Opinions

Gisterenavond heb ik me, met toch redelijk wat verwachtingen, neergezet voor deze donkere thriller, maar de verwachtingen zijn niet helemaal ingelost. Het is moeilijk om de vinger er precies op te leggen, maar ik ben niet vaak op het puntje van mijn stoel moeten gaan zitten.

Nochtans heeft deze film genoeg voorhanden om er echt een spannende zit van te maken, heerlijk naargeestige setting (dat het verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten en gedeeltelijk werd opgenomen op de oorspronkelijke locatie is een pluspunt) en Richard Attenborough die prima gecast is voor de rol van seriemoordenaar. Eigenlijk is hij maar een ziekelijk mannetje die niets voorstelt. Toch heb ik het gevoel dat in het eerste deel van de film te veel wordt prijsgegeven. Er worden te veel geheimen prijsgegeven over de seriemoordenaar Christie en zijn modus operandi, waardoor het geheimzinnige al snel verdwijnt. Ik heb vaak het gevoel dat dergelijke films beter tot z'n recht komen als we beetje bij beetje meer te weten komen over de seriemoordenaar, maar nu loopt hij te vaak in beeld om echt creepy over te komen.

Al vond ik de film wel sterk eindigen met Timothy die helemaal met zichzelf in de knoop ligt en alles bekent bij de politie (wel vreemd dat hij eerst Christie in bescherming neemt en pas later zijn verklaring aanpast met Christie als dader). Dat Christie uiteindelijk gepakt zou worden, wisten we bij het begin van de film al, maar het hele rechtbankgedeelte en het einde met de ontdekking van de lijken, worden erg sterk uitgewerkt.

Niet helemaal geslaagd over gans de lijn, maar toch een must-see film in dit genre.

3*

Altijd fijn om zo’n filmpje te zien dat vanuit verschillende perspectieven wordt verteld. We hebben dit al vaker in films gezien, maar Marcks weet het erg vermakelijk te brengen met een dosis zwarte humor. Wanneer die gast zijn jongeheer kwijtraakt tussen de autodeur of de seks scène op het kerkhof, heb ik toch even moeten lachen.

3*

12 Angry Men was één van de eerste oude klassiekers die ik vroeger als beginnend filmliefhebber gezien had. Deze stond altijd bij mij hoog aangeschreven en ik was benieuwd of dit bij herziening nog steeds het geval was.

En dat is zeker en vast zo, want 12 Angry Men blijft een ongelofelijk interessant kijkstuk. Ondanks dat ik het einde wel kende, blijft de weg daarnaartoe enorm boeiend. Op het eerste zicht lijkt het erg logisch dat de jongen schuldig is, want alle bewijzen lijken waterdicht te zijn, maar de manier waarop het dwarsliggende jurylid/Henry Fonda over ieder argument twijfel begint te zaaien, is erg knap gedaan. Het soortgelijke mes dat hij bovenhaalt, druk zetten op een ander jurylid die niet meer weet welke film hij laatst gezien heeft, het weerleggen dat de onderbuur niet op tijd de kamer kan verlaten hebben om de jongen te zien,... Het maakt het allemaal erg boeiend om te zien.

Films die zich afspelen op dezelfde locatie hebben makkelijk een streepje voor bij mij. Het voelt allemaal erg claustrofobisch en in combinatie met de enorme hitte en de bezwete juryleden, maakt dit een erg sfeervol geheel.

Je zou denken dat zulke films minder goed worden bij een herziening, maar niets is minder waar. Volgens mij blijft dit gewoon bij iedere herziening een sterke film, ondanks dat het einde gekend is. De sfeer, de acteerprestaties, de boeiende argumentaties,... Het blijft heerlijk om te zien.

4*

It's an evil fucking room.

1408 heb ik ondertussen al meerdere keren bekeken en steeds weer weet de film me helemaal mee te slepen. Samen met The Shining is 1408 één van mijn favoriete horrorfilms en niet toevallig zijn beide films gebaseerd op de boeken van Stephen King.

1408 vertelt het verhaal over Mike Enslin, een mislukte horrorschrijver, die besluit een nacht door te brengen in The Dolphin Hotel. Kamer 1408 is niet zomaar een hotelkamer, wel een kamer waar al meer dan 50 mensen in zijn gestorven. Enslin gaat onbevreesd de kamer binnen, ondanks de vele smeekbedes van de manager.

John Cusack is niet meteen één van mijn favoriete acteurs, maar voor deze rol was hij echt geknipt en zette een sterke prestatie neer. Ook Samuel L. Jackson zet een leuk rolletje neer, maar de film wordt natuurlijk gedragen door John Cusack.

