hij niet en na verloop van tijd begon het wel wat te vervelen.

De gesprekjes op zich zijn best aardig en er zitten genoeg komische momenten in met de maffe figuren. Enkel het tweede gesprek met Dora dat voornamelijk gevoerd werd door haar man kon me minder bekoren. De eerste tussenstop bij Laura en haar dochter Lolita en de laatste bij Penny en de biker boys sprongen er wel bovenuit. Toch had ik niet het gevoel dat ik veel te weten was gekomen over het personage van Don, behalve dat hij veel vrouwen heeft gehad en rijk geworden is met iets van computers. Al zal het wel de bedoeling geweest zijn om zo zijn eenzaamheid nog wat extra te benadrukken. Wel tof dat we een open einde krijgen en geen zekerheid krijgen wie de moeder is en of hij effectief een zoon heeft.

Al bij al heb ik me hiermee nog vermaakt. Het typische slome sfeertje van Jarmusch is ideaal om languit in de zetel weg te zakken. Jammer genoeg was het inhoudelijk niet overtuigend genoeg over de hele lijn en Bill Murray zal nooit mijn favoriete acteur worden.

3*

Goede film van Martin Koolhoven waarbij we Pulp Fiction-gewijs 4 niet-chronologische hoofdstukken te zien krijgen over de levensloop van Joanna. De niet-chronologische vertelstijl is eigenlijk maar voor eventjes een echte toegevoegde waarde. Wanneer de dominee in de tweede akte terug opduikt in het bordeel op zoek naar Joanna, kan je als kijker makkelijk de rest van het verhaal invullen. Voor eventjes gaf het iets mysterieus aan de film, maar dat trucje was dus vrij vroeg uitgewerkt.

Niettemin valt er uit de film voldoende amusement te halen voor toch een lange speelduur van 150 minuten, maar die vlogen vrij snel voorbij. Het beeld dat Koolhoven hier schetst voelt er kil en hard aan en zeker tegenover de vrouwen. De film zit vol met enge mannen die niet liever vrouwen vernederen, maar de dominee die erg sterk wordt neergezet door Guy Pearce spant hier wel de kroon. De manier waarop hij hier als een sadist en seksueel roofdier te keer gaat, is erg sterk gedaan.

Verder valt het sterke acteerwerk van Dakota Fanning op, maar over het algemeen is het net ietsje te weinig om hier 4* aan te geven.

3.5*

Behoorlijk sterk familiedrama dat gaat over omgaan met verlies, maar vooral over de onmogelijkheid tot communicatie tussen de leden van het gezin. We hebben dergelijke familiedrama’s al vaker zien voorbijkomen, maar deze heeft net dat tikkeltje extra door het erg sterke acteerwerk.

Vooral Timothy Hutton heeft me hier enorm weten te verrassen, want zijn vertolking van de jongen die met een enorm schuldgevoel zit, is van een erg hoog niveau. Iedere scène weet hij de juiste emoties over te brengen zonder ook maar ergens zijn geloofwaardigheid te verliezen. Ook Donald Sutherland speelt erg sterk als de vader die het gezin bij elkaar probeert te houden. Hij komt erg sympathiek over wat niet gezegd kan worden van het personage van de moeder die zich schaamt voor haar zoon, maar dan is Mary Tyler Moore er erg goed in geslaagd om haar personage op die manier neer te zetten.

Is het dan een topfilm geworden? Net niet helemaal naar mijn gevoel, want daarvoor is het pas naar het einde toe dat er zich interessante ontwikkelingen voordoen en het eerste deel me nog niet echt emotioneel wist te raken. Het eerste breekpunt was naar mijn gevoel de scène waarin de familiefoto’s genomen werden, maar de moeder niet met Conrad op de foto wilde. Daar werd het pijnlijk duidelijk dat ze zich schaamde voor haar zoon. Het tweede moment dat me toch even naar de keel deed grijpen, was de reactie van Conrad op de zelfmoord van Karen. In de eerste plaats omdat het een erg sterk geacteerde scène is tussen hem en de psychiater, maar ook omdat het erg onverwachts kwam aangezien ze eerder nog gezellig op café zaten.

