Opinions

Lady Bird is best een onderhoudende film, maar echt origineel is het allemaal niet meer. We hebben het al vaker in films voorbij zien komen, waarbij een rebelse tiener opgroeit in een gezin dat te min is voor hem/haar en zich grootser probeert voor te doen (vrienden maken uit de hogere kringen ten nadele van de echte vrienden ,etc.). In ieder geval heb ik wel genoten van de sterke acteerprestaties van Saoirse Ronan en ook van Laurie Metcalf. De momenten tussen moeder en dochter waren bij momenten mooi en ontroerend om te zien. Bij momenten konden ze enorm bekvechten met elkaar, maar anderzijds houden ze enorm van elkaar. Ook de andere bijrollen worden prima ingevuld met Beanie Feldstein die er tussenuit springt. 

Echt bijzonder is het niet, maar gelukkig is de cast op hoog niveau om dit een zekere glans te geven.

3*

Leuke film weer van Hitchcock,

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik nog een Hitchcock had gezien en deze stond hoog op mij to-see lijstje. De opbouw van de film is prima gedaan met een aantal leuke scènes in het hotel waar de treinreizigers gestrand zijn. Eens iedereen op de trein zit weet Hitchcock het mysterie rond de verdwijning van Miss Froy knap uit te werken. Tegenwoordig zien we dit wel vaker voorbij komen in films, waarbij het hoofdpersonage in vertwijfeling gebracht wordt of hetgeen zonet heeft plaatsgevonden een inbeelding was of het toch opgezet spel was. Maar ik kan me best voorstellen dat dit toen erg vernieuwend was.

Hitchcock is er toch in geslaagd om mij een lange tijd aan het twijfelen te brengen, maar uiteindelijk is het toch het meest logische dat Miss Froy wel degelijk op de trein zat en geen inbeelding was. Dat Miss Froy uiteindelijk een spionne bleek te zijn, is een leuke toevoeging, maar de shoot-out op het einde voelde overbodig aan. Op één of andere manier leek het niet te passen bij de rest van de film dat erg intelligent is geschreven. Ook een vermelding waard voor de 2 mannen die continue over cricket bezig waren, wat een erg leuke komische toevoeging is.

3.5*

Bwah, nog een meevaller eigenlijk.

Het verhaaltje is redelijk simpel, maar vooral leuk. Vooral de scènes waar ze het oude dametje proberen te vermoorden zijn grappig. En natuurlijk de scène waar Hanks onder het bed ligt

Het personage van Hanks vond ik nogal vreemd, maar toch weet hij er weer iets van te maken. De rest van de personages vond ik niet echt bijster origineel. Een domme joch die gebruikt wordt als dommekracht, een zwijgzame Aziaat en natuurlijk mag de puberale neger niet ontbreken aan het gezelschap. Marlon Wayans vond ik in Scary Movie 1 en 2 nog best grappig, maar hier helemaal niet. Maar vooral een pluim voor Hall, die het oude vrouwtje speelt.

Geen topper van de Coens, maar best wel vermakelijk.

3*

Ik zag dat mijn stem dateerde van 2012, maar ondanks dat ik hem 4* gaf, kon ik me de details niet helemaal herinneren, dus was het tijd voor een herziening. Jammer genoeg zal ik er toch een half puntje van af moeten doen, ondanks dat Redford en Gandolfini erg goed op dreef zijn. Vooral Gandolfini is erg goed gecast als sadistische gevangenisdirecteur.

Hetgeen wat deze film ontbreekt, is een beetje geloofwaardigheid. Ik vond dat de medegevangenen nogal makkelijk te gehoorzamen waren door Irvin en amkkelijk meegingen in zijn plannen om de gevangenis over te nemen. Oké, er was de trigger met de dood van Aguilar, maar ze moeten toch beseft hebben wat de consequenties zouden zijn. Misschien heeft het ook te maken met het nogal overdreven patriotisme waar ik nu niet meteen een fan van ben. Desondanks is The Last Castle erg spannend en meeslepend. Het einde waarbij de gevangenis wordt overgenomen, is best wel heroïsch te noemen.

3.5*

Prima vakkundig gemaakte thriller

Deze film heeft wat weg van Eden Lake en I Spit on Your Grave. Bij die eerste film zien we ook het slachtoffer na een helse overlevingstocht terug bij de daders terechtkomen, maar ook het wraak nemen na de verkrachting zoals in I Spit on Your Grave zien we hier terugkomen (het zijn dan wel de ouders die de daders moeten omleggen).

Verder is het een vakkundig gemaakte film met de juiste beklemmende sfeer en de spanning die mooi wordt opgebouwd en vanaf het moment dat de daders aankomen bij de ouders van het meisje alleen maar de hoogte ingaat. Niet dat het ergens echt verrassend wordt, maar dat had ik dan ook niet verwacht.

3.5*

Deze Last Night in Soho was er eentje die al lang om mijn to-see lijstje stond en ik ben blij dat ik hem eindelijk de kans heb gegeven, want het is een film die lekker onder de huid weet te kruipen. Ik ben sowieso al fan van films waarbij realiteit en dromen/hallucinaties met elkaar vermengd worden, maar Edgar Wright weet het erg goed uit te werken. Aanvankelijk hebben de dromen van Ellie alleen maar een positieve invloed op haar ontwikkeling als mode student, maar meer en meer beginnen haar dromen over Sandie een nachtmerrie te worden. vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar Wright weet het visueel erg mooi te brengen met de jaren '60 sfeer. Enig puntje van kritiek zijn misschien de vele hallucinaties van Ellie die na verloop van tijd herhalend overkomen. Thomasin McKenzie kende ik nog niet echt, maar doet het hier erg goed als modestudent Ellie. De evolutie van jonge vrouw die vol dromen naar Londen vertrekt maar dan terechtkomt in een nachtmerrie vol hallucinaties, heeft ze op een overtuigende manier neergezet.

