Opinions

Had gisteren nog eens zin in een horrorfilmpje. Cabin Fever van Eli Roth kon er nog mee door, dus de keuze was snel op Cabin Fever 2 gevallen. Niet dat ik zo’n hoge verwachtingen had over deze horrorfilm, maar soit, ik zou pas oordelen na het kijken.

Dat deze film een onvoldoende krijgt van mij ligt vooral aan de oersaaie opbouw. De opbouw duurt veel en veel te lang en de typische highschool praatjes boeiden me gewoon geen moment. Een beetje geleuter over wie er nu met een bepaald meisje naar het schoolbal mag gaan, wat natuurlijk resulteert in een klein knokpartijtje. Niet veel soeps dus. Nochtans had ik na de openingsscène met de bus en de cartoon intro nog een vrij goed gevoel, maar daar schoot al snel niet veel meer van over.

Qua ranzigheid valt het allemaal nog best mee. Dan vond ik nog de scènes waar John’s arm wordt geamputeerd en de nagel bij zijn vriend loskomt het ergst. Dat zijn dan zo’n dingen waar ik totaal niet tegen kan. De massale sterfscène op de dansvloer is dan weer iets waar ik helemaal niet meer van opschrik.

En natuurlijk moet er altijd aan een aantal clichés worden voldaan of de film wordt niet gemaakt. De 2 hoofdrolspelers, John en Cassie hebben toevallig als enigen (samen met het arrogante vriendje van Cassie) van de hele school niet van de besmette punch gedronken. En toevallig heeft de politie 1 deur vergeten te barricaderen, waardoor ze toch nog kunnen ontsnappen. Mijn vader die naast me zat en overigens niets van films kent, zei: Het moet weer allemaal juist lukken in een film.

Dat de acteerprestaties ondermaats gingen zijn, wist mijn kleine teen ook al op voorhand. Het zou leuk zijn dat er op zijn minst 1 personage is die het kijken nog waard is, maar ook dat is al te veel gevraagd.

Tja, een slechte horrorfilm meer om in de prullenbak te gooien

1* (voor de scène met het slijm uit de lul)

Toch wel een sterke film van Haneke,

De film begint met een minutenlange obseravtie van het huis, waarmee de toon voor de rest van de film meteen gezet is. het mysterieuze en onheilspellende blijft de hele speelduur hangen. Haneke weet ook meteen de spanningsboog goed op te trekken door meteen het gezin kennis te laten maken met de videobanden en de tekeningen. Leuk dat hier geen sprake is van een ellelange introductie.

Het verhaal rond het verleden van Georges en Majid was misschien net niet interessant genoeg om een hogere score te geven. Al was de zelfmoordscène best wel heftig.

4*

De vele goede reacties ten spijt, ben ik toch wat op mijn honger blijven zitten bij deze Call Me by Your Name. Nochtans zijn er wel een aantal ingrediënten aanwezig om er iets van te maken. De zomerse vakantiesetting en een zuiders land kan ik altijd wel appreciëren. We krijgen een aantal leuke locaties te zien met het kleine dorpje, het beekje en de bergen. Ook het lome vakantiesfeertje vind ik altijd prettig om naar te kijken.

Verder kan Chalamet me zeker en vast overtuigen en zet hij een sterke prestatie neer als Elio. In Beautiful Boy vond ik hem ook al erg goed, dus dat belooft wel voor de volgende films die ik van hem ga tegenkomen.

Alleen wist de romance tussen Elio en Oliver me niet echt te raken. Het is moeilijk om de vinger er juist op te leggen waar het fout loopt, maar soms 'voel' je het gewoon niet. Ligt het aan het cliché Amerikaanse personage van Oliver? Is Oliver niet wat een te gladde type? Ik voelde de chemie alvast niet tussen hen beide. De momenten waar je de vonk tussen beide zou moeten opmerken, waren niet aanwezig en plots konden ze niet van elkaar afblijven.

Ben wel blij deze eindelijk een kans gegeven te hebben, maar echt overtuigen deed het niet.

2.5*

Bij de meeste films geldt dat het origineel beter is dan de remake, maar bij Cape Fear gaat die vlieger niet op wat mij betreft. De remake heeft van mij een score van 4.5* gekregen, dus het zou sowieso al moeilijk worden om in de buurt te komen.

Op zich is dit origineel een degelijke film, maar Robert Mitchum kon me niet helemaal overtuigen als Max Cady. Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar mijn haren kwamen niet overeind zoals ik destijds ervaarde bij Robert De Niro. Iedere keer hij in beeld kwam, kreeg ik het al benauwd en daarin is Mitchum niet in geslaagd.

