Opinions

De film heeft een opvallend mooi kleurgebruik. Zoals hier al eerder meerdere malen werd aangehaald, deed het mij ook denken aan Amélie. Maar daarmee is het positieve gezegd. Het verhaal kon me over het algemeen te weinig boeien en ik had geen idee waar de film precies naar te wilde gaan. Het deel in Polen was nog het interessantste deel.

2*

Dat Jarmusch leuke films kan maken wist ik al, maar voorlopig was ik nog geen echte topper van hem tegengekomen. Daarvoor vind ik zijn films niet altijd even interessant genoeg, maar dat is met deze Down by Law veranderd.

Zoals de meeste van zijn films die ik tot nu toe gezien heb, is deze ook weer erg sfeervol gemaakt. De keuze voor zwart-wit werkt erg goed en de scènes in New Orleans in het eerste deel barsten van de sfeer. Bovendien is het verloop van de 3 mannen die in de gevangenis belanden ook erg boeiend om te volgen. Vooral de verhaallijnen van Jack en Zack die erin worden geluisd, zijn sterk uitgewerkt.

Door hetgeen ik op voorhand had gelezen over deze film, had ik verwacht dat het deel in de gevangenis een groter deel van de film in beslag zou nemen, maar uiteindelijk blijkt dit maar een korte overgang te zijn naar het volgende deel. Nog een opvallende maar geslaagde keuze van Jarmusch is om de ontsnapping zelf tot het uiterste minimum te beperken. Er gaat geen tijd verloren aan het plannen van de ontsnapping, maar de 3 mannen staan meteen buiten. de scènes na de ontsnapping rond het moeras zijn erg knap in beeld gebracht met enkele prachtige shots.

Verder heb ik met heel veel plezier zitten kijken naar Tom Waits, John Lurie en Roberto Benigni. Vooral Tom Waits is iemand die enorm veel charisma uitstraalt en Benigni vind ik eens niet irritant en met zijn Engels notaboekje en zijn verhaal hoe hij een man heeft vermoord, krijgt hij zelfs iets sympathiek over zich.

Zonder enige twijfel is dit de beste van Jarmusch die ik tot nu toe gezien heb. Down by Law is sfeervol, erg knap geschoten en bovendien erg amusant om te volgen.

stevige 4*

Ik weet niet vanwaar het kwam, maar de laatste tijd had ik enorm veel zin om deze Dr. Strangelove nog eens te bekijken. Misschien heeft het te maken met het koude oorlogsgevoel dat terug is en aangezien mijn stem hier dateerde van 2012 kon een herziening geen kwaad.

En ik denk dat het kwartje nu wel gevallen is, want ik kan Dr. Strangelove blijkbaar meer waarderen dan destijds. Misschien dat ik toen meer 'duidelijke' grappen had verwacht, maar het komische zit hem uiteraard in de hele absurde situatie rond generaal Ripper die atoombomwerpers op Rusland afstuurt en hoe amateuristisch Amerika en de Sovjetunie hier worden neergezet als de wereldleiders. Het hilarische telefoongesprek tussen de president en de Russische premier Dimitri is daar het mooiste voorbeeld van. Al zitten er wel van die geslaagde grappen in zoals de cola automaat of Strangelove die mein fürher roept naar de president en natuurlijk het 'War Room' incident.

Ik was wel verbaasd dat het typetje Dr. Strangelove beperkt gebruikt wordt, want hij krijgt pas naar het einde toe in 2 scènes wat screentime. In mijn herinneringen had hij een groter aandeel in de film, maar in ieder geval zijn er nog leuke typetjes van Peter Sellers om van te genieten, maar vooral George C. Scott maakte indruk in deze herziening.

Verder is het visueel gewoon top zoals ik van Kubrick wel gewend ben. De scènes in de War Room zien er verbluffend uit door de futuristische look. Misschien werd het deuntje 'When Johnny Comes Marching Home' iets te vaak gebruikt, maar in ieder geval is een verhoging naar 4* zeker op zijn plaats.

4*

One hell of a ride.

Een tijdje geleden had ik deze Drive Angry opgenomen met het oog op een herkennismaking met die wonderschone Amber Heard, want het was toch al lang geleden dat ik ze nog eens in een film had gezien. Ook de rol van Cage leek me wel de moeite en de actie zou wel volgen.