4*

The Last Picture Show stond al geruime tijd op mijn to-see lijstje en ik ben blij deze uiteindelijk de kans gegeven te hebben, want het is een erg goede film geworden. Peter Bogdanovich weet in de eerste plaats een zeer sfeervolle film af te leveren. De keuze voor zwart/wit is uitstekend en geeft een extra dimensie aan de deprimerende sfeer die over deze film hangt. De verlaten straten, het restaurant of de cinemazaal waar amper volk is,... Bogdanovich weet gedurende de hele speelduur de juiste sfeer neer te zetten.

Ik begrijp best dat velen deze film als traag zouden omschrijven, maar dat gevoel had ik zeker en vast niet. Er is wel een zekere traagheid aanwezig die perfect past bij de sfeer, maar er zijn meer dan voldoende ontwikkelingen die de film gedurende de hele speelduur boeiend blijft houden. Voor mij is Cybill Shepherd de grote ontdekking met haar personage Jacy. De zwembadscène is een erg sterke scène, maar ze weet gedurende de hele film erg overtuigend te spelen. Ook Timothy Bottoms is zo'n naam die niet meteen een belletje deed rinkelen bij mij, maar ook hij zet een sterk personage neer als Sonny. Vooral de scènes met Ruth steken er bovenuit en zeker de eindscène wanneer Ruth de enige overgebleven persoon is waar Sonny naartoe kan na de dood van Billy.

Na een nachtje slapen heeft deze film op mij kunnen inwerken en mijn twijfels om deze een 3.5* te geven zijn weggewerkt, want 4* verdient deze zeker en vast.

4*

Mijn eerste kennismaking met Das Leber der Anderen dateert van zo'n 15 jaar geleden tijdens de lessen Duits. Ik vermoed dat deze film nog steeds als lesmateriaal gebruikt wordt, want het is een uiterst vakkundig gemaakte film over de werking van de Stasi. Deze film heeft me altijd al aangesproken, omdat het op een vrij eenvoudige, maar tevens emotionele en spannende manier een blik werpt op het systeem in de DDR.

De kille manier waarop Grubitz reageert op de zelfmoord van Sieland, maar ook de man die een mop maakt in de kantine en op het einde van de film terug te zien is in de kelder of de kritische student die een kruisje achter zijn naam krijgt, zijn van die sterke voorbeelden hoe het hele systeem in elkaar stak.

Florian Henckel von Donnersmarck weet het allemaal nog eens op een erg spannende manier te brengen. Vanaf het moment dat Wiesler partij koos voor Dreyman en tegen het systeem, schoof ik toch erg vaak naar het puntje van mijn stoel (vooral dan bij de inval in het appartement op zoek naar het typemachine).

Knap gemaakte film die bij herziening makkelijk overeind blijft.

4*

Léon is zo'n typische film die z'n kracht voornamelijk haalt uit de ijzersterke personages. Léon zelf is erg cool met zijn zonnebril, stuurse blik en het mutsje op. Zijn obsessie met zijn plant is bij momenten nogal overdreven, maar ach, het maakt hem op een bepaalde manier menselijker en sympathieker. Zeker wanneer hij meer en meer begint open te bloeien dankzij Mathilda, zien we hem ook van een andere kant. De introductie van Léon wanneer hij meteen al verschillende mensen weet om te leggen, is geweldig, maar er zijn nog meer van die heerlijke stijlvolle actiescènes.

Gary Oldman spelt dan weer fenomenaal als corrupte DEA-agent. Eerlijk gezegd dacht ik in het begin dat hij één of andere maffiosi was, maar dan bleek dat hij een agent is. Dergelijke films worden altijd naar een hoger niveau getild met een sterke badguy en dat is hier zeker en vast het geval. De scène waarin het gezin van Mathilda vermoord wordt, is hij geweldig op dreef, maar ook de scène waarin hij Mathilda staat op te wachten in de toiletten is goud waard. Eigenlijk had ik best wel wat meer van hem gezien, want de film draait vooral rond Léon-Mathilda.

Die laatste mag zeker en vast niet vergeten worden, want Nathalie Portman zet op een voortreffelijke manier het personage van Mathilda neer. Ze komt erg stoer over, maar ze kan ook heel erg ontwapenend zijn in combinatie met Jean Reno.

Léon weet zich toch wel te onderscheiden in dit genre, dankzij de stijlvolle regie, maar vooral door het sterke acteerwerk.

4*

Ik ben niet helemaal overtuigd van dit romantisch drama. Misschien had ik eerder een klassieke romantische film verwacht, maar ik vond hem eerder naar de donkere kant gaan. Stefan die niet meer terugkeert naar Lisa wanneer hij voor een paar weken weg is voor een reeks concerten en Lisa die dan zwanger blijkt te zijn van hem. Maar vooral dat Stefan haar zoveel jaren later niet meer herkent wanneer ze elkaar terug ontmoeten, maar de huisknecht van Stefan haar wel herkende... Het voelt allemaal toch wrang aan en zeker wanneer blijkt dat Lisa nog steeds verliefd is op Stefan. Op dat vlak kon ik me moeilijk vereenzelvigen met het personage van Lisa, maar ook het personage van Stefan ligt me nogal moeilijk. Wat dat betreft is het niet meteen een typische romantische film uit de oude Hollywood periode.

2.5*

Dit is de 2e van Mankiewicz die ik op korte tijd gezien heb na Alla About Eve, maar deze is me net iets beter bevallen. Het enigma dat Addie Roos de hele film lang is, werkt best goed om de interesse gedurende de hele speelduur vast te houden. Blijkbaar ligt ze goed in de markt bij de mannen en wekt ze grote jaloezie op bij de vrouwen. Ik was zelf ook erg benieuwd of we haar effectief in beeld zouden krijgen, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. Op zich wel een goede keuze, want het houdt het mysterie ook na de aftiteling nog volledig levendig.

