Log

The Train is een zeer degelijke oorlogsfilm dat het voornamelijk moet hebben van een aantal sterke actie en sabotage-scènes. Het bombardement op het station is erg spectaculair en prachtig gefilmd, maar ook de scène waarin de Fransen erin slagen om de trein terug naar het beginpunt te brengen, is erg knap gedaan. Het einde waarbij de gijzelaars neergeschoten worden en de kisten met schilderijen buiten liggen, geeft wel een wrange nasmaak, maar pas perfect als afsluiter bij deze film. De hele film lang speelt het dilemma of al die kunst wel een mensenleven(s) waard is en geeft stof tot nadenken.

3*

Deze Kind Hearts and Coronets is toch een tegenvaller geworden, ondanks een leuk uitgangspunt. Hetgeen waar de film voor een groot stuk om moet draaien, zijn de moorden van Louis Mazzini, maar eerlijk gezegd vond ik ze over het algemeen te flauw en niet interessant genoeg. Hier kon volgens mij toch meer mee gedaan worden, zoals de generaal die sterft door een bom in een pot kaviaar, vond ik nogal simpel uitgevoerd.

Het einde vind ik dan weer wel goed uitgewerkt met Mazzini die gevangen genomen wordt voor iets wat hij niet gedaan heeft, terwijl hij met alle andere moorden wegkomt. Ook de memoires met de onthullingen van de moorden die achterblijven in de cel voelt perfect aan als einde voor deze film.

Een ander probleem waar deze film mee kampt, is de hoofdrolspeler Dennis Price. Ik vond hem niet charismatisch genoeg en te saai om de hele film te dragen. Hij is niet humoristisch genoeg op de momenten dat de zwarte humor naar voor zou moeten komen en hij was niet eng en dreigend genoeg op de momenten van de moorden. Ook de voice-over wordt te vaak gebruikt en wordt wat eentonig na verloop van tijd.

2*

Ik zou mezelf absoluut geen musical liefhebber noemen en na het zien van deze film is dat ook niet meteen veranderd, maar Singin' in the Rain is een film die je als filmliefhebber toch eens moet gezien hebben.

Uiteindelijk is het best een vermakelijke, vlotte en vrolijke film geworden, maar het is niet de verwachte naam Gene Kelly die hier de show steelt. Die eer is weggelegd voor zowel Debbie Reynolds als Jean Hagen. Niet dat Gene Kelly het hier slecht doet, maar de rollen van de 2 dames zijn gewoon interessanter. Debbie Reynolds is hier erg charmant in haar rol van Kathy Shelden die de stem van Lina Lamont moet inzingen. Die Lina Lamont wordt prima neergezet door Jean Hagen op een erg irritante manier, maar het past natuurlijk perfect in het plaatje.

De liedjes zelf boeide mij erg weinig. Ik had niet meteen het gevoel dat de liedjes iets te maken hadden met het verhaal of op zijn minst ondersteunend waren. Misschien had ik dan wel met meer interesse naar de liedjes gekeken en geluisterd. Wel fijn dat de film over 'film maken' gaat met de intrede van de film met sprekende acteurs.

3*

Deze stond al een tijdje op mijn to-see lijst en mede door een recente herziening van Goldfinger met de aanwezigheid van Gert Fröbe heb ik er sneller werk van gemaakt. Es Geschah am Hellichten Tag is een erg degelijke en sfeervolle thriller geworden waarbij de opbouw best klassiek is. We zien een makkelijke verdachte die onterecht wordt vastgehouden voor de moord op een meisje en uit wanhoop zelfmoord pleegt, maar er is een agent die ervan overtuigd is dat de kindermoordenaar nog rondloopt en besluit zelf het heft in handen te nemen.

Het verdere verloop is minder klassiek en daar zit de kracht van de film, want de middelen die de agent gebruikt zijn op z'n minst erg risicovol door een meisje als lokaas te gebruiken voor de moordenaar. Van zodra we de kindermoordenaar in beeld krijgen, wordt de spanning heerlijk opgedreven. Vooral het moment waarbij hij plots opduikt in het bos was best eng.

Dat komt in de eerste plaats door de geweldige casting van Gert Fröbe, want met zijn imposante verschijning maakt hij veel indruk. In Goldfinger vond ik hem ook al geweldig om te zien. Heinz Rühmann vond ik net wat minder overtuigen als de agent die achter de moordenaar zit. Regelmatig vond ik hem te weinig emotie tonen, zoals in het begin wanneer hij de ouders van het vermoorde kind op een erg droge manier komt inlichten.

Goede thriller die door de aanwezigheid van Gert Fröbe toch een half puntje meer verdiend dan een gewone 3*.

