I Know Where I'm Going! (1945)

Vermakelijke film, maar het is ook typisch zo'n film die ik beter wou vinden dan dat ik hem eigenlijk vond. Het is echt een erg sympathieke bedoeling, met aansprekende personages van wie je wel moet gaan houden. Toch maakte de film niet echt een emotionele impact op me. Wellicht was het plot toch wat te voorspelbaar (het is de Schotse versie van It Happened One Night). Wellicht waren er toch wat scènes die de vaart eruit halen (en de draaikolkscène is helaas flink veroudert). Ik weet het niet, maar ik vond het niet zo briljant als eigenlijk zou moeten. Misschien was ik gewoon niet in de stemming voor een feel good-film. Wel mijn complimenten aan de acteurs die stuk voor stuk fantastisch zijn en de soms prachtige beelden die we van The Archers gewend zijn. Toch vind ik dit de minste film van de drie die ik tot nu van hen zag. 3*

Drie van de vier laatste schrijvers hier hebben vermeld dat de Archers wel betere films hebben gemaakt. Vooruit, laten we daar "vier van de vijf" van maken, want ook ik vind dat de Archers wel betere films hebben gemaakt (uiteraard, want een andere Powell/Pressburgerfilm staat in mijn top-10 op 1), maar niet veel, en ook niet veel betere, want dit is een klein meesterwerk met een simpel maar effectief plot, prachtige opnames op idem lokaties en vooral twee geweldige, klein gehouden maar zeer goed gespeelde en bijzonder ontroerende hoofdrollen. En Roger Livesey moet toch wel de mooiste stem uit de filmgeschiedenis hebben.

Het duo Powell/Pressburger staat garant voor interessante films. A Matter of Life and Death is een echte topper en ook The Red Shoes mag er wezen en hoewel Black Narcissus mij niet helemaal beviel, is het toch wel een opmerkelijke film te noemen. Deze I Know Where I'm Going! Is nu ook niet meteen een topper geworden, maar het heeft wel een aantal goede punten die de film de moeite waard maken. Het is vooral een erg sfeervolle film geworden door alles wat zich afspeelt op het eiland. De mist die vaak aanwezig is, de storm op zee, de Schotse landschappen en haar kastelen,.. het zorgt toch voor een aangename en sfeervolle prent en de scène waar ze de storm trotseren met het bootje ziet er ook erg goed uit. Alleen mist de romance tussen Joan en Torquil toch de nodige peper en zout. Joan mag dan wel de koppige doorzetter zijn die niet al haar emoties tentoon spreidt, toch kwam het einde waarbij ze elkaar kussend vaarwel zeggen niet echt geloofwaardig over. Kleine 3*