Het verhaal op zich is best vermakelijk, maar niet zo heel bijzonder. De film steunt vooral op de vraag of één van de mannen effectief met Addie Ross vandoor is gegaan. Via flashbacks krijgen we een inzicht op het huwelijk van de 3 echtparen en wat de reden voor elk van de mannen zou kunnen zijn om hun vrouw te verlaten. De verschillende verhalen zijn op zich wel vermakelijk om te volgen. Vooral het echtpaar dat opgescheept zit met de reclame mensen is het leukste om te volgen, maar over het algemeen zal dit een film worden die ik binnenkort voor een groot stuk al vergeten zal zijn.

3*

Best een erg interessante film deze The Cranes are Flying. De betekenis van de kraanvogels is me nu niet meteen duidelijk, maar de laatste scène heeft wel het meeste indruk op me nagelaten waarbij Veronika bloemen uitdeelt aan de omstaanders en naar boven kijkt en de kraanvogels voorbij ziet vliegen. Het heeft wel iets erg speciaals. Het contrast tussen haar verdriet om het verlies van Boris en de vreugde van alle andere omstaanders is zo ontroerend om te zien.

Ook de rest van de film is zeker en vast intens en meeslepend. Vooral het sterke camerawerk zorgt ervoor dat verschillende scènes erg fraai gebracht worden. Vooral de scène waarin Boris neervalt is een knap staaltje camerawerk, waardoor zo'n sterfscène toch net wat indrukwekkender wordt. Maar evengoed de scènes waarin Veronika naar het station rent of waarin ze naar haar gebombardeerde ouderlijke huis rent, zijn erg fraai geschoten.

Mooie film, zeker en vast. Misschien had er een hogere score ingezeten, maar het verhaal deed me niet zo heel veel. Een aantal erg sterke scènes en fraai camerawerk zorgen er wel voor dat dit boven het gemiddelde uitsteekt.

3.5*

Soms heb je van die films waar je vanaf de eerste minuut wordt meegezogen om er dan een dikke 2 uur later uit te komen met een gelukzalig gevoel. Licorice Pizza mag zich zeker en vast zo'n film noemen. Paul Thomas Anderson heeft hiermee een erg warme, sfeervolle, kleurrijke en speelse film afgeleverd.

Vanaf de eerste minuut zat ik meteen in de film zoals het mij niet vaak overkomt. De openingsscène waarbij Gary Alana ontmoet tijdens het nemen van de schoolfoto is een echt pareltje. Niet alleen het camerawerk is hier van een hoog niveau, maar er zit ook meteen een heerlijke vibe in de film die niet meer verdwijnt.

Voor het grootste deel is dit te danken aan de geweldige hoofdrolspelers Cooper Hoffman en Alana Haim. Ik wist eerlijk gezegd niet dat de zoon van Philip Seymour Hoffman hierin meespeelde (ik heb de film zonder enige voorkennis opgezet), maar de gelijkenis is in ieder geval treffend. Cooper Hoffman speelt hier werkelijk de pannen van het dak. Hij komt erg naturel, charismatisch en charmant over en past perfect bij het personage Gary die iedereen rond zijn vingers windt als acteur en ondernemer. Alana Haim moet zeker niet onderdoen, want zij zet haar personage op een even naturelle manier neer en de chemie tussen hun beide is van een niveau dat ik al een tijdje niet meer gezien heb. Hun relatie is nogal ongewoon, want zij is een stuk ouder en staat anders in het leven, maar hun gevoelens voor elkaar zijn te groot waardoor er een heerlijk spel ontstaat van aantrekken en afstoten. Het wilt wel wat zeggen dat grote kleppers als Sean Penn, Tom Waits en Bradley Cooper (wiens rollen ook allemaal erg sterk zijn) hier volledig ondergeschikt zijn.

Er zijn genoeg films die mooi gemaakt zijn en sterke acteerprestaties bevatten, maar soms de neiging hebben om wat in te zakken en minder boeiend te worden. Dat is dan ook iets waar Licorice Pizza een verschil in weet te maken. Het is een aaneenschakeling van heerlijke scènes die te talrijk zijn om allemaal op te noemen. Om er toch een paar op te noemen die me het meest zullen bijblijven naast de openingsscène zijn de scènes waar Alana op een sexy manier een waterbed moet verkopen, het stille telefoongesprek tussen Gary en Alana en de vrachtwagenscène.

Licorice Pizza is een waar pareltje en één van de beste films die ik in een tijdje gezien heb en meteen ook mijn favoriet van Paul Thomas Anderson. Nu ben ik wel heel benieuwd geworden naar One Battle after Another.

4.5*

Lilja 4-ever is niet meteen de ideale film om op een zondagnamiddag samen met de familie eventjes op te zetten. Het moet zowat de zwaarste en meest deprimerende film zijn die ik al gezien heb. Het is niet gewoon goedkoop scoren met de miserie van Lilja en Volodja dat Moodysson doet. De karakters van Lilja en Volodja worden erg sterk uitgediept, waardoor ik enorm met hun meeleefde.

Tot tweemaal toe wordt Lilja's hoop op een betere toekomst de neus ingeboord. De eerste keer door haar moeder die naar Amerika vertrekt en haar achterlaat en een tweede keer door haar loverboy Andrei die haar een job belooft in Zweden. Er zitten gelukkig nog een aantal luchtige stukjes in, vooral de momentjes tussen Lilja en Volodja zorgden toch voor een zekere glimlach op mijn gezicht. Oksana Akinshina en Artyom Bogucharsky zetten beide erg sterke acteerprestaties neer.

De scène op de brug is misschien wel één van de sterkste scènes die ik al gezien heb. De geweldige muziek van Rammstein in combinatie met de vreselijke toestand waarin Lilja zich bevindt, zorgde voor koude rillingen op mijn vel.

4*

What if a pill could make you rich and powerful ?

Limitless was een film die al een tijdje op mijn verlanglijst stond, vooral doordat Neil Burger voor het script instond. The Illsusionist vond ik in iedere geval een zeer goede film, maar qua plot leek me dit ook meer dan de moeite waard.