En Drive Angry is zeker een aangename rit geworden, dat zeker en vast, maar ik had toch vaak het gevoel dat ik deze film beter in 3D had gezien dan in 2D. Het merendeel van de effecten waren nog vrij goed te doen, maar in 3D had dit ongetwijfeld veel meer tot de verbeelding gesproken. Vooral voor de scènes in de hotelkamer en met de tank had ik graag in de cinema gezeten. Het is dan ook niet zo onlogisch dat de meest positieve reacties van de mensen komen die de film in 3D hebben gezien, maar een marteling is het absoluut niet geworden dankzij de uitstekende cast, de sfeer en de auto’s. Van auto’s heb ik totaal geen kaas gegeten en je had aan mij vooraf niet moeten vragen wat een Chevelle en een Charger zijn, maar ze zijn wel een ontzettend coole toevoeging aan de film. Vooral de eindscène waar Milton en The Accountant wegrijden is enorm mooi in combinatie met die auto. Het verhaal daarentegen is hier wel een redelijke stoorzender. Jammer genoeg kan ik dit soort satanische toestanden zelden appreciëren in films en de verhaallijn met de offering van de baby zorgt ervoor dat de film naar het einde toe wat tempo verliest. Gelukkig is er wel een sterke slotscène die toch helemaal anders uitdraaide dan ik had verwacht. Ik dacht eerlijk gezegd dat Milton ervoor zou kiezen om zelf zijn kleindochter op te voeden, omdat hij zijn eigen dochter in de steek had gelaten maar hij kiest ervoor om Piper voor het kind te laten zorgen.

Wat voor een heerlijk duo is Amber Heard en Nicolas Cage wel niet. Ik ben nogal redelijk slecht in het onthouden van namen en zeker als ik bepaalde acteurs/actrices weinig in films tegenkom. Met Amber Heard was dit dus het geval, want haar naam kwam me niet onmiddellijk bekend voor maar na wat opzoekwerk wist ik meteen weer wie ze was. Namelijk de sexy blondine uit All The Boys Love Mandy Lane. Eerlijk toegegeven, ik had toen zeker niet gedacht dat ze het zo ver ging brengen maar eigenlijk is dat niet zo verwonderlijk, want ze is hier perfect op haar plaats. In de eerste plaats is ze ongelooflijk aantrekkelijk, maar in tegenstelling tot andere hot chicks weet ze haar rol wel perfect te brengen. Ze is duidelijk geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en dat levert enkele geweldige scènes op, zoals met haar verloofde of met de sekte in de caravan. Hopelijk gaan we haar de volgende jaren nog vaker tegenkomen in dit soort rollen, want het ligt haar perfect. Wie hier ook helemaal op zijn plaats is, is Nicolas Cage. Een tijd geleden dacht ik nochtans dat ik genoeg had van Cage, maar de laatste tijd ben ik hem opnieuw gaan waarderen door rollen zoals in Con Air. Ook deze rol van Milton is gewoon op zijn lijf geschreven en zo zie ik hem het liefst aan het werk. Geen emoties, stoer kijken en hier en daar een heerlijke oneliner tegenaan gooien. Vooral de scène waar hij in de hotelkamer een stel bad guys neerschiet terwijl er een naakte vrouw aan zijn lijf hangt, is echt goud waard. Hopelijk houdt Cage in het in de toekomst bij dit soort rollen. Naast dit geweldig duo is er nog één iemand geweldig op dreef, namelijk William Fichtner. Ik denk niet dat ik hem ooit ergens anders ben tegengekomen, maar hier past hij perfect in de film als The Account. Wie hier een pak minder memorabel bezig is, is Billy Burke als bad-guy Jonah King. Maar ach, dat trio is meer dan voldoende om de film op te vullen.

Jammer dat ik dit niet in de cinema heb gezien, want ik had de indruk de indruk dat bepaalde scènes echt wel de moeite waren in 3D. Het is eigenlijk de cast die deze film draagt met een super duo Heard-Cage en een al even geweldige Fichtner. Nu hopen dat Cage het op deze manier blijft verder doen en natuurlijk dat we nog veel mogen zien van Amber Heard.

Dikke 3.5*

Dat Walter Hill sfeervolle films kan maken, wist ik al na het zien van The Warriors en ook met deze The Driver levert hij een stijlvolle film af. Dat de meeste scènes 's nachts afspelen is sowieso al een pluspunt en een eenvoudige manier om extra sfeer te creëren. De film wordt voornamelijk gekenmerkt door de verschillende achtervolgingsscènes en die zijn stuk voor stuk erg knap geschoten.

Qua acteerwerk is het hier ook genieten. Ryan O'Neal doet het uitstekend als de zwijgzame driver, maar het is toch vooral Bruce Dern die het meeste indruk op mij maakte als vuile flik die er alles voor over heeft om zijn doel te bereiken met het opsluiten van The Driver. Hij weet erg overtuigend over te komen en ik had bij momenten zelf de schrik te pakken als hij in beeld kwam.

Knappe film van Walter Hill dat duidelijk als inspiratiebron heeft gediend voor andere regisseurs.

3.5*

Degelijke film, maar ik vond het ook niet meer dan dat. Wat we te zien krijgen is een nogal standaard heist film, al wordt de kraak zelf wel goed gebracht. De mannen wisselen geen woord met elkaar uit, waardoor de spanning wel te snijden is. Na de heist wordt er nog een verlengstuk aan de film gebreid met de ontvoering van het kind, maar het niveau wordt hiermee niet echt verhoogd. De autorit in de straten van Parijs was dan weer wel een erg mooie en spannende afsluiter.