Verder zijn er weinig verrassingen en verloopt de film gelijkaardig als de remake, maar het laatste deel vind ik hier misschien wel iets beter. Ik herinner mij dat in de remake Robert De Niro het gezin was gevolgd door de hele rit tot de boot onderaan de auto te hangen, wat nu niet meteen erg realistisch te noemen valt. Het einde is in deze film erg goed uitgewerkt en sowieso het spannendste deel van de film.

Degelijke film, maar haalt niet het niveau van de remake. Wel jammer natuurlijk dat het gewoon onmogelijk is om de film niet te gaan vergelijken tijdens het kijken, maar zo is het nu eenmaal.
3*

Counselor, could you be there?

Een tijdje geleden was ik tot het besef gekomen dat ik nog wat films met de combinatie Scorsese - De Niro niet had gezien. 5 van de 8 om precies te zijn. Raging Bull is fenomenaal, maar Taxi Driver en Goodfellas vind ik toch een beetje overgewaardeerd. Soit, een tijdje geleden heb ik Cape Fear en The Comedy King kunnen bemachtigen en gisterenavond was het de beurt aan Cape Fear.

Het uitgangspunt van Cape Fear is vrij simpel. Een gevangene komt vrij en gaat het gezin van zijn ex-advocaat lastig vallen met alle gevolgen vandien, maar Scorsese slaagt erin om er een zeer spannend geheel van te maken. Vooral tijdens de opbouw wordt er een enorme spanningsboog gecreëerd doordat je constante dreiging voelt van die enorm angstaanjagende Max Cady. Er is eigenlijk geen enkel moment sprake van enige rust, wel van voorturende angst voor dat ene moment dat Max zijn genadeslag kan toedienen. Ook de muziek van Elmer Bernstein heeft een zeer belangrijke rol in heel de spanningsopbouw. Telkens wanneer Cady in beeld komt, wordt dat angstgevoel nog eens extra versterkt met die geweldige score. Volgens mij kan hij nog serieus stijgen in mijn lijstje van favoriete componisten. Oké, het is wel een lichtjes aangepaste versie van Bernard Hermann, maar in The Magnificent Seven zorgde hij ook al voor een aardige soundtrack. Hier en daar zijn er wel kleine inzinkingen, zoals de ruzie tussen Sam en Leigh en de scène in het theater met Max en Dani, maar die laatste is wel belangrijk voor het verdere verloop van de film. Voor mij begint het hoogtepunt van de film vanaf het moment dat Sam zijn vlucht faket en terug naar huis gaat. Wat nadien gebeurt, is spanning van de bovenste plank. Je weet dat Max zich rond of in het huis bevindt, maar plots duikt hij daar op verkleedt als de huishoudster. Ge-ni-aal! Wat volgt is toch van iets mindere klasse, omdat het allemaal te ongeloofwaardig overkomt. Dat Max Cady erin slaagt om de hele rit naar de boot onder de auto te blijven hangen, is toch een beetje van het goede teveel. Ook het camerawerk op de boot is hier en daar wat rommelig met die ronddraaiende bewegingen. De laatste minuten daarentegen zijn dan wel weer perfect op zijn plaats, waarbij Sam het laat liggen om Max finaal af te maken.

Het is de vierde keer dat ik Robert De Niro de hoofdrol zie vertolken in een film van Scorsese en voor de vierde keer speelt hij de pannen van het dak. Zijn rol van Jake LaMotta in Raging Bull schat ik nog wel iets hoger in als deze rol, maar hij komt toch verdraaid dicht in de buurt. De manier waarop hij Max Cady op zo’n beestachtige manier neerzet is gewoon pure klasse. Elke keer dat hij in beeld kwam, kreeg ik koude rillingen en zijn accent is ook nog eens een heerlijke toevoeging aan zijn personage. Ook Scorsese kreeg steeds de kriebels van zijn accent, waardoor De Niro steeds dat accent gebruikte als hij Scorsese wilde opbellen. Alleen jammer dat zijn personage op den duur onoverwinnelijk lijkt te worden, zoals bij de scène op de boot waar hij zich kan vastklampen aan een kort stuk touw. Ook Nick Nolte zet hier een prima rol neer als vader/advocaat, maar het is toch duidelijk dat door De Niro de film naar een hoger niveau wordt getild. Harrisson Ford en Robert Redford waren allebei in de running om de rol van Sam Bowden te vertolken, en vooral die laatste had ik hier graag bezig gezien. Jessica Lange doet het op zich ook nog vrij aardig als de moeder, maar Juliette Lewis is toch wel lichtjes irritant als Dani. Jammer dat ze dan werd gekozen boven Reese Witherspoon en Alyssa Milano. Ook fijn om Gregory Peck even zien te verschijnen in een klein bijrolletje als advocaat, terwijl hij samen met Mitchum in de originele versie de hoofdrollen speelden.

Cape Fear is een film die voornamelijk in de opbouw enorm spannend is mede dankzij een geweldige score. Enkel het einde heeft zijn minpuntje, maar het haalt de film gelukkig niet naar beneden. Robert de Niro maakt het verhaaltje compleet een ongelooflijke prestatie, die hij aan het Rijtje van Raging Bull en Taxi Driver mag toevoegen.