De film is duidelijk op te delen in twee stukken. Het eerste deel gaat over de voordelen en het succes die de pillen opleveren, terwijl in het tweede deel standaardgewijs de grote problemen opduiken. Neil Burger doet wel een goede poging om ons een originele film voor te schotelen, maar eerlijk gezegd, halverwege de film kon het me toch iets minder boeien. Het hele verhaaltje rond de fusie met de twee bedrijven kwam de film helemaal niet ten goede. Misschien had ik gewoon verwacht dat Eddie iets uitdagends ging doen met de pillen, in de plaats van boeken schrijven of een economisch avontuurtje opzoeken zoals het speculeren op aandelen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat Limitless ook zijn goede punten scoort, want visueel was het op sommige momenten zelfs verbluffend. Ik heb het dan uiteraard op de momenten waar Eddie de pillen pakt en begint te hallucineren. De ronddraaiende beelden, de flitsende montage en het inzoomen zien er ongelooflijk knap uit en zorgt er tegelijk voor dat je mee in de film wordt gesleurd. Daarom is het maar al te jammer dat het tweede deel wat minder boeiend is en op den duur de bekende paden neemt, want hier zat echt meer in.

Bradley Cooper is voor mij zo’n typische acteur die niet blijft hangen, ondanks dat ik al wat films heb gezien waar hij in meespeelt. Ik wist eerlijk gezegd niet meer dat hij rollen heeft gehad in The Hangover, Yes Man en The Midnight Meat Train, dus zo’n goede indruk zal hij niet achter gelaten hebben. Soit, bij deze denk ik wel dat Cooper gaat blijven hangen, want hier zet hij een voortreffelijke prestatie neer. Ook de voice-over in het eerste deel vond ik een goede keuze, wat me een beetje deed denken aan Fight Club. Terwijl Bradley Cooper nog volop bezig is aan zijn carrière, is ‘oude rot’ Robert De Niro duidelijk op zijn terugweg. Alhoewel, op zijn terugweg is een groot woord, maar echt imponeren doet hij toch niet meer. Al bij al is hij wel geknipt voor zulke bijrol van oude, rijke zakenman. Ik heb geen flauw idee waar Abbie Cornish al in heeft meegespeeld, maar hier vond ik haar een povere prestatie neerzetten. Veel daarvan valt volgens mij te wijten aan haar personage, want meer dan een erg cliché personage zat er voor haar niet in. Als het slecht gaat met Eddie is hij te min voor haar, maar als het weer goed gaat, is het opnieuw dik aan. Voor mij hoeven zulke relaties ook niet echt, maar wat de badguys betreft zit het wel erg goed. Oké, vooral die Russen komen weer stereotiep uit de hoek, maar als ze goed worden neergezet moet dat ook gezegd worden. Andrew Howard ziet er gewoon erg eng en cool uit als gangster.

Ik had er eerlijk gezegd net iets meer van verwacht na het sterke eerste deel. Het tweede deel is minder boeiend en dat is jammer, want het concept van Burger is op zich wel zeer interessant. Visueel is het op sommige momenten verbluffend en Cooper zet hier een veelbelovende prestatie neer.

3.5*

-You know what my father always said about an innocent client?
-No, I've never heard this...

Ik heb nooit echt veel interesse gehad voor rechtbank films. Waarom weet ik niet, maar Philadelphia vond ik nog wel een meevaller in dit genre. Niet dat ik meteen meer interesse had voor het genre, maar The Lincoln Lawyer had toch iets dat me aansprak. Sowieso dat de auto er voor iets tussen zit, dus besloot ik hem gisteren een kans te geven.

Eigenlijk had ik het daar niet voor moeten doen, want de wagen is niet echt belangrijk voor de film. Oké, Mick Haller zit wel geregeld in zijn Lincoln, maar ik had toch iets anders verwacht. Door de plotomschrijving denk je dat de wagen een pertinente rol gaat krijgen in heel het verhaal, maar dat is dus niet echt het geval. Ach, echt jammer is het nu ook niet, want de film is op zich nog vrij boeiend. Het hele plot rond de zaak van Louis Roulet is niet meteen hoogstaand maar wel goed genoeg om de hele speelduur te blijven boeien. Ook doordat er redelijk wat plottwists op de kijker wordt afgevuurd. Vooral de scènes in de rechtbank zijn bij wijlen om duimen en vingers van af te likken, wat in de eerste plaats te danken is aan een uitstekende Matthew McConaughey. In het begin had ik nochtans wat moeite om echt in het verhaal te komen, maar naar het einde toe wordt het echt geweldig. Mick slaagt erin om Roulet vrij te krijgen, waardoor hij opgepakt kan worden voor de moord die hij heeft gepleegd en niet de onschuldige Martinez. Het zat er natuurlijk wel aan te komen dat de film die richting zou uitgaan, maar de uitwerking is gewoon goed.

Ik heb het al even aangehaald, maar Matthew McConaughey zet wel degelijk een erg sterke prestatie neer. Toch wel een grote verrassing voor mij, want echt goede rollen heb ik hem nog niet zien spelen. Geen idee of hij voor deze rol speciaal heeft getraind, maar hij komt in ieder geval enorm geloofwaardig over als advocaat. De beste scènes komen dan ook van zijn hand wanneer hij in de rechtbank staat. Ook Ryan Phillippe zet hier een voortreffelijke prestatie neer, maar het niveau van zijn tegenspeler zit er natuurlijk niet in. Ook voor hem past zijn rol als rijkeluiszoon/psychopaat als gegoten, maar hij is nog wel een beetje te pretty boy naar mijn goesting. Maar het zijn niet alleen de hoofdrolspelers die hun best doen, ook de bijrollen zijn erg vermakelijk. William H. Macy, met een nogal vreemd kapsel is zoals altijd gewoon goed. Ik heb die man nog nooit weten te betrappen op een mindere rol, maar jammer dat hij hier niet zolang in beeld was. De naam Marisa Tomei zei me niet zo veel, maar wanneer ze in beeld verscheen, wist ik weer wie ze was. Niet meteen een hoogstaande prestatie van haar kant, maar het was wel leuk om te zien dat zij de criminelen probeert op te sluiten terwijl McConaughey ze juist probeert vrij te krijgen. Verder ook fijn om Bob Gunton en John Leguizamo af en toe door het beeld zien te verschijnen. Veel stellen hun rollen niet voor, maar ik heb alleen maar goede herinneringen aan die twee acteurs.