3*

After a night they can't remember, comes a day they'll never forget.

Ik had deze film een tijdje geleden opgenomen omdat het plot me onmiddellijk deed denken aan The Hangover, een vergelijking die al vaker is gemaakt. The Hangover was in ieder geval een succes, dus gaf ik deze Dude where is my car maar een kans.

De vergelijking met The Hangover is snel gemaakt. Twee jonge kerels worden wakker maar herinneren zich niets meer wat er de vorige avond allemaal is gebeurd , dus proberen ze er achter te komen wat ze allemaal hebben uitgevreten. Daar houdt de vergelijking met The Hangover dan ook op, want grappig kun je dit prul allerminst noemen. De enige geslaagde scène was die van de drive-in van een Chinees restaurant (And then, and then,….). Echt heerlijk, maar daar bleef het dan ook bij, want voor de rest was het flauw tot erbarmelijk slecht. Neem nu bijvoorbeeld die scène waar ze elkaars tattoo van de rug aflezen, gewoon niet om aan te zien. Op zo'n momenten heb ik spijt dat er geen mogelijkheid is om in een film te kruipen, om op hun gezichten te slaan. Heel af en toe verscheen er nog wel eens een klein glimlachje op mijn gezicht, zoals wanneer ze elkaar kussen in de auto, maar die waren erg sporadisch. Ook het einde deed de film absoluut geen goed met die groep vrouwen die plots in de super hot giant alien verandert. Jammer dat de film haar geloofwaardigheid verliest, want zulke films zijn een pak beter als ze geloofwaardig blijven.

Zulke films worden dan ook nog eens vaak verprutst door de acteurs en deze film is daar geen uitzondering op. Ashton Kutcher en Seann William Scott zijn al niet meteen de acteurs die hoog op mijn lijstje staan, maar ik denk dat ze nu nog verder gedaald zijn. Vooral voor Kutcher is dat jammer want zijn rollen in The Guardian en The Butterfly Effect vond ik nog meevallen, maar dankzij deze rol is hij terug naar af. Seann William Scott mag voor mijn part nooit meer acteren. Wat een verschrikkelijk slechte acteur is hij toch. Soit, ze waren allebei gewoon ongelooflijk irritant en slaagden er nooit in om grappig uit de hoek te komen. Het spreekt dan ook boekdelen als het grappigste fragment tot stand komt door iemand anders, namelijk door de vrouw die de bestelling van hen moest opnemen (And then, and then!!!). Verder werd de film ook nog eens verpest door alle randpersonages, hoe klein hun rolletjes dan ook waren. The hot chicks, de twee Scandinavische bodyguards, de aanhangers van Zoltan met hun belachelijke pakjes, de twee vriendinnen van Jesse en Chester, het machogroepje en dan de shemale uit de stripclub,….. Allemaal passen ze eigenlijk perfect in deze draak van een film.

Slecht maar dan echt door en door slecht. Ik verschiet er eerlijk gezegd van dat deze film nog een nipte voldoende heeft (2.65), want dat verdient Dude Where is my Car in geen enkel opzicht. Op uitzondering van één leuke scène is dit gewoon bedroevend.

1* voor die ene scène en omdat ik in een milde bui ben.

Due Date is ondertussen 15 jaar oud, maar eerlijk gezegd, had ik er nog niet over gehoord. Aangezien deze uit het Hangover-tijdperk stamt, heb ik deze een kans gegeven. Uiteindelijk is het maar een middelmatige roadtrip comedy geworden. Gelukkig is Galifianakis lekker op dreef, want voor de rest is er weinig bijzonders aan. Een aantal grappen waren dan wel weer geslaagd (mastuurbeerscène in de auto), maar die mogen volledig op het conto van Galifianakis geschreven worden.

2.5*

Duel is echt een thriller zoals ik ze graag heb. Geen introductie, spannend kat-en-muisspel, enkele erg spannende scènes en een vijand die we niet kunnen zien en zonder echte motieven (enfin we zien wel de vrachtwagen uiteraard, maar we komen nooit te weten wie de bestuurder was). Ook leuk dat hier een aantal zaken herkenbaar zijn die Spielberg ook in Jaws zou gebruiken. Op ieder moment kan het gevaar om de hoek tevoorschijn komen en dat maakt deze Duel over de hele speelduur aangenaam spannend. De scène waarbij de vrachtwagen plots in de tunnel staat te wachten wanneer David de bus probeert vooruit te helpen, is er zo ééntje. De beste scène echter is die waarin David in het wegrestaurant. De manier waarop hij iedereen in de gaten houdt als een mogelijke verdachte en zichzelf inbeeldt dat hij die mannen aanspreekt, is erg sterk gedaan.

Verder hoeven er weinig woorden vuilgemaakt te worden aan deze heerlijke thriller. Wat mij betreft behoort deze tot de betere werken van Spielberg.

4*