Log

Ondertussen is het al meer dan 10 jaar gelden dat ik Frenzy gezien had, maar het is er wel eentje die altijd is blijven hangen en daarom uitgegroeid is tot één van mijn persoonlijke favorietjes van Hitchcock. Hoog tijd dus om hem nog eens aan een herziening te onderwerpen.

En ik heb me opnieuw erg geamuseerd. Veel dingen voelen erg Hitchcockiaans aan zoals de macabere moorden en de humor die ertussen zit met de vrouw van de rechercheur die allerlei gerechten klaarmaakt die niet in de smaak vallen. De typische Britse '70 gevoel dat overheerst, was dan weer iets nieuws voor Hitchcock, maar het is dan ook erg goed gedaan. Het openingsshot over Londen en het lijk dat komt bovendrijven, zorgen ervoor dat je meteen in de film zit. Het typische volkse karakter waarbij iedereen wel een mening heeft over de stropdasmoordenaar geeft toch dat tikkeltje extra.

Het plot rond Richard die zijn onschuld moet bewijzen tegenover de werkelijke dader Rusk mag dan wel niet zo heel bijzonder zijn, Hitchcock weet er voldoende elementen in te steken die ervoor zorgen dat Frenzy boven het gemiddelde uitsteekt. De wurgscène, de scène waarin Rusk in de aardappelvrachtwagen samen met het lijk ligt, maar vooral de scène waar Rusk Barbara vermoord, is erg knap gedaan. De moord zelf zien we niet, doordat Hitchcock de camera uit het huis laat bewegen tot op de straat, maar we weten natuurlijk wat er binnenshuis gebeurt. Een erg knap staaltje vakmanschap dat Hitchcock hier laat zien.

Wat mij betreft is dit een uitstekende thriller en in het oeuvre van Hitchcock plaats ik dit toch redelijk bovenaan.

4*

Voor een doordeweekse feelgood is dit een erg stevige top-250 notering. De hele uitwerking is vrij standaard en erg voorspelbaar van de celgenoten en zelfs het gevangenispersoneel die meer en meer van Memo gaan houden tot de getuige die vermoord wordt en de oma die sterft. Alles wordt vrijwel vanuit het boekje gedaan en nergens zit er iets verrassends is. Zelfs het voltrekken van de doodstraf van Memo geloofde ik niet, want anders zou het natuurlijk geen feelgood film zijn. En inderdaad, op het einde komt er nog een twist waaruit blijkt dat een andere gevangene de plaats van Memo heeft ingenomen aan de galg. Verder vond ik het personage van Memo te geforceerd om echt sympathiek over te komen en dat is toch cruciaal in een film als deze.

Magere 2*

Kieslowski wist me met de Trois Couleurs trilogie aangenaam te verrassen, maar deze A Short Film about Killing wist me minder te bekoren. De introductie met de 3 hoofdpersonages (dader, slachtoffer, advocaat) is redelijk taai om door te komen. Jacek werpt zich op als een erg ongevoelig persoon, maar ook de taxichauffeur is niet de meest empathische persoon. Ook het kleurgebruik in sepia is toch weer even wennen en het is toch iets wat me minder ligt, al past het natuurlijk wel bij de sombere sfeer van de film.

De moord op de taxichauffeur is erg gruwelijk in beeld gebracht. Kieslowski kiest er niet voor om de moord maar even snel af te handelen met het wurgen, maar Jacek heeft erg veel moeite om het tot 'een goed einde te brengen'. Het zorgt er wel voor dat het allemaal erg realistisch overkomt. Nu vind ik niet dat Jacek sympathieker of menselijker overkomt nadat hij aan de advocaat vertelt wat hem allemaal overkomen is dat geleid heeft tot zijn daden. Het kon me niet echt raken, al is het einde met de uitvoering van de doodstraf door ophanging ook weer erg gruwelijk in beeld gebracht.

Niet helemaal een geslaagde film van Kieslowski, daarvoor vond ik het allemaal wat te afstandelijk en kon het me onvoldoende raken.

2.5*

Gandhi is exact de film geworden dat ik ervan verwacht had. Het is vooral geschiedkundig boeiend om het leven van Gandhi en de ontwikkelingen over de onafhankelijkheid van India te volgen. Sommige zaken zijn wel algemeen gekend (zoals de splitsing tussen India en Pakistan), maar over het leven van Gandhi wist ik vrij weinig. Verder is het een film die mooi binnen de lijntjes kleurt, maar filmisch weinig toe te voegen heeft. Ben Kingsley zet wel op een erg overtuigende manier het personage van Gandhi neer.

3*

Hachi is zo'n film die een aantal keren per jaar op televisie komt en daarom is het voor mij vaak een reden om hem telkens over te slaan. Vandaag heb ik eindelijk de moeite gedaan om hem eens een kans te geven.

En eerlijk gezegd had ik hem al veel eerder een kans moeten geven, want het is een erg mooie en ontroerende film geworden. Oké, het is allemaal wel erg sentimenteel, maar zolang het prima uitgevoerd wordt, heb ik daar de minste problemen mee. We krijgen best veel herhaling te zien van dezelfde taferelen waarbij Hachi zijn baasje Richard Gere naar het station volgt, maar het is wel nodig om de sterke band tussen die twee vorm te geven. Het laatste deel waarbij Hachi jarenlang blijft wachten op zijn overleden baasje is erg ontroerend om te zien. Vooral wanneer de vrouw op een bepaalde dag terugkomt aan het station en daar de oude Hachi treft. Het is allemaal erg eenvoudig, maar enorm effectief.

Veel meer hoeft er niet over gezegd te worden over deze mooie en ontroerende film.

4*

William Wyler heeft me al een aantal keer serieus weten te verbazen met erg goede films als The Best Years of Our Lives, Roman Holiday en Ben-Hur. The Desperate Hours leek me opnieuw iets totaal anders, want ook die andere films zijn allen van een heel ander genre.

