Opinions

Jee-woon Kim is een interessante regisseur waar ik al 2 goede films van heb gezien met The Last Stand en I Saw the Devil en deze A Bittersweet Life mag zich aan dat rijtje toevoegen. Al had ik het gevoel dat er toch ietsje meer in zat.

Vooral het eerste deel vind ik het sterkste met de introductie van de verschillende karakters. Het duurt wel eventjes voor het echt op gang komt, maar daartegenover staat dan wel dat de personages mooi uitgediept worden. Vooral Sun-woo is een geweldig personage. Op het eerste zicht lijkt hij een typische koele kikker met geweldige vechtkunsten, maar hij toont ook zijn menselijke kant door Hee-so en haar minnaar niet te vermoorden zoals gevraagd door zijn baas. Byung-hun Lee is ook de geknipte man om het personage vorm te geven op een wel erg stijlvolle manier.

Het tweede deel verzandt dan een beetje in een typische wraak film met vooral veel actiescènes. Gelukkig werden deze op een stijlvolle manier gebracht (en vooral de shoot-out mag er wezen), want anders had het als een lange zit kunnen aanvoelen.

3.5*

Farhadi weet mij opnieuw te overtuigen. A Separation vond ik nog net iets beter, maar veel hoeft deze film niet onder te doen. Het begint erg gezapig en vrolijk waarbij alle personages een beetje worden voorgesteld tijdens een vakantietripje. Farhadi weet de film dan in een stevige stroomversnelling te brengen met het kind dat ternauwernood uit de zee gered wordt.

Net zoals in A Separtion weet hij thrillerelementen te vermengen met een stevige portie drama en die combinatie werkt hier ook feilloos. De vraag of Elly daadwerkelijk in de zee verdronken is of is weggelopen, werkt uitstekend. Eigenlijk is de opzet dus heel eenvoudig, maar Farhadi weet voldoende twijfel te zaaien waardoor het de hele speelduur boeiend blijft.

Verder wordt er erg geloofwaardig geacteerd en bovendien worden de Iraanse manier van leven en de verhoudingen tussen mannen en vrouwen goed getoond wat ook in A Separation het geval was. Een geslaagde film dus weer van Fahradi.

3.5*

Prima film dit,

Het eerste deel concentreert zich voornamelijk op de voorbereiding van de Jackal op de moordaanslag op Charles de Gaulle. Zinnemann neemt uitgebreid de tijd om alles in detail aan de kijker weer te geven. Op zich vind ik het wel interessant om te zien, maar een echte spanningsboog wordt nog niet gecreëerd. Vanaf het moment dat de Jackal op de radar verschijnt van de Franse politie, neemt de spanning wel toe en wordt het erg boeiend om het kat-en-muisspel tussen de politie en de Jackal te volgen. Ook leuk om te zien, is het goede oude detectivewerk dat aan te pas komt i.p.v. alle moderne technieken die tegenwoordig gebruikt worden. Het slot met de moordaanslag wordt erg spannend gebracht. Alleen is het een beetje vreemd dat de Jackal alles minitieus heeft voorbereid, maar m.i. een paar steken laat vallen op het belangrijke moment zelf (geen echt escape plan, geen rekening mee houden dat iemand kan binnenvallen,...).

Erg interessante klopjacht film dat ergens tussen de 3.5* en 4* schommelt, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.

4*

Gezapig filmpje van Malick. Hij weet wel een mooie dromerige en melancholische sfeer te creëren met mooie natuurplaatjes, maar behalve de fraaie scène met de sprinkhanenplaag blijft het allemaal wat te saai. Toch een euvel dat ik vaak zie terugkomen bij Malick. De driehoeksverhouding tussen Bill, Abby en de boer wist me nooit echt te raken en naar het einde toe wordt het wat rommelig en gaat het van de hak op de tak. Bill besluit om te vetrekken, omdat Abby verliefd geworden is op de boer, maar komt later dan terug en vermoordt hij de boer.

Een nipte voldoende 

2.5*

Erg fijne film alweer van Linklater en misschien wel één van de leukere coming of age films die ik al gezien heb. Dat deze voor Amerikanen een belangrijke film is, wordt al meteen in het begin duidelijk. De nostalgie spat als het ware van het scherm af en Linklater weet dit voor de volledige speelduur vast te houden. De film heeft niet veel meer nodig dan dat, want het verhaal is flinterdun. We krijgen een groep scholieren te zien die de laatste dag van het schooljaar vieren door wat in hun auto's rond te rijden en links en rechts wat jongere scholieren een pak slaag verkopen. En het typische feest ergens midden in een bos mag uiteraard ook niet ontbreken.

Eigenlijk heeft deze film niet meer nodig dan dat en gelukkig probeert Linklater er ook niet meer van te maken dan dat. ook altijd fijn om een paar bekende gezichten tegen te komen op hun jonge leeftijd zoals Matthew McConaughey, Ben Affleck en Milla Jovovich.

3.5*

This is not a person. This is an animal.

Ik heb Dead Man Walking voor twee redenen opgenomen. Ten eerste omdat gevangenissenfilms me wel altijd weten te boeien, The Shawshank Redemption en Escape From Alcatraz zijn dan ook twee van mijn favoriete films. Alhoewel, deze film niets te maken heeft met het gevangenissenleven zelf, maar qua plot eerder te vergelijken valt met The Green Mile. De tweede reden was de naam van de regisseur. Tim Robbins zal ik voor de rest van mijn leven herinneren als Andy Dufresne, maar ik wou ook eens weten wat hij waard is als regisseur.

