Log

Ik had deze Signs nog nooit gezien, maar aangezien in Scary Movie 3 al meerdere keren had gezien, viel het verloop van Signs best makkelijk te voorspellen. Het is bij momenten opvallend hoe weinig de makers van Scary Movie 3 eigenlijk moesten veranderen aan bepaalde scènes. Vooral de openingsscène is nagenoeg een exacte kopie met hier en daar een grappige aanpassing.

Nu de film zelf heeft best een lekker creepy sfeertje dat de hele speelduur wordt aangehouden. De aliens geven zich ook maar met mondjesmaat meer van zichzelf prijs, wat altijd wel werkt om meer aan de verbeelding over te laten. Toch heb ik het gevoel dat Shyamalan iets meer had kunnen doen, want echt op het puntje van mijn stoel heb ik niet vaak gezeten. Behalve op het einde wanneer een van de aliens in het televisiescherm verschijnt, moest ik wel even schrikken.

Het helpt de film m.i. ook niet vooruit dat het jongetje nogal erg volwassen overkomt en de nonkel erg kinderachtig. Op een bepaalde manier stoorden de personages en het hele familiedrama mij wel een beetje en nam het de focus waar de film om zou moeten draaien een beetje weg. Toevallig zag ik recent Rory Culkin nog matig acteren in Mean Creek en hoewel het hem hier iets beter afgaat, blijft het het toch iets te weinig. Ook Mel Gibson en Joaquin Phoenix kunnen de film niet naar een hoger niveau brengen.

Ben blij hem eindelijk eens gezien te hebben, maar behalve het creepy sfeertje valt er weinig positiefs over te zeggen.

2.5*

Bij deze mijn kennismaking met Kenji Mizoguchi en op zich is het wel een meevaller geworden. Het is vooral het eerste deel dat indruk maakt. Het tempo zit erg goed en we krijgen enkele mooie scènes voorgeschoteld met o.a. de inval van de rovers.

Vanaf de kennismaking tussen Genjurô en Lady Wakasa verloopt het iets moeizamer. De plottwist dat Lady Wakasa een geest blijkt te zijn, kwam wel aan als een verrassing (al kan ik de beangstigende reactie van de handelaar over het landhuis nu wel plaatsen), maar toch deed het me niet zoveel. Het wordt allemaal te moraliserend gebracht, waardoor de impact wat achterwege bleef. Het verhaal rond Tôbei krijgt nogal weinig schermtijd, al was het wel leuk om te zien hoe hij plots als heldhaftige samoerai werd aanzien door toevallig een afgehakt hoofd van een belangrijk persoon mee te brengen.

Op cinematografisch vlak is dit anders wel een erg knappe film. Vooral de scène op het bootje is er mooi gefilmd, maar doorheen de hele film valt er genoeg moois te ontdekken.

Ugetsu Monogatari was een tijdje aan het afstevenen op een 4*, maar een minder overtuigend tweede deel doet er een half puntje af.

3.5*

Paul Thomas Anderson mag er weer eentje toevoegen aan zijn lijst van geslaagde film. PTA was een tijdje bij mij van de radar verdwenen, maar door de recente kijkbeurt van Licorice Pizza was hij terug bij mij onder de aandacht gekomen.

Het begint al meteen erg sterk met de kennismaking met de revolutionaire groep The French 75. Vooral de ontmoeting tussen Lockjaw en Perfidia is goud waard. Wat we nadien te zien krijgen is een heerlijk kat-en-muisspel dat zich op verschillende fronten afspeelt. Het eerste deel kent een erg strak tempo waar Bob en Willa op de vlucht slaan en vooral de conversaties aan de telefoon over het wachtwoord zijn heerlijk om te zien.

Bij het laatste deel in de woestijn had ik het gevoel dat de film iets begon in te zakken qua tempo, maar we krijgen er wel een heerlijke sfeer voor in de plaats en ook het absolute hoogtepunt van de film krijgen we in de woestijn te zien. De achtervolgingsscène tussen de man van de extreemrechtse groep en Willa is van een ongekende spanning. De manier waarop PTA het allemaal in beeld brengt en ondersteund wordt met een geweldige soundtrack, is van een grote klasse.

De uitblinker van deze film is ongetwijfeld Sean Penn die op een geniale manier kolonel Lockjaw neerzet. Dat loopje, zijn gezichtsuitdrukkingen, zijn psychopatische trekjes,.. het is geweldig om te zien. Leonardo DiCaprio is ook de hele film lang goed op dreef en zoals eerder vermeld, is hij geweldig om bezig te zien tijdens het telefoongesprek. Chase Infiniti is voor mij de verrassing van de film en Benicio Del Toro is een erg stabiele factor zoals altijd.

Het was misschien de moeite geweest om nog eens een uitstapje te doen naar de bioscoop, want ik kan best geloven dat het voor een nog intensere ervaring zou gezorgd hebben. In ieder geval weer een sterke film van PTA.

Een dikke 4*

Ik had deze Mean Creek zonder grootse verwachtingen opgezet, maar het is uiteindelijk toch een tamelijk indrukwekkend filmpje geworden. De opzet is nochtans vrij basic waarbij een groepje tieners wraak wil nemen op een pestkop, maar Jacob Estes weet het wel erg sterk uit te werken. Vanaf het moment dat de groep vertrekt, is er meteen een heerlijke onderhuidse spanning aanwezig waarbij je voelt dat het wel eens erg fout kan aflopen. Ik moest regelmatig aan Deliverance denken, maar ik denk dat ik dat bij iedere film heb waar ze een rivier afvaren.

De pestkop George weet gedurende de trip toch wat sympathie op te wekken, want het blijkt dat hij toch niet de slechtste persoon is en dat begint ook bij sommige andere jongens te dagen. Oké hij is best grof en zijn grappen kan je moeilijk geslaagd noemen, maar hij probeert vooral stoerder over te komen dan hij werkelijk is. In ieder geval slaagt hij er wel in om het plan om hem naakt van de boot te duwen af te lassen.

De scène op de boot waar het uiteindelijk fout afloopt, is zo’ typische scène die ik erg graag zie. Het is een lang uitgesponnen scène waar het aanvankelijk nog ontspannen aan toe gaat met een spelletje truth or dare, maar langzaamaan beginnen er toch barsten in het pact te komen en vooral Marty krijgt er genoeg van.

Qua verloop is het niet vernieuwend of verrassend en na het ongeluk komt het onvermijdelijke dilemma ‘wat gaan we doen met het lijk’, maar Estes weet het wel goed aan te pakken. Het komt voor mij wel geloofwaardig over dat de groep schuldgevoelens krijgt over een beslissing dat ze overhaast en in alle emoties genomen hebben. Wat mij betreft is dit wel een geslaagd einde.

Indrukwekkend filmpje in ieder geval en ook de jonge cast doet het erg goed. Enkel Rory Culkin vond ik uit de toon vallen, maar dat is maar een kleine smet op deze sterke film.

4*

Toto le Héros is een erg aardige debuutfilm van Jaco Van Dormael. De vertelstructuur waarbij de oude Thomas terugblikt op zijn leven is erg knap gedaan. Het geeft toch altijd een extra lading aan een film mee als het vanuit een soort van nostalgische blik wordt verteld. Het ouderentehuis waar Thomas overigens in verblijft, heeft meer weg van een gevangenis en gaf toch wel iets speciaals aan de film.

Qua sfeer en tempo zit het erg goed en ondanks de triestige gebeurtenissen in het leven van Thomas weet Van Dormael het erg luchtig te brengen. Vooral de 2 delen met de jonge en volwassen Thomas konden me erg bekoren met verschillende leuke en ontroerende momenten. De opmerking van Thomas over de groei van de borsten van Alice dat in de krant heeft gestaan, vond ik een erg leuke. Ook de momenten tussen zowel de jonge als de volwassen Thomas en zijn broer Cèlestin waren vertederend om te zien. Bovendien wordt er erg sterk geacteerd door iedereen, maar vooral de kinderen mogen een dikke pluim op hun hoeden steken.