4,5*

Degelijke film, maar ik heb toch het gevoel dat we dit soort drama's al te vaak hebben gezien waarbij we alle miserie te zien krijgen uit de achterbuurten van een grootstad. Het personage van het jongetje wordt wel goed neergezet. Hij wekt al meteen erg veel sympathie op door zich te ontfermen over zijn zusje en probeert haar op alle mogelijke manieren te beschermen. Het is ook best ontroerend om te zien hoe hij omgaat met de kleine peuter Yonas en ontfermt zich over hem alsof het zijn eigen broertje was. De scène waarin het toch te veel wordt voor Zain en besluit om de peuter vast te knopen met een stuk touw, is erg pijnlijk om te zien met alle voorbij wandelende mensen. Wat wel anders is in deze film, is de aanklacht tegen ouders die kinderen op de wereld zetten waar ze helemaal niet voor kunnen zorgen. De boodschap die Labaki wil meegeven is duidelijk en interessant om achteraf over te discussiëren, maar verder is het gewoon een degelijke film.

3*

Erg fijne mystery/thriller die ik gelukkig zonder enige voorkennis ben ingegaan, want dat kon de pret misschien wat gedrukt hebben. In het begin lijken we naar een soort Gone Girl-achtige film te kijken waarbij de vriendin wraak neemt op zijn overspelige echtgenoot. Gaandeweg komen er ook wat paranormale elementen bij waardoor de film op 2 gedachten gaat hinken. Tot we aan de best verrassende plottwist aanbeland zijn, waardoor de film een heel andere richting uitgaat. Je gaat ook het eerste deel van de film op een heel andere manier bekijken, wat altijd wel leuk is. Enkel qua acteerwerk vond ik het niet altijd even overtuigend, vooral Quim Gutiérrez vond ik niet bepaald sterk acteren, maar al bij al is dit een goede thriller.

3.5*

Bij herziening blijkt dat deze Carlito's Way nog steeds een erg sterke gangster film is. Al Pacino zie ik nog altijd het liefst spelen in dit soort rollen en Sean Penn moet niet veel onderdoen als de gluiperige advocaat Kleinfeld. Eigenlijk heb ik me iets meer geamuseerd met zijn personage, want ik hou wel van dergelijke types die altijd de problemen aantrekken.

Verder is dit een erg genietbare, rechttoe rechtaan misdaad thriller zonder vervelende zijplotjes en met een aantal erg sterke scènes. De scène in het begin waarin Carlito's neefje in de val wordt gelokt, is zo eentje waar de spanning heerlijk wordt opgebouwd. De boottrip van Carlito en Kleinfeld is er ook een die er zeker en vast tussenuit springt, maar het is toch vooral het einde dat voor een ongelofelijke climax zorgt. De spanning wordt heerlijk opgebouwd met de scène in de club waar de Italiaanse maffia achter Carlito zit en eindigt met een zenuwslopende achtervolging in het station. Het slotakkoord van de film is er werkelijk eentje om in te kaderen.

4*

Blijft een erg geinige en mooie film.

Geinig omdat er best wel wat flauwe humor in zit dat erg aanstekelijk werkt. De personages zijn niet meer dan gewoon wat karikaturen, maar ze worden gewoon perfect ingevuld (hulde aan Stuart Goodwin die hier de rol neerzet van manager Jenkins).

Mooi omdat het hele liefdesverhaal van Ben erg oprecht aanvoelt en niet gewoon door de strot geramd wordt. De slow-motions en het stilzetten van de tijd leveren ook een aantal mooie scènes op.

Blijft z’n status behouden en verveelt op geen moment.

4*

Normaal gezien ben ik niet zo'n grote fan van dergelijke theatrale films, maar deze Cat on a Hot Tin Roof is de uitzondering op de regel. De film zit vol heerlijke dialogen en zijn erg boeiend om naar te kijken. De hele speelduur vliegt zo voorbij. Dergelijke films hebben toch vaak de neiging om te lang aan te slepen, maar hier heb ik mij geen seconde verveeld.

Qua plot valt het allemaal nog goed mee. De gezondheidstoestand van Big Daddy staat centraal en wie er aanspraak mag maken op zijn erfenis. Voor mij maakte het eigenlijk niet zoveel uit waarover de familievete juist ging. Bij dergelijke films moet je gewoon genieten van het samenspel van de acteurs. Voor mij was het toch vooral Elizabeth Taylor die hier de show stal. De scènes met haar en Paul Newman waren in mijn ogen de beste van de film. Enkel het personage Mae vond ik hier erg irritant met haar voorturende verwijten dat Maggie en Brick nog kinderloos zijn.