Qua uitgangspunt is de vergelijking met The Green Mile dan ook snel gemaakt. Een man wordt veroordeeld tot de doodstraf voor de moord op twee tieners en ondertussen blijft hij beweren dat hij onschuldig is. Zelfs de namen van de twee slachtoffers (Percy en Delacroix) klonken me zeer bekend in de oren. Van Percy was ik vrijwel meteen zeker, namelijk dat klein opdondertje van een cipier, maar ook Delacroix de fransman met de muis kon ik me vrij snel voor de geest halen. Waarschijnlijk hebben zowel Tim Robbins en Stephen King hun inspiratie vanuit hetzelfde boek gehaald, want zoveel toeval lijkt me nogal sterk. Soit, veel maakt het niet uit, want deze film is een ferme tegenvaller geworden. Het grote mankement van deze film is dat ze op geen enkel moment aangrijpend wordt, zoals men wel beweerd. Als het de bedoeling was om begrip en medeleven te krijgen met Matthew, dan is Tim Robbins daar jammer genoeg in gefaald. Zelfs het einde van de film, waar hij alles opbiecht tegen de zuster en de executie wisten me allerminst te raken. Neem daarbij ook nog eens de oersaaie dialogen tussen Matthew en zuster Prejean en je krijgt een slappe vertoning. Als er een woord is die ik nog niet heb gebruikt en zeer toepasselijk is voor deze film, dan is dat voorspelbaarheid. Vanaf het moment dat de zuster partij kiest voor Matthew, was het al meteen duidelijk hoe de rest van het verhaal zou verlopen. Eerst gaan ze proberen om in beroep te gaan en alsnog zijn onschuld te bewijzen en vervolgens raakt de zuster gevangen tussen twee vuren. Om tenslotte te eindigen met een executie die eigenlijk nooit te vermijden was.

De enige reden waarom ik deze film geen minimumscore geef, is dankzij een degelijke cast. Alhoewel, enkel Penn wist te overtuigen en zorgt daarmee voor een net niet - minimumscore. De rol van crimineel is echt op zijn lijf geschreven en hij komt zeer overtuigend over. Penn is sowieso een acteur die van elke rol wel iets weet te maken, en nu dus ook. Enkel bij zijn personage heb ik toch zo mijn twijfels. Ik vraag me af of het de bedoeling was van Robbins om de kijker de kant van Matthew te laten kiezen, en zo de kijker te doen inzien dat de doodstraf eigenlijk verkeerd is. Want in dat geval ben ik na het kijken van deze film nog meer voor de doodstraf. Heel de film lang krijg je enkel de slechte dingen van hem te zien, zoals zijn rassenhaat en zijn sympathie voor Hitler, waardoor hij van mij, hoe sneller hoe liever geëxecuteerd mocht worden. Oké, op het einde van de film toont hij toch berouw en bekent hij alles, waardoor je toch iets van zijn menselijke kant ontdekt, maar mijn sympathie kreeg hij in ieder geval niet. Desondanks goede prestatie van Penn, wat niet echt van Susan Sarandon kan gezegd worden. Ik heb haar eigenlijk nooit een goede actrice gevonden en ik denk ook niet dat ik na deze film van mening ga veranderen. Hoe dat ze hiervoor een Oscar heeft gewonnen is voor mij één groot raadsel, waarschijnlijk was de concurrentie ook al niet veel soeps. Misschien heb ik me gewoon te veel geërgerd aan haar personage dan aan haarzelf, want een zuster die het opneemt voor een moordenaar en een verkrachter is gewoon te absurd. Ik zou bijna vergeten dat ook Jack Black hier een rolletje had, maar dat was ook niets meer dan een niemendalletje.

Tja, buiten een goede Sean Penn valt er in deze film weinig of haast niets te beleven. Enorm voorspelbaar verhaal dat me op geen enkel ogenblik wist te beroeren met daar bovenop nog eens erg vervelende dialogen. De eerste kennismaking met Tim Robbins als regisseur had ik me geheel anders voorgesteld.

1.5*

Wraakfilms vind ik om één of andere reden altijd wel interessant om te zien. Er wordt meestal wel een emotionele lading aan gegeven met bijhorende thrillerelementen. Niet dat het altijd goed wordt uitgevoerd, maar Shane Meadows is daar met deze Dead Man’s Shoes wel in geslaagd.

Er zit een grimmige sfeer van in het begin van de film die er nooit uitgaat. De scènes die we te zien krijgen over het verleden van Anthony zijn geschoten in zwart-wit en geeft dat extraatje aan sfeer aan de film.

Ook het verhaal steekt goed in elkaar waarbij Richard wraak neemt op een groep dealers door hen eerst te terroriseren en nadien één voor één om te brengen. Al was er eentje bij die ze per ongeluk zelf hebben neergeschoten. De plottwist dat Anthony al langer dood was, kwam niet meteen als een echte verrassing binnen. Het zou nogal ongeloofwaardig geweest zijn mocht Richard zo hard zijn doorgeslagen alleen maar omdat Anthony drugs gebruikt had. Het vermoeden dat Anthony dus al dood was, werd dus bevestigd, maar het deed geen afbreuk aan dramatische effect. De manier waarop de hele scène rond de zelfmoord van Anthony werd gebracht, was best heftig.

Ook een dikke pluim voor Paddy Considine die erg overtuigend en vooral beangstigend overkomt als wraaknemer zeker wanneer hij dan nog eens zijn gasmasker opzet, komt hij erg bedreigend over.

Een film die qua score bij mij balanceert tussen 3.5* en 4*, maar aangezien ik niet echt iets negatief kan zeggen over deze film verdient deze de hogere notering.

4*

Sommige films kijk ik voornamelijk om het oeuvre van bepaalde acteurs of regisseurs te vervolledigen en Dead Poets Society is daar één van. Van Robin Williams wil ik toch zijn belangrijkste films gezien hebben en dit was er ééntje van.