3.5*

vote changed, original voice was 4,0 stars

Ik ben er wel voor te vinden om mij van tijd tot tijd eens te laten onderdompelen in een rechtbankfilm en Inherit the Wind is een zeer vermakelijke in zijn soort geworden. Het is in ieder geval een minder serieuze rechtbankfilm geworden dan Judgment at Nuremberg en dat komt in de eerste plaats door het geweldige acteerwerk van Spencer Tracy en Fredric March. Het is vooral Tracy die hier de show steelt als de advocaat van de leraar en voor heerlijke dialogen zorgt met zijn tegenspeler. Die bijbelfanaat, Matthew Brady is anders ook wel een interessant figuur, want meer en meer komt hij alleen te staan met zijn geloof en op het einde staat hij daar zielig alleen het woord te verkondigen, totdat hij dood neervalt.

3.5*

William Wyler heeft me al 2 keer erg aangenaam weten te verrassen met Roman Holiday en The Best Years of Our Lives. Ben-Hur stond niet meteen erg hoog op mijn to-see lijstje (misschien had de lange speelduur ermee te maken), maar gezien de goede ervaringen met Wyler heb ik deze een snellere kans gegeven.

En het is best een indrukwekkende film geworden op vlak van decors. Visueel ziet het er adembenemend uit waardoor ik de volle speelduur in het verhaal werd meegezogen. Vooral de scènes op het schip en de paardenrace steken erboven uit, maar de hele aankleding van de film, de vele figuranten,...het maakt het allemaal erg episch.

Over het verhaal ben ik ook wel enthousiast. Het verraad van Messala, de lijdensweg van Judah als slaaf, de wraak die hij neemt,.. het wordt allemaal erg meeslepend gebracht en het kon mij erg boeien. Enkel het laatste deel met de lijdensweg van Jezus voelt overbodig aan en de happy-end waarbij de moeder en zus van Judah miraculeus genezen van de lepra voelt vreemd aan. Zonder het laatste deel zat er zeker een half puntje meer in.

4*

Eindelijk ben ik aan het grote meesterwerk van Kurosawa toegekomen. De lange speelduur mag op voorhand misschien een beetje afschrikken, maar eerlijk gezegd is de film voorbij gevlogen en geen enkel scène voelde overbodig aan.

In de eerste plaats is deze Seven Samurai prachtig gefilmd met tal van mooie landschapsbeelden. De film zit ook boordevol mooi geschoten scènes, zoals wanneer Kyuzo in zijn eentje in de gietende regen in het bos gaat oefenen en dan Katsushiro samen ziet met Shino. Of het eindgevecht dat wordt beslecht in de gietende regen en modder. Sowieso heeft het wel altijd iets extra's als er regen aan te pas komt.

Het verhaal zelf is best standaard en eenvoudig te volgen. Seven Samurai kent 3 delen, waarbij in het eerste deel de groep wordt samengesteld. Kurosawa neemt uitgebreid de tijd om iedere samurai te introduceren en sommige krijgen iets meer aandacht als de andere. Vooral de rol van Mifune valt hard op en ik heb me er kostelijk mee vermaakt. Hij komt erg grappig over, maar is ook vaak erg explosief. Hij lijkt ook als enige er ook plezier in te hebben om het op te nemen tegen de bandieten. Hij is echt wel het buitenbeentje van deze groep. Ook de rol van Shimura is erg mooi als leider van de groep.

Het tweede deel gaat dan meer over het uitdokteren van de juiste strategie tegen de aanvallen van de bandieten en verstandhouding tussen de boeren en de samurai dat wordt opgebouwd. Een leuk momentje was wanneer Mifune vals alarm sloeg om zo de boeren duidelijk te maken dat ze niet zonder de samurai kunnen nadat hun ontvangst niet van harte was. Het derde deel, de inval van de rovers is zonder meer prachtig gefilmd. Het ploeteren in de modder, de zwaardgevechten, de inval met de paarden,... het geeft de film een erg epische dimensie.

Momenteel heb ik zeven film gezien van Kurosawa, maar deze Seven Samurai zal toch niet op de eerste plaats komen in dat lijstje, want die voorkeur gaat uit naar High and Low. In ieder geval is Seven Samurai een erg mooie film die ondanks de lange speelduur voorbij is gevlogen.

4*

The Help is een film geworden die ik er precies van verwacht had. Een luchtige, kleurrijke, sentimentele film over een zwaar onderwerp dat de rassensegregatie toch wel was. We zien een hoop clichés voorbijkomen en zelden werd ik echt geraakt door het verhaal, op uitzondering van de scène waarin Skeeter achter de waarheid komt van het ontslag van Constatine. Andere zaken zoals de wc's die niet gebruikt mogen worden door de dienstmeiden zijn nogal makkelijke clichés om mee te scoren.

Al bij al net een voldoende door het sterke acteerwerk, maar als film in het geheel is het toch wat te pover.