The Desperate Hours is wat mij betreft van een iets lager niveau, maar is nog steeds een degelijke homejacking film. Het weet zich te onderscheiden van andere gijzelingsfilms doordat het vrij vlot aanvoelt. Het merendeel van de film speelt zich wel af in het huis, maar Glenn Griffin laat ook toe dat de vader en dochter het huis mogen verlaten om niet te veel de aandacht te trekken. Alleen heb ik zelden echt op het puntje van mijn zetel gezeten, want daarvoor zit er toch te weinig suspense in de scènes binnenshuis.

Humphrey Bogart is degelijk op dreef als gijzelnemer, maar ik heb hem eerlijk gezegd al betere rollen weten spelen. Fredric March vond ik hier de beste van het gezelschap als vader van het gezin. Het is vooral de realistische manier waarop hij omgaat met de situatie dat me het meest kon bekoren. vaak zien we toch van zo'n heldhaftige types in dergelijke rollen die acties ondernemen die niemand anders zou doen.

Degelijk gemaakte gijzelingsfilm, maar ik miste toch dat speciale om er een hogere score aan te geven.

3*

De laatste tijd heb ik een paar recentere films van Ken Loach ontdekt met I, Daniel Blake en Sorry We Missed You. Aangezien deze me heel erg hard waren bevallen, wilde ik wat van zijn oudere werk zien en ben ik begonnen met een herziening van Kes.

Want het enige dat me nog was bijgebleven van deze film is het beeld van het jongetje met zijn valk, maar uiteindelijk gaat het over veel meer dan enkel Billy en zijn valk. Het is in de eerste plaats een prachtige schets van een jongen die moet opgroeien in een nogal mistroostig mijnstadje zonder al te veel toekomstperspectief. Ken Loach weet het allemaal erg sober en realistisch te brengen, maar daar zit vaak de kracht van zijn films. Ik ken de verhalen van mijn ouders en grootouders dat de kinderen vroeger een tik op hun handen kregen en het zijn dergelijke zaken dat Loach ons laat zien. De voetbalwedstrijd waarbij de leerkracht zelf speler en scheidsrechter tegelijk is, is heerlijk om te zien, maar ook de douchescène nadien is zo'n typisch realistisch Ken Loach moment.

De situatie van Billy zorgt ervoor dat je al snel sympathie voor hem krijgt, maar David Bradley zet zijn personage op een erg innemende manier neer dat je niet anders kunt dan met hem meeleven. Ik ga nu niet zeggen dat ik tranen in mijn ogen kreeg (dat overkomt me eerlijk gezegd nooit bij het kijken van films), maar het einde is wel erg pakkend waarbij Billy's broer Kes heeft gedood nadat Billy het geld van zijn broer niet had ingezet op een weddenschap.

Ik ben toch weer onder de indruk geraakt van deze Kes en Ken Loach weet op een bepaalde manier toch altijd de juiste snaar te raken bij mij. Mijn vorige score van 3.5* mag toch verhoogd worden bij deze.

4*

Opnieuw een geslaagde film van Woody Allen. Al zijn typische kenmerken zijn hier weer aanwezig en hij weet het drama rond de liefdesperikelen van de zusters mooi te combineren met de humoristische momenten. Woody Allen is bij momenten weer heerlijk op dreef als hypochonder Mickey. Enkel zijn zoektocht naar de gepaste religie nadat hij dacht kanker te hebben, vond ik weinig toevoegen aan het geheel. Ook een leuk einde waarbij Holly zegt zwanger te zijn, terwijl Mickey geen kinderen kan krijgen.

Er is ook een leuke rol weggelegd voor Michael Caine. Ik heb meer van de man gezien als hij op een wat oudere leeftijd is, maar hier doet hij het uitstekend als echtgenoot van Hannah die verliefd is op de andere zus Lee. De keuze om het overspel met Lee niet te bekennen en gewoon bij Hannah te blijven, vind ik erg geslaagd. Het zou de toon van de film toch wat donkerder maken en te veel drama in de film brengen. Nu krijgen we toch een hoopvol einde.

Ik had op voorhand wel gedacht dat Hannah zelf iets belangrijker zou zijn, gezien de filmtitel, maar eigenlijk heeft ze zelf niet meteen de touwtjes van haar eigen leven in handen en gebeuren de dingen rond haar heen.

In ieder geval een erg fijne Woody Allen alweer en ook de leuke jazzsoundtrack mag niet ontbreken. Al ben ik benieuwd hoeveel van deze film gaat blijven hangen na verloop van tijd.

3.5*

Ridley Scott heeft met deze Thelma & Louise een prima roadmovie afgeleverd. In de eerste plaats is dat te danken aan de performances van Susan Sarandon en Geena Davis. Hun verschillende karakters passen uitstekend bij elkaar en vullen elkaar prima aan. Susan Sarandon zie ik meestal niet graag spelen, maar hier doet ze het erg goed. De verschillende bijrollen worden ook goed ingevuld door Pitt, Madsen en Keitel, maar die laatste wordt misschien wat te weinig gebruikt.

De film dreigde wel op een bepaald moment eventjes in te zakken wanneer Madsen het geld komt afleveren, zodat de dames hun trip naar Mexico konden verder zetten, maar gelukkig laat Ridley Scott het niet te lang stilvallen en houdt hij het tempo erin door de film lekker over the top te laten gaan. De situatie loopt steeds verder uit de hand wanneer Pitt met het geld ervandoor gaat en Thelma een winkel overvalt en wanneer ze een agent opsluiten in de koffer en nadien een vrachtwagen laten exploderen. het onvermijdelijke einde zat er wel een beetje aan te komen, maar wat mij betreft is dit een betere keuze dan wanneer ze in Mexico zouden aankomen.

Erg vermakelijke roadmovie met een hoog tempo, goede performances en ook de mooie plaatjes van de typische Amerikaanse landschappen mogen niet ontbreken.

Stevige 3.5*

Degelijke horror dat vooral een sterke spanningsopbouw heeft. Vanaf het moment dat Andy en Piper bij hun nieuwe pleegmoeder aankomen, bekroop me meteen die heerlijke onderhuidse spanning dat ik altijd kan appreciëren. Meteen is het wel duidelijk dat er van alles mis is met de nieuwe pleegmoeder en Oliver dat bij haar inwoont. Sally Hawkins doet het overigens erg goed in haar rol als pleegmoeder/heks. Ook de afgelegen locatie van het huis is altijd een pluspunt om de spanning wat verder op te voeren. Jammer genoeg wordt de climax wel erg vroeg prijs gegeven vanaf het moment dat we het ingevroren lichaam van haar overleden dochter Cathy te zien krijgen. De naam van de titel is in dat opzicht misschien ook niet de beste keuze om de spanning de volledige speelduur erin te houden.

