Opinions

Zeer slechte actiefilm.

Game of Death is zo’n typische actiefilm waarvan je denkt dat hij je wel eens een leuke avond kan bezorgen, maar de film was niet meer dan een opeenvolging van een paar lompe schietscènes. Zoals het schietgevecht op de trappen tussen Marcus (Snipes) en zijn belager, waarbij er een tijd lang op elkaar wordt geschoten, zonder ook maar één raak schot. Ook de scène waarbij Marcus op de hielen wordt gezeten door zijn vrouwelijke collega is barslecht. Ook het feit dat het hele verhaal wordt verteld in een flashback is geen meerwaarde voor de film.

Wesley Snipes bevestigde wat ik al van hem wist. Een slappe acteur zonder enige uitstraling. Ook in deze film loopt hij de hele tijd rond alsof het hem allemaal geen reet kan schelen. In Blade kon ik hem nog wel appreciëren, ook U.S. Marshals kon er nog mee door, maar voor de rest is het allemaal slappe kost bij hem. De rest van de casting is nog niet eens het vermelden waard. Zijn tegenstander, Zander is een waardeloze badguy.

Een draak van een film. 0.5*

Gandhi is exact de film geworden dat ik ervan verwacht had. Het is vooral geschiedkundig boeiend om het leven van Gandhi en de ontwikkelingen over de onafhankelijkheid van India te volgen. Sommige zaken zijn wel algemeen gekend (zoals de splitsing tussen India en Pakistan), maar over het leven van Gandhi wist ik vrij weinig. Verder is het een film die mooi binnen de lijntjes kleurt, maar filmisch weinig toe te voegen heeft. Ben Kingsley zet wel op een erg overtuigende manier het personage van Gandhi neer.

3*

Ik heb er een dubbel gevoel aan overgehouden. Langs de ene kant is het wel fijn om naar een film te kijken met levensechte personages. Oké, een aantal zijn wel erg dik aangezet, maar fijn waren ze in ieder geval wel. Alleen sleepten de meeste gesprekken nogal lang aan zonder echt iets toe te voegen aan het geheel. Zeker het eerste uur is bij momenten erg traag.

De chemie tussen Zach Braff en Natalie Portman is zeker aanwezig. In het begin was ik nochtans niet erg enthousiast over hun personages. Portman dreigde nogal vaak irritant te worden door haar overenthousiasme, maar gaandeweg viel haar personage meer in haar plooi en zeker de slotscène op de luchthaven is sterk geacteerd van haar. Braff's personage deed me aanvankelijk ook erg weinig, maar zijn evolutie is wel knap neergezet.

Geen echte hoogvlieger, want daarvoor is het iets te wisselvallig.

3*

Fijne, gezapige film wederom van Jim Jarmusch. Zijn hand is wel duidelijk herkenbaar met het slome tempo, maar er zit meer geweld in dan ik van zijn andere films gewend ben.

Het is een film dat het vooral moet hebben van een aantal leuke scènes, zoals de conversaties tussen Ghost Dog en de Franssprekende ijsventer. Leuk om te zien dat ze regelmatig naast elkaar praatten, maar eigenlijk beide hetzelfde zegden. Ook de scène waar Louie op het matje geroepen wordt bij de 3 Italianen is een erg leuke scène, net zoals de liquidatie van de maffialeden in het grote huis.

Verder heb ik regelmatig met een glimlach op mijn gezicht zitten kijken (Ghost Dog die zijn pistool in zijn holster steekt zoals een Samurai zijn zwaard zou wegsteken), maar bij Jarmusch is het toch net iets te vaak van dit gemiddelde niveau. Enkel Down by Law is de enige echte topper die ik tot nu toe van hem ben tegengekomen.