Een topper is het niet geworden, want Dead Poets Society mist behoorlijk veel geloofwaardigheid. Robin Williams speelt op zich wel een leuke rol als een leraar Engels die zijn lessen op een eerder vrije manier weet in te vullen. Ik vond het nogal vreemd dat zijn studenten zeer snel geïnteresseerd raakten in poëzie. Je zou toch eerder verwachten dat hij veel meer moeite moet doen om zijn leerlingen mee te krijgen in zijn verhaal, aangezien poëzie toch wat moeilijker te bevatten is dan pakweg sport.

Verder krijgen we weinig interessants te zien, een groep studenten die samen in een grot filosoferen over poëzie, een jongeman die stapelverliefd wordt op een meisje en de poëzie gebruikt om haar het hof te maken en een jongen die acteur wilt worden, maar tegengehouden wordt door zijn erg strenge vader. Niet alleen het verhaal wordt nogal ongeloofwaardig gebracht, maar ook het einde met de zelfmoord van Neil komt te abrupt en is weinig geloofwaardig. In de andere scènes zagen we een sterke jongeman die er alles voor zou doen om acteur te worden, waardoor zijn zelfmoord helemaal niet past in deze film. Ik begrijp wel dat er een soort kentering moest komen om Keating in de problemen te brengen, maar daar had een andere en meer logische gebeurtenis een rol in kunnen spelen.

Geen al te beste film die veel geloofwaardigheid mist en weinig interessants te bieden heeft. Robin Williams is op zich niet slecht, maar kan het jammer genoeg niet rechttrekken.

2*

Deze Death Proof was de laatste film uit het oeuvre van Tarantino die ik nog niet gezien had. Ergens heb ik hem dan ook een lange tijd bewaard om toch nog een ongeziene Tarantino te hebben.

Ik wist niet wat ik van deze film mocht verwachten en was gelukkig blanco in de film gestapt. Het openingsgedeelte waar Jungle Julia en haar vriendinnen in de bar zitten, geven ook niet meteen aan welke richting de film zou uitgaan. Het wordt wat mij betreft wat te lang gerekt en komt pas echt op gang wanneer Butterfly haar lapdance geeft aan Stuntman Mike. Heerlijke scène en de fetisjen van Tarantino komen ruim aan bod, maar dat geldt eigenlijk voor de hele film. Hetgeen we nadien te zien krijgen is een geweldig stukje cinema met Stuntman Mike die transformeert tot een psychopaat op 4 wielen. Ik denk niet dat ik al een autocrash beter in beeld heb zien brengen.

De vraag was dan ook welke richting de film zou gaan nu de hoofdpersonages het loodje hadden gelegd, maar Stuntman Mike had al snel nieuwe slachtoffers op het oog. Interessant in dit tweede deel is de beginscéne in zwart-wit. Leuke keuze wat mij betreft en dit had Tarantino van mij gerust mogen doortrekken tot het einde. Ook in dit tweede deel knaagt het een beetje dat bepaalde scènes erg lang gerekt worden en zeker de scène waar de dames ontbijten in het wegrestaurant duurt wat te lang. Ik zag er wel ergens een vergelijking in met de scène uit Reservoir Dogs, maar hier wordt het toch wat te saai gebracht. Ook dit tweede deel komt dus wat later echt uit de startblokken wanneer de dames met de Dodge Challenger gaan rijden en Zoë hangend aan 2 broeksriemen op de motorkap gaat liggen. Er komt een heerlijke confrontatie met Stuntman Mike, waardoor dit tweede deel ook nog de moeite waard wordt.

Leuke film van Tarantino, maar uiteraard behoort dit niet tot zijn beste werken. Sommige scènes slepen wat te lang aan, maar andere scènes zijn dan weer erg sterk.

3.5*

Death Wish is een zeer mooi voorbeeld van een vigilantefilm. Paul Kersey’s vrouw en dochter zijn slachtoffer van een gewelddadige verkrachting, waarbij zijn vrouw overlijdt. Paul kan de toenemende criminaliteit niet meer aanzien en besluit om zelf de misdaad te gaan bestrijden.

Charles Bronson speelt hier op zijn best. Knap hoe een gewone man zoals Kersey, die zelfs schrik heeft van een wapen, kan uitgroeien tot een moordenaar.

Verder geeft Death Wish een mooi beeld weer van Amerika in de 70’. Toenemende criminaliteit en angst bij de burgers.

Blijft ijzersterk

Oké, ik begrijp wel dat veel mensen het eerste deel veel te saai vinden, maar ik ben er wel van overtuigd dat dit juist nodig is om het verloop te kunnen vertellen. Als de vriendschapsbanden niet in beeld zouden gebracht worden, dan zou volgens mij de rest van de film zeker en vast niet hetzelfde effect gehad hebben die ze nu wel had. Alleen volgt de overgang van het thuisfront naar het oorlogsgebied dan wel vrij bruusk. Het eerste hoogtepunt van de film is natuurlijk de Russische roulette in het gevangenkamp. Ongelooflijk spannend en beklijvend. Verder zakt de film nergens in, en de Russische roulette in de gokhal blijft enorm aangrijpend.

De Niro en Walken acteren hier bijzonder sterk. Walken wist me enorm te imponeren met zijn personage Nick, en misschien wel meer dan De Niro. De manier waarop hij verandert van levensluchtige kerel naar een getraumatiseerde verslaafde is fantastisch gespeeld. De Niro doet het meer als de stille, maar ook zijn mentale verwoesting is erg zichtbaar.