Degelijke horror, maar iets te veel dertien in een dozijn.

3*

Pfoe, wat een vreselijk en vooral vervelende film is dit geworden. Er wordt dan ook niets interessants gedaan rond de scharen van Edward, want het enige dat we te zien krijgen is Edward die de hagen knipt of het haar van de buurvrouwen en hun honden. Om maar een vreselijk slechte scène uit deze film te noemen, is het eerste diner van Edward bij het gezin. Het is verre van grappig om Edward te zien klungelen met het eten en de rest van de familie die er maar zit bij te kijken. Om dan nog maar te zwijgen over de verschillende vreselijke mopjes die over zijn scharen gemaakt worden.

Het acteerwerk is ook beneden alle peil en dan vooral het vriendje van Kim is onuitstaanbaar, maar dat geldt eigenlijk ook voor alle buurvrouwtjes. Johnny Depp is eigenlijk ook niet zo speciaal, want het enige wat hij doet is zielig voor zich uitstaren.

Neen, dit is een erg slechte film. Ik geef hem nog 1* voor het leuke contrast tussen de kleurrijke huizen en het spookachtige kasteel.

1*

Mijn 3e Felinni die ik ondertussen gezien heb, maar nog steeds heb ik niets gezien waar ik onder de indruk van ben. Over het algemeen liggen Italiaanse films me niet echt en Felinni weet ook niet echt iets boeiends te brengen. Het is een erg rechttoe-rechtaan verhaal waarbij Gelsomina verkocht wordt aan Zampanò en samen rondtrekken om steeds weer hetzelfde kunstje op te voeren. De personages zijn te dik aangezet. Zampanò als woeste brulaap is geen pleziertje om naar te kijken en Gelsomina is ook erg vervelend met haar overdreven gezichtsuitdrukkingen. De scène met de koorddanser is het enige lichtpuntje in deze film. Fellini zal bij mij een tijdje aan de kant blijven.

1.5*

De verwachtingen lagen toch redelijk hoog bij deze Weapons en ze worden voor een groot stuk toch ingelost. De spanningsopbouw in het eerste deel is van een erg hoog niveau. Vooral het eerste stuk dat over de leerkracht gaat, zorgt ervoor dat je meteen in de film zit. Veel komen we nog niet te weten waarom de kinderen gevlucht zijn, maar er wordt wel een heerlijke spanning gecreëerd rond de verdachtmaking van de leerkracht. Door er ook een aantal schrikmomenten aan toe te voegen, komt ook het horroraspect voldoende aan bod.

Het niveau wordt voor een tijd vastgehouden en het wisselen tussen de verschillende personages werkt behoorlijk verfrissend. Echter had ik het gevoel dat het allemaal wat te lang werd uitgesponnen en dat het iets korter mocht. De climax rond het occulte van Gladys zat er al een tijdje aan te komen, maar wordt toch wat te lang gerekt naar het einde toe.

Al bij al goede thriller/mystery/horror die zeker de moeite waard is, maar net geen topper.

3.5*

Stevig drama dat er serieus inhakt en vooral de scènes bij Liam thuis zijn bijzonder pijnlijk om te zien, waarbij hij als een stuk vuil in de kelder wordt gedumpt. De scènes in de instelling komen realistisch over, maar na verloop van tijd had ik het wel gezien met het zoveelste opstootje tussen de gasten. De ingetogenere momenten konden mij veel harder raken, zoals wanneer Liam uithuilt bij Pauline en nadien zijn verliefdheid voor haar toegeeft. Naar het einde toe wordt het zelfs nog grimmiger met de moordtocht van Liam waarbij hij eerst Momo en nadien zijn ouders scalpeert.

3*

Fijne herziening gehad met deze oerdegelijke Hitchcock. Ik kon me er niets van herinneren van de eerste kijkbeurt en misschien maar goed ook, want het is zeker een voordeel om de twist op het einde niet te kennen.

Het hele verhaal draait rond de vraag wie het personage van Gregory Peck nu eigenlijk is en wat er gebeurd is met de echte dokter Edwardes. de hele opbouw zit goed in elkaar en de suspense wordt steeds verhoogd naar het einde toe. Vooral de droomscène in Dali-stijl steekt er stevig bovenuit, maar ook de scènes in het hotel en bij Dr. Brulov worden spannend gebracht.

Qua acteerwerk is het toch vooral Ingrid Bergman die hier de meubelen redt. Het is altijd leuk om haar bezig te zien, want ze is een erg fijne actrice met een leuke uitstraling. Gregory Peck vond ik na verloop van tijd een beetje tegenvallen met het voortdurend flauwvallen. De bijrol van Checkov is er wel eentje om te onthouden. Als ik een typische psychiater zou moeten omschrijven, zou hij eruit zien zoals hem.

Goede Hitchcock, maar nu niet meteen eentje uit zijn bovenste lade. Daarvoor is het iets te gemiddeld qua niveau.

3.5*

Die Fetten Jahre Sind Vorbei is enerzijds een interessante, maar anderzijds een beetje een wisselvallige film geworden. Het eerste deel is veruit het sterkste deel met de driehoeksrelatie tussen Jule - Jan - Peter die op een boeiende manier gebracht wordt. Door de inbraak van Jan en Jule krijgt de hele ontwikkeling van de relatie toch iets meer en het wordt zelfs spannend wanneer het helemaal misgaat. Vanaf het moment dat ze met hun vieren aankomen in de hut, zakt de film toch wat in elkaar. De conversaties over hun idealen en het kapitalisme kon me matig boeien en ook de keuze om Hardenberg deel te laten uitmaken van de groep alsof hij hun vriend is, vond ik een saaie keuze. Het voelde toch aan alsof de film zich meer en meer naar het einde aan het slepen was. Het acteerwerk is zeker in orde en de chemie tussen de 3 jongeren is erg aanwezig (vooral de scènes tussen Jule en Jan steken er bovenuit).