The Lincoln Lawyer heeft geen hoogstaand plot te bieden, maar het wordt wel allemaal boeiend en vlot uitgewerkt. De grootste kracht van deze film zit sowieso in de cast. Vooral Matthew McConaughey is het vermelden waard met zijn sterke prestatie, maar ook alle andere acteurs zijn prima gecast.

3.5*

Recent zag ik nog een erg sterke Kate Winslet in The Reader. Een straffe actrice die jammer genoeg een beetje in de vergetelheid bij mij is geraakt, maar de combinatie met Patrick Wilson en de korte omschrijving van deze film leken mij interessant genoeg om nog eens iets van haar te zien.

Uiteindelijk gaat de film minder over de pedofiel dan ik had verwacht, maar meer over de verhouding tussen Brad en Sarah. Op zich is het verhaal over Brad en Sarah, die elk in een sleur zijn geraakt in hun relatie en op elkaar verliefd worden niet zo heel bijzonder, maar de uitwerking van Todd Field mag er best wezen.

De eerste ontmoeting tussen Brad en Sarah in het park, de verschillende afspraakjes tussen hen, de pedofiel die een belangrijke karakter wordt in de film,… Todd Field weet het in ieder geval erg boeiend te houden voor een dikke 2 uur. De vergelijking met films zoals American Beauty en Happiness begrijp ik wel, maar Little Children is een film geworden met zijn eigen smoel met een heerlijk sfeertje en enkele erg goede scènes (de zwembadscène, de date van de pedofiel en het diner met Brad, Sarah en hun partners). Enkel het einde weet me niet helemaal te overtuigen waaruit blijkt dat Sarah en Brad toch gewoon voor hun gezin kiezen i.p.v. voor elkaar.

De reden om deze film te zien, was voor een groot stuk voor de combinatie Winslet-Wilson en ze maken het ook helemaal waar. Vanaf de eerste scène in het park waar Sarah Brad weet te overtuigen om haar te kussen, zit de chemie perfect tussen die twee. Nadien leveren ze de ene sterke scène na de andere af. Bij de rol van Ronnie de pedofiel heb ik wel een kleine kanttekening te plaatsen. Niet dat Jackie Earle Haley hier een slechte prestatie neerzet. Verre van zelfs, maar misschien is hij iets te ‘perfect’ gecast als schriel ogende kalende pervert, waardoor het er te dik opligt dat hij een naar mannetje is.

Erg knappe film van Todd Field. Links en rechts waren er misschien nog zaken die net iets beter konden, maar over het algemeen overheerst een erg positieve gevoel.

4*

Just another day in paradise.

Een tijdje geleden ben ik begonnen met de volledige Die Hard reeks nog eens onder de loep te nemen. Al sinds mijn vroegere jeugd ben ik al een grote fan van deze geweldige reeks. Vandaag was de laatste uit het rijtje aan de beurt, Die Hard 4. Wat ik me vooral herinnerde van de eerste kijkbeurt was het overdonderend spektakel en de rol van de computers. Benieuwd of ik het spektakel nog steeds zo geweldig vind.

En je mag gerust zijn dat Die Hard 4 een waar spektakelstuk is. Vanaf de scène in Matt’s appartement tot de eindscène is het gewoon 1 grote adrenaline-rit met vooral als uitstekers de tunnelscène waar John McClane even een helikopter neerhaalt en de scène op de brug met de straaljager. Het is moeilijk om te zeggen op welke plaats Die Hard 4 komt in het rijtje van beste Die Hard films, maar als het puur om de actie en de special-effects gaat, komt hij toch op de eerste plaats. Het enige dat ik af en toe jammer vond, was dat de hackers en het hele computerwereldje vaak te centraal kwamen te staan. Ik moet in het gewone leven al niet veel van computerfreaks hebben, dus in een film kan ik ze ook maar matig appreciëren. Het enige wat je dan moet doen is je verstand op nul zetten, niets aantrekken van die computerfreaks met hun ingewikkeld jargon en gewoon genieten van het heerlijk spektakel.

Dat Die Hard mijn favoriete filmreeks aller tijden is, is helemaal te danken aan 1 man, Bruce Willis. Zet een Andere acteur in zijn plaats en Die Hard zakt af naar de middelmatigheid van de meeste actiefilms. Bruce Willis is weer fenomenaal als vanouds en hij weet als geen ander hoe hij John McClane het beste neer kan zetten. Willis heeft natuurlijk meerdere rollen gespeeld in zijn leven, maar iedereen zal hem ongetwijfeld herinneren als John McClane. Elke keer weet hij zijn rol perfect te vertolken en ook hier is dat weer het geval met zijn heerlijke one-liners, zoals: “You just killed a helicopter with a car! I was out of bullets.” De side-kick van Bruce Willis deze keer is de computerfreak Matt Farrell, gespeeld voor Justin Long. Zoals ik daarnet al aanhaalde kan ik computernerds in films missen als kiespijn, maar de combinatie McClane – computerfreak vond ik meer dan geslaagd. Toen Matt zijn moeilijke computerwoorden bovenhaalde, moest ik ettelijke keren lachen met de kop van Willis. Heel de tijd loopt hij zich af te vragen in welke wereld hij is aanbelandt. Computers en Bruce Willis, het zal nooit wat worden. Justin Long is dus een leuke toevoeging aan het personage van Willis en vormen hiermee de basis van de film, maar ook de bijrollen van Timothy Olyphant en Mai Linh zijn erg goed. Natuurlijk waren de gebroeders Gruber beter als badguy dan Thomas Gabriel, maar tegenvallend was hij zeker en vast niet.