4*

Celda 211 blijft nog steeds een sterke gevangenisfilm, maar de score van 4* die ik er bijna 13 jaar geleden aan gegeven heb, blijft niet overeind. Hoewel ik mij het verloop van de film niet helemaal meer kon herinneren, is het een vrij voorspelbare film. Dat Juan en Malamadre bevriend gingen worden, zag je al van ver aankomen. Dat Elena haar kind zou verliezen en uiteindelijk ook zou sterven, zat er ook al van mijlenver aan te komen. Deze minpuntjes doen niets af van het feit dat Celda 211 een erg sfeervolle en grimmige gevangenisfilm is geworden met erg sterk acteerwerk. Vooral de scène waarin Juan helemaal door het lint gaat wanneer hij het nieuws verneemt van zijn zwangere vrouw, maakt erg veel indruk. Gelukkig wordt het einde ook niet te lang gerekt met nog wat extra zijplotjes, maar wordt het to the point afgehandeld.

Goede gevangenisfilm, maar ik moet er toch een half puntje van af doen.

3.5*

Ik heb maar weinig opmerkelijks kunnen ontdekken in deze Central do Brasil. Het is een roadtrip movie dat rustig voortkabbelt waarin een jongetje op zoek gaat naar zijn vader nadat zijn moeder overleden is. Hij wordt hierbij vergezeld door een dame die hij heeft leren kennen aan het station en zoals een roadtrip movie het betaamt, groeien ze gedurende de rit naar elkaar toe.

Dora laat zich in het begin niet meteen van haar fraaiste kant zien. Ze verdient geld door het schrijven van brieven voor mensen die niet kunnen schrijven, maar ze houdt de brieven voor haarzelf bij. Ook naar Josué toe is ze erg onvriendelijk, maar gedurende de rit wordt hun band sterker. Het jongetje wordt best wel goed neergezet en bracht de juiste emoties over. Gelukkig speelt hij niet een vervelend jochie, want anders had het wel een lastige zit kunnen worden.

Nergens wordt het verrassend of krijgen we dingen te zien die we nog niet eerder gezien hebben in dergelijke films. Jammer dat ze ook niet echte interessante personages tegenkomen op hun trip. Qua sfeer krijgen we wel best een mooie film te zien en ook de Braziliaanse landschappen zien er mooi uit, maar verder is het een weinig bijzondere film.

2.5*

Een tijdje gelden had ik Le Samourai gezien en die was me zeker niet slecht bevallen. De Le Cercle Rouge heeft dezelfde stijl. Melville weet wel een heerlijk grauwe sfeer te creëeren. Vooral de scènes in het bos/weide steken er bovenuit.

Op zich is het hele verhaaltje niet bijzonder speciaal. 2 gangsters komen per toeval bij elkaar en beramen een diamantenroof, maar het wordt op zich prima uitgewerkt. De opbouw is wel traag, maar past wel in het hele sfeertje van de film.

Al begon ik me wel een beetje te storen aan het emotieloze acteren, alleen Bourvil wijkt hier nog een beetje vanaf.

3.5*

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog iets van Buñuel had gezien en deze Cet Obscur Objet du Désir leek mij wel in de lijn te liggen van Le Charme Discret de la Bourgeoisie en Le Fantôme de la Liberté die ik wel hoog inschat. Hoewel ik deze iets lager inschat dan die 2 anderen, heb ik me hier weer erg mee kunnen amuseren.

Alleen het feit dat het personage van Conchita gespeeld wordt door 2 verschillende actrices is al absurd genoeg om een hele film te kunnen blijven boeien. Ik had links en rechts hierover al gelezen, maar ik was benieuwd hoe dit effectief tot uitwerking ging komen en het is wel degelijk goed gedaan. In het begin van de film dacht ik dat beide actrices een andere persoonlijkheid zouden hebben, maar het blijkt dat beide worden ingezet om Mathieu zowel te verleiden als af te stoten (de kuisheidsbroek is erg grappig, maar eveneens hoe Conchita Mathieu laat toekijken hoe zij de liefde bedrijft met die jonge gast is een geweldige scène). Als ik op voorhand hier niets over had geweten, had ik het waarschijnlijk pas na een tijdje in de mot, want ze lijken toch redelijk op elkaar.

Verder zitten er nog wel enkele leuke absurde momenten in zoals de 2 dames die het varkentje als een baby meedragen, maar het begint natuurlijk erg leuk met Mathieu die een emmer water over Conchita gooit en dan aan zijn medepassagiers over zijn relatie met Conchita vertelt. Het deed me een beetje denken aan Bitter Moon van Polanski waar we ook als een medepassagier worden meegezogen in een verhaal van een nogal bizarre relatie. In ieder geval wist Buñuel me voldoende te boeien met zijn laatste film, maar zeker nog niet de laatste die ik van hem gezien heb.

