Opinions

Meet the two toughest cops in town.

Normaal gezien bekijk ik zelden zulke films, omdat ze nu eenmaal redelijk vaak tegenvallen en niet echt grappig zijn. Dat ik K-9 dan toch heb gezien is zeer gemakkelijk te verklaren door de aanwezigheid van James Belushi. Het feit dat K-9 een lage score heeft op deze site deed me zeker en vast niet twijfelen om hem te zien, want ik ben een grote fan van Belushi sinds ik hem voor het eerst bezig zag in According To Jim. Echt een geweldige reeks die ik iedereen kan aanbevelen. Spijtig genoeg is die reeks niet echt populair op deze site, maar mij hoeft hij in ieder geval al lang niet meer te overtuigen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik als grote fan van Belushi bitter weinig films van hem heb gezien. Van According To Jim heb ik zowat elke aflevering gezien, maar na Retroactive en nu K-9 gaapt de grote leemte. Ik zou best meteen al een goed voornemen maken om in de toekomst wat meer films van Belushi te bekijken. In deze film neemt hij de rol van politieagent Michael Dooley op zich. Hij deed me toch vaak terugdenken aan zijn geweldig personage uit According To Jim, waar ik me uren en uren heb mee weten te amuseren. Vooral wanneer hij met anderen ruzie maakt en hen afsnauwt of wanneer hij bijvoorbeeld met die gameboy bezig is, is de gelijkenis treffend. Zelfs aan de kleinste details (zoals de dialoog met zijn vrouw: “Do you know you have an animal growing out of your pants”? – “Thanks, hon. I also have a dog here”.) merk je gewoon dat hij Jim speelt en dat karakter is echt op zijn lijf geschreven. Veel mensen zullen er niets aan vinden en hem eerder als flauwe grappenmaker beschouwen, maar ik vind dat hij ook nu weer geweldig op dreef is op zijn kenmerkende stijl.

Ik zou met de aanwezigheid van James Belushi snel vergeten dat er ook nog een verhaal is waarin hij terecht is gekomen. Op zich is het verhaal vrij standaard. Een politieagent zit achter een drugsdealer aan en probeert een belangrijke lading te onderscheppen, maar het leuke hieraan is dat die agent hulp krijgt van een drugshond, genaamd Jerry Lee. Op zich weinig speciaal zou je denken, maar de combinatie en de chemie tussen die 2 is om je duimen en vingers van af te likken. Heerlijke chemie tussen die 2 en dat is duidelijk te merken in enkele leuke situaties. Zoals bij de overval in het café waar Jerry Lee de boel weet te redden of de scène waar Belushi hem de opdracht geeft drugs op te sporen, maar dan gewoon leukweg op de grond gaat liggen. Verder is K-9 wel erg cliché en voorspelbaar (dat de hond op het einde als redder naar voor komt en uiteindelijk nog weet te overleven kwam nu niet echt aan als een verassing), maar dat doet eigenlijk geen afbreuk aan de film, want hij is gewoon zo leuk en vermakelijk en de combinatie Belushi - Jerry Lee is voortreffelijk.

K-9 zal voor vele mensen gewoon een vermakelijke film zijn (voor sommige zelfs flauw of slecht) die ze 1 keer bekijken en dan snel weer hopen te vergeten, maar dat geldt absoluut niet voor mij. Ik moet toegeven dat ik deze film heb gezien enkel en alleen omwille van de aanwezigheid van James Belushi. Het is echt jammer dat hij als acteur vrij ondergewaardeerd is, maar ik vind hem in ieder geval geniaal en nu moet ik echt wat meer films van hem zien vast te krijgen.

4*

Zeer vermakelijke en typische Steven Seagal film. Hij wordt wel al een dagje ouder, maar zijn actiescènes zijn nog altijd goed, al had ik bij deze film het gevoel dat het verhaal meer aandacht kreeg dan de actie. Dat is ook wel nieuw voor hem.

Al bij al heb ik er een vermakelijke avond mee gehad en dat is volgens mij nog altijd de bedoeling van zijn films.

De laatste tijd heb ik een paar recentere films van Ken Loach ontdekt met I, Daniel Blake en Sorry We Missed You. Aangezien deze me heel erg hard waren bevallen, wilde ik wat van zijn oudere werk zien en ben ik begonnen met een herziening van Kes.