Zoals ik al eerder zei, vind ik het moeilijk om een definitieve rangschikking te maken van de Die Hard films. Natuurlijk blijft Die Hard 1 ongeëvenaard, omdat in die film echt alles perfect in elkaar stak. De 3 overige films hebben zowel hun sterke als hun minder sterke punten. Maar soit, als ik puur rekening hou met de sterren die ik gegeven heb, komt Die Hard 1 op plaats 1, Die Hard 4 op 2, Die Hard 3 op 3 en Die Hard 2 op plaats 4. Voila, ik kan er weer even tegen wat betreft Die Hard en laat Die Hard 5 nu maar snel komen.

4.5*

Ik vind Lanthimos op zich wel een erg interessante regisseur. Zijn films dragen steeds zijn eigen, bijzondere stempel, maar hij wist mij voorlopig nog niet volledig te overtuigen en dat is met deze The Lobster niet veranderd.

De film is makkelijk in twee delen op te splitsen met David in het hotel en David in het bos. De maatschappij dat Lanthimos creëert waarbij singles 45 dagen de tijd krijgen in een hotel om een nieuwe partner te vinden, is erg absurd, maar het werkt wel uitstekend met de erg droge humor en de vreemde regels die gelden in het hotel. De man die zijn hand in de broodrooster moet steken omdat hij gemasturbeerd heeft of de dienstmeisjes die bij de mannelijke gasten op hun kruis moeten gaan zitten, zijn lekker droge humoristische momenten, maar er vallen nog genoeg sterke momenten te beleven in het hotel.

Het idee dat je 45 dagen de tijd krijgt om een nieuwe partner te vinden voordat je getransformeerd wordt in een dier is erg absurd, maar origineel gevonden. Het idee zou eigenlijk luguber moeten zijn, maar doordat dit alles zich afspeelt in een luxe hotel met dansavonden incluis, krijgt de film een heerlijk bevreemdend sfeertje met zich mee.

Jammer genoeg weet Lanthimos die lijn niet helemaal door te trekken wanneer David zich buiten het hotel begeeft en een romance aangaat met een ‘loner’. De humor valt grotendeels weg en de romance wordt wat te saai gebracht. Het einde laat zich ook al een tijdje aankondigen wanneer de bijziende vrouw blind wordt. De logische stap is dat David hetzelfde lot ondergaat.

The Lobster zat een lange tijd op 4*, maar het tweede deel kan me onvoldoende overtuigen om die score in stand te houden. Voorlopig blijft Lanthimos bij mij vaststeken op scores van 3* en 3.5*. Binnenkort toch eens Bugonia proberen, want interessant zijn zijn films wel.

3.5*

Erg sterke thriller van Polanski,

Recentelijk had ik Repulsion nog herbekeken en dan mag deze gelijkaardige Le Locataire natuurlijk niet ontbreken. Ook bij een tweede kijkbeurt blijft dit een ijzersterke thriller. De spanning wordt vanaf het begin mooi opgebouwd. We zien Polanski in deze film als Trelkovski, de nieuwe huurder van een appartement, nadat de vorige zelfmoord heeft proberen plegen.

Het eerste deel is nog tamelijk rustig. Trelkovski nodigt zijn vrienden uit op zijn appartement, leert nieuwe mensen kennen, etc., maar er wordt wel al een lekker naargeestig sfeertje gecreëerd. Het groezelig appartementje, de binnenplaats waar je het toilet aan de overkant kan zien. Sowieso straalt het hele appartementsblok een bepaalde akeligheid uit. Het draagt allemaal bij in de juiste sfeerzetting.

Ook de voyeuristische trekjes van Polanski weet ik steeds te waarderen. Het bespieden van mensen op het toilet mag wel als toppunt van voyeurisme genoemd worden, maar er zitten ook steeds van die kleine details in, zoals de man die naar Trelkovski en Stella kijkt in de bioscoop. Het zijn toch zo van die zaken die bijdragen aan de juiste sfeerschepping.

Gaandeweg neemt Trelkovski's paranoia alsmaar toe en vermoedt hij dat de buren een complot smeden om hem gek te maken, zodat hij net zoals de vorige huurder zelfmoord zou plegen. De ontwikkeling van zijn paranoia wordt mooi opgebouwd. Het begint met enkele kleine details, maar gaandeweg begint hij meer en meer door te draaien en neemt hij als het ware de identiteit over van Simone choule.

Over de acteerprestaties van Polanski heb ik toch gemengde gevoelens. Langs de ene kant denk ik dat er zeker betere acteurs hiervoor geschikt zouden zijn. In sommige scènes vond ik de angst die zijn personage zou moeten uitstralen niet sterk genoeg. Anderzijds past hij dan weer op een bepaalde manier erg goed in deze film, als een nogal schuchter mannetje.

Heerlijke thriller zoals ik ze graag heb. Polanski behoort tot één van mijn favoriete regisseurs en dit is zeker één van zijn betere werken.

4*

Ben blij dat ik deze eindelijk gezien heb, maar echt hoogstaand is het nu niet. Het ziet er wel allemaal hip en flitsend uit, maar de verschillende alternatieve versies die we te zien krijgen, zijn weinig bijzonders. Misschien had er ook wel iets meer kunnen gedaan worden met de animatie, want dat had wel een toegevoegde waarde. De verschillende toekomstperspectieven die we van de voorbijkomende personages te zien krijgen, hadden dan weer weinig toegevoegde waarde. De ene keer zien we bijvoorbeeld een fietser die een toekomst heeft waarin hij trouwt en een andere keer eindigt hij als een zwerver.

Lola is gelukkig wel een erg leuk personage dat letterlijk veel kleur geeft aan de film met haar rode haren en outfit. De rest van de cast is nergens opvallend en is perfect inwisselbaar. De technomuziek is iets waar ik geen grote fan van ben, maar het past hier wel in het geheel.