3*

Eerst en vooral moet gezegd worden dat deze film erg boeiend blijft voor toch wel een lange speelduur van 3 uur. Het voelt allesbehalve langdradig aan en dat is zeker geen sinecure, want veel films met een kortere speelduur voelen langer aan als deze film.

Toch overviel me na een tijdje het gevoel dat ik dit allemaal al eens eerder had gezien. De 3 neven die eerst samen in een bende zitten en door verschillende gebeurtenissen uit elkaar worden gehaald, voelt vrij clichématig aan. Gelukkig wordt het allemaal nog goed uitgewerkt, waardoor er bij mij vrij weinig ergernis ontstond. Wat hierbij zeker en vast helpt, is de lekkere sfeer dat Hackford weet neer te zetten. Los Angeles is vaak een geknipte locatie om dergelijke 'bende' films te laten afspelen, maar het voelt hier ook gewoon erg goed aan. De hitte spat vaak van het scherm af, de doolhoven aan steegjes waarin de mannen achtervolgd worden door de politie, de scène op de berg waar de confrontatie plaatsvindt tussen de Vatos Locos en de Tres Puntos,... de film ademt op dat vlak de juiste sfeer uit. Ook de scènes in de gevangenis zijn best sterk.

De cast was voor mij eigenlijk vrijwel onbekend (op uitzondering van Danny Trejo en Thornton). Ik heb me zeker niet gestoord aan het acteerwerk, maar Damian Chapa mist toch duidelijk de nodige charisma om echt het verschil te maken. Met een betere acteur in zijn plaats zou het niveau van de film zeker nog opgetild kunnen worden.

Ik twijfel tussen een score van 3* en 3.5*, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel omdat de film aardig wegkeek.

3.5*

Erg fijne, vlotte komedie met Woody Allen. Allen is hier op zijn best zoals ik hem graag bezig zie. wanneer hij in contact komt met een vrouw wordt hij erg nerveus en krijgen we een stuntelige Allen te zien. Vooral de scène waarin hij thuis Sharon ontmoet, is geweldig om te zien. Wat ik ook altijd leuk vind bij Allen zijn de momenten waarop hij luidop tegen zichzelf praat en dat doet hij hier ook meermaals. Vooral de openingsscène waarin hij zijn stukgelopen relatie beschrijft, is heerlijk gedaan. Ook de toevoeging van Humphrey Bogart kon ik erg appreciëren. Het levert enkele leuke conversaties op en vooral de scène waarin Bogart Allen help om Linda te versieren, moet wel het hoogtepunt van de film zijn. Alhoewel, de eindscène in Casablanca-stijl mag er ook wezen.

Stevige 3.5*

October Sky is een nogal typisch uitgewerkte biografische film. Veel negatief kan ik er niet over zeggen, maar hoogstaand wordt het vrijwel nergens. Het is vooral eentje dat erg sentimenteel wordt naar het einde toe en vooral de relatie tussen Homer en zijn vader valt erg hard op. De vader die op geen enkel moment zijn zoon steunt en hem liever in de mijnen ziet werken, maar op het einde helpt hij hem toch zodat hij de beurs kan winnen. Ook het handje op Homer's rug bij het lanceren van de raket, voelt te sentimenteel en geforceerd aan. Verder valt er weinig op het acteerwerk aan te merken, maar over het algemeen is het een typische feelgood dat nergens echt speciaal wordt.

3*

Erg fijne film alweer van Linklater en misschien wel één van de leukere coming of age films die ik al gezien heb. Dat deze voor Amerikanen een belangrijke film is, wordt al meteen in het begin duidelijk. De nostalgie spat als het ware van het scherm af en Linklater weet dit voor de volledige speelduur vast te houden. De film heeft niet veel meer nodig dan dat, want het verhaal is flinterdun. We krijgen een groep scholieren te zien die de laatste dag van het schooljaar vieren door wat in hun auto's rond te rijden en links en rechts wat jongere scholieren een pak slaag verkopen. En het typische feest ergens midden in een bos mag uiteraard ook niet ontbreken.

Eigenlijk heeft deze film niet meer nodig dan dat en gelukkig probeert Linklater er ook niet meer van te maken dan dat. ook altijd fijn om een paar bekende gezichten tegen te komen op hun jonge leeftijd zoals Matthew McConaughey, Ben Affleck en Milla Jovovich.

3.5*

Prima gangsterfilm uit de oude doos. De moraal dat misdaad niet loont mag er dan wel dik op liggen, storen doet het absoluut niet, want het wordt hier prima uitgewerkt. veel heeft te maken met James Cagney die hier geweldig op dreef is. Ik heb nog niet al te veel van de man gezien, maar dit smaakt zeker naar meer. Zijn karakterkop en zijn uitstraling werken perfect om een geloofwaardige gangster neer te zetten en de manier waarop hij met de jongens omgaat, vond ik geweldig om te zien. Vooral de basketbalwedstrijd waarbij hij talloze keren de jongens in hun gezicht mept, is heerlijk om te zien.

3.5*

Een whodunnit in een middelleeuws klooster met Sean Connery als een soort detective in de hoofdrol. Het zijn de ingrediënten die van Der Name der Rose een geslaagde thriller maken. Het is vooral de sfeer die de film uitstraalt met het verlaten, grimmige klooster in het berglandschap dat ervoor zorgt dat deze boven de doorsnee thriller uitkomt. De decors (zeker het labyrint in de bibliotheek mag niet vergeten worden) zien er erg mooi uit en je hebt echt wel het gevoel dat je midden in de donkere middelleeuwen zit.

Het hele whodunnit verhaal is op zich boeiend genoeg om de volle 2 uur te boeien, omdat er nog een aantal moorden plaatsvinden wanneer Connery in de abdij aankomt en er zitten op zich wel voldoende spannende scènes in om de aandacht te houden. Bij een whodunnit kan je je altijd afvragen of alles wel logisch is wat er gebeurt. Zo had de monnik bijvoorbeeld het boek waarrond het allemaal draait gemakshalve kunnen verbranden i.p.v. er vergif op te doen.