Het laatste deel met de oude Thomas vond ik net wat minder geslaagd. De toon is helemaal anders en er zit ook wat meer vaagheid in. Tussen de fase van volwassen Thomas die vertrekt bij Evelyne en de oude Thomas in het ouderentehuis is niets geweten van zijn leven. Waarom dat Thomas Evelyne heeft verlaten, was me ook niet echt duidelijk.

In ieder geval wel een geslaagde debuutfilm van Van Dormael. Een 4* ga ik er net niet aan geven, maar het komt wel dicht in de buurt. Bij deze is Le Huitième Jour opgeschoven in mijn to-see lijst.

3.5*

Degelijk filmpje maar helemaal ondersteboven ben ik er niet van. Het is vooral een film geworden die overeind blijft door het ijzersterke acteerwerk van Philip Seymour Hoffman. De manier waarop Wilson steeds verder en verder afglijdt in zijn verdriet en in zijn verslaving van het benzine snuiven, is erg sterk gedaan.

Ook de rest van de cast doet het goed met Kathy Bates en de verrassing van de film voor mij, Jack Kehler. De toevoeging van het personage Denny tegenover Wilson werkt erg goed, die met zijn soms kinderlijke gedrag voor een komische noot zorgt (zoals die paar keer dat hij tegen mensen zegt dat Wilson’s vrouw zelfmoord heeft gepleegd).

Verder voelt het vooral standaard aan en het verhaal zelf heeft weinig verrassends in zich. Het probeert zoals zo vaak een zwaar onderwerp als zelfmoord luchtig te houden met bepaalde scènes zoals de botenrace. De onduidelijkheid over de afscheidsbrief van Liza zorgt voor een mysterieus randje over de film. Uiteindelijk blijkt dat en Wilson geen schuld treft voor de zelfmoord, maar voor mij had de inhoud verborgen mogen blijven.

3*

Dit is de zesde film van Buñuel die ik tot nu toe gezien heb en zijn typische kenmerken zijn hier ook aanwezig. Het is een zwarte komedie met een aantal absurde momenten waarbij Archibaldo denkt dat hij vrouwen vermoord heeft, maar waar gewoon het lot over deze vrouwen heeft bepaald (zuster die in de lege lift naar beneden valt). Ook de scènes waarin hij droomt de vrouwen te hebben vermoord, zijn geslaagde droomscenes die typisch Buñuel zijn. Ook de scènes met de etalagepop die op één van de vrouwen lijkt, zijn zeker het vermelden waard.

Ernesto Alonso zet een goede prestatie neer als Archibaldo door hem op een bepaalde manier sympathiek te laten overkomen, terwijl hij niets liever wilt dan vrouwen vermoorden. Het deed me ook denken aan American Psycho waar Bateman ook fantaseerde over het vermoorden van mensen, maar dat terzijde.

Leuke Buñuel , maar nu ook niet het beste wat ik van hem gezien heb. Het uitgangspunt is erg leuk en er zitten zeker voldoende geslaagde momenten in, maar ik had het gevoel dat Buñuel hier nog meer had kunnen uithalen.

3*

Leuke 80’s filmpje van John Carpenter dat het vooral moet hebben van de enorme B-film gehalte. Het acteerwerk is erg pover en vooral onze held Roddy Piper komt over als een enorme houten klaas, maar in dit soort filmpjes kan ik er nog mee leven. Hoewel met een Kurt Russell bijvoorbeeld het niveau van de film een pak hoger zou zijn. Zijn compagnon Keith David is van geen beter hout gesneden, maar de combinatie werkt wel en de lang uitgesponnen vechtscène tussen hun is toch ook iets bijzonders om te bekijken.

Voor de rest is het leuk vermaak waarbij de aliens vermomd als mensen de wereld leiden, al had de bril misschien wat sneller mogen gevonden worden. De scènes waar Piper kennis maakt met de bril in de supermarkt en de bubblegum-scène nadien zijn wel de leukere uit de film.

3*

Het is nog maar de tweede van Éric Rohmer die ik gezien heb na Le Rayon Vert, maar deze haalt jammer genoeg niet het niveau van die film. Het is een pure praatfilm waar de dialogen voorop staan en het zijn die dialogen die mij weinig konden boeien. Eén uur lang gaat het over een of andere filosoof en zijn ideeën over het geloof, wiskunde en de liefde. Het kan interessant zijn als je er enige voeling mee hebt, maar ik had er erg weinig aan.

Na de intellectuele gesprekken kwam er meer ruimte voor de romance met Maud, maar ook daar voelde ik maar weinig chemie. Die chemie kon ik wel meer terugvinden in de scènes tussen Jean-Louis en Françoise die op een meer natuurlijke manier overkomen. Het is wel een groot verschil met Le Rayon Vert waar de dialogen erg naturel en alledaags overkomen, maar dat gevoel had ik hier maar weinig.

2*

Leuk filmpje van Jean-Marc Vallée. De film zit vol leuke observaties, grappige en ontroerende momenten. Vooral het eerste deel van de film is erg sterk met het begin van het rouwproces waar Davis brieven schrijft naar het automatenbedrijf en een relatie ontstaat met een medewerkster van het bedrijf. De observaties die hij maakt doordat hij plots ‘alles helder ziet’ zijn best grappig en cynisch en de relatie die ontstaat met Karen is ontroerend om te volgen. Er zitten te veel kleine humoristische momentjes in om allemaal op te noemen, maar het moment met het antwoordapparaat is wel een erg leuke.

De tragikomedie is best een lastig genre om een echte topper in te maken. Er moeten heel veel puzzelstukjes op de juiste plaats vallen, waardoor dergelijke films bij mij vaak stranden in de categorie van ‘goede films’ i.p.v. de categorie van ‘toppers’. Op basis van het eerste deel leek dit mij wel een topper te worden, maar gaandeweg worden er wat zaakjes ingestopt door Vallée om de boel draaiende te houden. Het uit elkaar halen van allerlei objecten vond ik wel een leuke vondst, maar jammer genoeg gaat Davis er toch wat over door zijn huis quasi tot op de grond te slopen. Ook het zijplotje rond de homofiele gevoelens van de zoon van Karen voelt te geforceerd aan. Ook de ontdekking van de verborgen zwangerschap van Julia voegde weinig toe aan het geheel. Sowieso krijgen we een beperkt beeld van Julia waardoor het weinig effect heeft.

Film met veel potentieel, maar het tweede deel kan het niveau van het erg sterke eerste deel niet volhouden.

3.5*

Aardig en leuk filmpje van Wes Anderson, maar meer is het ook niet en dat gevoel heb ik wel vaker bij zijn films. De film draait rond een 15-jarige jongen die verliefd wordt op een lerares, maar die liefde kan niet beantwoord worden. Die 15-jarige jongen is een apart personage en boeiend genoeg voor een speelduur van 90 minuten. De intro waarbij al zijn bezigheden worden opgesomd, is wel een leuke opener om zijn personage voor te stellen.

Bill Murray behoort niet tot mijn favoriete acteurs, maar hier komt hij erg droog en niet te uitbundig over, zoals het wel past in de sfeer van de film. Even een telefoongesprek onderbreken om een kind op een basketbalveld een blockshot te geven, is wel dat soort leuke, droge humor dat ik kan appreciëren. Jammer genoeg bleef het over het algemeen bij dit soort gezapig humor en die next level, die extra versnelling of hoe je het ook mag noemen, ontbrak toch wel een beetje in deze film. Het bleef allemaal wat te braaf zonder ergens een echt hoogtepunt te creëren.

Aardig filmpje om als tussendoortje te kijken, maar ik vrees dat ik deze film al snel zal vergeten zijn.