Want het enige dat me nog was bijgebleven van deze film is het beeld van het jongetje met zijn valk, maar uiteindelijk gaat het over veel meer dan enkel Billy en zijn valk. Het is in de eerste plaats een prachtige schets van een jongen die moet opgroeien in een nogal mistroostig mijnstadje zonder al te veel toekomstperspectief. Ken Loach weet het allemaal erg sober en realistisch te brengen, maar daar zit vaak de kracht van zijn films. Ik ken de verhalen van mijn ouders en grootouders dat de kinderen vroeger een tik op hun handen kregen en het zijn dergelijke zaken dat Loach ons laat zien. De voetbalwedstrijd waarbij de leerkracht zelf speler en scheidsrechter tegelijk is, is heerlijk om te zien, maar ook de douchescène nadien is zo'n typisch realistisch Ken Loach moment.

De situatie van Billy zorgt ervoor dat je al snel sympathie voor hem krijgt, maar David Bradley zet zijn personage op een erg innemende manier neer dat je niet anders kunt dan met hem meeleven. Ik ga nu niet zeggen dat ik tranen in mijn ogen kreeg (dat overkomt me eerlijk gezegd nooit bij het kijken van films), maar het einde is wel erg pakkend waarbij Billy's broer Kes heeft gedood nadat Billy het geld van zijn broer niet had ingezet op een weddenschap.

Ik ben toch weer onder de indruk geraakt van deze Kes en Ken Loach weet op een bepaalde manier toch altijd de juiste snaar te raken bij mij. Mijn vorige score van 3.5* mag toch verhoogd worden bij deze.

4*

Bij deze de eerste van Siodmak die ik gezien heb, maar het is wel meteen een vermakelijke film noir. Het begint al meteen erg sterk met de openingsscène in het wegrestaurant, waar de spanning te snijden is met de kennismaking met de 2 killers en de toon is meteen gezet voor de rest van de film. Siodmak weet een aangename film noir-sfeer neer te zetten met veel mysterie en een plot dat vlotter en makkelijker verteld wordt dan de meeste film noirs die ik gezien heb. Enkel de scène waarin de gangster op zijn sterfbed alle details verteld over de overval van zoveel jaren geleden, vond ik nogal een makkelijke uitweg in het hele verhaal.

Soit, fijn om opnieuw een fijne film noir tegen te komen, want het stond niet te boek als één van mijn favoriete genres, maar de laatste tijd ben ik er al goede exemplaren tegengekomen.

3.5*

Wat een heerlijke film van Cassavetes!

De kracht zit 'm vooral dan in de sfeerschepping. De scènes in de nachtclub zijn geweldig om te volgen. De drank -en sigarettenlucht komen zo je woonkamer binnengedrongen. aan het soms wat trage tempo heb ik me geen seconde gestoord, past ook perfect bij deze film.

Een andere sterkte van deze film is het camerawerk die zo dicht op de huid zit. Door de continue close-ups, wordt je zo mee in de film gezogen.

Geweldige cinema dit.

4.5*

Lanthimos heeft met deze Killing of a Sacred Deer een erg bevreemdende film afgeleverd. Eentje die meteen onder de huid weet te kruipen en een beangstigend gevoel weet te geven. Bijna op het nachtmerrieachtige af. Zeker wanneer de vreemde gesprekken tussen Steven en Martin op gang beginnen komen (zoals wanneer Martin vroeg om naar Steven's okselhaar te kijken of wanneer hij Steven aan zijn moeder probeerde te koppelen).

Alleen heb ik niet zoveel aan de vele metaforen en symboliek die deze film bevat. Het hele gedoe rond de verlammingen van de kinderen wordt iets te lang uitgesponnen, waardoor de film bij momenten wat inzakte. Liefhebbers van metaforen en symboliek in film kunnen hun hart hier ophalen. Voor mij mocht het allemaal wat realistischer dan Martin die kon bepalen wanneer de kinderen verlamd raakten, want het motief van Martin om wraak te nemen was wel duidelijk (Steven zou in dronken toestand een fout gemaakt hebben aan de operatietafel, waardoor de vader van Martin stierf).

Zeker geen slechte film, maar het mysterieuze en bevreemdende begin kent niet het beste vervolg.