Verder zien de Godvrezende monniken er best angstaanjagend uit en Sean Connery is erg goed in zijn rol als detective. Alles te samen is het toch een bovengemiddelde whodunnit.

3.5*

Degelijk oorlogsdrama met een interessant uitgangspunt waarbij een groep jonge Duitse soldaten mijnen moeten opruimen op de Deens kust. Het levert enkele spannende scènes op, want het gevoel dat op ieder moment een mijn kan ontploffen, wordt meermaals goed uitgespeeld. Vooral de scène met het meisje dat gered wordt, is best beklijvend.

Echter wordt de film te voorspelbaar uitgewerkt om er een topper van te maken. Vooral de relatie die de sergeant opbouwt met de Duitse soldaten is niets nieuws. In het begin is hij erg hard voor de jongens en houdt hij hen stevig in het gareel, maar langzaamaan ontstaat er een hechtere band tussen de sergeant en de jongens. Op sommige momenten wordt het zelfs iets te melig, zoals het potje voetbal. Dat de 4 overgebleven soldaten uiteindelijk nog gered worden door de sergeant en tot aan de grens worden gebracht, was ook erg voorspelbaar.

Voor een film die vlotjes de 3.70* overschrijdt, had ik toch iets meer verwacht. Ondanks enkele spannende scènes rond het opruimen van de mijnen, is het een film geworden dat te voorspelbaar wordt uitgewerkt.

3*

Gelukkig is Paul Newman hier goed op dreef, want de film zelf stelde toch een beetje teleur. Newman zie ik altijd wel graag bezig, want hij heeft nu eenmaal enorm veel charisma en doet het hier uitstekend als een poolverslaafde loser die wat geld probeert mee te graaien met potjes pool in van die heerlijke grimmige bars.

Na een goed halfuur vroeg ik me toch af welke richting deze film zou uitgaan. Ik verwachte een typische rise and fall verhaaltje waarbij Eddie het grote geld zou winnen en daarna ten onder zou gaan, mede door zijn drankverslaving. De keuze om er meer drama aan toe te voegen met de romance vond ik nu niet meteen aanslaan. Het personage van Sarah en de acteerprestatie van Piper Laurie kon me niet voldoende overtuigen. George C. Scott heeft anders wel een geweldige karakterkop die uitstekend past bij zijn gluiperig personage. Verder miste ik toch de nodige spanning bij de poolscènes en is het over het algemeen een film geworden die spoedig ergens ver in het geheugen zal komen te zitten.

2.5*

Mijn to-see lijstje van Billy Wilder is al stevig aan het krimpen, maar er zitten nog steeds erg fijne films tussen zoals deze Foreign Affair. De driehoeksverhouding Tussen John Lund, Jean Arthur en Marlene Dietrich wordt erg fijn uitgewerkt. Oké, het misverstand met de foto van Dietrich op het bureau van kolonel Plummer haalt het niveau van de misverstanden die we te zien krijgen bij F.C. De Kampioenen, maar Wilder weet het bijna 2 uur erg boeiend en komisch te houden met een erg fijn script. De scènes in de nachtclub zijn heerlijk om te volgen, maar evengoed zijn de beelden van de ruïnes van Berlijn indrukwekkend om te zien.

Toch wel straf dat Wilder het in 1948 het al aandurfde om een dergelijke humoristische film te maken over Nazi-Duitsland, maar ook Marlene Dietrich die hier een rol speelt als zangeres met een nazi verleden. In ieder geval steelt Dietrich hier wel de show als een echte diva samen met Jean Arthur die een uitstekende tegenpool voor haar is. John Lund's prestatie zal ik waarschijnlijk iets sneller vergeten en Millard Mitchell had een leuke bijrol als kolonel Plummer met een reeks leuke one-liners ("That's where he married Eva Braun and that's where they killed themselves. A lot of people say it was a perfect honeymoon").

Alle ingrediënten van een Wilder film zijn aanwezig. Fijn uitgewerkt script, geslaagde humor met sterke dialogen en af en toe wat spanning. Het zit wel niet bij de absolute toppers van Wilder, maar amusant is het wel.

3.5*

Ik weet niet vanwaar het kwam, maar de laatste tijd had ik enorm veel zin om deze Dr. Strangelove nog eens te bekijken. Misschien heeft het te maken met het koude oorlogsgevoel dat terug is en aangezien mijn stem hier dateerde van 2012 kon een herziening geen kwaad.

En ik denk dat het kwartje nu wel gevallen is, want ik kan Dr. Strangelove blijkbaar meer waarderen dan destijds. Misschien dat ik toen meer 'duidelijke' grappen had verwacht, maar het komische zit hem uiteraard in de hele absurde situatie rond generaal Ripper die atoombomwerpers op Rusland afstuurt en hoe amateuristisch Amerika en de Sovjetunie hier worden neergezet als de wereldleiders. Het hilarische telefoongesprek tussen de president en de Russische premier Dimitri is daar het mooiste voorbeeld van. Al zitten er wel van die geslaagde grappen in zoals de cola automaat of Strangelove die mein fürher roept naar de president en natuurlijk het 'War Room' incident.

Ik was wel verbaasd dat het typetje Dr. Strangelove beperkt gebruikt wordt, want hij krijgt pas naar het einde toe in 2 scènes wat screentime. In mijn herinneringen had hij een groter aandeel in de film, maar in ieder geval zijn er nog leuke typetjes van Peter Sellers om van te genieten, maar vooral George C. Scott maakte indruk in deze herziening.

Verder is het visueel gewoon top zoals ik van Kubrick wel gewend ben. De scènes in de War Room zien er verbluffend uit door de futuristische look. Misschien werd het deuntje 'When Johnny Comes Marching Home' iets te vaak gebruikt, maar in ieder geval is een verhoging naar 4* zeker op zijn plaats.

