Opinions

Prima film als tussendoortje. Het is vooral het eerste deel dat zijn stempel op deze film drukt. We krijgen maar met mondjesmaat meer info over hoe de nieuwe wereld ontstaan is door het virus. Will Smith die samen met zijn hond door de verlaten straten van het met onkruid overwoekerde New York wandelt, levert een sterke sfeer van isolement op.

Sowieso is het een goede zaak dat niet meteen alles prijsgegeven wordt over de ‘Darkseekers’. Het is pas na een halfuurtje dat we de eerste mutanten te zien krijgen en hun zwakte blijkt het zonlicht te zijn. Het zijn ook geen lome zombies, maar een soort van erg agressieve vampieren met een arsenaal aan bovenmenselijke krachten. Wat mij betreft zijn ze wel geslaagd.

Jammer genoeg wordt het allemaal wat tenietgedaan door het zwakkere tweede deel, waar de clichés weer naar boven komen, zoals Will Smith die op een milliseconde na gered wordt door een overlevende vrouw. Sowieso is het jammer dat de vrouw en kind erbij zijn gekomen, want het geïsoleerde gevoel dat de film uitstraalde, was wel een stevig pluspunt.

Tof filmpje als tussendoortje, maar als de lijn van het eerste deel werd doorgetrokken, zat er een stevige score in.

3*

Deze I, Daniel Blake heeft me erg weten te raken. In het begin zaten er nog wat komische momenten in de film, zoals het gesprek waarin Daniel probeert uit te leggen aan een gezondheidsmedewerker dat hij problemen heeft met zijn hart. Een tijd lang dacht ik dat deze I, Daniel Blake een komische film ging worden over het falen van de gezondheidszorg en het uitkeringssysteem in Engeland, maar gaandeweg verandert de toon van de film en krijgen we een erg aangrijpend drama te zien. Een aantal keer zat ik toch met een krop in mijn keel, vooral de scène in de voedselbank wist me toch wel te raken. Ook het moment wanneer Daniel Katie probeert te overtuigen om niet in de prostitutie te blijven, was erg aangrijpend.

Het einde mag misschien wel een beetje voorspelbaar zijn met Daniel die sterft aan een hartaanval net voordat hij in de rechtbank zijn pleidooi gaat houden, maar het is gewoon het juiste einde voor deze film. Een happy end waarbij alles goed komt voor Daniel zou nogal haaks staan op de sombere toon van deze film.

De acteerprestaties zijn overigens van een erg hoog niveau. Dave Johns weet op een overtuigende manier gestalte te geven aan het personage Daniel Blake, een digitale analfabeet die gevangen raakt in het bureaucratische systeem van de werkloosheid- en ziekte uitkering. De vriendschap die hij opbouwt met de alleenstaande moeder van 2 kinderen is erg mooi om te zien. Ook Hayley Squires weet zeker en vast te overtuigen in haar rol als alleenstaande moeder.

Ken Loach heeft hiermee een aangrijpende film afgeleverd dat je toch wel doet nadenken over de moeilijke situatie waarin veel mensen verkeren.

4*

Het was alweer een lange tijd geleden dat ik nog iets van Ang Lee gezien had, waarschijnlijk van toen Life of Pi uitkwam, maar dat is een erg fijn filmpje geworden.

We krijgen best redelijk wat familiedrama voorgeschoteld met ontrouwe echtgenoten en een affaire tussen twee bevriende gezinnen, een tienerdochter met vreemde seksuele interesses, moeder en dochter die beide kleptomanen blijken te zijn,… het zijn toch vooral allemaal kleinere momenten die de film tot 1 geheel maken, maar het hoogtepunt van de film situeert zich op het ‘sleutelfeest’. Best wel grappig, want ik had nog nooit over een dergelijk feest gehoord en stond er niet bij stil dat het eventueel over partnerruil zou kunnen gaan tot het moment dat de mannen en de vrouwen klaar zaten in de woonkamer.

De film heeft ook veel bekende namen en vooral jonge acteurs die later nog naam zouden maken. Christina Ricci vind ik toch de meest opvallende hier als de tienerdochter Wendy die seksuele avontuurtjes beleeft met de buurjongens. Ik schrok er wel van dat Buffalo '66 een jaar later werd gemaakt, want hier leek ze een stuk jonger te zijn. Ze doet het hier in ieder geval erg goed, maar dat mag eigenlijk gezegd worden van de hele cast.

