Opinions

Welcome to Con Air.

Con Air ligt al een geruime tijd in onze DVD-kast, maar ik was er nooit echt in geïnteresseerd, tot ik hem gisterenavond weer lag liggen. Ik ben niet meteen een fan van films over vliegtuigkapingen en dergelijke maar dankzij de acteurs die hier in meespelen, kreeg ik plots goesting om hem te bekijken. En hij was het zeker en vast waard.

De reden waarom ik niet echt een fan ben van dit soort films is dat ze gewoon erg voorspelbaar zijn. Een paar mannen kapen een vliegtuig, 1 persoon staat op als held en bevrijd de gijzelaars. Niet dat ik een grote kenner ben op het vlak van kapingfilms, maar in bijna alle gevallen verloopt het volgens dit stramien en ook Con Air wijkt hier niet van af. Cameron Poe komt op de dag van zijn vrijlating terecht op een vliegtuig tussen andere criminelen, die erin slagen het vliegtuig over te nemen. Hier en daar zijn er natuurlijk wel wat problemen en hindernissen die moeten overwonnen worden, maar natuurlijk lukt het hem om weer veilig bij zijn gezin te komen. Origineel is het dus niet te noemen, maar nergens verliest de film zijn vermakelijkheid en zijn tempo. Veel daarvan is te danken aan de verschillende heerlijke personages die op het voorplan verschijnen en ook de humor die nooit veraf is. De film neemt zich duidelijk niet serieus wat af en toe voor een aantal leuke scènes zorgt, zoals wanneer Cameron het lijk naar beneden laat vallen en terecht komt op een auto. Qua amusementsgehalte is dit gewoon perfect. Ook qua actie valt er genoeg plezier te beleven, want de scènes in de woestijn en in Las Vegas mogen er best zijn. Voor de meeste zal het einde veel te sentimenteel zijn en daar is wel iets van waar, maar voor mij was het absoluut niet storend. Voor een keer nam ik het met plezier erbij.

Con Air zou nooit zo goed geweest zijn zonder deze geweldige cast. Zoals ik al even aanhaalde bevat Con Air enkele memorabele personages, maar ze worden dan ook wel erg goed neergezet. Nicolas Cage vind ik geen wereldacteur, maar hier is hij perfect gecast en doet hij het echt geweldig. Zijn accent waar hij speciaal voor heeft getraind, wordt niet echt gewaardeerd, maar ik vond het goed passen en zijn one-liners kwamen er geweldig uit. Sowieso één van de betere rollen die ik van Cage heb gezien, maar eigenlijk wordt de show echt gestolen door John Malkovich. Ik ben hem nog niet tegengekomen in zulke rol, maar het bad - guy gaat hem erg goed af. Langs de ene kant is hij enorm overtuigend als bad-guy, maar hij weet dat dan ook nog eens te combineren met een heerlijke dosis humor. Is er dan nog iemand die niet mag vergeten worden? Absoluut, want Steve Buscemi heeft hier ook een heerlijke rol als massamoordenaar. De scène waar hij begint te zingen terwijl het vliegtuig gaat crashen is één van de beste momenten uit de film. Verdomme, wat een rol en jammer dat hij niet langer meedoet. De vaak verguisde John Cusack deed eigenlijk niet veel verkeerd, maar voor hem was het natuurlijk zeer moeilijk om zich tussen al dit acteergeweld te onderscheiden. Ook Danny Trejo, voor mij beter bekend als Machete heeft hier een rolletje als verkrachter. Ik wist eerlijk gezegd niet dat hij hierin meespeelde, maar ook voor hem was het zo goed als onmogelijk om echt op te vallen.

Wat ben ik blij dat ik Con Air een kans heb gegeven, want hij was het wel degelijk waard. Het is in de eerste plaats de cast die ervoor zorgt dat dit enorm vermakelijk wordt. Vooral John Malkovich en Nicolas Cage zetten hier uitstekende rollen neer, maar ook het kleinere rolletje van Buscemi is geweldig. Voor de rest is het verloop vrijwel identiek met andere kapingfilms, maar Con Air staat voor mij gerust ver boven de rest. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik geneigd ben deze film een 4.5* te geven in plaats van 4*.