Erg aangrijpend oorlogsdrama met een fascinerende invalshoek. De totale ravage van de oorlog wordt erg sterk in beeld gebracht en de Russische roulette scènes zijn enorm indrukwekkend. En een dikke pluim voor de cast.

4,5*

Gezien het hoge gemiddelde die deze film hier krijgt, had ik er toch meer van verwacht. Ik begrijp wel dat dit in 1958 een gewaagde film was, maar anno 2025 stelt het niet zoveel meer voor en is het weinig subtiel allemaal.

Sommige stukken duren ook iets te lang, zoals wanneer de 2 mannen in de put gevallen zijn en verschillende pogingen nodig hebben om naar boven te klauteren. Ik snap wel dat Kramer wilde aantonen dat ze door samen te werken elk probleem kunnen oplossen, maar als kijker had ik er erg weinig aan.

Het duurt ook een tijdje vooraleer de film echt op gang komt. In het begin is het toch vooral veel gepraat en geruzie en pas wanneer ze in het dorpje aanbelanden, krijgen we wat interessante scènes te zien.

Verder hebben we ook een sheriff en zijn bende die achter het duo aanzitten, maar verder wordt er met hun weinig gedaan. Nergens had ik het gevoel dat ze de ontsnapte gevangenen op de hielen zaten en dat zou de spanning wel ten goede gekomen zijn. Ook de romance tussen Tony Curtis en de boerin is eerder vervelend te noemen.

Een tegenvaller deze The Defiant Ones. Wel jammer, want van Stanley Kramer heb ik al beter gezien.

2*

Leuk filmpje van Jean-Marc Vallée. De film zit vol leuke observaties, grappige en ontroerende momenten. Vooral het eerste deel van de film is erg sterk met het begin van het rouwproces waar Davis brieven schrijft naar het automatenbedrijf en een relatie ontstaat met een medewerkster van het bedrijf. De observaties die hij maakt doordat hij plots ‘alles helder ziet’ zijn best grappig en cynisch en de relatie die ontstaat met Karen is ontroerend om te volgen. Er zitten te veel kleine humoristische momentjes in om allemaal op te noemen, maar het moment met het antwoordapparaat is wel een erg leuke.

De tragikomedie is best een lastig genre om een echte topper in te maken. Er moeten heel veel puzzelstukjes op de juiste plaats vallen, waardoor dergelijke films bij mij vaak stranden in de categorie van ‘goede films’ i.p.v. de categorie van ‘toppers’. Op basis van het eerste deel leek dit mij wel een topper te worden, maar gaandeweg worden er wat zaakjes ingestopt door Vallée om de boel draaiende te houden. Het uit elkaar halen van allerlei objecten vond ik wel een leuke vondst, maar jammer genoeg gaat Davis er toch wat over door zijn huis quasi tot op de grond te slopen. Ook het zijplotje rond de homofiele gevoelens van de zoon van Karen voelt te geforceerd aan. Ook de ontdekking van de verborgen zwangerschap van Julia voegde weinig toe aan het geheel. Sowieso krijgen we een beperkt beeld van Julia waardoor het weinig effect heeft.

Film met veel potentieel, maar het tweede deel kan het niveau van het erg sterke eerste deel niet volhouden.

3.5*

Zeer geslaagde thriller die me toch een lange tijd op het puntje van mijn stoel heeft laten zitten. Vanaf het moment dat het kat-en-muisspel begint tussen Laroche en Charles, is de spanning voorturend te snijden. Vooral de scènes waarbij Laroche hem thuis opwacht en de moord op Winston staken er bovenuit. Hoewel Charles een aantal onlogische dingen deed. vond ik de plottwist best verrassend. Verder is het trio Owen-Aniston-Cassel erg goed op dreef.

4*

William Wyler heeft me al een aantal keer serieus weten te verbazen met erg goede films als The Best Years of Our Lives, Roman Holiday en Ben-Hur. The Desperate Hours leek me opnieuw iets totaal anders, want ook die andere films zijn allen van een heel ander genre.

The Desperate Hours is wat mij betreft van een iets lager niveau, maar is nog steeds een degelijke homejacking film. Het weet zich te onderscheiden van andere gijzelingsfilms doordat het vrij vlot aanvoelt. Het merendeel van de film speelt zich wel af in het huis, maar Glenn Griffin laat ook toe dat de vader en dochter het huis mogen verlaten om niet te veel de aandacht te trekken. Alleen heb ik zelden echt op het puntje van mijn zetel gezeten, want daarvoor zit er toch te weinig suspense in de scènes binnenshuis.

Humphrey Bogart is degelijk op dreef als gijzelnemer, maar ik heb hem eerlijk gezegd al betere rollen weten spelen. Fredric March vond ik hier de beste van het gezelschap als vader van het gezin. Het is vooral de realistische manier waarop hij omgaat met de situatie dat me het meest kon bekoren. vaak zien we toch van zo'n heldhaftige types in dergelijke rollen die acties ondernemen die niemand anders zou doen.

Degelijk gemaakte gijzelingsfilm, maar ik miste toch dat speciale om er een hogere score aan te geven.

3*

The Devil’s Teardrop.

Soms neem ik onwillekeurig een film op zonder te kijken waarover hij gaat of wie erin mee speelt. The Devil’s Teardrop is daar zo’n voorbeeld van. Zonder enige voorkennis en verwachtingen heb ik deze film gisterenavond dan maar een kans gegeven.