3*

Ik had nog eens zin in een Kubrick en mijn oog viel op deze The Killing, die ik in tegenstelling tot de meeste Kubrick's, nog maar 1 keer gezien heb. The Killing is niet meteen vergelijkbaar met zijn latere werk, maar het is nog altijd erg stijlvol gemaakt. De hele opbouw naar de overval toe zit erg goed in elkaar. De hele voorbereiding wordt in detail getoond en vanuit de verschillende invalshoeken van de deelnemers aan de heist. George is naast de leider Johnny misschien wel het opvallendste personage. Bij hem denk je toch dat hij de zwakste schakel is die de overval kan doen mislukken (wat achteraf ook blijkt door zijn loslippigheid naar zijn vrouw toe). De heist zelf wordt prima gebracht. Op zich oogt het wel sober, maar het straalt wel een zekere klasse uit (de beelden van de racebaan, de grote hal). Het einde is echt geweldig met de koffer die opengaat en al het geld dat wegvliegt. Ergens had ik wel medelijden met Johnny. Het laatste shot waarbij Johnny zelfs geen moeite meer doet om de 2 agenten te ontlopen, is een heerlijke afsluiter.

The Killing zet ik nu niet meteen bovenaan het lijstje van Kubrick, maar het is nog altijd een erg goede misdaadfilm.

4*

Op voorhand dacht ik naar een soort van remake te gaan kijken van Cast Away, maar het is toch iets helemaal anders geworden en vooral een heel pak absurder (al zijn er ook overeenkomsten zoals de vogelverschrikker die Wilson de volleybal vervangt).

Dat ons hoofdpersonage vanaf zijn eilandje uitzicht heeft op de stad en verschillende keren een boot ziet voorbijkomen die hem kan meenemen (of de bezorger van de noodels), gaf wel een heel speciaal gevoel over de ganse film. Hierdoor hangt er ook een apart sfeertje over de film dat ik wel kan appreciëren.

Maar als geheel kon de film me niet volledig overtuigen. Ons hoofdpersonage is nu niet meteen de sympathiekste man. Zijn reacties zijn vaak nogal overdreven en ook met het meisje dat al jaren opgesloten in haar kamer leeft, had ik maar weinig voeling. In het begin leek haar personage nog wel iets interessants te kunnen bieden, maar na verloop van tijd begon ik me meer en meer aan haar te vervelen. Ook vreemd dat de eerste fles met een boodschap die ze in de rivier gooide plots in een boom is terecht gekomen.

Castaway on the Moon is zeker en vast geen slechte film en heeft een aantal goede dingen, maar er zitten toch wat struikelblokken in om hem echt ten volle te kunnen appreciëren. Het is zo'n typische film die naar mijn gevoel valt of staat met de voeling die je hebt met de karakters en dat ontbrak bij mij.

3*

Deze Kind Hearts and Coronets is toch een tegenvaller geworden, ondanks een leuk uitgangspunt. Hetgeen waar de film voor een groot stuk om moet draaien, zijn de moorden van Louis Mazzini, maar eerlijk gezegd vond ik ze over het algemeen te flauw en niet interessant genoeg. Hier kon volgens mij toch meer mee gedaan worden, zoals de generaal die sterft door een bom in een pot kaviaar, vond ik nogal simpel uitgevoerd.

Het einde vind ik dan weer wel goed uitgewerkt met Mazzini die gevangen genomen wordt voor iets wat hij niet gedaan heeft, terwijl hij met alle andere moorden wegkomt. Ook de memoires met de onthullingen van de moorden die achterblijven in de cel voelt perfect aan als einde voor deze film.

Een ander probleem waar deze film mee kampt, is de hoofdrolspeler Dennis Price. Ik vond hem niet charismatisch genoeg en te saai om de hele film te dragen. Hij is niet humoristisch genoeg op de momenten dat de zwarte humor naar voor zou moeten komen en hij was niet eng en dreigend genoeg op de momenten van de moorden. Ook de voice-over wordt te vaak gebruikt en wordt wat eentonig na verloop van tijd.

2*

Alan J. Pakula heeft met deze Klute een goede thriller afgeleverd. Het is een typische thriller uit de jaren 70’ geworden met een erg grauwe en donkere sfeer, maar daar ben ik wel een fan van.