Of Ordinary People nu een 3.5* of 4* verdient, daar ben ik eigenlijk nog altijd niet uit. Qua acteerwerk verdient hij dat wel, maar het is pas naar het einde toe dat de film me wist te raken.

3.5*

The Reader is een erg vakkundig gemaakte film. Misschien wel net iets te vakkundig en binnen de lijntjes waardoor je het gevoel hebt dat dit echt gemaakt werd om Oscars binnen te slepen. Wanneer we bijvoorbeeld naar het rechtbankgedeelte gaan, wordt de film iets te uitleggerig door nog eens alle voortekenen op een rijtje te zetten waaruit bleek dat Hanna niet kon lezen.

In ieder geval heeft Daldry er een best meeslepend geheel van weten te maken dat van begin tot einde erg weet te boeien, maar het komt in de eerste plaats door het erg sterke acteerwerk van Kate Winslet, maar vooral David Kross wist me erg te verrassen als de ‘tot over zijn oor verliefde puber’ die nadien ook nog eens erg sterk speelde als de gekwelde jongen in het rechtbankgedeelte.

Als ik me enkel zou baseren op de inhoud van de film zou ik uitkomen op een 3*, maar het sterke acteerwerk zorgt toch voor de extra halfje.

3.5*

Een betere film dan A Short Film about Killing, maar het niveau van de Trois Couleurs trilogie wordt niet gehaald.

Het blijft toch altijd een interessant gegeven wanneer de film voor een groot stuk door een telescoop wordt gevolgd. Er zit een beetje Rear Window en Body Double in, maar de voyeuristische stijl en de relatie tussen Magda en Tomek doet me ook wat aan Polanski denken.

Of het allemaal geloofwaardig is hoe Magda zo vergevingsgezind is tegenover Tomek en zelfs nog verliefd wordt op hem is nog maar de vraag, maar Kieslowski weet er wel een boeiend en bij momenten spannend geheel van te maken. Grażyna Szapołowska is dan ook perfect gecast om Tomek zijn hoofd op hol te laten slaan. Ook een leuk moment is wanneer de huisbazin ook naar de overkant gluurt wanneer Tomek bij Magda is. Blijkt dat ze toch geen brave huismoeder is.

Kieslowski blijft toch een interessante regisseur. Niet dat zijn films altijd een voltreffer zijn, maar zijn stijl weet me vaak toch wel te charmeren.

3.5*

Alan J. Pakula heeft met deze Klute een goede thriller afgeleverd. Het is een typische thriller uit de jaren 70’ geworden met een erg grauwe en donkere sfeer, maar daar ben ik wel een fan van.

Pakula neemt best zijn tijd om heel het verhaal op poten te zetten en soms voelde het wat langdradig aan, maar we krijgen er wel een heerlijke sfeer voor in de plaats. De telefoontjes die Bree ontvangt, het constante gevoel dat ze bespied wordt, de donkere hoekjes van het appartementsgebouw, de sterke bijpassende muziek,.. het werkt allemaal erg sfeerverhogend.

Qua plot weet Pakula het over de hele speelduur boeiend genoeg te houden, hoewel de clue dat Peter Cable achter de moorden zat misschien te vroeg werd prijsgegeven. Niettemin is dit een goede thriller dat vooral een sterke sfeerschepping heeft en een sterk acterende Jane Fonda.

3.5*

Ik heb maar weinig opmerkelijks kunnen ontdekken in deze Central do Brasil. Het is een roadtrip movie dat rustig voortkabbelt waarin een jongetje op zoek gaat naar zijn vader nadat zijn moeder overleden is. Hij wordt hierbij vergezeld door een dame die hij heeft leren kennen aan het station en zoals een roadtrip movie het betaamt, groeien ze gedurende de rit naar elkaar toe.

Dora laat zich in het begin niet meteen van haar fraaiste kant zien. Ze verdient geld door het schrijven van brieven voor mensen die niet kunnen schrijven, maar ze houdt de brieven voor haarzelf bij. Ook naar Josué toe is ze erg onvriendelijk, maar gedurende de rit wordt hun band sterker. Het jongetje wordt best wel goed neergezet en bracht de juiste emoties over. Gelukkig speelt hij niet een vervelend jochie, want anders had het wel een lastige zit kunnen worden.