2.5*

Voor mij was het toch een ietwat verrassende film, daar ik meer een echte thriller had verwacht in het genre van Double Indemnity (oplichten van de verzekeringen e.d.). In ieder geval, de omschrijving op deze site deed me vermoeden dat we meer in die richting gingen, maar uiteindelijk blijkt het een amusante kat-en-muisspel tussen 2 mannen.

De openingsscène is het doolhof was al meteen een leuke opener en ook de hele setting van het huis met alle rekwisieten geeft de film een leuke sfeer. Vooral de eerste 2 plot twists pakken goed uit en vooral dat Michael Caine de rechercheur bleek te zijn, was een erg leuke wending. Aangezien we hem daarvoor neergeschoten zagen worden door Laurence Olivier, was het niet bij me opgekomen dat hij vermomd zou kunnen zijn. De derde plottwist pakt dan minder goed uit, omdat we er toch vanuit gaan dat alles wat we zien niet echt is. Dat Caine de vriendin van Olivier niet had vermoord, kwam dus allesbehalve aan als een verrassing.

In ieder geval een amusante film om eens gezien te hebben. Niet meteen de ideale film voor een herziening, want dan kan de speelduur hier toch wat parten spelen.

3.5*

Gloria is een degelijke film, maar voorlopig de minste wat ik van Cassavetes gezien heb. Niet dat dat een schande is, want over het algemeen scoren zijn films wel goed bij bij, maar dit voelt iets te doorsnee aan.

Zoals ik van Cassavetes gewend ben, is het erg mooi gefilmd en weet hij de '70 sfeer van New York sterk over te brengen. Gena Rowlands speelt ook erg goed, maar het verhaal is weinig bijzonders waarbij zij zich moet ontfermen over een jongetje wiens familie werd vermoord door de maffia. Het verloop is best voorspelbaar waarbij Gloria en het jongetje steeds bij elkaar terugkomen, ondanks dat ze elkaar niet kunnen uitstaan. Ergens krijgt ze toch een verantwoordelijkheidsgevoel voor het jongetje terwijl ze absoluut geen moederfiguur is.

3*

Promising Young Woman is een sterk uitgewerkte wraakfilm overgoten met een stevig Metoo sausje. Het is best wel generaliserend tegenover mannen, want zowat alle mannen die we zien passeren in deze film blijken engerds te zijn met slechte bedoelingen. Zelfs de vriendelijk ogende kinderarts Ryan blijkt geen haar beter te zijn dan de mannen die al voorbij zijn gekomen.

Het script is sterk uitgewerkt. Emerald Fennell houdt in het begin nog wat informatie achter de hand en het personage van Cassie en het verhaal van Nina blijven nog wat mysterieus. Langzamerhand komen we te weten wat er juist schuil gaat achter de handelingen van Cassie en krijgen we een verrassend en sterk einde met de moord op Cassie en haar wraak op de bruiloft van haar moordenaar.

Toch wel een verrassend goede film die ik hier per toeval ben tegengekomen. Ook een pluim voor de sterke acteerprestatie van Carey Mulligan als Cassie, want ze kon bij momenten wel erg overtuigend creepy overkomen.

3.5*

Ik had The Disaster Artist ooit al eens gezien nog voor ik The Room had gezien. The Room bleef ik om een of andere reden steeds uitstellen, misschien omdat ik ondertussen redelijk wat filmpjes op Youtube had zien passeren, maar uiteindelijk heb ik The Room recentelijk een kans gegeven. Ergens kreeg ik dan weer erg veel zin om The Disaster Artist nog eens te bekijken.

Er zijn weinig films die me zo'n grote glimlach bezorgen als deze The Disaster Artist. De manier waarop James Franco het personage van Tommy Wiseau neerzet, is fenomenaal. Tommy Wiseau is natuurlijk een dankbaar individu om een hele film rond te maken. Heerlijk maf en excentriek, maar Franco doet het ook gewoon ontzettend goed. Het accent, de zweverige stem, de typische lach,... het is wel een heel erg dichte benadering van het personage.

Ik ben sowieso een fan van films die over het maken van films gaan, maar dit is natuurlijk een buitenbeentje. Het is erg tof om te zien hoe bepaalde scènes tot stand zijn gekomen, want het is anders bijna niet te geloven dat bepaalde stukken de film hebben gehaald. Neem nu het moment dat Wiseau begint te lachen bij het verhaal van de vrouw die in het ziekenhuis is geslagen. Blijkbaar had de regisseur wel gevraagd om ander te reageren, maar Wiseau bleef iedere keer lachen totdat de regisseur er genoeg van had en het maar zo liet. Ook het achterliggend verhaal over het waterflesje bij de beroemde 'Oh Hi Mark scène' is erg tof om te zien, maar sowieso zit de film vol van dit soort momenten.

heerlijke herziening gehad met deze The Disaster Artist. Het is erg vlot en komisch gemaakt, James Franco doet het geweldig als Tommy Wiseau en The Room is zo'n bijzondere film om er een film over te maken. Ook het einde waarbij verschillende scènes uit beide films vergeleken worden, is een erg leuke afsluiter.