4.5*

Ik kon me van deze Il Conformista maar weinig herinneren van mijn eerste kijkbeurt, maar aangezien ik deze een score van 3.5* had gegeven, moest ik er destijds wel iets in gezien hebben. En het is vooral op vlak van cinematografie dat deze film indruk weet te maken. Er zitten tal van stijlvolle scènes in waar Bertolucci weet te imponeren met de cameraposities, lichtinval en kleurgebruik. De treinscène is een echt schilderijtje om in te kaderen, maar ook de dansscène en de moorscène op de Quadri's in de besneeuwde bossen zijn werkelijk pareltjes. 

Als ik de film puur op inhoud zou beoordelen, zou hij zeker lager uitvallen. Het duurde toch een tijdje vooraleer ik echt in de film zat, maar het betert wel naarmate de film vordert. Marcello Clerici is ook een moeilijk te doorgronden personage, wat het zeker niet makkelijker maakt om helemaal mee te zijn in het verhaal. De 2 dames Stefania Sandrelli en Dominique Sanda doen het erg goed met de geweldige dansscène als hoogtepunt.

3.5* blijven staan

Het moet zijn dat ik naar een andere film heb gekeken, gezien de hoge score, want ik heb voornamelijk naar een vervelende man gekeken die stuurloos voor zich uitstaart in een hotel. Enkel de interacties tussen en de serveerster waren aangename momenten in de film. Verder komt er naar het einde toe ook een maffiaverhaaltje aan te pas met een vrij aparte afloop waarbij Titta ervoor kiest om gewoon te sterven door niet te onthullen waar het koffer met geld zich bevindt. Voorlopig heb ik nog geen succes gehad met Sorrentino na eerdere tegenvallers als La Grande Bellezza en Youth.

1.5*

Ondertussen was het weer bijna 10 jaar geleden dat ik deze voor het laatst had gezien. Geen idee waarom, maar de laatste tijd had ik enorm veel zin om deze nog eens te herbekijken en dus gisterenavond maar de daad bij het woord gevoegd.

Ik wist nog dat deze film visueel een pareltje was, maar toch heb ik me opnieuw zitten vergapen op de geweldige kleurrijke decors van het restaurant. De rode kleur van het restaurant spat als het ware van het scherm af, maar niet alleen het restaurantgedeelte is de moeite waard om te zien. Ook de keuken en de toiletten hebben hun eigen specifieke groene en witte kleuren die de film een fantastische sfeer bezorgen. Het camerawerk is ook erg knap met de vloeiden overgangen tussen de verschillende gedeelten van het restaurant. Er vallen ook erg veel details overal te bewonderen, maar de fraaiste zijn toch wel de kostuums die van kleur wisselen tussen de verschillende ruimtes met het rood voor het restaurant, groen voor de keuken en wit voor de toiletten.

Het was maar één van de details die me niet helemaal was bijgebleven, maar wat me zeker was bijgebleven van de eerste kijkbeurt was het fenomenale acteerwerk van Michael Gambon. De manier waarop hij het personage van Albert Spica op zo’n hufterige manier neerzet, is van grote klasse. 2 uur lang zit hij op iedereen te schelden en heeft hij het restaurant kort en klein geslagen, maar in dit geval is less niet more. Dat hij op het einde de vermoorde lover op zijn bord gepresenteerd krijgt, is dan ook een geweldige climax voor deze film. Helen Mirren doet het anders ook erg goed als de echtgenote waar je alleen maar medelijden mee kan hebben, maar het is toch vooral Michael Gambon die de show hier steelt.

Geweldige herziening gehad met deze The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover. Visueel is dit een echt pareltje en Michael Gambon is werkelijk legendarisch hier. Bij mijn vorige score van 4* mag er gerust een halfje bij.