3*

Het oeuvre van Stanley Kubrick is ronduit indrukwekkend en is voor mij dan ook de beste regisseur ooit. Toch is deze Lolita na al die jaren een beetje vervaagd in mijn geheugen. De grote lijnen rond de relatie tussen Humbert en Lolita was me nog wel bekend, maar de details kon ik me niet meer voor de geest halen. Het was dan dringend tijd om te zien of de score van 4* nog gehaald ging worden.

En dat is zeker het geval, want Lolita is gewoon een uitstekende Kubrick. Nochtans krijgt het op deze site de laagste/minst hoge score (Killer’s Kiss en Fear and Desire reken ik niet mee) en waarschijnlijk komt dat omdat dit een minder groots project is dan we van Kubrick gewend zijn. Het is misschien ook een iets minder typische Kubrick, omdat het zwaartepunt bijna volledig bij de acteurs ligt en die doen het gewoonweg fantastisch.

Van James Mason heb ik eigenlijk nog niet al te veel gezien. In Odd Man Out vond ik hem al erg goed, maar hier doet hij het gewoon fantastisch als Humbert. De obsessie die hij ontwikkelt voor Lolita, de frustraties die op zijn gezicht af te lezen zijn wanneer hij telkens zijn kans mist om bij Lolita te zijn,… geweldig om te zien. Zijn egoïstische en pedofiele karakter zijn weinig uitnodigend om sympathie met hem te krijgen, maar toch ontstaat er na verloop van tijd een zekere medelijden met hem en vooral wanneer hij ontdekt dat Lolita is weggegaan uit het ziekenhuis.

Die Lolita wordt overigens ook enorm sterk neergezet door Sue Lyon. Dit is letterlijk de enige film van haar waar ik een stem aan gegeven heb, maar de sensuele en onschuldige aantrekkingskracht die ze hier uitstraalt, is ongelofelijk straf. Ook Shelley Winters heeft een sterke rol als de moeder van Lolita. Vooral de scènes waarin ze op de zenuwen werkt van Humbert zijn heerlijk om te zien.

Een tijdje terug had ik Dr. Strangelove nog eens herzien en daarin viel de rol van Peter Sellers natuurlijk op. Hier doet hij eigenlijk een beetje hetzelfde met zijn personage Clare Quilty, maar op een nog hoger niveau. Hij speelt niet de hoofdrol in deze film, maar komt op de gepaste tijden zijn neus aan het venster steken, zoals zijn ontmoeting met Humbert in het hotel of wanneer hij bij Humbert thuis hem zit op te wachten in het donker (heerlijk moment!). Maar vooral de openingsscène is geniaal. In de eerste plaats door het geweldige acteerwerk, maar ook doordat we met de openingsscène meteen met de vraag zitten waarom Humber in godsnaam Quilty wilt vermoorden.

Ik had deze Lolita nog eens opgezet met het idee om mijn geheugen nog eens op te frissen, maar ik had niet verwacht om zo onder de indruk te zijn. De ietwat lange speelduur voelt nergens te lang aan, want het verhaal wordt erg sterk uitgewerkt en de acteerprestaties zijn fantastisch. Een verhoging naar 4.5* is wat onverwachts, maar zeker en vast terecht.

4.5*

Het verhaal van D-Day is natuurlijk een erg bekend stukje wereldgeschiedenis. Zelf ben ik al een aantal keren op de verschillende locaties geweest, maar deze film had ik nog niet gezien. In dat opzicht is het altijd interessant om een mooi, beknopt overzicht te krijgen van wat er zich die dag allemaal heeft afgespeeld. Daarin is The Longest Day met verve in geslaagd, want we krijgen een boeiend en knap gefilmde relaas te zien van de bewuste 6 juni 1944.

We krijgen niet alleen de kant te zien van de geallieerden, maar ook de Duitse kant wordt uitvoerig in beeld gebracht en gelukkig spreken ze hier ook Duits en geen Engels met een accent. Het komt natuurlijk erg amateuristisch over hoe de Duitsers het hebben aangepakt. Ze zijn meer bezig met een oorlogsspel voor te bereiden dan met de echte oorlog bezig te zijn of de 2 mannen met hun 2 vliegtuigjes die plots opgetrommeld worden.

De scènes van de landing zelf zijn stuk voor stuk erg knap in beeld gebracht. Vooral de nachtelijke scènes met de parachutisten springen er wat mij betreft bovenuit. Het verhaal van de parachutist die is blijven hangen aan de kerktoren is een bekend stukje geschiedenis dat hier terecht een fraaie scène krijgt. Ook de chaos die heerst nadat de eerste troepen zijn geland, wordt erg sterk overgebracht waarbij velen verdwaald raakten. De speelgoedkrekel is ook zo'n detail dat zeker niet mocht vergeten worden en het levert enkele spannende scènes op, zoals wanneer de soldaat denkt dat zijn geluid beantwoord wordt, maar het blijkt een Duitse geweer te zijn.

The Longest Day is erg knap gefilmd, overzichtelijk gebracht en de 3 uren vliegen voorbij. Het enige minpuntje is dat het wat oppervlakkig blijft en weinig personages worden echt uitgediept, maar dan hadden er nog extra uren film aan moeten toegevoegd worden.

4*

Een mindere van Joel Schumacher

Over het algemeen kan ik de films van Joel Schumacher meestal wel waarderen, maar met deze vampieren komedie heeft hij een minder werkje afgeleverd. Hij weet wel een leuke '80 sfeer neer te zetten, maar eigenlijk is het lang wachten om een echt leuke scène te zien wanneer de groep tieners de vampieren te lijf gaan. Wat mij betreft mocht de rest van de film een stuk weirder, nu vond ik het toch iets te braaf.