3*

De ontvoeringfilm. Het is een subgenre waar ze de plank al eens durven misslaan, maar wat mij betreft mag deze Spoorloos perfect als blauwdruk dienen voor dit subgenre.

De kracht zit hem er vooral in dat George Sluizer veel aan de verbeelding van de kijker overlaat. Hoe Saskia precies werd ontvoerd en wat er nadien met haar gebeurd is, krijgen we pas op en einde te zien. Ook qua sfeer weet Sluizer het perfect aan te pakken, want het contrast met het zwoele vakantiesfeertje en ontvoering geeft een erg naar sfeertje. Bovendien zet de erg sterke openingsscène in de tunnel al meteen de toon van de film met een beklemmende sfeer.

Dit soort films vallen of staan met de badguy/ontvoerder en dat is in deze film met het personage Raymond Lenorme erg geslaagd. Misschien is hij een wat typisch personage met zijn uiterst normaal voorkomen en als de typische vriendelijke vader, maar Bernard-Pierre Donnadieu weet zijn personage wel een sterk Psychopathisch en beangstigend randje te bezorgen. Vooral de scène waar hij op het terras naast het tafeltje van Rex en Lieneke gaat zitten, bezorgde me koude rillingen, maar ook de manier waarop hij op een zeer rustige en rationele manier Rex opzoekt en hem alles vertelt, is erg sterk gedaan. Het einde is ook nog eens perfect met Rex die hetzelfde lot ondergaat als Saskia en levend begraven wordt en de camera die nadien nog even over de grond zweeft waar Raymond en zijn gezin vertoeven.

Sterke film en misschien wel één van de betere in dit genre. De opbouw is erg verzorgd, de sfeer zit erg goed en de ontvoerder is prima gecast.

4*

De derde film van Nicholas Ray die ik tot nu toe gezien heb, maar het was vooral voor de aanwezigheid van James Mason dat ik deze film heb opgezet. Het viel me recent nog op bij de herziening van Lolita wat voor een steengoede acteur hij wel niet is en ook deze film weet hij op een sterke manier te dragen. Barbara Rush en Christopher Olsen doen het ook zeker niet verkeerd als vrouw en zoon, maar zijn iets makkelijke inwisselbaar.

De opbouw van de film zit op zich wel goed in elkaar waarbij Ed in het begin nog erg vrolijk en energievol reageert op het nemen van de cortisonen. Na een tijdje wordt het wel duidelijk dat het de verkeerde richting uitgaat en zijn gedrag steeds vreemder wordt. Toch heb ik het gevoel dat Ray iets verder mocht gaan, want ik heb weinig echt op het puntje van mijn stoel gezeten. Enkel wanneer Ed zijn zoon een lange tijd ondervraagt met zijn huiswerk was een scène die net iets meer had dan de rest door die heerlijke gorilla-achtige schaduw.

Degelijke film met sterk acteerwerk, maar het mist toch dat tikkeltje extra om echt indruk te maken.

3*

Crash was weer zo'n film die ik voor een grootste stuk vergeten was, maar waar ik destijds wel een goede score van 3.5* aan gegeven had. Buiten het feit dat het een mozaïekfilm was, kon ik me er weinig van herinneren en in dat opzicht is het wel een leuke herziening geworden. De mozaïekfilm was blijkbaar wel in trek eind jaren 90 en begin jaren 2000 met films als Magnolia en Traffic en Short Cuts begin jaren 90.

De rode draad tussen de verschillende verhalen die we hier te zien krijgen, is racisme. Het is niet meteen subtiel gebracht en het ligt er vaak vingerdik op, maar Paul Haggis weet er we een meeslepend geheel van te maken. Eigenlijk gaat er geen minuut voorbij of er wordt wel ergens een racistische opmerking gegeven of een vooroordeel wordt pijnlijk zichtbaar. Normaal zou dit voor mij een struikelblok vormen, maar aangezien Haggis er voldoende sterke dramatische in verwerkt, wordt het toch een meeslepend geheel. De scènes waar het meisje voor haar vader springt wanneer de winkeluitbater hem wilt neerschieten en de crash waar Matt Dillon de vrouw moet redden die hij eerder heeft aangerand, springen er wel bovenuit.

We zien ook een heel aantal bekende namen voorbijkomen. Zoals in de meeste mozaïekfilm krijgen bepaalde acteurs meer screentime dan anderen. Sandra Bullock en Brendan Fraser komen er wat dat betreft bekaaid vanaf, want hun rolletjes stellen amper iets voor. Matt Dillon vond ik hier het sterkste presteren met zijn rol als agent en leverde de betere scènes van de film af.

Een verhoging van 3.5* naar 4* zit er evenwel niet in. Daarvoor vind ik het net niet indrukwekkend genoeg en te weinig subtiel.

3.5*

Spookhuisfilms. Het is een subgenre waar ik niet echt hoog mee oploop. De meeste van deze films hebben hetzelfde verloop en grote verrassingen zitten er vaak niet in. Dat is iets waar deze The Innocents ook last van heeft, maar gezien de leeftijd van deze film kan ik dat beter plaatsen. Hier zijn het twee kinderen die bezeten zijn door twee overleden bediendes die op die manier hun relatie kunnen voortzetten. Qua plot is het weinig bijzonders waardoor het einde van vrij ver voorspelbaar is.

Voor de echte schrikmomenten hoef je deze film niet op te zetten. Er zit 1 sterk schrikmoment in wanneer de geest van Quint op het balkon toestapt naar Miss Giddens. Heerlijk schrikmoment wanneer zijn gezicht aan het raam verschijnt. Zijn geliefde, Miss Jessel verschijnt een aantal keren tussen het riet of achter het bureau, maar echt eng waren deze momenten niet.

The Innocents moet het vooral hebben van andere zaken zoals het gekraak en de stemmen in het huis, het creepy kinderliedje en het goede acteerwerk van Deborah Kerr en de kinderen die op bepaalde momenten best eng uit de hoek komen door zich volwassen te gedragen.

2.5*

Het is wel duidelijk dat heel de film rond Harvey Keitel draagt en gelukkig weet hij de film erg goed te dragen, want het script is best magertjes. Gelukkig duurt de film maar een dikke 90 minuten, want anders had dit als een lange zit aangevoeld. Zelfs in die 90 minuten krijgen we erg veel herhaling te zien van dezelfde taferelen waarbij Keitel aan de drugs zit, zich verder in de schulden werkt door op de World Series baseball te gokken of zich weer vergrijpt aan zijn corrupte gedrag.

Ook de zaak rond de verkrachting van de non vond ik niet al te sterk uitgewerkt. Dat hij per toeval een vrouw tegenkomt in de kerk die hem dan de tweed daders aanwijst, vond ik wat te pover uitgewerkt. Het eindshot waarbij hij wordt neergeschoten en de menigte rondom hem rustig voorbij wandelt, is wel erg sterk gedaan. Net zoals de masturbatiescène bij de auto van de twee meisjes, wat misschien wel de beste scène was uit de film.

Harvey Keitel is de moeite om te zien in deze film, want hij is erg sterk op dreef als. Alleen geeft de film te weinig te bieden over het algemeen.

2.5*

Deze Death Proof was de laatste film uit het oeuvre van Tarantino die ik nog niet gezien had. Ergens heb ik hem dan ook een lange tijd bewaard om toch nog een ongeziene Tarantino te hebben.

Ik wist niet wat ik van deze film mocht verwachten en was gelukkig blanco in de film gestapt. Het openingsgedeelte waar Jungle Julia en haar vriendinnen in de bar zitten, geven ook niet meteen aan welke richting de film zou uitgaan. Het wordt wat mij betreft wat te lang gerekt en komt pas echt op gang wanneer Butterfly haar lapdance geeft aan Stuntman Mike. Heerlijke scène en de fetisjen van Tarantino komen ruim aan bod, maar dat geldt eigenlijk voor de hele film. Hetgeen we nadien te zien krijgen is een geweldig stukje cinema met Stuntman Mike die transformeert tot een psychopaat op 4 wielen. Ik denk niet dat ik al een autocrash beter in beeld heb zien brengen.