3*

Degelijk, maar misschien iets te degelijk en te gewoontjes. De cynische blik op de wereld van de excentrieke Enid levert enkele leuke momenten op en vooral erg droge humor. De vriendschap met Seymour is onderhoudend om te volgen, maar de rest van de film mist voldoende ‘body’ om echt indruk te maken.

Daarvoor slaan de andere personages onvoldoende aan en brengen ze vooral te weinig humor met zich mee. De vader van Enid stelt erg weinig voor, maar hetzelfde geldt voor Josh die de winkel uitbaat. De vreemde vogel met de nunchaku's die rond de winkel hangt, is zelfs een vervelend personage.

Ik kan hier nog wel een 3* aan geven dankzij Thora Birch en Steve Buscemi, die eigenlijk altijd goed is, maar hier wel perfect gecast als eenzaat met een verzamelwoede voor elpee's.

3*

Ik heb hier toch een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant is Ruth één van de meest afschuwelijke personages die ik de laatste tijd in films ben tegengekomen. De martelingen zijn mensonterend, maar ik had het gevoel dat de regisseur zich teveel focuste op deze gruwelijkheden. Naast de martelingen wordt er te weinig spanning gecreëerd en dat zou deze film naar een hoger niveau getild hebben. Een mogelijkheid was om de agent meer te laten betrekken, want buiten dat ene kleine huisbezoek is hij niet in beeld geweest (tot het einde uiteraard waar hij te laat komt). Ook de ouders van Davy hadden een grotere rol kunnen krijgen om die Ruth eens aan de tand te voelen, maar blijkbaar was er niemand anders bezorgd om Meg en Susan als ze dagenlang of misschien wel wekenlang niet buiten kwamen. Er waren genoeg mogelijkheden om hier meer suspense in te brengen.

2.5*

Toch een kleine tegenvaller. Deze film sprak me wel aan en dan vooral door de topcast, maar achteraf gezien waren er misschien te veel grote namen. De rol van Baldwin bijvoorbeeld was erg klein, terwijl hij wel een erg sterke scène aflevert.

De opbouw was nochtans wel behoorlijk sterk. Er wordt een interessant uitgangspunt gecreëerd met de wedstrijd tussen de verkopers en we krijgen meteen een stevige toespraak te zien van Baldwin. Dat het de hele tijd pijpenstelen regende, gaf er nog een extra dimensie aan. Jammer genoeg kon het vervolg me veel minder boeien. Ik had veel liever een onderlinge strijd gezien tussen de verkopers, terwijl er nu enkel op de inbraak gefocust wordt.

2.5*

Gloria is een degelijke film, maar voorlopig de minste wat ik van Cassavetes gezien heb. Niet dat dat een schande is, want over het algemeen scoren zijn films wel goed bij bij, maar dit voelt iets te doorsnee aan.

Zoals ik van Cassavetes gewend ben, is het erg mooi gefilmd en weet hij de '70 sfeer van New York sterk over te brengen. Gena Rowlands speelt ook erg goed, maar het verhaal is weinig bijzonders waarbij zij zich moet ontfermen over een jongetje wiens familie werd vermoord door de maffia. Het verloop is best voorspelbaar waarbij Gloria en het jongetje steeds bij elkaar terugkomen, ondanks dat ze elkaar niet kunnen uitstaan. Ergens krijgt ze toch een verantwoordelijkheidsgevoel voor het jongetje terwijl ze absoluut geen moederfiguur is.

3*

Er is aan mij geen grote James Bond fan verloren gegaan, maar deze Goldfinger heb ik altijd de beste uit de reeks gevonden. Van de meeste films weet ik achteraf amper wat er gebeurd is, want ze lijken vaak hard op elkaar, maar dat is met deze Goldfinger niet het geval.

In de eerste plaats zijn het de personages naast Bond die een geweldige toevoeging zijn aan het geheel met Auric Goldfinger, Pussy Galore en de heerlijke lijfwacht Oddjob. Voor mij zijn dit toch de meest memorabele tegenspelers van Bond in de hele reeks.