1408 is een enorm spannende film. Vanaf het moment dat Enslin het hotel binnengaat wordt de spanning alsmaar opgedreven en wordt er een erg enge sfeer gecreëerd. De spanningsopbouw vind ik het sterkste punt van de film. Zoals de anonieme ansichtkaart van The Dolphin, waar op staat: "Don't Enter 1408". Wanneer Enslin in het hotel aankomt, is er eerst nog een prachtig dreigende shot van het hotel. Ook het gedrag van het personeel draagt sterk bij aan de spanningsopbouw. Ze willen kost wat kost beletten dat Enslin ook maar 1 stap in de kamer zet. De manager biedt zelfs zijn beste kamer en veel geld om hem daar weg te houden. Dan nog maar te zwijgen over de klusjesman die in zeven haasten wegvlucht en de radio die plots begint te spelen. Stuk voor stuk zijn het schitterende elementen die een geweldige sfeer creëren en de spanning tot een hoogtepunt laat evolueren.

Voorts zijn er heel wat scary moments. Zoals het moment dat Enslin naar het gebouw aan de overkant kijkt en zichzelf daar ziet. Wanneer hij zich omdraait blijkt er een geest te staan. Ook het monster in de schacht en Enslin die bijna van het gebouw valt zijn best beangstigend. En zo zijn er nog wel meer momenten.

Maar 1408 is ook meer dan gewoon een spannende horrorfilm. 1408 is ook een emotioneel aangrijpende film. De geesten weten gebruik te maken van Enslin’s verleden om hem zo niet allen fysiek, maar ook emotioneel aan te vallen. Ze laten zijn dochter voor de tweede keer in zijn armen sterven en dat moment is toch wel één van de hoogtepunten uit de film.

En juist op het moment dat je denkt dat we op een rustig einde gaan afstevenen, moet het prachtig slot nog komen. Dan blijkt dat zijn dochtertje toch bij hem is geweest en dat ze nog in een andere wereld leeft. Een hele mooie happy end, waarbij Enslin weer samen is met zijn gezin.

5* voor deze zeer spannende horrorfilm die ook heel wat psychologische diepgang heeft.

Iñárritu heb ik altijd al een erg interessante regisseur gevonden. Amores Perros, The Revenant en Birdman vielen bij mij in de smaak, maar misschien is deze 21 Grams wel zijn beste film. Wat we te zien krijgen zijn verschillende verhaallijnen van 3 hoofdpersonages rond een tragische gebeurtenis. In het begin is het allemaal nogal onduidelijk waar het verhaal naartoe gaat, maar langzemerhand vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Sommigen zullen deze verhaalstructuren niet kunnen smaken, maar ik ben er wel voor te vinden. Op een bepaalde manier zorgt het er toch voor dat niet alles meteen wordt prijs gegeven en het maakt de film minder voorspelbaar.

Iñárritu weet deze verhallijnen op een erg intense en meeslepende manier te brengen, mede door de erg sterk acterende Naomi Watts, Benicio Del Toro en Sean Penn. Alle drie komen ze ontzettend geloofwaardig over in alle tragiek die ze meemaken. Wat mij betreft steekt Watts er nog lichtjes bovenuit tussen de 3, maar ze is dan ook met een rede één van mijn favoriete actrices.

4*

Robert Altman heeft er een erg knappe en fascinerende film van gemaakt. Ik ben al een aantal goede films van hem tegengekomen, maar dit is zonder twijfel zijn beste die ik tot nu toe gezien heb.

Het begint met een heerlijk dromerig, lichtvoetig sfeertje dat de hele film lang blijft hangen. De setting is die van een typisch stoffig Amerikaans stadje en de zweverige soundtrack doet de rest. Het vele inzoomen op de tekeningen in het zwembad heeft overigens ook iets erg fascinerend, maar wat het juist moet voorstellen, moet ik nog even verder opzoeken.

Dat er veel symboliek in de film terug te vinden is, lijdt geen twijfel. Zelf heb ik het ervaren als een film waarbij de 3 vrouwen symbool staan voor verschillende fases in het leven van de vrouw. De rollen van Sissy Spacek en Shelley Duvall springen daarbij het meeste in het oog. Sissy Spacek zet een geweldige rol neer als Pinky die erg mysterieus, maar ook kinderlijk overkomt en haar toevlucht vindt bij Millie als haar moederfiguur. Ik vond het bij momenten best vreemd hoe Millie door zowat iedereen genegeerd werd wanneer ze aan het praten was, wat misschien symbool staat voor haar rol als moeder die zichzelf populair probeert te maken maar dit al lang niet meer is.

Vanaf het moment dat Pinky haar intrek neemt in het appartement van Millie, vroeg ik me af welke richting de film zou uitgaan, maar Altman weet een niveau hoger te schakelen. De zelfmoordpoging en de metamorfose die Pinky nadien ondergaat, is erg sterk gedaan. Ik zie het als de overgang naar de volwassenheid van Pinky die assertiever en rebelser wordt na het ontwaken uit haar coma. Het laatste stuk waarbij de 3 vrouwen samenkomen nadat het kind van Willie doodgeboren wordt, lijkt de cyclus van ‘de vrouw’ volledig rond te zijn.