4*

Er zijn al veel films gemaakt over WO II en de Jodenvervolging, maar deze Europa Europa is best een interessante gezien het uitgangspunt van de jongen die zich steeds moet aanpassen aan de situatie waarin hij belandt en zich anders moet voordoen. Al had ik het gevoel dat er toch meer inzat. De film valt na een tijdje in herhaling met de jongen die steeds zijn Joodse afkomst moet verbergen. Het blijft nog steeds erg pijnlijk om de taferelen over de Jodenvervolging te zien, maar ik miste toch een iets rauwer en realistisch kantje in deze film. Er zaten best wat toevalligheden in de film en de hoofdrolspeler kon me niet altijd even hard overtuigen.

3*

Dat Jarmusch leuke films kan maken wist ik al, maar voorlopig was ik nog geen echte topper van hem tegengekomen. Daarvoor vind ik zijn films niet altijd even interessant genoeg, maar dat is met deze Down by Law veranderd.

Zoals de meeste van zijn films die ik tot nu toe gezien heb, is deze ook weer erg sfeervol gemaakt. De keuze voor zwart-wit werkt erg goed en de scènes in New Orleans in het eerste deel barsten van de sfeer. Bovendien is het verloop van de 3 mannen die in de gevangenis belanden ook erg boeiend om te volgen. Vooral de verhaallijnen van Jack en Zack die erin worden geluisd, zijn sterk uitgewerkt.

Door hetgeen ik op voorhand had gelezen over deze film, had ik verwacht dat het deel in de gevangenis een groter deel van de film in beslag zou nemen, maar uiteindelijk blijkt dit maar een korte overgang te zijn naar het volgende deel. Nog een opvallende maar geslaagde keuze van Jarmusch is om de ontsnapping zelf tot het uiterste minimum te beperken. Er gaat geen tijd verloren aan het plannen van de ontsnapping, maar de 3 mannen staan meteen buiten. de scènes na de ontsnapping rond het moeras zijn erg knap in beeld gebracht met enkele prachtige shots.

Verder heb ik met heel veel plezier zitten kijken naar Tom Waits, John Lurie en Roberto Benigni. Vooral Tom Waits is iemand die enorm veel charisma uitstraalt en Benigni vind ik eens niet irritant en met zijn Engels notaboekje en zijn verhaal hoe hij een man heeft vermoord, krijgt hij zelfs iets sympathiek over zich.

Zonder enige twijfel is dit de beste van Jarmusch die ik tot nu toe gezien heb. Down by Law is sfeervol, erg knap geschoten en bovendien erg amusant om te volgen.

stevige 4*

Erg stevig drama. Misschien is het allemaal niet zo vernieuwend of verrassend wat we te zien krijgen rond de familie waar de vader serieuze problemen heeft met zijn drankgebruik en woedebeheersing, maar het wordt wel erg goed uitgewerkt. De rollen worden prima ingevuld en vooral Temuera Morrison maakt indruk als de vader of beter gezegd, de bad guy.

De hele opbouw naar het vreselijke moment van Grace's zelfmoord is prima gedaan. We krijgen een aantal erg harde scènes voorgeschoteld, zoals de moeder die bont en blauw wordt geslagen en de verkrachtingsscène. Het is nu niet meteen vernieuwend, maar het voelt erg rauw en realistisch aan waardoor het toch net iets meer indruk maakt. Ook de leefwereld van de Maori waarrond deze film zich afspeelt, geeft toch dat tikkeltje extra aan de film. De begrafenis van Grace is daar een mooi voorbeeld van, maar evengoed de jongens die de haka oefenen.

3.5*

Best een aardig filmpje. De zwarte en absurde humor levert een aantal leuke momenten op wanneer Ivan overdreven optimistisch doet, maar over het algemeen is het misschien toch allemaal een beetje te 'gewoontjes'. De scènes met de kat die wordt afgeschoten in de boom, de koekjesdiscussie en Khalid die de neonazi's neerschiet waren leuke momenten. Het einde is best over the top, maar in dergelijke films heb ik daar weinig problemen mee. De happy-end met de tumor van Ivan die wordt 'weggeschoten' en Adam die zich aansluit bij de kerk van Ivan, kan ik wel plaatsen in deze film. Verder zijn alle Deense acteurs die ik ken van de partij met een leuke bijrol voor Ole Thestrup als de dokter.

3*

Stevige thriller. Het is een film geworden die vooral het verschil maakt met een sterke spanningsopbouw. Vanaf het begin bekroop me dat naargeestige onderhuidse gevoel dat ik altijd wel kan appreciëren. De setting van het dorpje, de vreemde bewoners,...het draagt allemaal bij aan dat akelige gevoel en zeker wanneer de werkmannen het koppel op stang beginnen jagen met het ophangen van hun kat.

Ik vroeg me wel af welke richting de film verder zou inslaan en waar de boel effectief zou gaan escaleren. Peckinpah weet er dan ook een sterk slot aan te breien met eerst de verkrachtingsscène en daarna het kat-en-muisspel met de dorpelingen die de pedofiel komen halen. Het laatste halfuur is dan ook van een hoog niveau waar de spanning geen moment inzakt.

3.5*

Erg fijne en onderhoudende film. Nu 'fijn' is het niet altijd, want er zitten ook wat dramatische momenten in, maar het blijft voor een speelduur van 3 uur wel de hele tijd boeiend.

Dergelijke films zijn altijd een beetje lastig om in te komen, want er worden een hele hoop personages geïntroduceerd en ik het begin was ik meer bezig met alle personages uit elkaar te houden en hun onderlinge relaties te leren kennen. Tussen de verschillende verhaallijnen wordt er vlot gewisseld en over het algemeen had ik niet het gevoel dat bepaalde personages/verhaallijnen te weinig aandacht kregen. De verhaallijnen rond de mannen die gaan vissen en Casey vond ik het interessantste om te volgen.

Alleen bij de personages van Zoe (de cellist) en Jerry had ik het gevoel dat hun personages iets te kort werden gedaan. Zoe bleek suïcidale gedachten te hebben en pleegt op het einde dan ook zelfmoord, maar de dood van Casey als de trigger hiervoor vond ik niet geloofwaardig. Evenmin vond ik de moord van Jerry op het meisje geloofwaardig overkomen, want gedurende de film kwam hij nooit gewelddadig over.