Ook het verhaal en de scènes staan bij mij nog in het geheugen gegrift. Meestal hebben we te maken met een badguy die de hele wereld wilt domineren, maar hier krijgen we te maken met een gangster die de goudvoorraad van Fort Knox radioactief wilt maken. Het klinkt minder spectaculair dan wat we in andere Bondfilms te zien krijgen, maar het levert wel herkenbare en vooral geweldige scènes op. Pussy Galore die met haar troepen zenuwgas verspreiden en ieder met bosjes in elkaar laat stuiken, de openingsscène met het kaartspel in het hotel, het golfpartijtje tussen James Bond en Goldfinger,... Het zijn allemaal scènes die een zekere charme uitstralen. Zelfs de scène waarin Goldfinger zijn bevriende gangsters uitnodigt voor zijn presentatie met draaibare maquette, is zo'n scène die enorm veel charme uitstraalt.

4*

Ik had verwacht dat The Goonies vooral ging steunen op het nostalgische 80’s jeugdsentiment, maar het is een betere meevaller geworden dan verwacht. Ook voor diegene die die periode niet hebben meegemaakt, valt er genoeg plezier te beleven.

Het is vooral een enorme vlotte film geworden. Niet dat het ergens verrassend uit de hoek komt, maar Richard Donner heeft er een aangename film van gemaakt. In het begin is het wel wennen aan de enorme drukte van de kinderen, maar in dergelijke films komen ze daar bij mij nog mee weg. Het einde op het piratenschip wordt wel stevig lang gerekt en daar had meer tempo zoals in de rest van de film niet slecht geweest.

3*

The Graduate is zo’n film die bij mij te boek staat als een Amerikaanse oerklassieker, maar behalve de befaamde “Mrs. Robinson, you're trying to seduce me” scène en de muziek van Simon & Garfunkel was me weinig bijgebleven van deze film.

Vooral het eerste deel is een erg vlotte en aangename coming of age film met een heerlijk samenspel tussen Dustin Hoffman en Anne Bancroft. De befaamde scène kwam al vroeger voor in de film dan in mijn geheugen geprent stond, maar daarnaast zijn er nog een aantal erg goede scènes. De scène waar de hyper zenuwachtige Ben in het hotel staat rond te draaien en te wachten op Mrs. Robinson is goud waard. Ook de scène waar Ben in het zwembad ligt en zijn ouders en de Robinsons rond hem komen staan, is visueel leuk gedaan.

De metamorfose die Ben ondergaat van zenuwachtige jongen tot zelfverzekerde man is erg tof om te zien, maar vanaf het moment dat Ben begint aan te pappen met Elaine en haar ten huwelijk wilt vragen, gaat het tempo toch wat naar omlaag. Het wordt net wat minder Interessant en krijgen we een wat meer standaard liefdesverhaal voorgeschoteld. Er zijn wel nog een paar momentjes die er bovenuit steken, zoals wanneer Ben opbiecht aan Elaine dat hij een affaire had met zijn moeder terwijl Ben en Mrs. Robinson er kletsnat bijstaan en natuurlijk het einde waar Ben Elaine wegkaapt op haar huwelijk met Carl.

De status van The Graduate kan ik best wel begrijpen, maar het tweede deel vind ik net wat minder om er een echte topper in te zien. Mijn score van zo’n 12 jaar gelden mag blijven staan.

3.5*

Het mag wel duidelijk zijn dat deze La Grande Illusion een grote inspiratiebron is geweest voor latere oorlogsfilms zoals Stalag 17 en The Great Escape (het lozen van de aarde door de broekspijpen tijdens de wandelingen). De luchtigere aanpak zoals we het gezien hebben in Stalag 17 werkt uitstekend in het eerste deel. Vooral de reactie van de gevangenen wanneer één van hen zich heeft verkleed als vrouw is goud waard. Ook de daaropvolgende cabaret scène is heerlijk om te zien en vooral wanneer de Marseillaise luidop wordt meegezongen, wordt er eventjes een kippenvelmoment gecreëerd. Ook dat deed me veel aan een andere film, namelijk Casablanca denken.