Fijn filmpje van Ang Lee met veel familiedramaatjes, mensen die zoekende zijn, communicatieproblemen tussen de gezinsleden en een aantal leuke momenten met een tempo dat rustig voortkabbelt.

3.5*

Sterke film die me vooral op vlak van cinematografie en cameravoering heeft kunnen bekoren. De landschappen lenen zich er ook toe om er een sterk oorlogsverhaal van te maken.

De verschillende rollen worden ook op een geweldige manier ingevuld, maar vooral de rol van Floria springt eruit. De emoties worden ook sterk overgebracht door de kort opzittende cameravoering en de vele close ups.

Sterke film die vooral indruk heeft gemaakt met de cinematografie, waardoor je als kijker in dit harde oorlogsverhaal wordt meegesleurd.

4*

Na All That Heaven Allows is dit de tweede van Douglas Sirk die ik gezien heb en beide zijn best wel vergelijkbaar met elkaar. Waar in All That Heaven Allows de relatie van een oudere vrouw en een jongere man onder spanning komt te staan door de reacties van de buitenwereld, is het hier een moeder-dochter relatie die moeilijk verloopt door hun verschil in huidskleur. Het eerste deel concentreert zich voornamelijk op de carrière van Lora en haar relatie met Steve en in het tweede deel komen de moeilijkheden tussen Annie en Sarah Jane meer op de voorgrond.

Ook deze Imitation of Life vind ik een te overdreven melodrama. iedere dialoog wordt met een enorme zwaarwichtigheid gebracht en vooral bij de eindscène waarbij Sarah Jane aan de kist van haar moeder staat te huilen, zat ik eerder met plaatsvervangende schaamte te kijken. Ook de wel erg gladde mannelijke types zoals Steve en de filmagent mogen niet ontbreken.

Best wel jammer, want het verhaal is best wel boeiend genoeg om te volgen, maar het wordt veel te beladen gebracht.

2.5*

Zeer degelijke film-noir

Al vind ik het niet helemaal een film-noir. Daarvoor is het verhaal (gelukkig) eenvoudig te volgen zonder al te veel plottwisten. Ook wordt er weinig gefocust op de misdaad zelf, maar meer op de karakterontwikkelingen van de personages. Bogart zet een sterke rol neer als Dixon Steele. In het begin leek hij nog een vrij normale man te zijn, ook al had hij van die vreemde trekjes (weinig emotie tonen en grapjes maken wanneer de politie hem inlicht over de moord op Mildred). Gaandeweg leren we zijn donkere en gewelddadige kant kennen en Bogart weet dit op een erg overtuigende manier neer te zetten. Vooral de scène waarin hij toont hoe de moord zou gepleegd zijn, is erg sterk, maar ook de andere scènes waarin hij woede uitbarstingen krijgt, zijn sterk. Ik begon toch stevig te twijfelen of hij al dan niet de moord had gepleegd (uiteindelijk heeft hij die niet gepleegd), maar eigenlijk was de focus al een tijdje verlegt naar de haat-liefde relatie tussen Dixon en Laurel.

Boeiende film, dat zeker. Vooral Bogart tilt deze film naar een hoger niveau.

3.5*

In Cold Blood is een film met goede en mindere punten. De manier waarop het verhaal verteld wordt, is goed gedaan en zorgt ervoor dat het geheel wel boeiend blijft. De moorden zelf worden aanvankelijk niet getoond, waardoor we een tijdje in het ongewisse blijven hoe het allemaal is verlopen. We krijgen dan een switch naar een luchtigere roadtrip gedeelte en het onderzoek door de politie. Het roadtrip gedeelte kon me iets minder overtuigen, maar het laatste deel waarin de moorden uit de doeken gedaan wordt en het uitvoeren van de doodstraf, waren wel erg beklijvend. Robert Blake en Scott Wilson hebben nu niet meteen veel indruk gemaakt. Ik miste toch een bepaalde vorm van charisma bij beide heren om als criminelen beangstigend over te komen.