De vraag was dan ook welke richting de film zou gaan nu de hoofdpersonages het loodje hadden gelegd, maar Stuntman Mike had al snel nieuwe slachtoffers op het oog. Interessant in dit tweede deel is de beginscéne in zwart-wit. Leuke keuze wat mij betreft en dit had Tarantino van mij gerust mogen doortrekken tot het einde. Ook in dit tweede deel knaagt het een beetje dat bepaalde scènes erg lang gerekt worden en zeker de scène waar de dames ontbijten in het wegrestaurant duurt wat te lang. Ik zag er wel ergens een vergelijking in met de scène uit Reservoir Dogs, maar hier wordt het toch wat te saai gebracht. Ook dit tweede deel komt dus wat later echt uit de startblokken wanneer de dames met de Dodge Challenger gaan rijden en Zoë hangend aan 2 broeksriemen op de motorkap gaat liggen. Er komt een heerlijke confrontatie met Stuntman Mike, waardoor dit tweede deel ook nog de moeite waard wordt.

Leuke film van Tarantino, maar uiteraard behoort dit niet tot zijn beste werken. Sommige scènes slepen wat te lang aan, maar andere scènes zijn dan weer erg sterk.

3.5*

Een hoge score op deze site en Das Leben der Anderen die ik erg kon smaken. Het waren toch 2 goede redenen om deze van Henckel von Donnersmarck eens te proberen.

Over het algemeen is het zeker geen slechte film, maar een wauw gevoel heb ik er niet aan over gehouden. De manier waarop het gruwelijke verleden van de professor als nazi-dokter verweven wordt met het leven van Kurt is interessant om te volgen, maar het is toch wat te magertjes om 3 uur film mee te vullen. Het moment waarop Kurt in dezelfde kamer een portret staat te maken van de professor waar zijn tante Elisabeth door diezelfde professor als untermensch werd afgevoerd, gaf me wel koude rillingen.

In deze film krijgen we ook een soort Duitse kunstgeschiedenisles voorgeschoteld waarbij we het leven van Kurt volgen die kennismaakt met diverse stromingen. Op zich is het allemaal wel onderhoudend, maar echt speciaal vind ik het nergens worden. Sowieso is Kurt geen al te boeiend personage en vond ik hem regelmatig eerder als een toeschouwer van de film overkomen. Misschien komt het omdat ik Tom Schilling niet echt overtuigend vond spelen.

Enkel de aanwezigheid van professor Seeband maakt het nog interessant om het te blijven volgen. De manier waarop hij zijn dochter ook het slachtoffer maakt van zijn oude nazi praktijken door een abortus uit te voeren, maakt van hem een nog kwaadaardiger personage dan hij al was. Naar het einde toe vroeg ik me af of hij ontdekt zou worden, maar het bleef uiteindelijk bij het schilderij waarin hij verweven werd met Elisabeth en Kurt en de echte confrontatie tussen Kurt en de professor bleef uit.

Voor de ganse speelduur van 3 uur heb ik me eigenlijk niet verveeld, maar iets speciaals heb ik hier toch niet in kunnen ontdekken.

3*

De laatste tijd ben ik redelijk wat films van William Wyler aan het bekijken en ook deze leek me erg interessant vanwege de aanwezigheid van de 2 klassedames Audrey Hepburn en Shirley MacLaine.

Het grote vuurwerk is misschien een beetje uitgebleven, maar het is nog steeds een goede film. Het deed me in grote lijnen aan Jagten denken waarbij een leugen van een kind verspreid wordt als waarheid en het leven van verschillende mensen tot een hel wordt gemaakt.

De film begint pas echt sterk te worden wanneer de roddel zijn werk heeft gedaan en alle kinderen vertrokken zijn. De ondervraging van Mary door Joe, de betekenis van Martha dat ze toch verliefd is op Karen, de uiteindelijke zelfmoord van Martha. Het zijn allemaal erg sterke scènes. De film mag dan best een beetje verouderd zijn, maar destijds was het natuurlijk taboe om een lesbische relatie te hebben. Wat dat betreft gaven de scènes waarin enkele mannen voorbij reden en even stopten en de man de boodschappen komt afleveren me toch een vies gevoel.

De reden om deze film te bekijken is natuurlijk voor de aanwezigheid van Hepburn en MacLaine. 2 geweldige actrices die ik altijd uiterst charmant vind overkomen en ook hier vind ik ze een sterke indruk achterlaten. Vooral vanaf het moment dat ze zich moeten verdedigen tegen de roddel en steun zoeken bij elkaar staan ze erg sterk te acteren. Ook het meisje dat Mary speelt, mag een pluim op haar hoed steken. Oké, ze komt best erg irritant over, maar daarmee heeft ze haar rol als pestkop dan ook goed neergezet.

Goede film zonder meer. Misschien een beetje verouderd in de huidige tijdsgeest, maar daar kan ik mij makkelijk inleven.

3.5*

Voorlopig was In the Mood for Love de enige film van Kar-Wai Wong die ik gezien had en staat hier bij mij met een score van 2.5*. Deze Chungking Express is zeker geen slechte film, maar echt helemaal overtuigen doet hij nu ook niet. Visueel ziet het er wel erg mooi uit en in combinatie met de heerlijke soundtrack met verschillende muziekstijlen krijgen we enkel knappe scènes voorgeschoteld. Vooral de openingsscène steekt er bovenuit, maar ook in de rest van de film is er genoeg om de ogen de kost te geven. Bovendien weet Wong de enorme chaos van zo’n grootstad mooi in beeld te brengen.

De 2 liefdesverhaaltjes zijn onderhoudend op te volgen, maar mij echt raken deed Wong nu ook niet. Het tweede verhaal kon me het meeste bekoren met het meisje van het eetkraampje die verliefd wordt op de agent en zijn huis binnensluipt met de sleutel die zijn ex-vriendin heeft achtergelaten. Het acteerwerk vond ik hier ook beter. De chemie tussen Tony Leung en Faye Wong is duidelijk aanwezig en ze leveren samen enkele charmante scènes af. Het eerste verhaal met de agent en zijn blikken ananas kon me minder bekoren. Het is best wel grappig bedoeld en de vrouw is erg mysterieus, maar echt speciaal vond ik het niet.

Tweede van Kar-Wai Wong, maar ook nu weet hij me niet echt te overtuigen. Er zijn nog wel een aantal interessante titels die ik wil gezien hebben, maar ergens zit de vrees erin dat ik een echte topper bij hem niet ga vinden.

3*

Dit is de eerste van Ruben Östlund die ik gezien heb, maar het is wel meteen een leuke kennismaking. Met deze Triangle of Sadness levert hij een erg leuke satirische komedie af over klassenverschillen en rollenpatronen.

De film heeft een stevige speelduur van 2 uur en een half, maar het is werkelijk voorbij gevlogen. Het begint al meteen erg leuk met de jonge influencers Carl en Yaya die op restaurant in een ruzie belanden over wie de rekening moet betalen. Het is een stuk dat een tijdje doorgaat tot ze toekomen in het hotel, maar ik zat in ieder geval meteen gefascineerd te kijken.

Het tweede deel van de film dat zich afspeelt op het cruiseschip is wat mij betreft het sterkste deel van de film. Hier worden de influencers en de andere rijken heerlijk op de hak genomen. Het begint allemaal nog vrij rustig met brave humor, maar bij de captain’s dinner gaat het hek pas echt van de dam met een kotsfeest dat losbarst. Ook de humor tussen de Rus en de kapitein (Woody Harrelson) over het communisme-kapitalisme kan ik erg appreciëren.

