Opinions

Bij deze mijn kennismaking met Kenji Mizoguchi en op zich is het wel een meevaller geworden. Het is vooral het eerste deel dat indruk maakt. Het tempo zit erg goed en we krijgen enkele mooie scènes voorgeschoteld met o.a. de inval van de rovers.

Vanaf de kennismaking tussen Genjurô en Lady Wakasa verloopt het iets moeizamer. De plottwist dat Lady Wakasa een geest blijkt te zijn, kwam wel aan als een verrassing (al kan ik de beangstigende reactie van de handelaar over het landhuis nu wel plaatsen), maar toch deed het me niet zoveel. Het wordt allemaal te moraliserend gebracht, waardoor de impact wat achterwege bleef. Het verhaal rond Tôbei krijgt nogal weinig schermtijd, al was het wel leuk om te zien hoe hij plots als heldhaftige samoerai werd aanzien door toevallig een afgehakt hoofd van een belangrijk persoon mee te brengen.

Op cinematografisch vlak is dit anders wel een erg knappe film. Vooral de scène op het bootje is er mooi gefilmd, maar doorheen de hele film valt er genoeg moois te ontdekken.

Ugetsu Monogatari was een tijdje aan het afstevenen op een 4*, maar een minder overtuigend tweede deel doet er een half puntje af.

3.5*

Weinig bijzonders gezien. Op uitzondering van een aantal mooie momenten tussen Umberto en zijn hond, is het toch een iets te doorsnee drama. Het verhaal kabbelt zich naar het einde voort zonder echt te overtuigen. Het einde kon me dan weer wel overtuigen met een mooie happy end.

2.5*

Uncut Gems heeft me aangenaam weten te verrassen, want op voorhand had ik nu niet bepaald hoge verwachtingen. Adam Sandler mag een dikke pluim op zijn hoed steken, want hij is hier heerlijk op dreef als gokverslaafde diamantenhandelaar. Eigenlijk is hij een erg onsympathiek figuur en neemt hij de ene domme beslissing na de andere, maar door zijn constante mislukkingen krijg je dan weer medelijden met hem. De hele film lang loopt hij op iedereen te vloeken en is hij ontzettend druk, maar dat past perfect bij het sfeertje dat deze film wil uitstralen. 

Veel druk gedoe en gevloek en een ontzettend hoog tempo,... meestal ben ik hier geen grote liefhebber van, maar in dit geval pakt het erg goed uit.  Er zit werkelijk geen seconde rust in deze film en alle problemen blijven zich maar escaleren. Ook de hele aankleding met de vitrines, de louche winkeltjes en de quarantaine deuren geven dat tikkeltje extra. Zeker als die quarantaine deuren heerlijk gebruikt worden in het slot van de film. Vanaf het moment dat Sandler het geld aan Julia geeft om de weddenschap te plaatsen tot het neerschieten van Sandler, zat ik met ingehouden adem te kijken.

Het heeft een tijdje geduurd vooraleer ik deze Uncut Gems een kans heb gegeven (misschien omdat Netflix nog niet al te veel goede films heeft afgeleverd), maar ik ben ik wel aangenaam verrast door deze drukke chaos.

4*

Degelijk oorlogsdrama met een interessant uitgangspunt waarbij een groep jonge Duitse soldaten mijnen moeten opruimen op de Deens kust. Het levert enkele spannende scènes op, want het gevoel dat op ieder moment een mijn kan ontploffen, wordt meermaals goed uitgespeeld. Vooral de scène met het meisje dat gered wordt, is best beklijvend.

Echter wordt de film te voorspelbaar uitgewerkt om er een topper van te maken. Vooral de relatie die de sergeant opbouwt met de Duitse soldaten is niets nieuws. In het begin is hij erg hard voor de jongens en houdt hij hen stevig in het gareel, maar langzaamaan ontstaat er een hechtere band tussen de sergeant en de jongens. Op sommige momenten wordt het zelfs iets te melig, zoals het potje voetbal. Dat de 4 overgebleven soldaten uiteindelijk nog gered worden door de sergeant en tot aan de grens worden gebracht, was ook erg voorspelbaar.

Voor een film die vlotjes de 3.70* overschrijdt, had ik toch iets meer verwacht. Ondanks enkele spannende scènes rond het opruimen van de mijnen, is het een film geworden dat te voorspelbaar wordt uitgewerkt.

3*

Steven Seagal op zijn best!!

Dat de meeste zeggen dat hij geen reet kan acteren, kan mij geen moer schelen. De actie die hij serveert is keer op keer geweldig. Elke scène zit boordevol actie en dat is toch duidelijk de essentie van een actiefilm.

Under Siege speelt zich af op een gevechtschip dat gekaapt wordt. De kok van dienst, Casey Ryback gaat de confrontatie aan met de terroristen. Steven Seagal schittert in zijn rol als kok. Iedereen denkt maar: He’s just a cook. Ryback is niet zomaar een kok, maar een moordende kok. Ook Tommy Lee Jones doet het erg goed als gestoorde psychopaat.

Heerlijke actiefilm en Seagal’s beste 4.5*

Deze stond al een tijdje op mijn to see lijstje, omdat de vergelijking met o.a. Lynch en Hitchcock vaak viel en dat is zeker niet gelogen (er zijn ook tal van verwijzingen naar andere Hollywood grootheden en naar de popcultuur), maar Under the Silver Lake heeft vooral een eigen smoel gekregen.