2.5*

Lost In Translation

Op voorhand had ik toch wel redelijk hoge verwachtingen bij deze film, omdat Sofia Coppola de dochter van is. Natuurlijk wilt dat dan nog niet zeggen dat zij ook over dezelfde capaciteiten beschikt als haar vader, maar ergens schept die naam toch enkele verwachtingen. Bovendien was het ook mijn eerste kennismaking met Sofia Coppola. Ook de rollen van Scarlett Johansson en Bill Murray waren iets om naar uit te kijken.

Uiteindelijk is Lost In Translation een ongelooflijke tegenvaller geworden. Op geen enkel moment heeft de film me echt weten te boeien. De film heeft een enorm trage opbouw, maar ook daarna volgen de oersaaie scènes zich in sneltempo op. Neem nu de scène waar Harris bezoek krijgt van een Japanse vrouw, die wil dat hij haar kousen kapot scheurt. Zelfs na de korte stukjes zoals bijvoorbeeld in het zwembad, krijg je de indruk dat Sofia Coppola niet wist waar ze met het verhaal naar toe moest. Op die manier zou je snel vergeten dat er mooie beelden zijn geschoten van Tokio, mooie stad overigens.

Bovendien kwamen de momenten die ontroerend bedoeld waren helemaal niet ontroerend over. Neem nu die afscheidskus van Bob Harris op het einde. Je zag toch al 10 minuten op voorhand afkomen, dat hij eerst Charlotte nog zou opzoeken voordat hij ging vertrekken. Echt pakkend was dat afscheid dus niet. Ook de momenten die humoristisch bedoeld waren, kwamen allerminst grappig over. Een Japanner die zich moeilijk verstaanbaar maakt tegenover een Amerikaan is voor één keer nog te doen, maar zulke fragmenten moet je niet 5 keer laten terugkomen. De Scène waarin Harris zit te knoeien met het fitnessapparaat moet wel één van de vele dieptepunten uit de film zijn geweest.

De 2 hoofdrolspelers, Bill Murray en Scarlett Johansson hebben ook geen al te beste indruk achter gelaten. Scarlett Johansson vind ik een prima actrice, maar in deze film stelde ze me toch teleur. Misschien komt dat omdat Bob Harris en Charlotte 2 erg oninteressante personages zijn. Harris doet niet meer dan wat aan de bar zitten en zijn hoofd laten zien op enkele reclamespots en Charlotte straalt zeer weinig levensvreugde uit. Ook hun vriendschapsrelatie is behoorlijk koel. Op sommige momenten vroeg ik me echt af, of ze wel daadwerkelijk vrienden waren. Zoals de scène in het restaurant waar ze iets te eten bestellen, maar voor de rest geen woord met elkaar wisselen. Niet meteen een toonbeeld van hechte vriendschap, denk ik.

Lost In Translation is een enorme tegenvaller gebleken. Er wordt geen verhaal verteld en de vriendschap waarrond de film draait, is alles behalve boeiend. Dit was de eerste maar dan ook meteen de laatste film die ik van Sofia Coppola gezien heb.

1*

Lost River had indertijd een bijzonder indruk nagelaten en na deze herziening is het me duidelijk waarom.

Gosling levert hier een bijzonder sfeervolle en intrigerende film af. Vanaf het begin is er een onderhuidse spanning aanwezig die de hele film lang aanwezig blijft. Gosling creëert een soort van sprookjesomgeving, maar dan wel een in een wel zeer mistroostige en deprimerende omgeving, waar de crisis duidelijk hard heeft toegeslagen.

De verhaallijnen zijn op zich wel boeiend genoeg om te volgen (de strijd/ concurrentie tussen Bones en Bully enerzijds en de moeder die wanhopig op zoek gaat naar een toekomst anderzijds), maar het is toch vooral de sfeerzetting waar deze Lost River het van moet hebben.

Sfeervol, mysterieus, intrigerend. Allemaal termen die bij deze film passen. Vaak had ik het gevoel dat ik naar een film van Lynch aan het kijken was, maar Gosling weet hier goed zijn eigen draai aan te geven.

4*

Met The Lost Weekend ben ik ondertussen aan mij 9e Wilder toegekomen en dit is toch wel iets helemaal anders dan ik van hem gewoon ben. Deze is een heel stuk donkerder en de luchtigheid die ik gewoon ben van een Wilder is amper iets van te merken. Hoewel er wel een aantal momentjes inzitten waarbij er geprobeerd wordt om er een kleine komische noot aan toe te voegen, zoals een fles die uit het raam bengelt of onder het bed uitrolt. Hoewel The Lost Weekend best geloofwaardig aanvoelt, doordat Don beetje bij beetje verder afglijdt en verschillende fases doormaakt, ben ik nooit helemaal 'in de film kunnen komen'.

Al bij al is het een zeer degelijke film, maar geen topper in het oeuvre van Wilder.

3*

Degelijk filmpje maar helemaal ondersteboven ben ik er niet van. Het is vooral een film geworden die overeind blijft door het ijzersterke acteerwerk van Philip Seymour Hoffman. De manier waarop Wilson steeds verder en verder afglijdt in zijn verdriet en in zijn verslaving van het benzine snuiven, is erg sterk gedaan.

Ook de rest van de cast doet het goed met Kathy Bates en de verrassing van de film voor mij, Jack Kehler. De toevoeging van het personage Denny tegenover Wilson werkt erg goed, die met zijn soms kinderlijke gedrag voor een komische noot zorgt (zoals die paar keer dat hij tegen mensen zegt dat Wilson’s vrouw zelfmoord heeft gepleegd).

Verder voelt het vooral standaard aan en het verhaal zelf heeft weinig verrassends in zich. Het probeert zoals zo vaak een zwaar onderwerp als zelfmoord luchtig te houden met bepaalde scènes zoals de botenrace. De onduidelijkheid over de afscheidsbrief van Liza zorgt voor een mysterieus randje over de film. Uiteindelijk blijkt dat en Wilson geen schuld treft voor de zelfmoord, maar voor mij had de inhoud verborgen mogen blijven.

3*