In het derde deel verandert de film wat qua humor en toon, maar hoeft zeker niet onder te doen voor hetgeen we reeds te zien gekregen hebben. De machtsverhoudingen worden volledig op zijn kop gezet waarbij de kuisvrouw de touwtjes in handen krijgt en het rijke volk haar moeten gehoorzamen (Carl moet zich zelf laten prostitueren om eten te krijgen). Enkel het einde kon me niet helemaal bekoren. Abigail (de schoonmaakster) zou Yaya neergeslagen hebben met een steen wanneer ze een resort ontdekt hebben op het andere deel van het eiland. Op zich wel logisch, want zij voelt zich machtig en wilt dit niet afgeven door naar het normale leven te gaan, maar waarom begint Carl plots als een wilde door het bos te rennen?

Soit, ik heb me erg geamuseerd met deze Triangle of Sadness en ben meteen benieuwd geraakt in Th Square.

4*

Af en toe probeer ik nog eens tijd vrij te maken iets van Hitchcock te zien/herzien en mijn oog was op deze druilerige dag gevallen op Rebecca. Eentje waar ik een 3.5* aan gegeven had, maar waarvan het verhaal me blijkbaar voor een groot deel was ontgaan.

Het duurt wel eventjes voor deze Hitchcock echt op gang komt. Het moet ook één van de langste films uit zijn oeuvre zijn, maar vanaf de aankomst van de nieuwe Mrs. de Winter in Manderley weet Hitchcock de spanning beetje bij beetje te laten toenemen. De rol van Judith Anderson als huishoudster Mrs. Danvers is hierin belangrijk, want ze wist me toch ook de stuipen op het lijf te jagen met haar kille en mysterieuze voorkomen. Vooral de scène waarin ze Mrs. de Winter zelfmoord wilt laten plegen, steekt erboven uit.

Wat ook bijdraagt aan de spanning is het ontbreken van het beeld van Rebecca. We krijgen nergens een flashback of een foto te zien van de oude Mrs. de Winter, maar we kunnen wel onze fantasie de vrije loop laten gaan door alle opmerkingen die gegeven worden door de personages. Op die manier krijgt de film nog een extra ‘spookelement’ erbij. Alleen vond ik het na de bekentenis van Maxim over de dood van Rebecca de film iets te uitleggerig worden.

Verder wordt er ook prima geacteerd. Zoals eerder vermeld, is Judith Anderson heerlijk creepy als de huishoudster Mrs. Danvers, maar ook Joan Fontaine is erg sterk als de tweede Mrs. de Winter. Ze heeft in deze film geen eigen voornaam wat nog meer de nadruk legt op het feit dat zij de vervangster is van Rebecca en Joan Fontaine weet dat ook met de juiste emoties te brengen.

Goede Hitchcock zonder meer. Ik zet hem nu niet meteen bij de absolute topfilms van Hitchcock, want daarvoor is zijn oeuvre te rijk gevuld, maar misstaan doet hij zeker en vast ook niet.

3.5* blijven staan

Bij deze heb ik nu ook eindelijk de beruchte Antichrist van Lars Von Trier achter de kiezen. Ik wist op voorhand dat ik me aan een ietwat vreemde film kon verwachten, en op zich ben ik daar niet tegen, maar een goede film levert Von Trier hier niet mee af.

De eerste minuten doen nochtans wel hopen op een goede film. De manier waarop de dood van het jongetje wordt gebracht is fantastisch op zowel visueel als muzikaal vlak. Ook het eerste deel wanneer de ouders thuis hun verlies proberen te verwerken, kan er nog mee door. Von Trier weet een bevreemdend sfeertje te creëren, waarbij je het gevoel krijgt dat de ouders alleen op de wereld zijn. Zelfs de mensen die meelopen op de begrafenis lijken met hun geblurde gezichten geen deel uit te maken van het gebeuren.

Eens ze aangekomen zijn in het huisje midden in het bos gaat het bergafwaarts. Er zal wel veel symboliek en diepere betekenissen aanwezig zijn (het kwaad zit in de mens zelf,…) maar dat interesseert me bitter weinig. Het werd me allemaal wat te saai en de gebeurtenissen die zich afspeelden, kon ik onvoldoende plaatsen. Echt choquerend, zoals ik veel heb gelezen, vond ik het niet. Bij mij kwam het eerder over als een paar geforceerde pogingen tot choqueren.

Von Trier is niet echt mijn ding, maar er zijn nog 2 werken die ik wil gezien hebben met Dogville en The House That Jack Built. Ben benieuwd.

2*

Joachim Trier heeft me vooralsnog niet kunnen overtuigen met o.a. Thelma dat tegenviel, maar met deze Verdens Verste Menneske ben ik helemaal mee met Trier.

Ik had wel een vermoeden dat dit me beter ging bevallen en het is een mooi, klein drama zonder franjes geworden. De thema’s die aan bod komen zoals de juiste keuzes maken in het leven, omgaan met relaties zijn erg herkenbaar. Voor de ene zal het al herkenbaarder zijn dan voor de andere, maar Trier weet het alvast op een zeer knappe hedendaagse manier te brengen.

Het is ook een film waar de acteurs volop in de schijnwerpers staan en de film naar een hoger niveau kunnen tillen en daar is zeker Renate Reinsve in geslaagd. Ze zet haar personage Julie, die worstelt met haar relaties en toekomst, op een erg naturelle en geloofwaardige manier neer en de chemie met haar 2 mannelijke tegenspelers is ook erg sterk. De scène waarin ze binnensluipt op het feest en kennis maakt met Eivind steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit, maar evengoed de scènes waarin ze hem terug ziet in de winkel of wanneer ze het uitmaakt met Aksel zijn erg sterk geacteerd.

Knappe film van Joachim Trier. Normaal zou dit bij mij in de categorie van 3.5* films komen, maar ik kan geen negatief punt opnoemen en Trier haalt alles eruit.

4*

De stijl van Almodóvar is me ondertussen wel bekend met de mooie, warme kleuren en thema’s die in principe zwaarwichtig zijn, maar op geen enkel moment zo aanvoelen. We krijgen nogal wat drama’s te verwerken op een korte tijd van 100 minuten van een moeder die haar zoon verliest in een auto-ongeluk tot een non die zwanger raakt door een travestiet en seropositief blijkt te zijn en sterft bij de bevalling.

Ook thema’s als drugs, prostitutie en alzheimer komen aan bod en hoewel het allemaal onderhoudend en aangenaam is om te volgen, vroeg ik me af of er niet te veel op één hoop werd gegooid en of de juiste gevoelens worden bespeeld. Soms werd het wat te makkelijk en luchtig voorgesteld, waardoor het echte dramatische effect wat ontbrak. De personages zijn best vreemd, maar wel leuk om te volgen en ze geven kleur aan de film. Ook de verwijzingen naar A Streetcar Named Desire en All about Eve (nochtans niet mijn favoriete films) geven een leuke toegevoegde waarde.

Ik houd er een dubbel gevoel aan over, maar Almodóvar komt er nog vanaf met een voldoende.

3*

Ik was deze Ah-ga-ssi redelijk blanco ingegaan. De korte omschrijving op deze site deed me denken aan Parasite, maar het is toch wat anders geworden. Allereerst zit het script erg goed in elkaar. In het eerste deel wordt het verhaal opgezet rond het oplichten van Lady Hideko, maar rond het uur krijgen we een plottwist voorgeschoteld, waarbij ik eerst dacht dat we in de richting gingen gaan van een persoonlijkheidsstoornis van het dienstmeisje, maar gelukkig ontvouwt er zich een veel interessanter verhaal.

Hideko en het dienstmeisje Sook-hee worden tegen elkaar uitgespeeld door 'Graaf' Fujiwara, maar er ontluikt een erg intense romance tussen beide vrouwen en wat mij betreft een stuk interessanter dan een zoveelste persoonlijkheidsstoornis. Er zitten wel een aantal expliciete scènes tussen die niet hoeven onder te doen voor de scènes die we gezien hebben in La Vie d'Adèle. Het enige jammere is dat Park in de tweede akte het hele verhaaltje opnieuw vertelt, maar dan vanuit het standpunt van Hideko. Ik heb de langere versie gezien, dus ik vermoed dat in de verkorte versie geschrapt is geweest in deze tweede akte? De derde akte waarbij Fujiwara wordt opgelicht, is dan weer een sterk deel, maar ergens had de film een topscore dan al kwijt.