Toch een wat vreemde film waar ik gemengde gevoelens bij heb, maar voorlopig toch zeker een voldoende waard.

3*

In the Name of the Father is een degelijke film, maar wist mij over het geheel niet helemaal te overtuigen. Het eerste deel van de film met de aanloop naar de bomaanslag en het rechtbank gedeelte was voor mij het sterkste deel van de film. We krijgen best intense scènes te zien waarin Gerry Conlon en zijn maat het hard te verduren krijgen met de ondervragingen/martelingen, maar eens we in de gevangenis aanbeland zijn, zakt de film toch ietwat in elkaar. Het duurt een tijdje tot we terug in de rechtbank komen om terug tot op het puntje van de stoel te zitten. Zelfs het overlijden van Giuseppe deed me niet zo heel veel.

Het acteerwerk is dik in orde met Daniel Day-Lewis die weet te overtuigen als Gerry Conlon, maar ook Pete Postlethwaite speelt sterk als zijn vader Giuseppe. Voor mij had de film zich iets meer mogen concentreren op het rechtbank gedeelte, want nu vond ik het iets te kort terwijl het toch erg sterke scènes waren.

3*

Inglourious Basterds is overduidelijk de beste film van de afgelopen 10 jaar. Quentin Tarantino was even in een mindere periode aanbeland (met Sin City in 2005 was het toch al een tijdje geleden dat hij een degelijke film had gemaakt), maar met deze geniale, briljante oorlogskomedie is hij weer helemaal terug. Tarantino is zo zonder enige twijfel de beste en de meest getalenteerde regisseur van zijn generatie.

Inglourious Basterds heeft alles in huis om een pareltje van een film te zijn. Geweldige cast, memorabele dialogen, vernuftig verhaal en lang uitgesponnen scènes die zich ontwikkelen tot een fantastische climax. Zo zijn er tal van voorbeelden, waarbij de scènes lang worden gerekt en de spanning tot een hoogtepunt wordt gebracht, om dan te eindigen met een geweldige climax. In hoofdstuk 1 maken we kennis met de vriendelijk ogende maar gemene nazi-kolonel, Hans Landa, alias “The Jew Hunter”. Zijn taak bestaat uit het opsporen en doden van Joden. Zo komt hij terecht bij een Franse boer, die zijn been stijf houdt, maar gaandeweg wel onder zware druk komt te staan. Uiteindelijk vertelt hij dan toch dat hij Joden onder zijn houten vloer verborgen houdt. Landa’s handlangers vermoorden het ondergedoken Joods gezin, enkel Shosanna, een jong meisje weet te ontsnappen. Dit is maar één voorbeeld van de zoveel spannende scènes, die lang worden uitgesponnen en eindigen met een weergaloze climax.

Inglourious Basterd heeft zonder meer een geweldige cast. Brad Pitt acteert enorm sterk, misschien wel zijn beste rol ooit. Zijn Italiaans accent is werkelijk hilarisch en met zijn one-liners en zijn charisma maakt hij van Aldo Raine een memorabel filmpersonage. Niet dat ik vroeger veel moest hebben van Brad Pitt, maar zijn lijstje met goede vertolkingen begint zich nu toch al flink uit te breiden. Christoph Waltz moet absoluut niet onderdoen voor Brad Pitt. Integendeel zelfs, de meeste tijd van de film wordt gedomineerd door Waltz’ personage, Hans Landa. Een meesterlijke vertolking om U tegen te zeggen. Heel erg knap hoe hij verschillende talen (Engels, Frans, Duits en zelfs Italiaans) weet te beheersen.

Ook de dialogen zijn van een meesterlijk niveau. Aldo Raine en zijn kompanen doen zich voor als Italianen om ongemerkt de zaal binnen te raken, maar dan blijkt dat Landa erg goed Italiaans spreekt. En dan staan die zogezegde Italianen daar met hun mond vol tanden. Een ander geweldige dialoog speelt zich af op het einde, wanneer Raine en Utivich gearresteerd worden en in het kantoor van Landa belanden.
-Landa: Oooh, that’s a bingo!
Is that the way you say it? That’s a bingo?
-Raine: You just say “Bingo”.
-Landa: Bingo! How fun!
Meesterlijk gewoon!