4*

Le Scaphandre et le Papillon moet wel één van de mooiste filmtitels zijn in de top 250, maar een plaats in de top 250 vind ik ietwat overdreven. De film doet mij, net zoals vele anderen, denken aan Mar Adentro. Alleen is de verlamde toestand van Jean-Dominique nog erger dan zijn tegenhanger in Mar Adentro en kan hij alleen maar communiceren met 1 oog.

Het sterkste punt van deze film zit hem vooral in het visuele. Doordat we de film beleven door het oogpunt van Jean-Dominique, kunnen we er sterk meeleven met zijn personage. Het duurt toch een tijdje vooraleer we Jean-Dominique zelf in beeld zien en het grootste deel van de film beleven we vanuit zijn oogpunt.

Verder komt de film wat mij betreft nooit helemaal los. Er zitten wel een aantal sentimentele momenten in, zoals het gesprek tussen Jean-Dominique en zijn vader die op zijn oude dag zijn appartement niet meer kan verlaten en dus ook met een soort locked-in-syndroom te kampen heeft. Maar uiteindelijk is het allemaal toch wat makkelijk sentimenteel. Ook het continue afgaan van het alfabet is op den duur een stoorzender.

Degelijke film dat vooral visueel de moeite waard is, maar het heeft bij mij de gevoelige snaar niet helemaal kunnen raken.

3*

Oerdegelijke film, deze Scent of a Woman, maar misschien toch wat te voorspelbaar om een echte topper te zijn. De opbouw en de ontwikkeling van de relatie tussen Charlie en Frank wordt wat mij betreft te clichématig uitgewerkt. In het begin loopt alles erg stroef en is er geen vertrouwen tussen de blinde ex-kolonel en de student, maar gaandeweg groeien ze toch naar elkaar toe met als hoogtepunt dat Frank het opneemt voor Charlie tijdens de zitting op de school.

Ondanks de lange speelduur heb ik me nauwelijks verveeld en amper naar de klok gekeken. Dat komt vooral door het uitstekende acteerwerk van Pacino die zowat iedere scène naar een extra niveau tilt. Prima film, maar te weinig verrassend om er een echte topper in te zien.

3.5*

Tôkyô Monogatari is toch een film met een zekere status, maar het heeft me allesbehalve weten te overtuigen. Het is de tweede film van Ozu die ik gezien heb na Banshun en we krijgen ook hier een erg saai familiedrama te zien. Een ouder echtpaar gaat op bezoek bij hun kinderen in Tokyo, maar niemand heeft echt tijd om met hun bezig te zijn. Enkel de vrouw van hun overleden zoon lijkt nog wat tijd voor hun vrij te willen maken. Bij hun terugkeer naar huis wordt de moeder ziekt en komt nadien te overlijden, maar op geen enkel moment ben ik echt ontroerd geraakt door de gebeurtenissen. Ik kan me moeilijk inleven in dit soort van Aziatische films waarbij de acteurs altijd wat glimlachen en knikken. Het lijkt alsof ze niets anders kunnen en na verloop van tijd wordt het wel vrij eentonig en vervelend. Ik denk dat ik dit soort films toch voor een poos aan de kant ga houden.

1.5*

John Frankenheimer had me in het begin wel mee in deze film. Het begint allemaal erg mysterieus en spannend met sterk camerawerk. We zien een man van middelbare leeftijd achtervolgd worden door telefoontjes van zijn 'overleden' vriend en natuurlijk is zijn interesse meteen gewekt om uit te zoeken wat er precies aan de hand is.

Frankenheimer slaagt erin om een sterk bevreemdende sfeer te creëren tot de identiteitswissel van Arthur naar Tony. Nadien was het toch wat wachten om te zien welke richting de film zou uitgaan. We krijgen tussendoor een nogal bevreemdende scène te zien met de commune die aan druivenpletten doet, maar erg veel voegt dit niet toe aan de film. De spanning valt voor een groot stuk weg en verandert meer in een drama waar ethische vraagstukken aan bod komen.

beetje jammer dat de film afzwakt na een sterk eerste deel. Ook Rock Hudson kan minder overtuigen dan John Randolph, die er erg goed in geslaagd is om zijn angst over te brengen. Interessant werk, dat zeker en vast, maar er zat toch meer in naar mijn gevoel.

3*

Na een geslaagde Anora was ik benieuwd naar een ander werk van Sean Baker en ook deze The Florida Project is een mooie film geworden. Wat natuurlijk meteen opvalt is de felroze kleur van het motel waar het grootste deel van de film zich zal afspelen en het geeft toch op een bepaalde manier een rustgevend gevoel te midden van de avonturen die Moonee en haar vriendjes beleven en de moeilijkheden waarin de moeder zich bevindt.