Niettemin is dit wel een fraaie film, maar misschien iets te veel plotgedreven en de aandacht iedere seconde nodig was gedurende 167 minuten.

3.5*

Het oeuvre van Stanley Kubrick is ronduit indrukwekkend en is voor mij dan ook de beste regisseur ooit. Toch is deze Lolita na al die jaren een beetje vervaagd in mijn geheugen. De grote lijnen rond de relatie tussen Humbert en Lolita was me nog wel bekend, maar de details kon ik me niet meer voor de geest halen. Het was dan dringend tijd om te zien of de score van 4* nog gehaald ging worden.

En dat is zeker het geval, want Lolita is gewoon een uitstekende Kubrick. Nochtans krijgt het op deze site de laagste/minst hoge score (Killer’s Kiss en Fear and Desire reken ik niet mee) en waarschijnlijk komt dat omdat dit een minder groots project is dan we van Kubrick gewend zijn. Het is misschien ook een iets minder typische Kubrick, omdat het zwaartepunt bijna volledig bij de acteurs ligt en die doen het gewoonweg fantastisch.

Van James Mason heb ik eigenlijk nog niet al te veel gezien. In Odd Man Out vond ik hem al erg goed, maar hier doet hij het gewoon fantastisch als Humbert. De obsessie die hij ontwikkelt voor Lolita, de frustraties die op zijn gezicht af te lezen zijn wanneer hij telkens zijn kans mist om bij Lolita te zijn,… geweldig om te zien. Zijn egoïstische en pedofiele karakter zijn weinig uitnodigend om sympathie met hem te krijgen, maar toch ontstaat er na verloop van tijd een zekere medelijden met hem en vooral wanneer hij ontdekt dat Lolita is weggegaan uit het ziekenhuis.

Die Lolita wordt overigens ook enorm sterk neergezet door Sue Lyon. Dit is letterlijk de enige film van haar waar ik een stem aan gegeven heb, maar de sensuele en onschuldige aantrekkingskracht die ze hier uitstraalt, is ongelofelijk straf. Ook Shelley Winters heeft een sterke rol als de moeder van Lolita. Vooral de scènes waarin ze op de zenuwen werkt van Humbert zijn heerlijk om te zien.

Een tijdje terug had ik Dr. Strangelove nog eens herzien en daarin viel de rol van Peter Sellers natuurlijk op. Hier doet hij eigenlijk een beetje hetzelfde met zijn personage Clare Quilty, maar op een nog hoger niveau. Hij speelt niet de hoofdrol in deze film, maar komt op de gepaste tijden zijn neus aan het venster steken, zoals zijn ontmoeting met Humbert in het hotel of wanneer hij bij Humbert thuis hem zit op te wachten in het donker (heerlijk moment!). Maar vooral de openingsscène is geniaal. In de eerste plaats door het geweldige acteerwerk, maar ook doordat we met de openingsscène meteen met de vraag zitten waarom Humber in godsnaam Quilty wilt vermoorden.

Ik had deze Lolita nog eens opgezet met het idee om mijn geheugen nog eens op te frissen, maar ik had niet verwacht om zo onder de indruk te zijn. De ietwat lange speelduur voelt nergens te lang aan, want het verhaal wordt erg sterk uitgewerkt en de acteerprestaties zijn fantastisch. Een verhoging naar 4.5* is wat onverwachts, maar zeker en vast terecht.

4.5*

Het is nog maar de tweede Bergman die ik gezien heb na een wat tegenvallende Höstsonaten , maar deze Persona is me net iets beter bevallen.

En dat is alleen maar omdat er duidelijk meer spanning aanwezig is in deze film. Het eerste halfuur is nog een beetje taai om door te komen, maar het hele mysterie rond het gedrag en het zwijgen van Elisabet houdt de film op de been. Vanaf de scène waarin Alma haar bekentenis doet tegenover Elisabet, wordt er een stevige spanningsboog gecreëerd en zeker wanneer Alma de brief van Elisabet leest waarin haar geheimen worden onthuld.

De film komt dan in een volgende versnelling en er ontstaat een conflict tussen hen beide. Wat nu de juiste verklaring is van dit alles, daar heb ik het raden naar. Zijn Alma en Elisabet één en dezelfde persoon of gaat het hier over een gespleten persoonlijkheid? Voor mij hoeft het allemaal niet zo diepgaand te zijn, maar als ik een bepaalde connectie heb met het verhaal of de personages, kan ik mij daar makkelijk overzetten. Alleen weet Bergman mij opnieuw niet echt te raken en de personages komen wat mij betreft te afstandelijk over.

Wat mij betreft een moeilijk te beoordelen film. Er zit een zekere spanning en mysterie in de film dat ik kan waarderen en het camerawerk is erg puik, alleen werd ik hierdoor nooit echt emotioneel geraakt. Ik denk niet dat Bergman echt iets voor mij is, maar voor zijn belangrijkere werken zal ik nog wel moeite doen.

3*

Het mag wel duidelijk zijn dat deze La Grande Illusion een grote inspiratiebron is geweest voor latere oorlogsfilms zoals Stalag 17 en The Great Escape (het lozen van de aarde door de broekspijpen tijdens de wandelingen). De luchtigere aanpak zoals we het gezien hebben in Stalag 17 werkt uitstekend in het eerste deel. Vooral de reactie van de gevangenen wanneer één van hen zich heeft verkleed als vrouw is goud waard. Ook de daaropvolgende cabaret scène is heerlijk om te zien en vooral wanneer de Marseillaise luidop wordt meegezongen, wordt er eventjes een kippenvelmoment gecreëerd. Ook dat deed me veel aan een andere film, namelijk Casablanca denken.

In de eerste plaats is La Grande Illusion een ontsnappingsfilm, maar het is ook een erg anti-oorlogsfilm. Het is wel erg duidelijk dat iedereen oorlogsmoe is en zelfs aan Duitse zijde kreeg ik zowaar sympathie voor de kapitein Von Rauffenstein. Nadat Boëldieu, Maréchal en Rosenthal worden overgeplaatst naar de andere gevangenis, zakte de film eventjes in, maar weet zich weer volledig te herpakken wanneer de laatste ontsnappingspoging wordt ingezet. Het moet wel een van de mooiste ontsnappingen zijn die ik tot nu toe gezien heb in dergelijke films, waarbij Boëldieu al fluitend iedereen om de tuin leidt waardoor zijn 2 kompanen kunnen vluchten. Ook na deze ontsnapping weet Renoir er nog een sterk einde aan te breien met de relatie die ontstaat tussen Maréchal en de Duitse oorlogsweduwe en de 2 mannen die al ploeterend in de sneeuw in veiligheid raken in Zwitserland.

Nog maar de tweede van Jean Renoir die ik gezien heb. La Règle du Jeu scoorde maar een 1.5* (mijn geheugen laat mij in de steek waarom die maar zo laag scoorde), maar deze La Grande Illusion is in ieder geval een topper. Er zit een hoog tempo in de film met een aantal erg straffe scenes en de hele uitwerking is erg knap gedaan.

4*

Gelukkig worden er regelmatig toplijstjes gemaakt om verborgen toppers te ontdekken. Deze District 9 was zo’n film die me destijds volledig ontglipt was, maar ik wel vaak zag terugkomen in die toplijstjes.