In de eerste plaats is La Grande Illusion een ontsnappingsfilm, maar het is ook een erg anti-oorlogsfilm. Het is wel erg duidelijk dat iedereen oorlogsmoe is en zelfs aan Duitse zijde kreeg ik zowaar sympathie voor de kapitein Von Rauffenstein. Nadat Boëldieu, Maréchal en Rosenthal worden overgeplaatst naar de andere gevangenis, zakte de film eventjes in, maar weet zich weer volledig te herpakken wanneer de laatste ontsnappingspoging wordt ingezet. Het moet wel een van de mooiste ontsnappingen zijn die ik tot nu toe gezien heb in dergelijke films, waarbij Boëldieu al fluitend iedereen om de tuin leidt waardoor zijn 2 kompanen kunnen vluchten. Ook na deze ontsnapping weet Renoir er nog een sterk einde aan te breien met de relatie die ontstaat tussen Maréchal en de Duitse oorlogsweduwe en de 2 mannen die al ploeterend in de sneeuw in veiligheid raken in Zwitserland.

Nog maar de tweede van Jean Renoir die ik gezien heb. La Règle du Jeu scoorde maar een 1.5* (mijn geheugen laat mij in de steek waarom die maar zo laag scoorde), maar deze La Grande Illusion is in ieder geval een topper. Er zit een hoog tempo in de film met een aantal erg straffe scenes en de hele uitwerking is erg knap gedaan.

4*

Eindelijk ben ik nog eens toegekomen aan een spaghettiwestern en Sergio Corbucci heeft met deze Il Grande Silenzio een goede western afgeleverd. Het grootste pluspunt van deze film zijn ongetwijfeld de mooie besneeuwde landschappen wat extra sfeer aan de film afgeeft. Corbucci weet ook een erg rauwe sfeer neer te zetten, want bijna iedereen die we zien voorbijkomen heeft wel een link met de criminaliteit. In dat opzicht is Klaus Kinski prima als bad-guy en Silence is interessant als mysterieuze held die niet kan praten.

Het verhaal zelf is een vrij standaard wraak verhaal, maar het einde is er toch één die we niet vaak in films, en zeker niet in Westerns voorgeschoteld krijgen. Het is niet de grote held die de shoot-out wint, maar wel de bad-guy, waardoor er nog een extra rauw kantje aan de film wordt toegevoegd.

Prima Western. Ik twijfel tussen een 3.5* en 4*. Er zitten erg goede elementen in deze film, maar het verhaal kon me niet volledig overtuigen.

3.5*

The Great Escape is een vrij lange, maar redelijk vermakelijke zit geworden. Het deed me veel aan Stalag 17 denken dat ook over een ontsnapping uit een gevangenenkamp gaat, maar ook omdat het erg luchtig wordt gebracht. Buiten de scène waarin Ives wordt neergeschoten wanneer hij over het hek probeert te ontsnappen (en het einde natuurlijk waar de groep wordt neergeschoten), zijn er geen 'zware' momenten en krijgen we een best vermakelijke film voorgeschoteld. Het is niet dat het ergens echt hoogstaand wordt, maar vanaf het moment dat de ontsnapping echt op gang komt, krijgen we nog best een spannende tweede deel. Wanneer de mannen allen hun eigen weg gaan, krijgen we wat mij betreft het beste deel van de film te zien met enkele mooie plaatjes met de bergen en de ontsnapten die elk op hun manier proberen te vluchten. Misschien wat jammer van de lange speelduur die vooral in het eerste del had ingekort mogen met de hele opzet van de ontsnapping, maar al bij al is dit een vermakelijke wegkijker.