3.5*

Chaos leek een lange tijd op een simpele actiefilm uit te draaien, maar die plottwist kwam verdraaid verassend uit de hoek. Nu ja, er zijn redelijk wat plottwisten, maar ik heb het over de laatste twist waar Conners de verrader blijkt te zijn en ook nog leeft. Gelukkig heeft de regisseur niet in zijn hoofd gehaald om Conners te laten oppakken door Shane Dekker, maar hem gewoon te laten ontsnappen.

Ik ben nooit echt een fan geweest van Wesley Snipes en ook nu overtuigt hij niet echt. De rol van Conners vond ik dan weer niet goed gecast. Van Jason Statham ben ik wel een grote fan sinds zijn geweldige performance in de Transporter reeks, maar in deze film is hij gewoon niet op zijn plaats. Statham is een acteur die zich volledig moet kunnen uitleven in zijn rol en hier komen zijn kwaliteiten niet tot zijn recht. Ryan Phillippe kwam me niet echt bekend voor, maar aan zijn prestatie valt niet veel op aan te merken. Geweldig om te zien hoe hij evolueert van een groentje tot een slimme rechercheur.

Verder natuurlijk de gebruikelijke portie achtervolgingen en geweld voor een actiefilm. Goed voor een vermakelijke zaterdagavond.

3*

Charade heeft alles als je zin hebt in een amusante en tegelijkertijd spannende en mysterieuze film. Ik snap de vergelijking met Hitchcock wel, maar hier zat nog meer humor vervat dan ik gewend ben bij een Hitchcock en dan vooral de komische dialogen waren na een tijdje niet meer bij te houden.

Het verhaal is ook heerlijk spannend en mysterieus. De hele tijd lang blijft het een groot vraagteken wat er nu precies 250.000 Dollar waard is waar iedereen naar op zoek is en de ene plottwist volgt de andere in sneltempo op.

Ook hulde aan Cary Grant en Audrey Hepburn. Cary Grant vind ik altijd goed uit de verf komen in dit soort rollen waarin hij een praatgrage charmeur speelt. Audrey Hepburn ben ik nog niet te vaak tegengekomen, maar dit smaakt zeker naar meer. Ze moet zeker niet onderdoen voor Grant met haar naturelle flair. De 3 schurken worden ook geweldig neergezet, vooral omdat ze echte boeventronies hebben (vooral James Coburn kan niet beter gecast zijn voor zo'n rol). Hun introductie op de begrafenis was al meteen een schot in de roos.

Heerlijke cinema zoals ik het graag heb. Amusant, vlot en doorspekt met wat spanning en mysterie.

4*

Na een mindere Belle de Jour en een uitstekende Los Olvidados was ik benieuwd wat er nog allemaal te ontdekken viel in het oeuvre van Buñuel, want na 2 films is het moeilijk om al een oordeel klaar te hebben over een regisseur.

En deze Le Charme Discret de la Bourgeoisie heeft me weten te bekoren, want het is een erg maffe maar intrigerende film geworden. Vanaf het begin wanneer de groep gaat uiteten, maar besluit te vertrekken omdat de eigenaar dood in het restaurant opgebaard ligt, weet je dat dit een bizarre film gaat worden. Meteen kruipt er toch een vreemde sfeer binnen die de film nooit heeft verlaten. In Los Olvidados en Belle de Jour zaten ook surrealistische momenten, maar hier heeft Buñuel alle registers opengetrokken.

De bizarre momenten of surrealistische dromen zijn na verloop van tijd niet meer op beide handen te tellen. Ik ga de scènes hier niet allemaal opnoemen, maar ik kon er mij in ieder geval erg mee amuseren. Buñuel weet alle afzonderlijke scènes mooi tot één geheel te brengen.

Met deze Le Charme Discret de la Bourgeoisie heb ik opnieuw een sterke Buñuel gezien en nu is mijn interesse nog meer aangewakkerd om de rest van zijn oeuvre te ontdekken.

4*

De laatste tijd ben ik redelijk wat films van William Wyler aan het bekijken en ook deze leek me erg interessant vanwege de aanwezigheid van de 2 klassedames Audrey Hepburn en Shirley MacLaine.

Het grote vuurwerk is misschien een beetje uitgebleven, maar het is nog steeds een goede film. Het deed me in grote lijnen aan Jagten denken waarbij een leugen van een kind verspreid wordt als waarheid en het leven van verschillende mensen tot een hel wordt gemaakt.

De film begint pas echt sterk te worden wanneer de roddel zijn werk heeft gedaan en alle kinderen vertrokken zijn. De ondervraging van Mary door Joe, de betekenis van Martha dat ze toch verliefd is op Karen, de uiteindelijke zelfmoord van Martha. Het zijn allemaal erg sterke scènes. De film mag dan best een beetje verouderd zijn, maar destijds was het natuurlijk taboe om een lesbische relatie te hebben. Wat dat betreft gaven de scènes waarin enkele mannen voorbij reden en even stopten en de man de boodschappen komt afleveren me toch een vies gevoel.