Nu is District 9 een degelijke actie/sciencefiction dat mij vooral in het eerste deel wist te bekoren. Het is wel even wennen aan de documentaire achtige stijl, maar hierdoor weet het zich wel te onderscheiden van andere genregenoten. Verder vallen de link met de apartheid en de humoristische aanpak wel op, waarbij de Zuid-Afrikaanse overheid de Aliens wilt buitenwerken met uitzettingsbevelen. Diegene die hiermee belast is, Wikus, is een typisch bureaumannetje die de held van de film wordt. Echter verzandt de film na verloop van tijd in een typische actie/sciencefiction waarbij er vooral veel afgeknald wordt.

Speciaal filmpje binnen het genre dat zeker de moeite is om eens te bekijken.

3*

Agnès Varda wist me nog niet helemaal te overtuigen met Cléo de 5 à 7, maar hier levert ze wel een zeer aangename film af. De warme kleuren, de opgewekte muziek en de zomerse taferelen zorgen voor een heerlijk sfeertje dat ik altijd associeer met veel van de Franse films.

Het zorgt ervoor dat het thema van polygamie iets vrolijks en alledaags krijgt, terwijl het toch wel complexer ligt dan dat. Dat blijkt ook uit het einde, want Thérèse blijkt toch niet te kunnen aanvaarden dat haar man een tweede vrouw heeft en pleegt zelfmoord (of zou het toch gewoon een ongeluk zijn?). Al vond ik wel de manier waarop François het leven hervat met zijn nieuwe vrouw iets te makkelijk en ongeloofwaardig, al past dit natuurlijk in het concept van ‘bonheur’.

De acteerprestaties konden me ook zeker en vast bekoren. Er wordt op een erg naturelle manier gespeeld en de 2 prachtige en charmante hoofdrolspeelsters zijn natuurlijk een pluspunt. Jean-Claude Drouot, die enorme gelijkenissen vertoont met Bill Hader, speelt ook op een erg vlotte manier dat erg past voor het personage dat François hoort te zijn. Iemand die zorgeloos door het leven gaat en dat het leven met 2 vrouwen de normaalste zaak van de wereld is.

Goede film van Agnès Varda en zo blijkt alweer dat een mindere kennismaking met een regisseur/regisseuse niets zegt over de rest van het oeuvre.

3.5*

Behalve On the Waterfront, Apocalypse Now en uiteraard The Godfather had ik van Marlon Brando nog niets gezien. Dringend tijd dus om mij wat bij te werken in het oeuvre van één van de grootste acteurs van Amerika.

En het is Marlon Brando die deze film weet recht te trekken. Hij weet zijn personage Stanley op een erg energieke wijze neer te zetten en zijn uitbarstingen zijn geweldig om te zien. Dit werd terecht gezien als zijn grote doorbraakfilm. Met zijn tegenspeelster Vivien Leigh had ik iets meer problemen. Echt overtuigen deed ze mij niet en vaak vond ik het overkomen als overacting, waardoor ik de voeling miste met haar personage Blanche.

Het is een echte dialoogfilm geworden, maar dat hoeft bij mij niet noodzakelijk iets negatiefs te zijn. Die andere verfilming van Tennessee Williams, Cat on a Hot Tin Roof vond ik wel een topper in het genre. Het mysterieuze verhaal rond het personage van Blanche houdt de film nog eventjes op de been, maar echt meeslepend is de tragiek rond het leven van Blanche niet echt. Dankzij de sterke prestatie van Brando komt deze film nog net op een voldoende uit.

2.5*

Soms probeer ik eens tijd vrij te maken voor een klassieker met naam en faam die nu niet meteen in mijn interessegebied ligt en deze The Wizard of Oz is daar eentje van.

En op zich is het wel terecht dat deze één van de grootste klassiekers uit de filmgeschiedenis is. Voor een film uit 1939 ziet het er gewoon erg fraai uit met die mooie, kleurrijke decors. Het is voor mij toch wel de belangrijkste reden dat deze film voorbijvloog. Ook het contrast in kleur met het deel in Kansas geeft wel een toegevoegde waarde.

Muziekfilms zullen nooit mijn favoriete films worden, maar buiten de liedjes met de Munchkins heb ik me niet geërgerd. Somewhere over the rainbow is zelfs een klassieker zonder dat je de film hoeft gezien te hebben. Gelukkig hadden de liedjes ook nog enige nut voor het verloop van het verhaal, wat in bijvoorbeeld Singin in the Rain niet het geval was. Op die manier blijft er voldoende tempo in de film zitten. Enkel het gedeelte met de Munchkins sleept wat te lang aan voordat het avontuur begint.

Al bij al had ik er eigenlijk minder van verwacht. Het verhaaltje loopt vlot, de aankleding ziet er erg goed uit en buiten de Munchkins wordt het nergens tenenkrommend.

3.5*

Ik had al 5 films van David Cronenberg gezien waarvan er toch 2 een 3.5* kregen, maar dit is een erg flauwe film geworden. De opening is nochtans best beloftevol, maar na de ontsnapping van Allegra en Pikul blijft het toch wat lang wachten voor de volgende versnelling in de film komt. Jammer genoeg weet die versnelling ook niet te overtuigen, want de gamewereld waarin Allegra en Pikul terecht komen, wordt te saai gebracht en mist de nodige spanning. Er zijn nauwelijks momenten die echt bijblijven, behalve de scène in het chinese restaurant. Na verloop van tijd sleept de film zich naar de ontknoping voort, maar eerlijk gezegd was ik daar al niet echt meer geïnteresseerd in.

David Cronenberg is een regisseur die me nog niet helemaal heeft kunnen overtuigen. Degelijke films zoals Eastern Promises en The Dead Zone worden afgewisseld met matige films zoals deze eXistenZ.

1.5*

Sam Peckinpah is toch wel een interessante regisseur. Na Straw Dogs en The Wild Bunch die ik recentelijk gezien heb, is zijn stijl wel erg duidelijk met die grauwe maar erg fraai in beeld gebrachte schietpartijen.

Erg vrouwvriendelijk zijn Peckinpah's films niet en ook hier pakt hij uit met een verkrachtingsscene, krijgt een vrouw een stevige tik in haar gezicht wanneer ze avances probeert te maken met een van de mannetjes van de maffiabaas en ook het oude dametje wordt niet ontzien bij de schietpartij. Al laat hij hier ook een ‘romantische’ kant van hem zien met Bennie die de eer gaat verdedigen voor zijn vermoorde vriendin.

Alleen stokt het halverwege de film wel een beetje. Het tempo van het eerste deel neemt af en Peckinpah neemt vooral de tijd voor de karakterontwikkelingen en de romance tussen Bennie en Elita. Vanaf het moment dat Bennie op roadtrip vertrekt met het hoofd van Alfredo krijgen we wel een heel aantal sterke scènes voorgeschoteld met 2 shoot-outs. Ook het eindshot waarbij Bennie de ontsnapping niet overleeft, is erg knap gedaan.

De film balanceert ergens tussen een dikke 3* en een kleine 3.5*, maar er zijn toch overwegend positieve punten aan deze film.

3.5*

De vele goede reacties ten spijt, ben ik toch wat op mijn honger blijven zitten bij deze Call Me by Your Name. Nochtans zijn er wel een aantal ingrediënten aanwezig om er iets van te maken. De zomerse vakantiesetting en een zuiders land kan ik altijd wel appreciëren. We krijgen een aantal leuke locaties te zien met het kleine dorpje, het beekje en de bergen. Ook het lome vakantiesfeertje vind ik altijd prettig om naar te kijken.

Verder kan Chalamet me zeker en vast overtuigen en zet hij een sterke prestatie neer als Elio. In Beautiful Boy vond ik hem ook al erg goed, dus dat belooft wel voor de volgende films die ik van hem ga tegenkomen.

Alleen wist de romance tussen Elio en Oliver me niet echt te raken. Het is moeilijk om de vinger er juist op te leggen waar het fout loopt, maar soms 'voel' je het gewoon niet. Ligt het aan het cliché Amerikaanse personage van Oliver? Is Oliver niet wat een te gladde type? Ik voelde de chemie alvast niet tussen hen beide. De momenten waar je de vonk tussen beide zou moeten opmerken, waren niet aanwezig en plots konden ze niet van elkaar afblijven.