Het is een vertelstijl die we al vaker in films hebben gezien door het verhaal door de ogen van kinderen te laten afspelen. Die vertelstijl is vaak een wisselend succes, maar in deze film pakt het goed uit. Het kattenkwaad dat Moonee en haar vriendjes uithalen, is erg amusant om te zien, maar je voelt ook al snel de donkere wolken over de zomervakantie hangen. Halley raakt alsmaar verder in de geldproblemen tot ze geen andere keuze heeft om tot prostitutie over te gaan. Het einde waarbij ze Moonee bij haar weghalen, is erg sterk geacteerd. Je voelt dat ze helemaal op is en niet meer de energie heeft om te vechten voor haar dochter. Ook het moment waar Moonee aan de deur staat bij haar vriendin is erg sterk geacteerd. Willem Dafoe heeft hier overigens een leuke rol als manager van het motel die het beste voor heeft met al zijn gasten.

3.5*

The Great Escape is een vrij lange, maar redelijk vermakelijke zit geworden. Het deed me veel aan Stalag 17 denken dat ook over een ontsnapping uit een gevangenenkamp gaat, maar ook omdat het erg luchtig wordt gebracht. Buiten de scène waarin Ives wordt neergeschoten wanneer hij over het hek probeert te ontsnappen (en het einde natuurlijk waar de groep wordt neergeschoten), zijn er geen 'zware' momenten en krijgen we een best vermakelijke film voorgeschoteld. Het is niet dat het ergens echt hoogstaand wordt, maar vanaf het moment dat de ontsnapping echt op gang komt, krijgen we nog best een spannende tweede deel. Wanneer de mannen allen hun eigen weg gaan, krijgen we wat mij betreft het beste deel van de film te zien met enkele mooie plaatjes met de bergen en de ontsnapten die elk op hun manier proberen te vluchten. Misschien wat jammer van de lange speelduur die vooral in het eerste del had ingekort mogen met de hele opzet van de ontsnapping, maar al bij al is dit een vermakelijke wegkijker.

3*

Erg fijne herziening gehad met deze The Warriors. Het is een film die barst van de sfeer die meteen met de openingsscène in het metrostation en de toespraak van Cyrus wordt ingezet. Ook de muziek past perfect bij deze film.

Gelukkig wordt het plot erg eenvoudig gebracht waarbij de leden van een bende proberen thuis te raken, nadat een ander bendelid hen ervan beschuldigd heeft de grote leider Cyrus vermoord te hebben. De hele tocht naar huis is 1 spannende adrenalinerush met bijhorende obstakels (ze vallen al snel zonder hun leider en onderweg raken ze ook opgesplitst).

Maar het is vooral een film die voor mij valt of staat met de sfeerschepping en dat is hier gewoon perfect. Het nachtelijke beeld van de stad, de aankleding van alle bendes,... het is allemaal geweldig om te zien. Bij deze een verhoging naar 4*.

4*

Prima vakkundig gemaakte thriller

Deze film heeft wat weg van Eden Lake en I Spit on Your Grave. Bij die eerste film zien we ook het slachtoffer na een helse overlevingstocht terug bij de daders terechtkomen, maar ook het wraak nemen na de verkrachting zoals in I Spit on Your Grave zien we hier terugkomen (het zijn dan wel de ouders die de daders moeten omleggen).

Verder is het een vakkundig gemaakte film met de juiste beklemmende sfeer en de spanning die mooi wordt opgebouwd en vanaf het moment dat de daders aankomen bij de ouders van het meisje alleen maar de hoogte ingaat. Niet dat het ergens echt verrassend wordt, maar dat had ik dan ook niet verwacht.

3.5*

Knappe film van Mikhail Kalatozov

De The Cranes Are Flying was de eerste film van Kalatozov die ik gezien had en daar liet hij al zien op cinematografisch vlak mooie films te kunnen maken en dat doet hij hier nog beter. De hele speelduur lang zitten we kort op de huid van de personages, waardoor ik van de eerste minuut meteen in de film gezogen werd. De camera lijkt ook vaak te zweven en vooral het openingsshot in het hotel dat eindigt in het zwembad is prachtig gedaan, maar ook de shots van de boer die het suikerriet aan het kappen is, zijn prachtig gedaan.

Qua verhaal valt er ook genoeg te beleven en vooral de eerste 2 verhalen konden mij erg bekoren. Het eerste deel speelt zich voornamelijk af in een club met uiterst sfeervolle scènes. We zien een prostituee met één van de Amerikaanse mannen naar huis gaan, waar haar vriend dan haar beroep ontdekt. De manier waarop dit eerste deel afsluit met de man die ronddwaalt in de sloppenwijken om het contrast aan te tonen met alle luxe in het uitgaansleven is prachtig gedaan.

