La Casa dalle Finestre Che Ridono (1976)

Ik had hier, op grond van de verhalen die ik zo her en der gelezen had, wel hoge verwachtingen van. Sfeervol, mysterieus, mooi gefilmd, het klonk interessant en in het algeheel als het type film wat ik goed zou moeten kunnen waarderen. Helaas was het toch een beetje een tegenvaller, door de bank genomen. En voornamelijk zijn het lage tempo van de eerste helft waarin weinig gebeurt terwijl ook niet echt een pakkend mysterie wordt gecreeerd, en het uiteindelijke plot wat op mij vrij warrig overkwam, daar de oorzaak van. We volgen een restaurateur die naar een Italiaans plattelandsdorpje wordt gestuurd, om een beschadigd en incompleet fresco van de schilder Legnani te restaureren. Legnani blijkt nogal een morbide figuur geweest te zijn, die in het recente verleden samen met zijn zusters dubieuze praktijken er op nahield. En wat heeft dit allemaal te maken met de zich raar gedragende figuren in het dorp, de vreemde dreigtelefoontjes, en in de loop van het verhaal de moorden die plaatsvinden? Dit klinkt als een groep ingredienten waar potentieel wel een interessant mysterie van te bakken is. En toegegeven, sfeer heeft de film wel een beetje, al maakt de setting op het Italiaanse platteland en dorpsleven dat relatief gemakkelijk. Maar het verhaal vond ik wat flauw en gezocht, en hoewel ik traag op zich prima kan waarderen, sloeg deze film vaker dan me lief was door naar saai. De film lijkt ook wat slordig ge-edit, met vaak wat rare overgangen, met weinig echt interessant film- of acteerwerk. De laatste twinting minuten zorgden nog wel voor wat meer spanning mede doormiddels van een leuke twist, en dan is het jammer dat de uiteindelijke climax ook weer zo gezocht is. Geen complete mislukking, maar helaas toch verre van het stijlvolle horror-mysterie waar ik toch op hoopte.

Ben er meer van onder de indruk dan ik had verwacht. De film is erg lang (voor een Horror) en ook nog eens behoorlijk traag. Anderzijds heb ik me er totaal niet mee verveeld. Plot wordt goed opgebouwd, de locaties zijn vaak haast perfect en de soundtrack is eenvoudig maar werkt uitstekend. Het acteerwerk leek mij ook wat beter dan de gemiddelde (soort van) Giallo. Het grootste minpunt is het camerawerk dat vaak ronduit lelijk is, met een opvallend zwak gevoel voor compositie. Dit had wellicht juist makkelijk de sterkste troef kunnen zijn. Al met al heb ik tóch naar een behoorlijk sfeervolle film zitten kijken. Te danken aan de mooie locaties en zijn sfeer versterkende soundtrack.

Mijn eerste van Pupi Avati en het is een behoorlijke kennismaking geworden. Het voelt wel iets anders aan dan de Giallo films die ik van Argento en Bava tot nu toe gezien heb. Het deed me vooral aan Wicker Man denken met de plattelandsetting en haar vreemde inwoners die nooit het achterste van hun tong laten zien. Avati weet er op die manier een mysterieuze en bevreemdende sfeer in te krijgen. Misschien duurt het allemaal net ietsje te lang vooraleer we naar de climax toewerken, maar het is dan wel een climax die er mag zijn. Ik werd toch ook even op het verkeerde been gezet met het idee dat Stefano gek was geworden en alles verbeeld had tot de 2 zusters in beeld komen. 3*