Erg fascinerende film van Robert Altman op verschillende vlakken. De sfeerzetting is top, het verhaal is enorm intrigerend en het duo Spacek-Duvall acteren de pannen van het dak. Ook weer zo’n typische film om nog eens te zien, want er valt volgens mij nog meer uit te ontdekken.

4.5*

Erg fijne film van Hitchcock. Dit was ondertussen de belangrijkste film van Hitchcock die ik nog niet gezien had, enfin de hoogst gewaardeerde in ieder geval. Het deed me ook veel denken aan zijn latere films zoals North by Northwest en The Man Who Knew Too Much, waarbij een onschuldige man wordt achterna gezeten door huurmoordenaars en de politie en waarbij een MacGuffin centraal staat. In dit geval gaat het om geheimen van het leger die het land zouden verlaten.

Het is een erg vlotte film geworden waarbij ons hoofdpersonage van hot naar her moet lopen om uit de handen van de huurmoordenaars te blijven. Met een speelduur van net geen anderhalf uur heb je al sneller de neiging te denken dat je naar een vlotte film aan het kijken bent, maar hier is er werkelijk geen enkele seconde overbodig. Robert Donat en Madeleine Carroll doen het ook goed en de scènes waarbij ze aan elkaar zijn vast geboeid, zijn een leuke toevoeging aan de film.

Erg fijne film als tussendoortje waarmee Hitchcock liet zien veel in zijn mars te hebben.

3.5*

Deze 4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile is geen film die je moet gaan zien als je met een goed gevoel uit een film wilt komen. Ik heb nog niet al te veel Oostblok films gezien, maar ze slagen er meestal in om een erg realistische en grauwe film te maken over een zwaar onderwerp en dat is hier niet anders.

De opbouw naar het deel in het hotel is weinig bijzonders, maar eens Gabita in het hotel de keuze moet maken om de abortus te laten doorgaan, ontstaat er wel een erg intense spanning tussen Gabita, Otilla en de 'dokter'. De scène met het etentje bij de familie van Otilla's vriend is toch ook bijzonder. Op zich gebeurt er net veel meer dan wat praatjes over koetjes en kalfjes, maar wetende wat er allemaal gebeurd is, geeft dit een erg benauwd en ongemakkelijk gevoel dat je daar als kijker ook helemaal niet aanwezig wil zijn. Dat we op het einde de foetus te zien krijgen, had voor mij niet gehoeven. De blik van Otilla verraadde al genoeg dat dit een gruwelijk beeld is.

Die Otilla wordt overigens erg sterk neergezet door Anamaria Marinca. Ze komt erg sympathiek over door haar volledig weg te cijferen om haar vriendin te helpen bij haar abortus. Het contrast met Gabita kan niet groter zijn, want zij komt erg egocentrisch over. Zeker de eindscène waarbij ze aan tafel zitten nadat Otilla de foetus gedumpt had, gaf een erg ongemakkelijk gevoel naar Otilla toe.

Grauwe en realistische film die toch even blijft nazinderen. Misschien moet ik toch vaker op zoek gaan naar een Oostblok film.

3.5*

De hoge score van 3.62* op deze site verbaast me toch wel. Niet dat dit een slechte film is, maar daarvoor is het iets te doorsnee. Levine probeert drama te combineren met komische en romantische momenten, maar slaagt daar maar half in. Qua drama is dit van een gemiddeld niveau en enkel de scène waarin Adam helemaal over de rooie gaat in de auto, heeft me kunnen raken. Wat het komedie gedeelte van de film betreft, was het wel oké. Seth Rogen was lekker op dreef en in combinatie met Joseph Gordon-Levitt leverde dit leuke momenten op. Het romantische gedeelte met de romance tussen Adam en de therapeute is erg voorspelbaar.

Weinig bijzonders deze 50/50. Het kijkt wel lekker weg, maar echt hoogstaand werd het vrijwel nergens.

3*

Vreemde, surrealistische film opnieuw van Buñuel, maar dat ben ik na Le Charme Discret de la Bourgeoisie en Le Fantôme de la Liberté ondertussen al gewoon. Al heb ik het gevoel dat in deze film meer symboliek zit dan in de 2 eerder vernoemde films die meer 'entertainend' waren.

Ik vind deze ook wat minder dan Le Charme en Le Fantôme. Het middenstuk is iets te herhalend na verloop van tijd en wordt bij momenten ook wat saai gebracht. Buñuel weet wel een fijne claustrofobische sfeer te creëren, want het is nooit echt duidelijk welk moment van de dag het is (tenzij één van de gasten het expliciet zegt) of hoe lang ze al in de kamer zitten. Hoewel het middenstuk wat minder is, blijft het uitgangspunt interessant genoeg om te blijven kijken hoe het afloopt en of de gasten het huis kunnen verlaten.

Niet de allerbeste Buñuel die ik tot nu toe gezien heb, maar eerder een degelijk werkje.

3*