4.5*

Middelmatig actiekomedie, die grappig probeert te zijn, maar daarin niet slaagt. De eerste scène waarbij de nogal vreemde agent Paul een Mexicaan ondervraagt is best nog wel grappig, maar gaandeweg wordt Tracy Morgan echt wel irritant. Hij probeert telkens probeert hij toch weer grappig over te komen, maar even vaak faalt hij hierin. Bruce Willis doet meer dan behoorlijk zijn best om de film te redden, maar de film naar een hoger niveau tillen doet hij niet.

Het verhaal is best wel leuk en blijft een tijdje boeien, maar naar het einde toe wordt hij toch iets te langdradig. De actie is best wel oké, maar het is vooral door de ergerlijke Tracy Morgan die mijn score tot 2.5* houdt.

Na Les Diaboliques is dit de tweede film van Clouzot die ik zie en hij heeft opnieuw een fraaie film afgeleverd. Ik ben wel altijd te vinden voor een film waarbij een hele gemeenschap tegen elkaar wordt opgezet. Hier zijn het de roddelbrieven van ' Le Corbeau' die de gemeenschap verdeelt, maar vooral dokter Germain viseert.

Clouzot weet het allemaal erg boeiend te houden en het hele mysterie rond 'Le Corbeau' wordt mooi opgebouwd, al had ik in het begin wel moeite met de vele personages die geïntroduceerd werden. In dit soort films is het ook altijd leuk om te zien hoe de hele situatie escaleert. De school wordt zelfs tijdelijk gesloten om een schijftest af te leggen om te achterhalen wie de brieven kan geschreven hebben en de verpleegster wordt achterna gezeten door de meute. Ook fijn dat het einde niet helemaal uitsluitsel geeft. Op het eerste zicht zou je denken dat de psychiater de brieven heeft geschreven nadat zijn vrouw Laura de eerste had geschreven en hij wilt haar hiervoor laten opdraaien. Daarom is het vreemd dat hij alsnog een laatste brief schijft of heeft de moeder van de overleden kanker patiënt de brief alsnog geschreven?

Soit, eigenlijk maakt het niet zoveel uit. Le Corbeau is een erg vermakelijke film en Clouzot weet een leuk en mysterieus sfeertje te creëren. Ook weer zo'n typische film die tussen de 3.5* en 4* balanceert, maar eigenlijk kan ik weinig negatiefs zeggen, dus verdient het 4*.

4*

Crash was weer zo'n film die ik voor een grootste stuk vergeten was, maar waar ik destijds wel een goede score van 3.5* aan gegeven had. Buiten het feit dat het een mozaïekfilm was, kon ik me er weinig van herinneren en in dat opzicht is het wel een leuke herziening geworden. De mozaïekfilm was blijkbaar wel in trek eind jaren 90 en begin jaren 2000 met films als Magnolia en Traffic en Short Cuts begin jaren 90.

De rode draad tussen de verschillende verhalen die we hier te zien krijgen, is racisme. Het is niet meteen subtiel gebracht en het ligt er vaak vingerdik op, maar Paul Haggis weet er we een meeslepend geheel van te maken. Eigenlijk gaat er geen minuut voorbij of er wordt wel ergens een racistische opmerking gegeven of een vooroordeel wordt pijnlijk zichtbaar. Normaal zou dit voor mij een struikelblok vormen, maar aangezien Haggis er voldoende sterke dramatische in verwerkt, wordt het toch een meeslepend geheel. De scènes waar het meisje voor haar vader springt wanneer de winkeluitbater hem wilt neerschieten en de crash waar Matt Dillon de vrouw moet redden die hij eerder heeft aangerand, springen er wel bovenuit.

We zien ook een heel aantal bekende namen voorbijkomen. Zoals in de meeste mozaïekfilm krijgen bepaalde acteurs meer screentime dan anderen. Sandra Bullock en Brendan Fraser komen er wat dat betreft bekaaid vanaf, want hun rolletjes stellen amper iets voor. Matt Dillon vond ik hier het sterkste presteren met zijn rol als agent en leverde de betere scènes van de film af.

Een verhoging van 3.5* naar 4* zit er evenwel niet in. Daarvoor vind ik het net niet indrukwekkend genoeg en te weinig subtiel.