Achteraf bekeken was het een slechte zet van mij om eender welke film op te nemen, want dit is toch wel uitgedraaid op een teleurstelling. Nochtans begon de film vrij goed met De Digger die zonder pardon zijn zwaar geschut bovenhaalt en een tiental mensen neerschiet. Het is altijd leuk meegenomen dat de film al meteen begint met een schietpartij en geen lange intro, maar dat liedje was al snel over. Bij dit soort films moet je niet veel verhaal verwachten maar Norma Bailey lijkt nog wel ergens te proberen vind ik. Langs de ene kant heb je de CSI-achtige speurtocht naar De Digger en langs de andere kant het oninteressant verhaaltje over de problemen tussen Parker en zijn ex-vrouw. Had van mij eerlijk gezegd niet gehoeven, want hierdoor krijg je een mengeling van een matige soort CSI en een oersaaie soap te zien.

Verder is The Devil’s Teardrop niets meer dan een standaard politieverhaaltje, waarbij er beroep wordt gedaan op een “puzzelmeester” om de raadsels te ontrafelen. De manier waarop alles onderzocht en opgelost werd deed me sterk aan CSI denken, waar de kleinste sporen en details leiden tot vooruitgang in het onderzoek. En laat CSI nu juist een serie zijn waar ik na een tiental afleveringen meer dan genoeg van had. Het enige lichtpuntje in dit hele verhaal was verrassend het einde. Dat die andere politieagent uiteindelijk de opdrachtgever van De Digger blijkt te zijn, is misschien niet bijster origineel, maar voor mij kwam het toch als een verrassing aan.

Dan hoop je dat de acteurs de boel nog kunnen redden, maar echt een goede indruk hebben ze nu toch ook niet achtergelaten. Misschien moet ik gewoon geen al te hoge eisen stellen bij zulke films. Tom Everett Scott deed me nu niet echt een belletje rinkelen, maar na wat opzoekwerk blijkt hij hebben meegespeeld in An American Werewolf in Paris. Nu niet meteen een gelauwerde titel, maar toch een film die ik vroeger een keer of twee heb gezien. Soit, misschien was het acteerwerk niet hetgeen me ergerde, maar wel die stereotype politiepersonages. Ik zei het al dat het verhaal veel gelijkenissen vertoont met CSI, maar ook de personages zijn typische gevallen uit die reeks.

Ik had besloten om er een leuke brijdagavond van te maken, maar deze film wou daar blijkbaar niet aan meewerken, spijtig. Aan de mensen die van plan zijn/waren deze film te zien (als die er al waren), kan ik de goede raad geven dat best niet te doen.

1*

Van Clouzot heb ik voorlopig nog maar enkel deze Les Diaboliques gezien. Mijn stem dateert van een dikke 10 jaar geleden en ik kon me deze film niet helemaal meer voor de geest halen. Bij deze dan maar eens aan een herziening onderworpen.

Uiteindelijk is dit gewoon een erg sterke thriller geworden. Toegegeven, de film kent een behoorlijk trage opbouw, maar hierdoor worden de motieven voor de moord op de schooldirecteur geloofwaardiger. Vanaf het moment dat de schooldirecteur in het zwembad wordt gedumpt, komt de film in een stroomversnelling en zat ik tot op het einde op het puntje van mijn stoel. Tijdens het kijken, kon ik me een aantal scènes wel herinneren, maar ik wist niet meer hoe de film precies eindigde. Eerlijk gezegd, had ik de ontknoping niet zien aankomen en dat zorgt dan weer voor een extra bonus. Met het scenario dat de directeur niet dood was, had ik geen rekening meer gehouden.

Ik kom de naam Hitchcock hier vaak tegen bij de berichten, maar eerlijk gezegd, heb ik pas helemaal op het einde voor het eerst de link gelegd met de Master of Suspense. Wanneer Christina 's nachts naar buiten kijkt, ziet ze de lichten in de kamers aangaan en iemand bewegen. Meteen moest ik aan Psycho denken met de scène waarin de 'moeder' voor het raam verschijnt. Soit, dat terzijde.

Knap staaltje vakwerk met alle nodige ingrediënten voor een sterke thriller. Binnenkort wat meer opzoeken van Clouzot.

4*

Die Hard wordt bestempeld als één van de beste actiefilms aller tijden en dat is meer dan terecht. Tevens is hij mijn favoriete actiefilm aller tijden. Meer dan 20 jaar na dato moet Die Hard niet onderdoen voor de nieuwe generatie actiefilms. Integendeel zelfs, de meeste actiefilms van tegenwoordig zijn het niet eens waard om vergeleken te worden met deze geweldige film.

Het verhaal op zich lijkt zeer gewoon. Een gijzeling die zich afspeelt in een wolkenkrabber in LA en 1 persoon die de boel moet zien te redden. De film lijkt op het eerste gezicht alles weg te hebben van een doodgewone actiefilm, maar niets is minder waar. Alles steekt er goed in elkaar, het scenario, de casting, de sfeer en de locatie.

De actie is nog altijd zeer goed en spectaculair. Er zijn heel wat geweldige scènes bij, zoals het gevecht op het dak en McClane die onder een tafel in een vuurgevecht is beland. De film straalt ook een geweldige sfeer uit, doordat het verhaal zich afspeelt tijdens Kerstmis en daardoor een vriendschappelijke en vreedzame sfeer ontstaat. Totdat er plots een bende terroristen het gebouw binnenvallen, waardoor die aangename sfeer helemaal omslaat in angst. Ook even vermelden dat er veel prachtige buitenshots zijn van het imposante Nakatomi Plaza.

Over de casting kan ik alleen maar goede dingen zeggen. Bruce Willis speelt zijn rol uitstekend en met heel veel charisma. John McClane is voor mij één van de coolste filmpersonages die ik ken. Hij is stoer, cynisch en natuurlijk een onbevreesde held. Zijn oneliner, yippi-kay-yee motherfocker is legendarisch. Ook veel lof voor zijn tegenspeler Hans Gruber, gespeeld door Alan Rickman. Hij is niet die typische bad guy, die meer spieren heeft dan hersens. Hij is een zeer intelligente slechterik en voor mij één van de beste bad guys ooit.