Pakula neemt best zijn tijd om heel het verhaal op poten te zetten en soms voelde het wat langdradig aan, maar we krijgen er wel een heerlijke sfeer voor in de plaats. De telefoontjes die Bree ontvangt, het constante gevoel dat ze bespied wordt, de donkere hoekjes van het appartementsgebouw, de sterke bijpassende muziek,.. het werkt allemaal erg sfeerverhogend.

Qua plot weet Pakula het over de hele speelduur boeiend genoeg te houden, hoewel de clue dat Peter Cable achter de moorden zat misschien te vroeg werd prijsgegeven. Niettemin is dit een goede thriller dat vooral een sterke sfeerschepping heeft en een sterk acterende Jane Fonda.

3.5*

Lars Mikkelsen is reeds een lange tijd mijn favoriete Deense acteur en misschien wel één van mijn favoriete acteurs in het algemeen. Meestal ben ik hem gewend in rollen waar hij sympathiek voor de dag komt, maar in deze film is dat helemaal anders waar hij op geweldige wijze de rol neerzet van een tirannieke directeur van een jongensinternaat. Ook de rest van de cast acteert op hoog niveau met o.a. Sofie Gråbøl, die voor het nodige tegenwicht zorgt als de moederlijke leerkracht (hoewel ze toch meer had kunnen doen om de wantoestanden aan te kaarten) en ook de kinderen doen het overigens prima.

Het verhaal over de 2 broers die proberen te overleven op het internaat is erg tragisch, ongemakkelijk pijnlijk zelfs op bepaalde momenten, maar de uitwerking is eerder standaard. Echt vernieuwend of verrassend is het niet en ook de happy end mag niet ontbreken. De toevoeging van Elmer's fascinatie voor de ruimtevaart en de maanlanding, is best een goede keuze. Het maakt het geheel toch net wat luchtiger.

Net geen topper in mijn ogen, maar de sterke cast zorgt ervoor dat dit wel een stuk boven de middelmaat uitstijgt.

3.5*

Een betere film dan A Short Film about Killing, maar het niveau van de Trois Couleurs trilogie wordt niet gehaald.

Het blijft toch altijd een interessant gegeven wanneer de film voor een groot stuk door een telescoop wordt gevolgd. Er zit een beetje Rear Window en Body Double in, maar de voyeuristische stijl en de relatie tussen Magda en Tomek doet me ook wat aan Polanski denken.

Of het allemaal geloofwaardig is hoe Magda zo vergevingsgezind is tegenover Tomek en zelfs nog verliefd wordt op hem is nog maar de vraag, maar Kieslowski weet er wel een boeiend en bij momenten spannend geheel van te maken. Grażyna Szapołowska is dan ook perfect gecast om Tomek zijn hoofd op hol te laten slaan. Ook een leuk moment is wanneer de huisbazin ook naar de overkant gluurt wanneer Tomek bij Magda is. Blijkt dat ze toch geen brave huismoeder is.

Kieslowski blijft toch een interessante regisseur. Niet dat zijn films altijd een voltreffer zijn, maar zijn stijl weet me vaak toch wel te charmeren.

3.5*

Kieslowski wist me met de Trois Couleurs trilogie aangenaam te verrassen, maar deze A Short Film about Killing wist me minder te bekoren. De introductie met de 3 hoofdpersonages (dader, slachtoffer, advocaat) is redelijk taai om door te komen. Jacek werpt zich op als een erg ongevoelig persoon, maar ook de taxichauffeur is niet de meest empathische persoon. Ook het kleurgebruik in sepia is toch weer even wennen en het is toch iets wat me minder ligt, al past het natuurlijk wel bij de sombere sfeer van de film.

De moord op de taxichauffeur is erg gruwelijk in beeld gebracht. Kieslowski kiest er niet voor om de moord maar even snel af te handelen met het wurgen, maar Jacek heeft erg veel moeite om het tot 'een goed einde te brengen'. Het zorgt er wel voor dat het allemaal erg realistisch overkomt. Nu vind ik niet dat Jacek sympathieker of menselijker overkomt nadat hij aan de advocaat vertelt wat hem allemaal overkomen is dat geleid heeft tot zijn daden. Het kon me niet echt raken, al is het einde met de uitvoering van de doodstraf door ophanging ook weer erg gruwelijk in beeld gebracht.

Niet helemaal een geslaagde film van Kieslowski, daarvoor vond ik het allemaal wat te afstandelijk en kon het me onvoldoende raken.

2.5*