3.5*

Erg voorspelbare horrorfilm

Echt boeiend kan je het verhaal niet noemen. Weer zo’n een of andere epidemie dat ergens in een klein dorpje uitbreekt. Eerst zijn het een paar die zich vreemd gedragen, maar al snel raakt het hele dorp besmet, uitgezonderd een klein groepje dat zich probeert te redden. Dit concept heb ik nooit echt goed gevonden, maar het pluspunt van deze film is dat de zombies niet de zombies zijn zoals we ze over het algemeen kennen. Het zijn geen vleesetende zombies, maar meer “gekken” die alleen maar willen moorden.

Het grootste minpunt dat ik bij deze film heb, is de voorspelbaarheid bij vele scènes en eigenlijk over gans de film. Hoe vaak heeft Russel zijn sheriff wel niet weten te redden op het laatste moment. Zoals die ene scène waarbij de sheriff bijna een kettingzaag in zijn edele delen kreeg. Zijn hulpsheriff kan op het laatste moment de stekker nog uittrekken, want anders hadden ze zijn edele delen kunnen bijeenrapen. Of zoals de scène waarbij Russell vanuit de tuin een jongen neerschiet. Als hij een seconde later had geschoten, had de jongen de sheriff al neergeknald. Daarna kwam er nog de scène in de carwash. Je voelt al onmiddellijk wanneer hij de carwash inrijdt en even stopt, dat de auto enkele ogenblikken later niet meer zal starten. En ja hoor, juist op het moment dat hij de auto wil starten, omdat er daar ook gekken zijn, laat hij het toch even afweten zeker. En zo zijn er nog van die zaken die je niet voor mogelijk houd. Natuurlijk mag er wel iets voorspelbaar gebeuren, maar zo gaat het bijna de hele film aan toe, dat het gewoon begint te ergeren.

Eindigen met een positieve noot doe ik met de acteurs. Hen valt niets te verwijten en doen het over het algemeen vrij goed. De sheriff en de hulpsheriff, Timothy Olyphant en Joe Anderson doen het zelfs uitstekend, vind ik.

Te voorspelbaar, te cliché en niet helemaal mijn ding.

2.5*

It was supposed to be an easy job

Gisteren had ik nog wel zin in iets lekker ontspannend en Crime Spree leek daar wel aan te
voldoen. Lekker vlot verhaaltje met een best aangename cast, meer moet dat voor mij niet zijn om een leuke filmavond te hebben.

Crime Spree is uiteindelijk gewoon een vermakelijke film geworden. Ik ben sowieso wel te vinden voor films waar een stel boeven een overval plannen, maar alles faliekant in het honderd loopt. Bij de overval in de openingsscène werd het al snel duidelijk dat we met niet al te snuggere boeven te maken hadden, maar rampzalig wordt het pas wanneer ze een klus krijgen in Chicago. Crime Spree deed me ook vaak aan films à la Snatch en Pulp Fiction van Richie en Tarantino denken. Natuurlijk wordt dat niveau hier niet gehaald, maar is dat erg? Absoluut niet, want de film steekt beter dan verwacht erg goed in elkaar. Jammer genoeg vond ik het qua humor eerder flauw en zijn er maar enkele momenten die echt grappig waren zoals Raymond, de chauffeur die met zijn lowrider komt afrijden en natuurlijk de heerlijke scène met Zammeti en zijn compagnon “Papa Joey” . Het einde is echt geweldig met de geldkoffer en het doek van Van Gogh. Echt typisch iets voor achterlijke boeven zoals zij wel waren.