Voor deze briljante actiefilm kan ik spijtig genoeg niet meer dan 5* geven.

Die Hard op het vliegveld

Die Hard 1 is tot nu toe mijn favoriete actiefilm aller tijden en vermoedelijk zal dat nog een lange tijd zo zijn, maar toch is Die Hard 2 best wel vermakelijk. Het concept is nog altijd hetzelfde, John McClane die het opneemt tegen een groep terroristen. Niet vernieuwend dus, maar het werkt toch weer. Ook de sfeer is gelijkaardig uit deel 1. Het is Kerstmis en alles lijkt er rustig aan toe te gaan op het vliegveld, totdat John McClane onraad ruikt. Met als gevolg dat de leuke kerstmissfeer helemaal omslaat in totale paniek en chaos.

Bruce Willis is weer helemaal in topvorm en doet het weer uitstekend als de heldhaftige John McClane. Met zijn ‘lik mijn reet mentaliteit’ en zijn cynische humor zet hij wederom een prima rol neer. Ook zijn maatje uit deel1, politieagent Al, heeft een bijrolletje in het begin van de film. In deel 2 was het toch helemaal anders met kapitein Lorenzo, die ik helemaal niet kon uitstaan. McClane altijd maar onder zijn voeten geven en buiten willen gooien. Man, had ik nu eens goesting om die kleine nietsnut een draai rond zijn oren te geven.

Het grote minpunt dat ik toch bij deel 2 heb, is het gebrek aan een goede badguy. Wat had die Hans Gruber toch meer charisma dan die schotelvod van een kolonel Stuart. Het spijtigste van alles is dat er geen echte confrontatie is geweest tussen hem en McClane. Juist even rollebollen op de vleugel van het vliegtuig, maar dat was ook alles. Een badguy die alles regelt vanuit zijn operatiekwartier in de kerk, is de naam badguy niet eens waardig.

Verder zijn er natuurlijk een hoop leuke actiescènes, zoals het gevecht in de bagagekamer, McClane die de springstoel gebruikt om uit het vliegtuig te ontsnappen en natuurlijk de slotscène waar McClane het vliegtuig laat ontploffen.

Duidelijk minder dan de voorganger, maar met een Bruce Willis in topvorm valt er van elke film wel iets te maken.

3.5*

Minder dan deel 1, maar beter dan deel 2.

Deel 1 blijft natuurlijk onovertroffen, maar doet in mijn ogen wel beter dan het tweede deel. Voor het eerst speelt Die Hard zich niet af op een afgesloten ruimte, zoals een wolkenkrabber of een vliegveld. De zet om John McClane voor de verandering eens door de stad te laten lopen, vind ik erg geslaagd. Het geeft ook meteen een zeer hoog tempo mee aan de film, waardoor de spanning steeds te snijden is. Steeds zit je met dezelfde vraag of hij wel op tijd gaat zijn om zijn opdracht te volbrengen.

Bruce Willis doet het wederom uitstekend en weet als de beste het personage John McClane neer te zetten. In vergelijking met deel 2 is het niet alleen Bruce Willis die de film naar zijn hand zet. Samuel L. Jackson doet het uitstekend als blanken hatende side-kick van John McClane. De combinatie Willis/Jackson is gewoon subliem en zorgen voor heel wat hilarische momenten. In het begin waren ze nochtans als water en vuur, waarbij vooral de scène met het racistische reclamebord voor iets tussen zit. Maar naargelang de film vordert, ontstaat er toch een mooie band tussen hen. Bij Die hard 2 ergerde ik me vooral aan het gebrek aan een goede badguy. Simon Gruber, gespeeld door Jeremy Irons vind ik prima als badguy. Dat hij de broer is van Hans Gruber, de Duitse terrorist uit deel 1 is een leuk detail.

Om nog even terug te komen op het schitterend samenspel van Willis en Jackson:

John McClane: Listen, you fail I cover your ass. I fail you cover my ass!

Zeus: And if we both fail?

John McClane: Then we're both fucked!

En

John McClane: [hands Zeus a gun] Here take this.

Zeus: How's it work?

John McClane: You don't know how to shoot a gun?

Zeus: Look, all brothers don't know how to shoot guns, you racist motherfucker.

John McClane: Sue me.

4*

Dirty Harry is een spannende actiefilm met in de hoofdrol een verdienstelijke Clint Eastwood, die de rol van inspecteur Harry Callahan speelt.

In San Fransisco wordt er een jonge vrouw neergeschoten door een seriemoordenaar, die zichzelf uitgeeft als Scorpio. Harry Callahan, beter bekend als Dirty Harry wordt op de zaak gezet om de losgelopen gek te vatten. Clint Eastwood speelt best wel behoorlijk, maar ook niet groots. Ik miste een beetje zijn uitstraling van de Dollartrilogie.

Dirty Harry heeft een vrij aardig tempo en heeft vrijwel nergens zwakkere momenten. Daarnaast zijn er enkele mooie scènes, zoals de bankoverval. Op het einde van die overval stelt hij de enige overlevende voor een dilemma. Ofwel raapt hij zijn geweer op en schiet hij Harry neer of hij geeft zich over, want Harry kan nog altijd een kogel over hebben. Uiteindelijk geeft hij zich over, maar dan blijkt dat hij helemaal geen kogels meer had. Echt geweldig.

Wel spijtig vond ik dat de identiteit van Scorpio vrij snel bekend was. Voor mij part mocht hij iets mysterieuzer geweest zijn.