Ook bij het tweede verhaal van de boer zat ik nog erg geboeid te kijken. Vooral omdat het cinematografisch een pareltje is en de manier waarop de wanhoop van de man zo intens gebracht wordt. Ook de 2 andere verhalen hadden nog sterke momenten, vooral de scène waarin de schutter besluit om niet te schieten in het derde verhaal en de bominslagen in het vierde verhaal maakten indruk op mij.

Fraaie film van Kalatozov die vooral op cinematografisch vlak erg indrukwekkend is. Als ik het puur op de inhoud zou moeten beoordelen, zou ik waarschijnlijk geen 4* aan geven, maar Soy Cuba is een erg leuke kijkervaring geworden.

4*

Bij deze heb Ik Who's Afraid of Virginia Woolf? nog eens herbekeken en ook nu heb ik met plezier naar het geruzie tussen Martha, George en hun gasten gekeken. Het is best leuk om af en toe eens een film te zien waar de acteurs de film voor de volle 100% moeten dragen. Vooral Elizabeth Taylor en Richard Burton zijn erg indrukwekkend, Sandy Dennis vond ik dan net wat minder in haar rol als Honey.

De dialogen worden erg pittig gebracht en vooral de scène in het café springt erboven uit (misschien omdat verandering van locatie de film ook wel deugd deed). In het begin was het mysterie rond 'de zoon' nog best interessant, maar al snel is het wel duidelijk dat hij verzonnen is en het einde is dan ook geen verrassing als de onthulling volgt. Soit, erg storend is dat niet, maar de reden waarom deze film voor mij niet meer dan 3.5* haalt, is puur omdat de inhoud van de dialogen vaak herhalend waren en mij niet altijd even hard konden boeien.

3.5*

Leuk om deze Shock Corridor eens gezien te hebben, maar achteraf zit ik toch met het gevoel dat hier meer inzat. Het uitgangspunt waarbij een journalist een moord wilt oplossen in een gesticht door zich voor te doen als gestoorde is erg interessant en Fuller weet ook aardig sfeer te scheppen. Alleen vond ik het hele verhaal rond de moord niet sterk genoeg uitgewerkt. De hele zoektocht naar de moordenaar beperkt zich tot wat gesprekjes tussen John en de 3 getuigen van de moord, waarbij de laatste van de 3 de naam geeft van de moordenaar. Wat mij betreft ontbrak hier toch de nodige spanning om het verhaal sterker te maken, want nu concentreert de film voornamelijk op John die zelf 'gek' wordt en de realiteit niet meer kan onderscheiden van zijn waanideeën (zo denk hij na verloop van tijd dat Cathy echt zijn zus is en op het einde is hij zelfs helemaal een kasplantje geworden). Er zitten wel een aantal goede scènes tussen zoals de aanval van de nympho's op John of de scène waarin John denkt dat het regent, maar toch viel hier meer uit te halen.

3*

Bij deze heb ik Der Untergang eindelijk ook eens gezien, maar ik had er toch iets meer van verwacht. Ik werd nooit echt meegetrokken in de film en vond het eerste deel nogal wat braaf. Het is pas wanneer de zelfmoordoperaties op gang beginnen komen dat de film zich pas echt weet te onderscheiden. Vooral de scène waarin de vrouw van Goebbels haar kinderen vergiftigt, is best heftig net zoals de zelfmoord met de handgranaten waarbij de hele familie omkomt.

Bruno Ganz weet wel erg te overtuigen als Adolf Hitler. Zijn driftbuien, zijn tics,.. het kwam allemaal erg overtuigend over. De rest van de cast vond ik weinig bijzonders, maar over het algemeen ook nergens storend. Een positief punt zijn de interviews die we in het begin en op het einde van de film te zien krijgen van de echte Traudl Junge. Hierdoor krijgt haar personage in de film toch iets extra.

3*

Een tijdje terug had ik Jean de Florette nog eens herbekeken en hem beloond met een verhoging naar 4.5*. Dit tweede deel had ik ook ooit al eens gezien, maar in mijn herinnering was deze net iets minder dan het eerste deel. Ik was benieuwd of mijn waardering van 3.5* van dik 10 jaar terug ook aan verhoging toe was en dus was het tijd om mij nog eens te laten onderdompelen in het Franse boerenleven.

En het resultaat is dat deze Manon des Sources toch iets minder is dan het eerste deel. Het echte boerenleven komt in deze film wat minder tot uiting en de problemen waar Depardieu mee geconfronteerd werd, maakte het voor mij extra amusant in het eerste deel.