Het einde van de film is een prachtige kers op de taart. De hele cinemazaal gaat in de fik met alle nazi-kopstukken inbegrepen. Tarantino geeft hiermee een hele leuke draai aan de geschiedenis. Ook het laatste stukje in het bos mag er best zijn. Raine kan het absoluut niet laten om Hans Landa eens te bewerken, wat een perfecte afsluiting voor de film is.

Inglourious Basterds is het grootste meesterwerk uit de recente filmgeschiedenis. 5*

Ik ben er wel voor te vinden om mij van tijd tot tijd eens te laten onderdompelen in een rechtbankfilm en Inherit the Wind is een zeer vermakelijke in zijn soort geworden. Het is in ieder geval een minder serieuze rechtbankfilm geworden dan Judgment at Nuremberg en dat komt in de eerste plaats door het geweldige acteerwerk van Spencer Tracy en Fredric March. Het is vooral Tracy die hier de show steelt als de advocaat van de leraar en voor heerlijke dialogen zorgt met zijn tegenspeler. Die bijbelfanaat, Matthew Brady is anders ook wel een interessant figuur, want meer en meer komt hij alleen te staan met zijn geloof en op het einde staat hij daar zielig alleen het woord te verkondigen, totdat hij dood neervalt.

3.5*

Spookhuisfilms. Het is een subgenre waar ik niet echt hoog mee oploop. De meeste van deze films hebben hetzelfde verloop en grote verrassingen zitten er vaak niet in. Dat is iets waar deze The Innocents ook last van heeft, maar gezien de leeftijd van deze film kan ik dat beter plaatsen. Hier zijn het twee kinderen die bezeten zijn door twee overleden bediendes die op die manier hun relatie kunnen voortzetten. Qua plot is het weinig bijzonders waardoor het einde van vrij ver voorspelbaar is.

Voor de echte schrikmomenten hoef je deze film niet op te zetten. Er zit 1 sterk schrikmoment in wanneer de geest van Quint op het balkon toestapt naar Miss Giddens. Heerlijk schrikmoment wanneer zijn gezicht aan het raam verschijnt. Zijn geliefde, Miss Jessel verschijnt een aantal keren tussen het riet of achter het bureau, maar echt eng waren deze momenten niet.

The Innocents moet het vooral hebben van andere zaken zoals het gekraak en de stemmen in het huis, het creepy kinderliedje en het goede acteerwerk van Deborah Kerr en de kinderen die op bepaalde momenten best eng uit de hoek komen door zich volwassen te gedragen.

2.5*

Toch een tegenvaller deze The Insider. Het eerste deel is nog best oké en wordt bij momenten spannend gebracht. De tabaksfabrikant die Crowe op de hielen zit, wordt best boeiend gebracht en zeker wanneer de dreigementen zeer kortbij komen (de nachtscène in het huis is daar een mooi voorbeeld van).

Nadien zakt de film wat in elkaar wanneer de focus komt te liggen op de nieuwszender die het interview niet wilt uitzenden vanwege de mogelijke schadeclaims. Het wordt wel erg lang uitgerekt en de spanning valt ook bijna helemaal weg. Voor een film van ruim 2 uur en een half zijn er amper noemenswaardige momenten.

Al Pacino zie ik altijd wel graag bezig en ook hier brengt hij veel energie in de film. En dat was wel nodig, want Russell speelt maar erg matig met steeds dezelfde mimiek en houding. Mocht het tweede deel compacter zijn geweest, dan had er nog een degelijke score in gezeten. Nu is het een erg nipte voldoende.

2.5*

Erg aangename rit op de bus,

De films van Frank Capra weten over het algemeen de tand des tijds goed te doorstaan en ook deze It Happened One Nigth is een erg leuk kijkstuk geworden. De film is enorm charmant en de romantiek wordt nooit te klef. De film heeft ook een heel hoog roadmovie gehalte, wat een aantal mooie scènes oplevert en het tempo behoorlijk hoog houdt. De scène aan de rivier is erg mooi in beeld gebracht.

De chemie tussen Gable en Colbert is heerlijk om te zien. Nergens wordt de romantiek tussen hen te klef en het voelt nergens geforceerd aan. Mooi om te zien hoe ze naar elkaar toegroeien tijdens hun rit.

4*