Verder zijn er nog enkele mooie beelden geschoten van San Fransisco vanop het dak van een gebouw en vanuit de helikopter. Een minpunt was de vaak te donkere belichting tijdens de achtervolgingscènes. In de meeste gevallen kon je de acteurs niet eens meer van elkaar onderscheiden.

Al bij al een leuke kijkbeurt. 3.5*

Ik had The Disaster Artist ooit al eens gezien nog voor ik The Room had gezien. The Room bleef ik om een of andere reden steeds uitstellen, misschien omdat ik ondertussen redelijk wat filmpjes op Youtube had zien passeren, maar uiteindelijk heb ik The Room recentelijk een kans gegeven. Ergens kreeg ik dan weer erg veel zin om The Disaster Artist nog eens te bekijken.

Er zijn weinig films die me zo'n grote glimlach bezorgen als deze The Disaster Artist. De manier waarop James Franco het personage van Tommy Wiseau neerzet, is fenomenaal. Tommy Wiseau is natuurlijk een dankbaar individu om een hele film rond te maken. Heerlijk maf en excentriek, maar Franco doet het ook gewoon ontzettend goed. Het accent, de zweverige stem, de typische lach,... het is wel een heel erg dichte benadering van het personage.

Ik ben sowieso een fan van films die over het maken van films gaan, maar dit is natuurlijk een buitenbeentje. Het is erg tof om te zien hoe bepaalde scènes tot stand zijn gekomen, want het is anders bijna niet te geloven dat bepaalde stukken de film hebben gehaald. Neem nu het moment dat Wiseau begint te lachen bij het verhaal van de vrouw die in het ziekenhuis is geslagen. Blijkbaar had de regisseur wel gevraagd om ander te reageren, maar Wiseau bleef iedere keer lachen totdat de regisseur er genoeg van had en het maar zo liet. Ook het achterliggend verhaal over het waterflesje bij de beroemde 'Oh Hi Mark scène' is erg tof om te zien, maar sowieso zit de film vol van dit soort momenten.

heerlijke herziening gehad met deze The Disaster Artist. Het is erg vlot en komisch gemaakt, James Franco doet het geweldig als Tommy Wiseau en The Room is zo'n bijzondere film om er een film over te maken. Ook het einde waarbij verschillende scènes uit beide films vergeleken worden, is een erg leuke afsluiter.

4*

Ook na een herziening blijft dit best een indrukwekkende film. Ik ben sowieso al een fan van films waarin verschillende verhaallijnen met elkaar verbonden worden, maar hier wordt het wel op een zeer meeslepende manier gebracht en dit gedurende de hele speelduur.

De verschillende verhaallijnen gaan over diverse thema's die te maken hebben met de hedendaagse technologie (internetfraude, cyberpesten, uitbuiting van jongeren voor webcamseks). De film mag dan al ruim 10 jaar oud zijn, maar nog steeds zijn dit erg actuele thema's. Ze worden overigens op een erg realistische manier gebracht (de scène met de zelfmoordpoging was best wel heftig).

4*

Gelukkig worden er regelmatig toplijstjes gemaakt om verborgen toppers te ontdekken. Deze District 9 was zo’n film die me destijds volledig ontglipt was, maar ik wel vaak zag terugkomen in die toplijstjes.

Nu is District 9 een degelijke actie/sciencefiction dat mij vooral in het eerste deel wist te bekoren. Het is wel even wennen aan de documentaire achtige stijl, maar hierdoor weet het zich wel te onderscheiden van andere genregenoten. Verder vallen de link met de apartheid en de humoristische aanpak wel op, waarbij de Zuid-Afrikaanse overheid de Aliens wilt buitenwerken met uitzettingsbevelen. Diegene die hiermee belast is, Wikus, is een typisch bureaumannetje die de held van de film wordt. Echter verzandt de film na verloop van tijd in een typische actie/sciencefiction waarbij er vooral veel afgeknald wordt.

Speciaal filmpje binnen het genre dat zeker de moeite is om eens te bekijken.

3*

Dogville heb ik al een lange tijd uitgesteld om te kijken, omdat het me altijd een moeilijk toegankelijk film leek te zijn waarvoor je in the mood voor moet zijn. Eigenlijk is het tegendeel waar, want op zich is het een vrij begrijpbare film geworden en zelfs de meest toegankelijke die ik van Lars von Trier tot nu toe gezien heb. Oké, Lars von Trier raakt wel heel veel thema’s aan over de menselijke aard en bepaalde zaken zullen me wel ontglipt zijn, toch is de basis wel vrij duidelijk.

Het eerste kwartier had ik wel wat moeite om in de film te komen door het ontbreken van een echt decor, wat één van de redenen was dat deze film me ontoegankelijk leek te zijn, maar na dat kwartier was ik zelfs niet meer bezig met het decor en was de aandacht volledig gevestigd op het verhaal van Dogville. Het geheimzinnig verleden van Grace zorgde er wel voor dat er een bepaalde mystiek en spanning rond de film hangt. Het ontbreken van het decor zorgde ook voor een erg harde scène waarin Grace voor het eerst verkracht werd. Het ‘wegkijken’ van de dorpsbewoners en vooral dan van de dorpsfilosoof Tom, die niet meer dan een hypocriete lafaard blijkt te zijn, wordt op die manier erg sterk in beeld gebracht.

Het einde is mij wel wat over the top waar Grace wraak neemt door het hele dorp te laten uitmoorden, waarbij ik de beweegredenen van Grace niet allemaal goed kan plaatsen. Soit, ik heb deze film onterecht lang voor mij uitgeschoven en het is ook de eerste keer dat von Trier mij echt heeft weten te overtuigen na drie eerdere pogingen.