De reden om deze film te bekijken is natuurlijk voor de aanwezigheid van Hepburn en MacLaine. 2 geweldige actrices die ik altijd uiterst charmant vind overkomen en ook hier vind ik ze een sterke indruk achterlaten. Vooral vanaf het moment dat ze zich moeten verdedigen tegen de roddel en steun zoeken bij elkaar staan ze erg sterk te acteren. Ook het meisje dat Mary speelt, mag een pluim op haar hoed steken. Oké, ze komt best erg irritant over, maar daarmee heeft ze haar rol als pestkop dan ook goed neergezet.

Goede film zonder meer. Misschien een beetje verouderd in de huidige tijdsgeest, maar daar kan ik mij makkelijk inleven.

3.5*

The China Syndrome is een erg degelijke thriller dat gedurende de hele speelduur weet te boeien en een aantal erg spannende scènes kent. Vaak hebben dit soort conspiracy films zichzelf in de voet te schieten door het plot zo complex mogelijk te maken, maar daar is in deze film gelukkig geen sprake van. Het is allemaal erg duidelijk wat er aan het gebeuren is en de boodschap wordt op die manier sterk overgebracht.

Bij een aantal scènes zat ik toch op het puntje van mijn stoel, zoals in het begin wanneer het incident plaatsvindt als de cameraploeg aanwezig is of wanneer jack de controle overneemt van de controlekamer om alles wat er heeft plaatsgevonden uit de doeken te doen. Ook qua acteerprestaties is het best genieten, maar van de sterrencast is het toch vooral Jack Lemmon die het meeste indruk maakt als de klokkenluider.

3.5*

Chinatown…..Erg knappe film! Eerst dacht ik dat Chinatown een doorsnee detective ging worden, maar dat had ik mis. Een subliem verhaal, prachtige sfeer, mooie settings, geweldige plottwist en natuurlijk een geweldige cast. Roman Polanski is nooit één van mijn favoriete regisseurs geweest, maar met deze film heeft hij toch wat van mijn respect gewonnen.

Chinatown heeft een aangename trage opbouw. Eerst leren we privédetective Jake Gittes kennen, die de opdracht krijgt van Mrs. Mulwray om haar echtgenoot in het oog te houden. Ze verdenkt hem ervan een minnares te hebben en dat blijkt op het eerste zicht ook zo te zijn, maar wanneer kort daarop zijn lijk wordt gevonden en Mrs. Mulwray niet blijkt te zijn wie ze is, raakt Gittes in een wel zeer ingewikkeld complot terecht. Vanaf dan houdt de film er een zeer hoog tempo op na en belanden we van de ene plotwending in de andere. Het hele complot rond het waterbedrijf is zeer mysterieus, wat Gittes al snel in de smiezen had en soms ook best ingewikkeld. Maar geen probleem, want Jake Gittes weet op elk raadsel wel een antwoord te vinden. De plottwist vind ik erg verassend. Dat er een corruptiegeurtje rond de film hing was al lang duidelijk, maar dat er ook nog eens sprake was van incest kwam wel zeer onverwachts.

Het einde vond ik toch maar raar en onlogisch. Noah Cross komt aangelopen naar zijn dochter, maar wordt door Evelyn in zijn borst geschoten. Je zou dan verwachten dat hij dood is of op zijn minst halfdood op de grond ligt te creperen. Maar neen hoor, even later komt hij op zijn dooie gemak naar de auto afgewandeld om zijn jongste dochter te troosten.

Jack Nicholson doet het wederom geweldig. Wat een buitengewoon getalenteerde acteur is hij toch. Die man heeft mij nog nooit teleur gesteld en is met voorsprong mijn favoriete acteur aller tijden. Al moet ik ook wel opmerken dat dit niet zijn allerbeste rol ooit was. Die eer is weggelegd voor ‘One flew over the cuckoo’s nest’ en ‘The Shining’, maar al bij al doet hij het weer uitstekend. De manier waarop hij zich keer op keer vastbijt in de zaak en op zijn eigen manier de zaak probeert op te lossen, is echt fantastisch. En Nicholson die hier en daar een grap of leuke oneliner tegenaan gooit, maakt zijn personage helemaal af. Ook de manier waarop het verhaal wordt verteld vind ik erg goed. Polanski laat het helemaal aan Gittes over om ons doorheen het verhaal te begeleiden. Ik zou zelfs vergeten te vermelden dat ook Faye Dunaway een uitstekende vertolking neerzette. Het samenspel tussen die 2 vond ik overigens erg sterk met enkele heerlijke dialogen.