Ben wel blij deze eindelijk een kans gegeven te hebben, maar echt overtuigen deed het niet.

2.5*

Yorgos Lanthimos is best een interessante regisseur. Hoewel de films die ik tot nu toe van hem beh gezien (Poor Things en The Killing of a Sacred Deer) niet hoger scoorden dan een 3* heeft hij wel een bepaalde stijl die ik kan waarderen. Ik was benieuwd of deze The Favourite die topscore wel kon behalen.

Een topper zou ik het niet noemen, maar het is wel een aangename film geworden en de besta van Lanthimos die ik tot nu toe gezien heb. De film bevat meer humor dan ik had verwacht, want het vileine gekibbel tussen Abigail en Lady Marlborough levert enkele heerlijke dialogen op. We krijgen tussendoor ook nogal wat momenten te zien die de draak steken met het Engelse koninklijke hof van de 18e eeuw met o.a. de ganzenrace in het begin van de film.

Kostuumdrama's zullen nooit mijn favoriete films worden qua aankleding, maar Lanthimos weet wel veel goed te maken met het knappe camerawerk. Verder is het verhaaltje rond de machtsstrijd tussen Abigail en Lady Marlborough onderhoudend genoeg om een speelduur van 2 uur te vullen, maar de film ontbreekt toch een paar echte hoogtepunten om een blijvende indruk na te laten.

3.5*

Ik had nog eens zin in een echte oude film en kwam bij deze L'Atalante uit. Ik zie hier zeker wel goede dingen in. Een aantal scènes zien er wel mooi uit zoals wanneer Jean en Juliette gescheiden liggen te slapen, maar toch een connectie met elkaar lijken te hebben en de onderwaterscène is ook zeker het vermelden waard. Ook de scènes die zich afspelen in de stad zijn nog oké, maar de personages spreken we niet helemaal aan. Père Jules is als brulaap een karikatuur en het gedrag van Jean en Juliette steekt ook tegen. Jean die voor het minste jaloers en nukkig wordt, helpt de film niet echt en de romantiek tussen Jean en Juliette was ook eerder koeltjes.

Over het algemeen is het toch een film die de tand des tijds moeilijk heeft weten te doorstaan.

2.5*

Meestal liggen dergelijke actie/sciencefiction films me niet helemaal, maar deze leek me wel eens anders te kunnen uitdraaien en dat is achteraf ook gebleken.

Het hele Groundhog Day concept slaat wel in deze film. Het is eens iets anders dan een rechttoe rechtaan strijd met buitenaardse wezens. Het zorgt voor de komische noot wanneer Cage voor de zoveelste keer wordt gedood door de Mimics en opnieuw moet beginnen. Ook het gegeven dat hij bij aanvang geen idee had hoe hij moest vechten, zorgt voor wat leuke momenten. Vanaf het moment dat Cage de dag niet meer kan resetten en de finale echt wordt ingezet, krijgen we een standaard afhandeling te zien van de doorsnee actie/sciencefiction films, maar in dit geval kan het er wel mee door.

In vergelijking met de grote meerderheid van andere films in dit genre is Edge of Tomorrow geen tijdverspilling.

3*

Bij Francis Ford Coppola denk ik in de eerste plaats aan films zoals The Godfather, Apocalypse Now en The Conversation, maar de rest van zijn oeuvre was me nog onbekend. Het was tijd om daar eens verandering in te brengen met deze Rumble Fish.

En Rumble Fish is een erg stijlvolle film die prachtig in zwart-wit is geschoten. Niet alleen de mooie beelden met o.a. de blauwe en rode vissen vallen op, maar de eerste vechtscène is een cinematografisch pareltje. Ik denk niet dat ik al vaker een vechtscène zo mooi in beeld heb zien gebracht worden. Er zijn ook best veel scènes waar de mist voor extra sfeer zorgt.

Maar daar stoppen de positieve punten wat mij betreft. oké, de cast verdient zeker en vast een pluim voor het acteerwerk, maar ik ben op geen enkel moment door het verhaal meegesleurd in de film. Het zijn vooral stereotiepe personages uit een jeugdbende die niets anders doen dan wat rondhangen, drinken en vechten.

Er had zeker een hoge score ingezeten als het verhaal me meer kon boeien, want qua sfeer is het zeker genieten. Ook leuk om de jonge Nicolas Cage en Chris Penn aan het werk te zien.

3*

Het is nog maar de eerste film die ik gezien heb van Éric Rohmer, maar het smaakt nu al naar meer, want Le Rayon Vert is een erg mooie film geworden.

Het eerste wat opvalt is dat het een erg realistische film is. Vooral de dialogen zijn zo alledaags en de acteurs zoeken ook altijd naar de juiste woorden, wat het allemaal nog echter maakt. Ook qua thematiek is dit een erg realistische film. Het gaat over een jonge vrouw Delphine die worstelt met haar eenzaamheid en ze lijkt zich hiervoor ook te schamen naar haar vrienden en familie toe. Ze lijkt zich haast altijd te moeten verantwoorden waarom ze nog alleen is en niet te kunnen genieten van haar vakantie. Ook voor haar keuzen om vegetariër te zijn, lijkt ze zich te moeten verantwoorden. In ieder geval had ik wel veel sympathie voor het personage Delphine die sterk werd neergezet door Marie Rivière.

De film straalt ook een erg mooie, warme en relaxte sfeer uit. Het speelt zich af tijdens de zomermaanden en we krijgen mooie vakantiebeelden te zien. Je waant je zo al in de vakantiesfeer en het levert toch een speciaal contrast op met de gevoelens waarmee Delphine worstelt. Het camerawerk lijkt op het eerste zicht weinig bijzonders, maar er zitten wel een aantal mooie close-ups in. De scène waarin Delphine met het Zweedse meisje en de 2 jongens aan tafel zit, is de camera op een bepaald moment op Delphine gericht, maar de anderen zijn voortdurend aan het praten. Haar drang om op dat moment van tafel weg te lopen, wordt op die manier prachtig in beeld gebracht.

Voor velen zal dit waarschijnlijk een iets te saaie film zijn, maar ik kan dit soort kleinere, realistische werkjes wel waarderen. Zeker als het op zo'n goede manier wordt uitgevoerd.

4*

Ik was al een tijdje benieuwd of de hype rond deze Sinners terecht was en met Halloween deze vrijdag was het geen beter moment om hierover een oordeel te vellen.

Ik had hier en daar reeds gelezen dat de film vergelijkingen vertoond met From Dusk till Dawn (een film die ik met 4.5* beoordeeld heb), maar aan dat niveau komt Sinners niet. De hele setting rond het zuiden van Amerika in de jaren 30 en de insteek van de bluesmuziek kan me nochtans wel charmeren. Het zorgt ervoor dat Sinners een eigen smoel krijgt. Alleen wordt er te veel tijd verloren in de opbouw en de karakteruitdieping.

De tweeling Smoke en Stack komen terug naar de plaats waar ze opgegroeid zijn om er een juke joint op te starten. De opbouw is net iets te saai en het duurt een poosje voordat we kennismaken met de vampieren. Gelukkig maakt het tweede gedeelte van de film wel veel goed, maar het dak gaat er niet helemaal af zoals in From Dusk till Dawn (er zit ook nog een leuke knipoog in naar The Thing wanneer het groepje overlevenden knoflook moeten eten om te bewijzen dat ze geen vampieren zijn). Het einde voelt jammer genoeg geforceerd aan waarbij Smoke nog een aantal leden van de Klan afknalt, om er toch nog een bepaalde boodschap in te steken.

Over het algemeen is het wel een degelijke film, maar de verwachtingen lagen toch wat hoger.

3*