Manon des Sources is eigenlijk ook nog eens opgedeeld in 2 delen. Het eerste stuk waarin Ugolin achter Manon aanzit, voelt toch aan als een vreemde keuze, want waarom zou hij willen trouwen met de dochter wiens vader hij de dood in heeft gejaagd? Soit, ik had wat moeite om helemaal in de film te komen, maar dat veranderde wanneer Manon wraak neemt op het hele dorp door de bron droog te leggen. De wanhoop van de bewoners neemt heerlijke proporties aan met de vergadering en de preek die de priester gaf. De ontknoping is ook best sterk met de onthulling dat Papet de vader van Jean is en dus de grootvader van Manon.

wat mij betreft is deze niet van hetzelfde niveau als het eerste deel, maar al bij al is dit een prima afsluiter.

3.5*

The Last Picture Show stond al geruime tijd op mijn to-see lijstje en ik ben blij deze uiteindelijk de kans gegeven te hebben, want het is een erg goede film geworden. Peter Bogdanovich weet in de eerste plaats een zeer sfeervolle film af te leveren. De keuze voor zwart/wit is uitstekend en geeft een extra dimensie aan de deprimerende sfeer die over deze film hangt. De verlaten straten, het restaurant of de cinemazaal waar amper volk is,... Bogdanovich weet gedurende de hele speelduur de juiste sfeer neer te zetten.

Ik begrijp best dat velen deze film als traag zouden omschrijven, maar dat gevoel had ik zeker en vast niet. Er is wel een zekere traagheid aanwezig die perfect past bij de sfeer, maar er zijn meer dan voldoende ontwikkelingen die de film gedurende de hele speelduur boeiend blijft houden. Voor mij is Cybill Shepherd de grote ontdekking met haar personage Jacy. De zwembadscène is een erg sterke scène, maar ze weet gedurende de hele film erg overtuigend te spelen. Ook Timothy Bottoms is zo'n naam die niet meteen een belletje deed rinkelen bij mij, maar ook hij zet een sterk personage neer als Sonny. Vooral de scènes met Ruth steken er bovenuit en zeker de eindscène wanneer Ruth de enige overgebleven persoon is waar Sonny naartoe kan na de dood van Billy.

Na een nachtje slapen heeft deze film op mij kunnen inwerken en mijn twijfels om deze een 3.5* te geven zijn weggewerkt, want 4* verdient deze zeker en vast.

4*

Lukas Moodysson heeft met Mammoth een mooie en sobere film afgeleverd die ook bij een herziening makkelijk overeind blijft. De manier waarop Moodysson de verhaallijnen van de verschillende personages met elkaar weet te verweven, is erg knap gedaan. Zowel het Amerikaanse koppel als de Filipijnse nanny proberen hun kinderen een zo goed mogelijke toekomst te bieden, maar raken daardoor gevangen in hun eigen leven en kunnen er niet fysiek zijn voor hun eigen kinderen.

Voor mij zet Michelle Williams hier toch de sterkste rol neer. Als moeder heeft ze te weinig tijd om er voor haar dochter te zijn door haar drukke agenda in het ziekenhuis. In een aantal scènes weet ze toch behoorlijk veel indruk te maken, zoals wanneer het jongetje overlijdt in het ziekenhuis, maar ook haar blik wanneer ze vaststelt dat haar dochter liever bij de nanny is, spreekt boekdelen.

Bij momenten is het best een indrukwekkende film. Vooral het einde waarbij Salvador half dood wordt teruggevonden, hakt er wel stevig in, maar Mammoth blijft over de ganse speelduur erg boeiend om te volgen.

4*

Le Vieux Fusil is een zeer degelijke oorlogsfilm. De film ademt een zeer aparte, donkere sfeer uit dat perfect pas bij het wraakverhaal van Dandieu. De sterkste scène is ongetwijfeld wanneer Clara in de fik wordt gezet door de Duitsers, maar ook nadien bevat de film een aantal sterke en spannende scènes rond het kasteel.

3.5*

Er is aan mij geen grote James Bond fan verloren gegaan, maar deze Goldfinger heb ik altijd de beste uit de reeks gevonden. Van de meeste films weet ik achteraf amper wat er gebeurd is, want ze lijken vaak hard op elkaar, maar dat is met deze Goldfinger niet het geval.

In de eerste plaats zijn het de personages naast Bond die een geweldige toevoeging zijn aan het geheel met Auric Goldfinger, Pussy Galore en de heerlijke lijfwacht Oddjob. Voor mij zijn dit toch de meest memorabele tegenspelers van Bond in de hele reeks.