Op visueel vlak is Chinatown ook een prachtige film. De shots van het woestijnlandschap van het uitgedroogde L.A. zijn echt prachtig, waardoor Polanski een aangename sfeer weet te creëren. De hitte druipt als het ware van je televisiescherm af.

Zeer sterke detectiveverhaal met een uitstekende Jack Nicholson verdient een 4.5*

Deze Les Choses de la Vie heeft me niet weten te overtuigen. Het was nogal moeilijk om echt in de film te komen, omdat we na het auto-ongeluk lukraak in het leven van Pierre worden gegooid. De situatie van Pierre en de verhoudingen tussen de personages waren niet echt duidelijk en enige diepgang ontbreekt toch, waardoor het moeilijk in de film komen was. Bovendien wordt het verhaal over Pierre die voor enkele moeilijke keuzes staat op een vrij saaie manier verteld. Het auto-ongeluk is anders wel erg fraai in beeld gebracht met de slow motion en is waarschijnlijk het enige dat ik me over een paar dagen nog zal herinneren van deze film. Spijtig voor Romy Schneider en Lea Massari, want het zijn wel 2 uitstekende actrices en prachtige dames.

2*

Voorlopig was In the Mood for Love de enige film van Kar-Wai Wong die ik gezien had en staat hier bij mij met een score van 2.5*. Deze Chungking Express is zeker geen slechte film, maar echt helemaal overtuigen doet hij nu ook niet. Visueel ziet het er wel erg mooi uit en in combinatie met de heerlijke soundtrack met verschillende muziekstijlen krijgen we enkel knappe scènes voorgeschoteld. Vooral de openingsscène steekt er bovenuit, maar ook in de rest van de film is er genoeg om de ogen de kost te geven. Bovendien weet Wong de enorme chaos van zo’n grootstad mooi in beeld te brengen.

De 2 liefdesverhaaltjes zijn onderhoudend op te volgen, maar mij echt raken deed Wong nu ook niet. Het tweede verhaal kon me het meeste bekoren met het meisje van het eetkraampje die verliefd wordt op de agent en zijn huis binnensluipt met de sleutel die zijn ex-vriendin heeft achtergelaten. Het acteerwerk vond ik hier ook beter. De chemie tussen Tony Leung en Faye Wong is duidelijk aanwezig en ze leveren samen enkele charmante scènes af. Het eerste verhaal met de agent en zijn blikken ananas kon me minder bekoren. Het is best wel grappig bedoeld en de vrouw is erg mysterieus, maar echt speciaal vond ik het niet.

Tweede van Kar-Wai Wong, maar ook nu weet hij me niet echt te overtuigen. Er zijn nog wel een aantal interessante titels die ik wil gezien hebben, maar ergens zit de vrees erin dat ik een echte topper bij hem niet ga vinden.

3*

Cidade De Deus kan je omschrijven als een rollercoaster van geweld. De ene schietpartij is nog niet afgehandeld of de andere volgt al. De film heeft ook best een hoog tempo en zorgt ervoor dat je gedurende de hele speelduur geboeid blijft kijken.

Anderzijds worden er een hoop personages geïntroduceerd, die uiteindelijk allemaal karikaturen zijn. De ene is al wat brutaler dan de andere en er zitten ook een paar vriendelijkere jongens tussen, maar uiteindelijk heb je toch het gevoel dat het allemaal 1 pot nat is. Er zit wat mij betreft te weinig diepgang in de personages en dat is in dit soort van films wel belangrijk.

Er gebeurt veel in deze film en kent een hoog tempo, maar het gebrek aan diepgang in de personages weerhoud mij om er een hogere score aan te geven, want dat zat er eigenlijk wel in. Mijn score van 2013 blijft daarmee staan.

3.5*

Een lichte tegenvaller. Eigenlijk stoelt de hele film op het eindspel en is het wachten tot de wedstrijd tussen The Kid en Lancey Howard eindelijk begint. Op zich wordt dat wel goed gebracht. Er wordt een mooie spanningsboog gecreëerd en het einde heeft me wel weten te verrassen. Ik had het niet zien aankomen dat The Kid het uiteindelijk zou verliezen. In de meeste gevallen wordt er nogal gemakkelijk voor gekozen om the goodguy te laten winnen.

Jammer genoeg heeft de hele opbouw me te weinig kunnen boeien en was het vooral wachten naar het slotspel. Het romantisch uitje van The Kid bijvoorbeeld had weinig toegevoegde waarde. Ook Steve McQueen kon me niet helemaal overtuigen en zijn personage was nogal oppervlakkig. Wel een pluim voor Edward G. Robinson die wel indruk kon maken als tegenspeler en ook voor de ravissante Ann-Margret.