Het is maar een kanttekening op verder een goede film. Alle acteerprestaties konden me wel overtuigen, maar er is dan ook best wat acteertalent verzameld. Chris Penn is zo'n acteur die ik altijd wel graag zie voorbijkomen, maar hetzelfde geldt voor Julianne Moore, Tim Robbins en Jack Lemmon.

Ik heb getwijfeld tussen een 3.5* en een 4*, maar ik mis toch dat tikkeltje extra dat het echt speciaal maakt om een 4* te geven. Voorlopig houd ik het op een 3.5*.

3.5*

Toch een wat tegenvallende western. Ik had het niet gedacht, maar zelfs Clint Eastwood begon me na een tijdje een beetje te irriteren met het voortdurend gespuw van zijn pruimtabak. Gelukkig weet hij links en rechts wat leuke oneliners uit zijn mouw te schudden. De andere personages waren weinig memorabel en ik miste toch een sterke badguy in deze film.

De wraakverhaal is degelijk, maar nergens wordt het echt hoogstaand. Het begon wel erg snedig allemaal met het gezin van Josey dat meteen wordt vermoord en de eerste confrontatie liet ook niet lang op zich wachten. Nadien had ik toch het gevoel dat de film te veel in herhaling valt, waardoor ik er niet ten volle van kon genieten. Het moet toch de minste western zijn die ik met/van Clint Eastwood gezien heb.

2.5*

Tot dusver is dit de minste van Melville die ik gezien heb. Net zoals in de andere films die ik van hem gezien heb, weet hij hier een erg grauwe en kille sfeer neer te zetten. Deze is zelfs nog somberder dan pakweg Un Flic.

Ik vond het wel erg moeilijk om in de film te komen. Het komt erg traag op gang en ik vond het nergens echt beklemmend worden. De martelingen bijvoorbeeld worden nooit in beeld gebracht en de Gestapo als vijand komt erg weinig in beeld. We zien vooral de verzetsstrijders bezig met het plannen van ontsnappingen of het plegen van zelfmoord. De executie waaruit Gerbier weet te ontsnappen was een zeldzaam hoogtepunt in de film.

2.5*

Paris, Texas was weer zo'n film waar ik mij flarden van de film kon herinneren, maar het globale plaatje kon ik me niet meer voor de geest halen. Gezien de score van 3.5* moest ik er wel iets in gezien hebben, dus tijd voor een herziening.

En jammer dat ik me er niet zoveel van kon herinneren, want het is een erg fascinerende kijkbeurt geworden. Het begint al heerlijk wanneer Travis door het typische, maar prachtige Amerikaanse landschap wandelt op weg naar een bar. De hele film zit vol met mooie shots van de typische Amerikaanse wegen, maar evengoed wanneer ze bij Travis' broer thuis zicht hebben over L.A. Het eerste deel is ongelooflijk mysterieus, want er komt nauwelijks een woord uit Travis' mond, zelfs niet wanneer zijn broer hem weet te vinden. Het feit dat hij al 4 jaar van de radar is verdwenen en zich niets kan herinneren, maakt het alleen maar boeiender.

Ook het tweede deel van de film wanneer Travis zijn band wilt herstellen met zijn zoon, kon me erg overtuigen. Gelukkig wordt er niet gekozen om het allemaal statisch te houden met veel gepraat, maar gaat Travis ervandoor met zijn zoon en krijgen we een uiterst interessante roadtrip te zien waarbij ze op zoek gaan naar Hunter's moeder. De spiegelscène gaf me wel ergens een dubbel gevoel. Langs de ene kant is het wel een fraai uitgevoerde scène waarbij de spanning te snijden is, maar ergens is het misschien jammer dat het enigma van Travis helemaal verdwijnt door het uitleggen wat er tussen hem en Jane is gebeurd.

Uitstekende film van Wim Wenders die me blijkbaar beter is bevallen bij deze herziening. Het acteerwerk is ook erg goed en de soundtrack past perfect bij deze film en een verhoging naar 4* is zeker op zijn plaats.

4*

Ken Loach maakt opnieuw indruk met dit sterk drama dat net zoals I, Daniel Blake een hard beeld schetst over mensen (in dit geval een gezin) die zich aan de onderkant van de maatschappij bevinden. Dit soort drama's kunnen me vaak bekoren waarbij de goedzakken steeds kopje onder worden geduwd, terwijl ze er nochtans alles aan doen om te overleven.

Loach haalt het onderste uit de kan met een vrij eenvoudig verhaaltje, maar de manier waarop de hele situatie escaleert, is sterk gedaan. Het gezin krijgt erg veel sympathie, want ze werken er keihard voor, maar krijgen de ene klap na de andere te verduren. In het begin heerst er nog hoop door de nieuwe job van de vader, maar al gauw blijkt dit een loodzware job te zijn met een verschrikkelijke baas en het gezin komt meer en meer in de problemen door de uitputting.

We zien ook weer die typische Britse grauwheid terug en de film zit vol onvriendelijke mensen aan wie de vader pakjes moet bezorgen. In dat opzicht is het niet de meest vrolijke film, maar Loach weet ook een paar keer de gevoelige snaar te raken, zoals de vader die samen met zijn dochter op pad gaat om pakjes te bezorgen. Het einde bezorgde me een krop in de keel met de vader die zwaar gewond is geraakt, maar toch besluit om te gaan werken.

Ken Loach weet me opnieuw erg te overtuigen. Het is geen film die je moet bekijken als je er een goed gevoel aan wilt overhouden, maar het is zeker en vast de moeite waard.

4*

Degelijke film, maar ik heb toch het gevoel dat we dit soort drama's al te vaak hebben gezien waarbij we alle miserie te zien krijgen uit de achterbuurten van een grootstad. Het personage van het jongetje wordt wel goed neergezet. Hij wekt al meteen erg veel sympathie op door zich te ontfermen over zijn zusje en probeert haar op alle mogelijke manieren te beschermen. Het is ook best ontroerend om te zien hoe hij omgaat met de kleine peuter Yonas en ontfermt zich over hem alsof het zijn eigen broertje was. De scène waarin het toch te veel wordt voor Zain en besluit om de peuter vast te knopen met een stuk touw, is erg pijnlijk om te zien met alle voorbij wandelende mensen. Wat wel anders is in deze film, is de aanklacht tegen ouders die kinderen op de wereld zetten waar ze helemaal niet voor kunnen zorgen. De boodschap die Labaki wil meegeven is duidelijk en interessant om achteraf over te discussiëren, maar verder is het gewoon een degelijke film.