4*

In vrees dat deze van Kitano niet echt mijn ding is. Nochtans hebben de 3 liefdesverhalen wel genoeg potentieel, maar het pakte mij niet.

De eerste verhaallijn met de 2 bedelaars die aan elkaar vasthangen met een touw krijgt duidelijk de meeste screentime, maar dit verhaal wordt erg afstandelijk gebracht dat ik amper sympathie met deze mensen had. Voor mij is dat wel essentieel om van een dergelijk liefdesverhaal te kunnen genieten. Ze slenteren zich doorheen de film naar plaatsen die hun (stukgelopen) relatie hebben gevormd, maar nergens kreeg ik enige binding met de personages.

Het verhaal rond de vrouw die iedere zaterdagmiddag naar hetzelfde bankje gaat in de hoop dat haar liefde ooit terugkomt, heeft wel een zeker potentieel, maar het krijgt naar mijn gevoel niet de nodige screentime. Hetzelfde kan zeker gezegd worden over het derde verhaal met de blinde man die zijn popidool opzoekt. Ook dit verhaal wordt erg karig uitgewerkt waardoor ik amper voeling ermee kreeg.

Kitano lijkt niet helemaal mijn type regisseur te zijn met 2x 2*, 1x 2.5* en 1x 3.5*.

2*

Een verfilming van Stephen King is altijd wel een beetje afwachten. Sommigen kunnen stevig tegenvallen en sommigen zijn echte toppers. Deze Dolores Claiborne zit daar ergens tussenin. een echte topper is het niet, maar het is uiteindelijk een sterke psychologische thriller geworden. De opbouw zit erg goed in elkaar, waarbij we beetje bij beetje meer te weten komen over het verleden van Dolores en haar dochter. De afwisseling tussen de flashbacks in de heldere kleuren en het heden in grauwe kleur, is erg knap gedaan. In het begin is het handig om te weten wanneer er wordt overgeschakeld naar het verleden, maar de grauwe kleur uit het heden draagt bij in de sterke sfeerschepping. Het verhaal zelf is interessant genoeg om gedurende iets meer dan 2 uur te boeien en Kathy Bates zet een erg overtuigende rol naar als Dolores Claiborne.

3.5*

Heerlijke thriller van Wilder,

Deze Double Indemnity was na een dikke 10 jaar nog eens toe aan een herziening, want eerlijk gezegd, het merendeel van de film kon ik me niet meer voor de geest halen. Achteraf gezien is dat een enorm voordeel, want het hele plot zit geweldig in elkaar. Wilder werkt het plot wel zeer gedetailleerd uit, misschien wel iets te gedetailleerd, maar dat maakt deze film net zo speciaal. Iedere gedachtegang van Walter Neff wordt uitvoerig verklaard en hierdoor denk je dat zijn plan gaat werken. Uiteindelijk weet Keyes het hele plannetje te doorzien.

Als je niet zou weten wie de regisseur van deze film is, zou bijna iedereen op Hitchcock gokken. Een mooi voorbeeld is Phyllis die zich achter de deur verstopt wanneer Keyes op de gang staat te praten met Neff. Maar ergens vind ik de films van Wilder altijd iets 'luchtigers' hebben. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen, maar ook deze Double Indemnity vind ik luchtiger dan een doorsnee Hitchcock-thriller Soit, Wilder is één van mijn favoriete regisseurs en ik heb me weer heerlijk vermaakt met deze herziening.

4*

De film heeft een opvallend mooi kleurgebruik. Zoals hier al eerder meerdere malen werd aangehaald, deed het mij ook denken aan Amélie. Maar daarmee is het positieve gezegd. Het verhaal kon me over het algemeen te weinig boeien en ik had geen idee waar de film precies naar te wilde gaan. Het deel in Polen was nog het interessantste deel.

2*

Dat Jarmusch leuke films kan maken wist ik al, maar voorlopig was ik nog geen echte topper van hem tegengekomen. Daarvoor vind ik zijn films niet altijd even interessant genoeg, maar dat is met deze Down by Law veranderd.

Zoals de meeste van zijn films die ik tot nu toe gezien heb, is deze ook weer erg sfeervol gemaakt. De keuze voor zwart-wit werkt erg goed en de scènes in New Orleans in het eerste deel barsten van de sfeer. Bovendien is het verloop van de 3 mannen die in de gevangenis belanden ook erg boeiend om te volgen. Vooral de verhaallijnen van Jack en Zack die erin worden geluisd, zijn sterk uitgewerkt.

Door hetgeen ik op voorhand had gelezen over deze film, had ik verwacht dat het deel in de gevangenis een groter deel van de film in beslag zou nemen, maar uiteindelijk blijkt dit maar een korte overgang te zijn naar het volgende deel. Nog een opvallende maar geslaagde keuze van Jarmusch is om de ontsnapping zelf tot het uiterste minimum te beperken. Er gaat geen tijd verloren aan het plannen van de ontsnapping, maar de 3 mannen staan meteen buiten. de scènes na de ontsnapping rond het moeras zijn erg knap in beeld gebracht met enkele prachtige shots.

Verder heb ik met heel veel plezier zitten kijken naar Tom Waits, John Lurie en Roberto Benigni. Vooral Tom Waits is iemand die enorm veel charisma uitstraalt en Benigni vind ik eens niet irritant en met zijn Engels notaboekje en zijn verhaal hoe hij een man heeft vermoord, krijgt hij zelfs iets sympathiek over zich.

Zonder enige twijfel is dit de beste van Jarmusch die ik tot nu toe gezien heb. Down by Law is sfeervol, erg knap geschoten en bovendien erg amusant om te volgen.

stevige 4*