Ook het verhaal en de scènes staan bij mij nog in het geheugen gegrift. Meestal hebben we te maken met een badguy die de hele wereld wilt domineren, maar hier krijgen we te maken met een gangster die de goudvoorraad van Fort Knox radioactief wilt maken. Het klinkt minder spectaculair dan wat we in andere Bondfilms te zien krijgen, maar het levert wel herkenbare en vooral geweldige scènes op. Pussy Galore die met haar troepen zenuwgas verspreiden en ieder met bosjes in elkaar laat stuiken, de openingsscène met het kaartspel in het hotel, het golfpartijtje tussen James Bond en Goldfinger,... Het zijn allemaal scènes die een zekere charme uitstralen. Zelfs de scène waarin Goldfinger zijn bevriende gangsters uitnodigt voor zijn presentatie met draaibare maquette, is zo'n scène die enorm veel charme uitstraalt.

4*

vote posted

In the Name of the Father is een degelijke film, maar wist mij over het geheel niet helemaal te overtuigen. Het eerste deel van de film met de aanloop naar de bomaanslag en het rechtbank gedeelte was voor mij het sterkste deel van de film. We krijgen best intense scènes te zien waarin Gerry Conlon en zijn maat het hard te verduren krijgen met de ondervragingen/martelingen, maar eens we in de gevangenis aanbeland zijn, zakt de film toch ietwat in elkaar. Het duurt een tijdje tot we terug in de rechtbank komen om terug tot op het puntje van de stoel te zitten. Zelfs het overlijden van Giuseppe deed me niet zo heel veel.

Het acteerwerk is dik in orde met Daniel Day-Lewis die weet te overtuigen als Gerry Conlon, maar ook Pete Postlethwaite speelt sterk als zijn vader Giuseppe. Voor mij had de film zich iets meer mogen concentreren op het rechtbank gedeelte, want nu vond ik het iets te kort terwijl het toch erg sterke scènes waren.

3*

William Wyler wist me met de luchtige Roman Holliday aardig te verrassen (voorlopig de enige film die ik van hem gezien heb) en ook met deze The Best Years of Our Lives heeft hij bij mij de juiste snaar weten te raken. Ik denk niet dat ik buiten The Deer Hunter nog films heb gezien over terugkerende oorlogsveteranen, maar op een of andere manier spreekt me dit wel aan waarbij oorlogsveteranen die hun weg moeten terugvinden in het normale leven.

Ondanks de speelduur van bijna 3 uur voelt het nergens langdradig aan en ik zou geen seconde ingekort hebben. Integendeel zelfs, ik vond dat het verhaal van Homer Parrish na verloop van tijd een beetje naar de achtergrond verdween tussen de andere verhaallijnen van Al en Fred. Nochtans was het voor mij de meest aangrijpende verhaallijn van de film. De blikken van de mensen naar zijn haken, de moeilijke momenten met zijn familie en geliefde, het moment dat hij een glas liet vallen,.. Het waren telkens momenten die me wisten te raken. Het was dan ook mooi om te zien dat op het einde alles goed komt met het huwelijk met Wilma, maar ergens had ik tussendoor iets meer willen zien van de evolutie van de relatie tussen hem en Wilma.

Maar ook de andere verhaallijnen worden erg sterk gebracht. Het is dan vooral de verdienste van de acteurs dat ik deze film hoog inschat, want ze zetten hun rollen op een erg oprechte en menselijke manier neer. Teresa Wright zet hier misschien de beste rol neer als Peggy, de dochter van Al Stepehenson die verliefd wordt op de andere veteraan Fred Derry. Nergens voelt het geforceerd aan in wat ze doet en het is ook een geweldige vrouw om naar te kijken. De scène waar ze samen met haar vriend en Fred en zijn vrouw op date gaat, is dan ook één van de hoogtepunten van de film. Sowieso zijn alle momenten tussen Peggy en Fred erg mooi om te zien en de chemie tussen die twee is ongelofelijk sterk.

Ik zou geneigd zijn om te zeggen dat de verhaallijn van Al Stephenson het minst interessante is van de 3. Het is naar mijn gevoel net iets minder memorabel dan de andere 2, maar er zitten zeker nog enkele leuke stukken in. Vooral de kroegentocht die hij met zijn vrouw en dochter aflegt om dan in de kroeg met de andere veteranen te belanden, was erg amusant om te volgen. Het gaf ook een mooi en nostalgisch gevoel over die periode net na de oorlog. Misschien komt het omdat zijn problemen minder zwaar overkomen dan die van Homer en Fred dat zijn verhaallijn me iets minder wist te beroeren, maar op geen enkel moment heb ik me er echt aan verveeld.

Erg mooie en ontroerende film van William Wyler. Het is geen sinecure om een film van bijna 3 uur te brengen dat voor de volle speelduur weet te boeien, maar Wyler is daar met verve in geslaagd. Ik zou het zelfs niet erg gevonden hebben, mocht het nog wat langer geduurd hebben. Voor mij had de ontwikkeling van de relatie tussen Homer en Wilma en zijn familie nog wat meer aandacht verdiend. Ik dacht eerst een score van 4* te geven, maar hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik geneigd ben om 4.5* te geven en ergens verdiend deze film dat ook.

4.5*