Nergens wordt het verrassend of krijgen we dingen te zien die we nog niet eerder gezien hebben in dergelijke films. Jammer dat ze ook niet echte interessante personages tegenkomen op hun trip. Qua sfeer krijgen we wel best een mooie film te zien en ook de Braziliaanse landschappen zien er mooi uit, maar verder is het een weinig bijzondere film.

2.5*

Wraakfilms vind ik om één of andere reden altijd wel interessant om te zien. Er wordt meestal wel een emotionele lading aan gegeven met bijhorende thrillerelementen. Niet dat het altijd goed wordt uitgevoerd, maar Shane Meadows is daar met deze Dead Man’s Shoes wel in geslaagd.

Er zit een grimmige sfeer van in het begin van de film die er nooit uitgaat. De scènes die we te zien krijgen over het verleden van Anthony zijn geschoten in zwart-wit en geeft dat extraatje aan sfeer aan de film.

Ook het verhaal steekt goed in elkaar waarbij Richard wraak neemt op een groep dealers door hen eerst te terroriseren en nadien één voor één om te brengen. Al was er eentje bij die ze per ongeluk zelf hebben neergeschoten. De plottwist dat Anthony al langer dood was, kwam niet meteen als een echte verrassing binnen. Het zou nogal ongeloofwaardig geweest zijn mocht Richard zo hard zijn doorgeslagen alleen maar omdat Anthony drugs gebruikt had. Het vermoeden dat Anthony dus al dood was, werd dus bevestigd, maar het deed geen afbreuk aan dramatische effect. De manier waarop de hele scène rond de zelfmoord van Anthony werd gebracht, was best heftig.

Ook een dikke pluim voor Paddy Considine die erg overtuigend en vooral beangstigend overkomt als wraaknemer zeker wanneer hij dan nog eens zijn gasmasker opzet, komt hij erg bedreigend over.

Een film die qua score bij mij balanceert tussen 3.5* en 4*, maar aangezien ik niet echt iets negatief kan zeggen over deze film verdient deze de hogere notering.

4*

Ik kon me nog maar weinig herinneren van deze Snatch, behalve dat Brad Pitt met andere zigeuners in een woonwagenpark woonden. Aangezien in deze film destijds een 4* gaf was het nog eens tijd om te zien of het zijn status kon behouden.

En dat is meer dan het geval, want het is voor de volle 100 minuten echt genieten geblazen. Het tempo ligt ontzettend hoog en de hilarische situaties en dito introducties van geweldige personages volgen elkaar in sneltempo op. Eigenlijk heeft het geen zin om het allemaal op te noemen, want na verloop van tijd valt het niet meer bij te houden. Van overdaad had ik bij deze allerminst last.

Toch een aantal zaken die ik blijkbaar reeds vergeten was van mijn eerste kijkbeurt en echt wel de moeite waard zijn: De voice-over van Statham is erg sterk en voegt echt iets toe aan het geheel (ook zijn sarcastische opmerkingen blijven goud waard), het trio Vincent-Sol-Tyrone is hilarisch en de mislukte overval op het gokkantoor is één van de hoogtepunten en Brad Pitt is ook heerlijk op dreef als boksende zigeuner met een onbegrijpbaar accent.

Eigenlijk hoeft er niet meer over gezegd te worden dan dat het 100 minuten puur genieten is. Werkelijk iedere opmerking, situatie of personage is geslaagd en niets of niemand valt uit de toon. Misschien verdient deze wel een verhoging naar 4.5*, maar dat houd ik misschien voor een volgende herziening die hopelijk sneller komt.

4*

Ik had verwacht dat The Goonies vooral ging steunen op het nostalgische 80’s jeugdsentiment, maar het is een betere meevaller geworden dan verwacht. Ook voor diegene die die periode niet hebben meegemaakt, valt er genoeg plezier te beleven.

Het is vooral een enorme vlotte film geworden. Niet dat het ergens verrassend uit de hoek komt, maar Richard Donner heeft er een aangename film van gemaakt. In het begin is het wel wennen aan de enorme drukte van de kinderen, maar in dergelijke films komen ze daar bij mij nog mee weg. Het einde op het piratenschip wordt wel stevig lang gerekt en daar had meer tempo zoals in de rest van de film niet slecht geweest.

3*