Ik begin Gérard Depardieu meer en meer te waarderen. Toegegeven, vroeger kende ik hem alleen als Obelix uit Asterix en Obelix, maar ondertussen ben ik hem in meerdere films tegen gekomen. Tegen mijn verwachtingen in was het niet Depardieu die de show stal, maar wel zijn tegenspeler Harvey Keitel. Normaal gezien ben ik niet zo'n grote fan van Keitel, alleen zijn rollen in Reservoir Dogs en Cop Land vond ik meer dan de moeite waard, maar van mijn part mag deze Crime Spree aan dat lijstje worden toegevoegd. Hier zet hij zijn rol van maffiabaas met verve neer en soms deed hij me denken aan Don Vito Corleone uit The Godfather. Sommige andere rollen vond ik echt overbodig zoals Marcel, gespeeld door Johnny Hallyday. Op zich heb je met Zero al een goede badass en een tweede van dat soort is te veel van het goede. Stéphane Freiss die Julien speelt stond er dan weer de hele tijd voor Piet Snot bij. Soms had ik echt het gevoel dat er gewoon te veel volk mee deed dan echt noodzakelijk was.

Crime Spree heeft best wel een leuk plot, maar qua humor mocht het voor mij nog iets meer en beter. Het acteerwerk is verre van slecht, maar buiten Keitel niemand op echt hoog niveau.

3*

Leuke film weer van Allen

Films waarbij verschillende verhalen apart verteld worden en op een bepaald moment samenkomen, werkt meestal wel bij mij. In deze film hebben de 2 verhalen op zich weinig met elkaar te maken. De enige vergelijking die ik kon maken, was dat Judah zijn vrouw reeds bedrogen had en Cliff verliefd wordt op een andere vrouw en dus ook ontrouw is. Soit, de verhaallijn met Martin Landau en de moord op zijn minnares vind ik het sterkste van de 2 en is best erg spannend uitgewerkt. Ik stoorde me enkel een beetje aan het religieuze aspect dat hier aan bod komt, want je hoeft toch niet perse gelovig te zijn om met schuldgevoelens te kampen? Het deel met Woody Allen daarentegen is een stuk luchtiger. Allen zie ik altijd wel graag spelen op zijn eigen aparte manier. De relatie met zijn schoonbroer Lester, waarvoor hij een documentaire moet maken, is erg leuk om te volgen. Hij is zelf minder succesvol en laat te pas en te onpas merken dat hij een enorme hekel aan hem heeft.

Fijne Allen alweer, maar ik mis toch dat tikkeltje extra om er een echte topper in te zien.

3.5*

Goh ja, ik heb wel een aantal keren kunnen glimlachen, maar over het algemeen is het toch een middelmatige en veel te drukke komedie. Dat de pittbul terriër scène het leukste moment was, zegt wel genoeg. Het is vaak nogal erg flauw en de bruiloftscène wordt te lang gerokken. De film duurt misschien ook wel een halfuur te lang. Verder zijn de personages best vreemd op een goede manier, maar ze mochten nog wat weirder zijn. Enkel het personage van Dadan is eentje die gaat bijblijven.

2*

Mijn score van 4* hier dateert nog van 2012. Ik kon me buiten het gekende verhaal van Benjamin die oud geboren wordt en jong sterft, maar weinig details herinneren. Gezien de hoge score die ik had gegeven, was ik wel benieuwd wat het zou geven bij een herziening.

En dat ik zoveel jaar later maar weinig details kon herinneren, is achteraf gezien niet zo verwonderlijk. Benjamin Button is een mooie film, verteld via flashbacks vanuit het sterfbed van zijn geliefde Daisy. Eigenlijk zijn er weinig minpunten op te noemen, maar het raakte mij blijkbaar bij deze tweede kijkbeurt minder. We krijgen de omgekeerde levensloop te zien van Benjamin Button die heel wat meemaakt en de liefde leert kennen. In dat opzicht deed het me denken aan Forrest Gump. Alleen zijn er geen grote hoogtepunten die me echt zullen bijblijven (wat al bleek na mijn eerste kijkbeurt) en bepaalde referentiepunten zijn wat mij betreft wel belangrijk. Het laatste half uur was misschien het beste deel wanneer Benjamin beseft dat hij geen vader kan zijn en de ontmoeting met zijn dochter zoveel jaar later, wat misschien het mooiste moment uit de film was.

Ik ga er een halfje vanaf moeten doen en mijn score verlagen tot 3.5*. Zoveel jaar later is het nog steeds een mooie film, maar het weet niet voldoende de juiste snaar te raken.

3.5*