Le Souffle au Coeur (1971)

Heh, lekker tegendraads filmpje. Heel eigenzinnig. Of alles helemaal geslaagd is weet ik nog niet, effe paar dagen laten bezinken. Ik heb het idee dat er wel heel veel langsvliegt in deze film. Ik lees hierboven allerlei dingen als 'coming of age film', Oedipus, tijdsbeeld jaren '50 etc. Wat mij betreft is deze in de eerste plaats anarchisme, angry young men en zucht naar totale vrijheid. De familie is in die zin 'disfunctioneel' omdat iedereen schijt aan alles lijkt te hebben.. niemand wordt gecorrigeerd (afgezien wat halfslachtige pogingen van een bediende) en ik was een beetje bang dat het naar iets Clockwork Orange achtigs zou gaan lijden. Dat was bijna onoverkomelijk. Men gaat steeds verder in het choqueren van elkaar. Maar als je alle lijntjes bekijkt, de 3 zoons en hun rebelse inslag, de moeder en haar amoureuze kwesties, de freejazz van Charlie Parker, zelfs het Indochine gedoe wat er soms met de haren bij lijkt gesleurd: in de eerste plaats gaat het om een vrijheidsstrijd ten koste van alles.

Nadat Louis Malle in 1958 reeds een Amerikaanse aanklacht over pornografie aan zijn broek kreeg met 'Les Amants' zoekt hij in 'La Souffle Au Coeur' opnieuw de morele grenzen op. Het begrip MILF wordt hier wel heel letterlijk door de puberzoon geïnterpreteerd, maar het moet gezegd worden: ranzig wordt het nergens. Daarvoor is Malle een te kundig vakman en 'Le Souffle Au Coeur' is daardoor één van de betere post-nouvelle vague Franse films van de jaren zeventig.

Erg goede Malle Na Au Revoir les Enfants en Ascenseur pour l'Échafaud is dit opnieuw een erg goede Malle die ik te zien krijg. Ik weet nog niet precies wat de stijl van Malle is, want dit is weer iets helemaal anders dan de genoemde films. Ook My Dinner with Andre, dewelke ik minder overtuigend vond, is een compleet ander soort film. Het eerste deel van de film is erg leuk om te volgen. De ontluikende puberteit van Laurent en alles wat daarbij hoort, levert enkele toffe scènes op. Het geld collecteren voor de gewonde soldaten, het stelen van een muziekplaat, de kwajongensstreken die hij met zijn broers uithaalt, het plagen van het huishoudpersoneel, de scène in de club,... Het is allemaal erg leuk om te volgen. Wanneer Laurent naar het kuuroord gaat met zijn moeder verandert de toon van de film. Laurent ontdekt nog wel volop zijn puberteit en laat zijn oog vallen op 2 meisjes, maar het wordt wel allemaal net iets serieuzer. Wanneer Laurent en zijn moeder een kamer voor hun alleen hebben, voel je dat er een erg sterke aantrekkingskracht tussen hen aanwezig is. De incest scène mag dan misschien wel controversieel zijn, maar ik had niet het gevoel dat dit gemaakt was om puur te choqueren. Het past wel in het geheel van de film waarbij Laurent zijn seksualiteit ontdekt en Clara geen intimiteit meer heeft in haar huwelijk. Ook de stijlvolle en 'brave' manier waarop Malle het in beeld brengt, maakt dat het zeker niet vulgair overkomt. Fraaie film weer van Malle en net zoals bij Ascenseur pour l'Échafaud is er weer een heerlijke jazz soundtrack aanwezig dat een mooie toegevoegde waarde is. 4*