As Bestas (2022)

Mijn vierde Sorogoyen, mijn derde in drie dagen. Zijn beste ook van de vier die ik zag. Sorogoyen is een eigenzinnige regisseur die de geijkte paden tracht te vermijden in zijn plot. Bij Que Dios Nos Perdone (Film, 2016) verloopt het detectiveverhaal toch anders dan anders en zijn ook de personages 'apart'. Dit is in deze As bestias niet anders. Het gevoel van Deliverance, de klassieker uit 1972, is nooit ver weg, maar Sorogoyen pakt het op zijn eigen manier aan. We volgen hier een Franse tomatenboer die zich vestigt in een klein vervallen Galicisch dorp. Door een dispuut rond windmolens wordt hij weggepest door zijn buren. De broers, nogal marginaal van aard, domineren de kleine gemeenschap. Antoine, nochtans een uit de kluit gewassen vent, ondergaat dit alles. De gebeurtenissen voedden de spanning en je voelt dat er iets staat te gebeuren. En toch verrast Sorogoyen je, keer op keer. Ook het einde past perfect in dit gebeuren. Daar waar in de meeste films gerechtigheid zal plaatsvinden en die geheugenkaart de waarheid aan het licht ging brengen, kom je hier bedrogen uit. Geweldig gewoon! Ook het tweede deel van de film is sterk. Het onbegrip van de dochter. Het "nieuwe" leven van de vrouw alsof ze mee wordt opgeslokt door de vergeetput van het dorp waar de tijd bleef stilstaan. Sterk acteerwerk en prachtige natuurbeelden (dat ene shot bijvoorbeeld met Antoine en Breixa, de geitenboer, op de heuvels, wow!). Oh ja, die hond Titan, wat een waardeloos beest overigens ...

Sterke film waarbij - dit klinkt misschien een beetje gek - vooral de tijdsprongen me bij zullen blijven. Je wordt een paar keer opgepakt en een paar jaar later weer neergezet. Het duurt telkens even voor je in de gaten hebt hoeveel tijd er is verstreken en wat er in de tussentijd is gebeurt, maar dat werkte voor mij heel goed. Je krijgt de ruimte om zelf het een en ander in te vullen. Ik vind het altijd fijn als een film niet al het gras voor je voeten weg maait. Nadeeltje, en dat is een misschien persoonlijk ding, vond ik de koppigheid van de personages - met name de mannelijke hoofdrol. Ik ben een beetje klaar met dat genre. Met naar het scherm roepen: doe het niet! Je krijgt toch het idee dat de gevolgen van iemands acties puur door de eigen stommiteiten komen. Dat het niet iedereen had kunnen overkomen. Het is bij dit type realisme wat mij betreft juist sterker als je denkt: die man had ik kunnen zijn.

Vooraf niet verwacht dat deze film me zo zou pakken. De speelduur is afgezet tegen het tempo van de film een potentiële uitputtingsslag, maar eigenlijk vloog deze film voorbij. Vooral de authenticiteit van deze film springt eruit. Hoewel het verhaal toch wel enigszins geforceerd aanvoelt, zijn de karakters uitermate interessant. Dat komt vooral door het geweldige acteerwerk vermoed ik. Ik had deze graag uit sympathie een halfje hoger gegeven, maar al met al vond ik het verhaal daarvoor toch iets te eendimensionaal en een aantal gebeurtenissen te ongeloofwaardig.