3*

Protect the law by breaking it.

Meestal laat ik comicverfilmingen en superheldenfilms volledig aan me voorbijgaan. Waarom? Ik weet het niet precies, maar echt interesse heb ik nooit gehad voor dit genre. Misschien ligt het aan het feit dat het telkens weer hetzelfde liedje is over een man in een pakje dat de misdaad bestrijdt in zijn stad. Soit, The Green Hornet heb ik dan maar de kans gegeven omdat ik eindelijk iets wilde zien van Seth Rogen en omdat Christoph Waltz hier ook een rol heeft.

Ik kreeg het gevoel dat dit wel eens erg interessant kon gaan worden, omdat er van die traditionele superheld geen sprake is. Geen afgetrainde superheld in een strak pak, maar gewoon twee sukkels (eigenlijk één grote) met een klein maskertje die zich willen gedragen als schurken. Op zich een leuk idee, maar The Green Hornet is maar een halfgeslaagde film doordat de humor niet tot zijn recht komt. Veel daarvan is te wijten aan Seth Rogen die hier totaal niet grappig overkomt maar eerder idioot, waardoor de grappen nooit tot zijn recht komen. De vechtscène met zijn side-kick is de enige volwaardig geslaagde poging om wat humor in de film te brengen, maar anderzijds voelt het ook enorm standaard aan dat er een ruzie ontstaat tussen de twee partners. Halfgeslaagd zei ik, omdat de actie en de auto’s nog goed te pruimen zijn. De vechtscènes worden lekker vet in beeld gebracht, maar vooral de speciale vechtkunsten van Kato zorgen hier voor een meerwaarde. Het enige wat ik wel altijd kan appreciëren in superheldenfilms zijn de auto’s en de accessoires en ook in deze film zit het op dat vlak erg goed met de Black Beauty. Voor de rest is er nogal een simpel plot in de film die je al van erg ver ziet aankomen. Niet dat ik anders had verwacht, maar als het amusementsgehalte hoog genoeg ligt dan stoor ik mij daar niet aan en dat is hier dus maar half in orde.

Ik zei al dat ik eindelijk iets van Seth Rogen wilde zien, maar als hij altijd doet zoals hier dan zal het rap gedaan zijn met Seth Rogen. Het grootste probleem is dat zijn grappen maar nooit lijken te lukken en op den duur begint hij gewoon vervelend te worden. Misschien ligt het aan het gebrek aan goede grappen in het script, maar ik kan me moeilijk inbeelden dat een andere betere acteur er niet meer uit kon halen. Nochtans vond ik het idee van nietsnut die een soort van superheld wordt goed gevonden, maar jammer genoeg is de vertolking een pak minder. Gelukkig is Jay Chou wel beter op dreef als Rogen’s side-kick. De scènes waar zijn vechtkunsten naar boven komen, behoren dan ook tot de beste stukken van de film. Dat rode randje rond de wapens van de bad guys vond ik anders ook wel een leuke toevoeging. Eigenlijk hebben alle chinezen in films twee dingen gemeen. Ten eerste kunnen ze goed vechten en ten tweede spreken ze geen deftig Engels. Eerlijk gezegd, het zijn twee kenmerken die ik van tijd tot tijd kan appreciëren. Natuurlijk is een superheldenfilm niet compleet zonder een volwaardige bad guy en hier wordt die ingevuld door een wederom uitstekende Christoph Waltz. In Inglourious Basterds zette hij werkelijk een uitmuntende prestatie neer waar ik nu nog helemaal ondersteboven van ben. Het is nog maar de tweede keer dat ik hem bezig zie, maar die schurkenrol ligt hem echt wel fantastisch. Zijn intro alleen al is om duimen en vingers van af te likken, maar ook de rest van de film is hij geweldig op dreef. Fans van Cameron Diaz moeten niet al te veel verwachten van haar inbreng. Op zich doet ze het nog niet zo slecht, maar echt uitdagend is haar rol nu ook niet te noemen.