Vanaf het begin wanneer de eekhoorn uit de lucht komt vallen, weet je meteen dat het wel eens een vreemde film kan worden. Ik probeer dan ook niet te veel de focus te leggen op het volgen van het plot, maar me gewoon te laten onderdompelen in de film zelf.

De mysterieuze verdwijning rond Sarah is boeiend genoeg en Mitchell weet het allemaal erg sfeervol te brengen. Sam belandt van de ene bizarre ontmoeting of gebeurtenis in de andere en Andrew Garfield is ook wel een ideaal type om gestalte te geven aan een verwarde jongeman. Enkel naar het einde toe wordt het wat te langdradig naar mijn zin en het einde kon me ook niet echt overtuigen.

ook een typische film die zich leent tot een herziening ooit, maar voorlopig houd ik het op een 3.5*

United 93 is best een vermoeiende zit geworden. De snelle camerawisselingen, het kort op de huid zitten, de drukte die overal heerst,... het maakt het bij momenten een moeilijke zit, maar het geeft anderzijds wel een enorm realistisch beeld wat er zich heeft afgespeeld. Naarmate dat de film zich meer gaat concentreren op de gebeurtenissen op het vliegtuig en de controlekamers minder in beeld komen, verbetert de film wel zienderogen. De gesprekken die door de passagiers worden gevoerd met het thuisfront zijn erg tragisch om te zien. De beklemmende sfeer komt hier ook duidelijk beter tot z'n recht en het einde waarbij het vliegtuig neerstort, is ook erg sterk gedaan.

3*

Bij deze heb ik Der Untergang eindelijk ook eens gezien, maar ik had er toch iets meer van verwacht. Ik werd nooit echt meegetrokken in de film en vond het eerste deel nogal wat braaf. Het is pas wanneer de zelfmoordoperaties op gang beginnen komen dat de film zich pas echt weet te onderscheiden. Vooral de scène waarin de vrouw van Goebbels haar kinderen vergiftigt, is best heftig net zoals de zelfmoord met de handgranaten waarbij de hele familie omkomt.

Bruno Ganz weet wel erg te overtuigen als Adolf Hitler. Zijn driftbuien, zijn tics,.. het kwam allemaal erg overtuigend over. De rest van de cast vond ik weinig bijzonders, maar over het algemeen ook nergens storend. Een positief punt zijn de interviews die we in het begin en op het einde van de film te zien krijgen van de echte Traudl Junge. Hierdoor krijgt haar personage in de film toch iets extra.

3*

Destijds heb ik deze Us nog gezien tijdens een sporadisch bezoek aan de cinema. Ik herinner me dat mijn interesse toen meteen gegroeid was door de trailers die op ons afgevuurd werden en de film had ook veel indruk op mij gemaakt. Ik was benieuwd af dat gevoel bij een herziening nog steeds terecht is.

En het resultaat is dat Us nog steeds als een huis staat. Nu is het wel iets minder indrukwekkend, maar dat heb je altijd als je een film voor het eerst in de cinema ziet, maar Us blijft nog makkelijk overeind. De opbouw is erg sterk met de openingsscène waarbij kleine Addy in het spiegelpaleis terechtkomt en getraumatiseerd buitenkomt. Het zet meteen de toon en de sfeer voor het vervolg. We krijgen wel eerst nog enkele vrolijkere momenten te zien met het gezinsuitje, maar vanaf het moment dat de dubbelgangers op de oprit verschijnen, krijgen we een erg spannende film voorgeschoteld. Het einde met de ballet/vechtscène is er eentje om in te kaderen, mede dankzij de geweldige soundtrack.

Het voelt net iets minder indrukwekkend aan als destijds op het grote scherm, maar Us blijft nog steeds een sterk filmpje van Jordan Peele en waarschijnlijk zal ik weer een tijdje met het nummer I got 5 on it in mijn hoofd zitten, maar dat neem ik er graag bij.

4*

Gisteren was hij eindelijk nog eens op TV en dat was en mooie gelegenheid om deze geweldige film nog eens mee te pikken.

The Usual Suspects is een film waar de genialiteit vanaf druipt. De eerste kijkbeurt is hij natuurlijk wel indrukwekkender dan de pakweg derde of vierde keer, maar toch blijft het 106 minuten puur filmgenot. Het verhaal zit erg sterk in elkaar, maar het is vooral de plottwist die de film zo prachtig maakt. Al vanaf het begin is de film enorm boeiend, wat natuurlijk het werk is van de mysterieuze Keyser Soze. De hele tijd blijft die vraag in je hoofd rondspoken: 'Wie is Keyser Soze?' En dan komt die ongelooflijke climax, waar ik toch even perplex van stond. Dan blijkt dat Verbal Kint, “De kreupele”, Keyser Soze te zijn.

Kevin Spacey zet een geweldige rol neer als manke Verbal Kint. De manier waarop hij het hele verhaal vertelt is erg knap. Het feit dat hij de hele tijd heeft gelogen en de namen van het prikbord heeft gehaald is erg knap gedaan. Ook de andere suspects vond ik erg sterk acteren. Gabriel Byrne en vooral Stephen Baldwin vond ik een zeer goede toevoeging aan de cast.

Maar 5* ga ik The Usual Suspects toch niet geven, omdat een tweede kijkbeurt toch al minder indrukwekkender is. Volgens mij moet een film die 5* verdient zelfs na de tiende kijkbeurt nog altijd even indrukwekkend of zelfs indrukwekkender zijn dan de eerste kijkbeurt.

Daarom 4.5*