2.5*

Na ruim 10 jaar was deze Citizen Kane nog eens toe aan een herziening. Bij de eerste kijkbeurt was het kwartje niet helemaal gevallen en het grote meesterwerk zag ik er nog niet helemaal in. Bij deze herziening zijn er wel een aantal dingen duidelijk geworden, die bij de eerste kijkbeurt waarschijnlijk niet waren opgevallen. Cinematografisch is dit echt wel een sterke film. De bijzondere camerastandpunten en het schaduwspel zijn echt magistraal. In iedere scène valt er wel iets interessants te zien op dat vlak.

Het verhaal zelf is boeiend genoeg, maar niet hoogstaand. Ondanks dat het hele Rosebud mysterie mooi gebracht wordt door middel van de vertelstructuur, mis ik toch een aantal hoogtepunten doorheen de film om er echt een absolute topper van te maken. Het hele gebeuren rond de opera-carrière van zijn tweede vrouw wordt ook iets te lang doorgetrokken.

Erg stijlvolle film die me wel iets beter bevallen is bij een herziening. Ik verhoog hem wel naar 4*, maar het is eerder een nipte 4*.

4*

Tijdens het kijken overviel me vaak het gevoel dat dit een behoorlijk realistische benadering is van hoe een burgeroorlog en de VS er zou kunnen uitzien. Er zit ook een vleugje 'Apocalypse Now' en hier en daar krijg je ook een 'Walking Dead', maar Alex Garland heeft deze Civil war toch voldoende zijn eigen smoel gegeven. De keuze om zo weinig mogelijk achtergrond te geven over het ontstaan van de burgeroorlog vind ik geslaagd, waardoor je het gevoel krijgt dat je samen met de oorlogsjournalisten er middenin gedropt wordt.

Alleen had ik het gevoel dat de film op bepaalde momenten een beetje voortkabbelt en het voelt bij momenten erg fragmentarisch aan en belanden ze van het ene willekeurige moment in het andere. Het ene moment rijden ze een dorpje door waar de burgeroorlog nog geen vat heeft gekregen op het leven en even later worden ze onder vuur genomen door iemand vanuit een huis. Het lijkt me ook een film die gemaakt is om in de cinema te beleven, maar ik houd het op een degelijke 3*.

3*

Op voorhand dacht ik naar een film te gaan kijken zoals Le Samouraï, Un Flic of Le Cercle Rouge, maar deze Le Clan des Siciliens heeft mij aangenaam weten te verrassen en schat ik hoger in dan die 3 andere films. Niet dat die slecht zijn, maar deze film is minder grijs en kil, er zit meer tempo in, heeft een interessanter plot en we krijgen de fantastische muziek van Morricone er bovenop. Ik had regelmatig het gevoel naar een western te kijken en de muziek is alom tegenwoordig om de scènes kracht bij te zetten.

Alain Delon is een stuk spraakzamer dan ik van hem gewend ben en eerlijk gezegd is dit een pak beter. Hij geeft zijn personage toch een bepaalde schwung en flair mee dat ik wel kan appreciëren i.t.t. het zwijgzame type dat ik hem al een aantal keren heb zien spelen. Ook Jean Gabin en Lino Ventura vind ik hier sterk voor de dag komen. Vooral Lino Ventura die als commissaris Le Goff achter Sartet zit, maakt hier een erg sterke indruk.

Sterke film en toch één van de betere Franse misdaadfilms die ik tot nu toe gezien heb.

4*

Op zich ben ik wel een liefhebber van films waarbij we 'een dag uit het leven van' te zien krijgen, maar het wordt hier niet helemaal goed uitgevoerd. Het eerste deel van de film wist me nog te bekoren. Er zat nog behoorlijk wat tempo in en de scène waar alle voorbijgangers naar Cléo staren, was voor mij het hoogtepunt. daarna zakt de film toch wat in elkaar.

Nipte 2.5*

Seven Suspects, Six Weapons, Five Bodies and Three Endings.

Leuk filmpje, dit hoor. De humor is lekker droog en verveelt geen seconde. Buiten het eerste stukje zit er genoeg vaart in om de volle 90 minuten te blijven boeien. De alternatieve eindes vond ik eerlijk gezegd geen meerwaarde bieden, omdat de uitleg van de verschillende motieven toch wat bleef slepen op het einde.

Tim Curry doet het hier wel goed als de butler. Zeker wanneer hij door het hele huis rent.

Vermakelijke film dit en nu ben ik toch benieuwd naar die andere film die hier genoemd wordt.

3,5 *

Spannend en vermakelijke horrorfilm.

De film moet het vooral hebben van zijn martelscènes en de boobytraps, want het script van de film is niet al te best uitgewerkt. Wat is bijvoorbeeld de drijfveer van “De Verzamelaar”? Waarom doet hij dit allemaal en waarom zet hij het huis vol boobytraps? Naar zijn motief kunnen we als kijker alleen maar gissen. Gelukkig is The Collector een erg spannende film, waardoor al die puntjes even worden vergeten. Vooral de boobytraps zagen er vaak erg gaaf uit.

3*