Jammer van de gemiste kans om wat meer waardering te krijgen voor het genre, want toen de aftiteling van het scherm rolde had ik echt het gevoel dat hier meer had ingezeten. Het gebrek aan goede humor doet deze film een beetje de das om, maar gelukkig is het qua actie wel de moeite waard en zijn Chou en Waltz goed op dreef.

3*

The Green Mile is een erg aangrijpend verhaal over een ex-gevangenisbewaker die terugblikt op zijn tijd in de dodencellen van blok E in Cold Mountain, ook wel de Green Mile genoemd. Hier ontmoette Paul Edgecomb, gespeeld door Tom Hanks, in de 30’ John Coffey, een boomlange neger met bovennatuurlijke krachten.

The Green Mile is een prachtige combinatie van fantasy en drama. John Coffey beschikt over bovennatuurlijke krachten, waarmee hij ziektes kan genezen. Zo verhelpt hij Paul’s urineweginfectie, brengt Mr. Jingles weer tot leven en geneest hij de vrouw van de directeur. Ook heeft The Green Mile behoorlijk wat ontroerende momenten, zoals de executie van de onschuldige John Coffey. Vaak zat ik toch met een krop in mijn keel, wat trouwens niet vaak gebeurt.

Daarnaast heeft The Green Mile een geweldige casting. Tom Hanks doet prima zijn ding, maar zijn rol zal nooit legendarisch worden. Percy is een geweldige pestkop, die er zowat alles aan doet om het leven van de gedetineerden en van zijn collega’s zuur te maken. Verder is er nog de prachtige rol van John Coffey, die op Michael Clarke Duncan’s lijf is geschreven. Niemand anders was beter geknipt voor die rol als hij.

Toen ik de film voor de eerste keer zag dacht ik: “Ai, 3 uur film wordt een lange zit”, maar niets is minder waar. Hij is absoluut niet langdradig, wat de speelduur wel zou voorspellen. Zonder dat je het weet is de film al 2 uur gevorderd, zonder dat je je een moment verveeld hebt.

Ik moet wel even opmerken dat Frank Darabont zich van zijn luie kant heeft laten opmerken. Toen ik hem voor het eerst zag dacht ik nog dat Darabont een fantastisch scenario had bedacht, maar nadat ik een tijdje geleden het boek had gelezen, was ik toch een beetje ontgoocheld. Darabont heeft alles exact tot in de details van het boek overgenomen, zonder ook maar iets van zijn eigen inspiratie er aan toe te voegen. Natuurlijk moet hij niet het hele verhaal omgooien, zoals Stanley Kubrick dat heeft gedaan bij The Shining, maar een beetje creativiteit is nu ook niet teveel gevraagd.

4.5* voor deze erg aangrijpende film.

Erg knappe ouderwetse oorlogsfilm. Niet dat oorlogsfilms mijn favoriete genre is, maar Guns of Navarone is erg vermakelijk.

The Guns of Navarone is een zeer spectaculaire film, boordevol mooie scènes. De vechtscène met de Duitsers op het schip, de storm die erg knap in beeld is gebracht, de spannende klimscène op de rots en natuurlijk de prachtige slotscène. Wel spijtig dat hij op sommige momenten iets te langdradig is.

Verder waren de acteerprestaties meer dan behoorlijk. Peck, die me nog zeer onbekend was, speelde sterk als leider van het team. Andrea Stavros vond ik in het begin nog een irritant personage, die doorgaans loopt te mompelen met zijn pijp in zijn mond. Maar gaandeweg kwam hij helemaal in zijn rol en gaf hij zijn personage karakter. Hetzelfde geldt voor David Niven, die in het begin ook niet al te veel van zich liet zien.

Mooie ouderwetse oorlogsfilm, die het kijken nog altijd meer dan waard is. 4*