3*

Ik wilde al een lange tijd iets van Ingmar Bergman zien, want de man heeft toch een grote status. Bij de omschrijvingen van de meeste van zijn films had ik nu niet het gevoel dat het mij zou liggen, maar vandaag heb ik dan toch maar de gok gewaagd en meteen zijn hoogst gewaarde film op deze site opgezet.

Het is vooral een film geworden dat het moet hebben van het sterke acteerwerk van Ingrid Bergman en Liv Ullmann. Vanaf het begin voel je meteen dat er een bepaalde spanning hangt tussen moeder en dochter en dat dit wel eens zou kunnen escaleren. De moeder komt nogal harteloos en egoïstisch over die haar carrière altijd op de eerste plaats heeft gezet en de dochter wordt als de goede persoon neergezet, maar oogt ook wat naïef. Bergman weet door de opbouwende spanning tussen moeder en dochter het eerste deel nog redelijk boeiend te houden, maar verder heeft de film weinig te bieden. De dochter slaagt er eindelijk in om haar moeder op haar plaats te zetten en te vertellen hoe ze haar jeugd heeft ervaren. Ik heb weinig bijzonders gezien in het script en gelukkig was het acteerwerk op niveau, want anders was dit een serieuze onvoldoende.

Nu niet meteen de beste kennismaking met Bergman en achteraf had ik het gevoel dat als een minder gerenommeerde regisseur deze film zou gemaakt hebben, het veel lager zou gewaardeerd worden.

2.5*

Kieslowski had me al aangenaam weten te verrassen met de eerste twee delen. Bleu vond ik voorlopig het beste deel, maar ook Blanc was een goede film en ik was benieuwd of deze Rouge het niveau zou kunnen vasthouden.

Visueel is deze Rouge zonder twijfel het opvallendste. De kleur rood komt erg vaak terug in beeld, zoals de prachtig vuurrode theaterzaal of de billboard waar Valentine op afgebeeld staat. De scène in de theaterzaal is sowieso de mooiste uit de film, maar ook het eindshot waar Valentine op dezelfde manier staat afgebeeld met de rode achtergrond is prachtig gedaan. Kieslowski weet wat dat betreft nog meer uit het kleurenthema te halen dan in de vorige films.

Qua verhaal vond ik het erg mysterieus en vreemder dan de vorige 2 delen. De afstandelijke houding van de gepensioneerde rechter wanneer Valentine binnenkomt, vond ik maar een erg vreemde reactie. Als een wildvreemde zomaar binnenkomt en vertelt dat zij zijn hond heeft aangereden, zou je toch helemaal anders reageren. Ik had ook wat moeite met de hele ommezwaai van zijn karakter als gevoelloze man die plots toch enige sympathie weet op te wekken als hij besluit om zichzelf aan te geven voor zijn afluisterpraktijken. Soit, het is maar een kleine opmerking, want voor de rest is het toch een film die lekker onder de huid gaat kruipen. Kieslowski weet het allemaal erg mysterieus te houden met de uitwerking van de parallelle personages tussen de rechter en de rechtenstudent.

Het einde waarbij alle figuren uit de 3 films samen komen als overlevenden van de bootramp, kwam toch wat geforceerd over bij mij. Voor mij was het voldoende geweest als enkel Valentine en Auguste als overlevenden uit de ramp waren gekomen. Dat de oude vrouw nu eindelijk geholpen werd aan de glasbak was ook een extra mooi momentje in de film.

Bleu heeft bij mij toch iets meer indruk achtergelaten dan deze Rouge. Ik schat deze wel iets hoger in dan Blanc, maar over het algemeen ben ik best wel onder de indruk van deze trilogie. Voorlopig krijgt deze Rouge 3.5*, maar bij herziening kan het zeker nog verhoogd worden.

3.5*

Erg matige film deze Blow. Het script lijkt wel op een slordige 5 minuten bijeen geschreven te zijn en ik had vaak het gevoel naar een parodie te kijken van Scarface en andere drugsfilms. Johnny Depp die met zijn maat bij een onbekende man in een kapperszaak binnenwandelt dat als dekmantel dient en meteen een voorraad marihuana krijgt. Het komt wel heel erg amateuristisch en makkelijk over en eigenlijk verloopt de rest van de film op dezelfde manier (met een valse koffer in de bodem raak je zo door de douanecontrole, een vliegtuig stelen is blijkbaar ook maar gewoon de ketting er van afhalen, etc.). Verder is het een erg flauw rise and fall verhaaltje waarbij Depp meermaals in de gevangenis beland door zijn 'vrienden' die hem verraden. Ik kan er weinig positiefs over zeggen, enkel dat de film erg vlot verteld wordt, maar Depp slaagt er ook niet in om het niveau van de film op te krikken.

1.5*

In Cold Blood is een film met goede en mindere punten. De manier waarop het verhaal verteld wordt, is goed gedaan en zorgt ervoor dat het geheel wel boeiend blijft. De moorden zelf worden aanvankelijk niet getoond, waardoor we een tijdje in het ongewisse blijven hoe het allemaal is verlopen. We krijgen dan een switch naar een luchtigere roadtrip gedeelte en het onderzoek door de politie. Het roadtrip gedeelte kon me iets minder overtuigen, maar het laatste deel waarin de moorden uit de doeken gedaan wordt en het uitvoeren van de doodstraf, waren wel erg beklijvend. Robert Blake en Scott Wilson hebben nu niet meteen veel indruk gemaakt. Ik miste toch een bepaalde vorm van charisma bij beide heren om als criminelen beangstigend over te komen.

Toch een wat vreemde film waar ik gemengde gevoelens bij heb, maar voorlopig toch zeker een voldoende waard.

3*