Opinions

Prima thriller

Al had de opbouw nog iets beter gekund. Het hele plot rond de pop wordt iets te gecompliceerd voorgesteld dan het eigenlijk is. Mede door het vele gepraat wordt er een kans gemist om de spanningsboog op te trekken en is het eerste deel toch even doorkomen. Al was het moment dat Susy zowaar naast het lijk van Lisa kwam te staan best wel spannend.

Vanaf het moment dat Susy door heeft hoe de vork aan de steel zit, wordt het best wel erg spannend. Vooral wanneer ze door heeft dat ook Mike mee in het complot zit, voel je dat de spanning te snijden is. Audrey Hepburn doet het overigens prima, al zie ik ze liever spelen in luchtigere films zoals Charade of Roman Holiday. Ook de andere rollen van de criminelen worden behoorlijk goed ingevuld.

3.5*

3,95, echt!?

Waar Warrior deze score aan verdiend heeft is me een raadsel, maar feit is dat dit verhaaltje al talloze keren werd opgevoerd. Verbroken relaties tussen vader en zoons, vader die aan de drank zit en zijn kleinkinderen niet kent, hier en daar nog wat problemen, maar eind goed al goed,…

Zo wordt het effect van het drama en actie- gedeelte natuurlijk volledig tenietgedaan. Nogal voorspelbaar dat de twee broers tegen elkaar moesten uitkomen in de finale, zodat ze weer samen herenigd kunnen worden. Weg enige spanning in de gevechten, die de ene broer haast kon winnen met de handen in de zakken.

Armoe troef dus, en doet een beetje pijn als je ziet dat een sterke drama-vechtfilm zoals Raging Bull hier minder krijgt.

0,5*

Erg fijne herziening gehad met deze The Warriors. Het is een film die barst van de sfeer die meteen met de openingsscène in het metrostation en de toespraak van Cyrus wordt ingezet. Ook de muziek past perfect bij deze film.

Gelukkig wordt het plot erg eenvoudig gebracht waarbij de leden van een bende proberen thuis te raken, nadat een ander bendelid hen ervan beschuldigd heeft de grote leider Cyrus vermoord te hebben. De hele tocht naar huis is 1 spannende adrenalinerush met bijhorende obstakels (ze vallen al snel zonder hun leider en onderweg raken ze ook opgesplitst).

Maar het is vooral een film die voor mij valt of staat met de sfeerschepping en dat is hier gewoon perfect. Het nachtelijke beeld van de stad, de aankleding van alle bendes,... het is allemaal geweldig om te zien. Bij deze een verhoging naar 4*.

4*

De verwachtingen lagen toch redelijk hoog bij deze Weapons en ze worden voor een groot stuk toch ingelost. De spanningsopbouw in het eerste deel is van een erg hoog niveau. Vooral het eerste stuk dat over de leerkracht gaat, zorgt ervoor dat je meteen in de film zit. Veel komen we nog niet te weten waarom de kinderen gevlucht zijn, maar er wordt wel een heerlijke spanning gecreëerd rond de verdachtmaking van de leerkracht. Door er ook een aantal schrikmomenten aan toe te voegen, komt ook het horroraspect voldoende aan bod.

Het niveau wordt voor een tijd vastgehouden en het wisselen tussen de verschillende personages werkt behoorlijk verfrissend. Echter had ik het gevoel dat het allemaal wat te lang werd uitgesponnen en dat het iets korter mocht. De climax rond het occulte van Gladys zat er al een tijdje aan te komen, maar wordt toch wat te lang gerekt naar het einde toe.

Al bij al goede thriller/mystery/horror die zeker de moeite waard is, maar net geen topper.

3.5*

Een hoge score op deze site en Das Leben der Anderen die ik erg kon smaken. Het waren toch 2 goede redenen om deze van Henckel von Donnersmarck eens te proberen.

Over het algemeen is het zeker geen slechte film, maar een wauw gevoel heb ik er niet aan over gehouden. De manier waarop het gruwelijke verleden van de professor als nazi-dokter verweven wordt met het leven van Kurt is interessant om te volgen, maar het is toch wat te magertjes om 3 uur film mee te vullen. Het moment waarop Kurt in dezelfde kamer een portret staat te maken van de professor waar zijn tante Elisabeth door diezelfde professor als untermensch werd afgevoerd, gaf me wel koude rillingen.

In deze film krijgen we ook een soort Duitse kunstgeschiedenisles voorgeschoteld waarbij we het leven van Kurt volgen die kennismaakt met diverse stromingen. Op zich is het allemaal wel onderhoudend, maar echt speciaal vind ik het nergens worden. Sowieso is Kurt geen al te boeiend personage en vond ik hem regelmatig eerder als een toeschouwer van de film overkomen. Misschien komt het omdat ik Tom Schilling niet echt overtuigend vond spelen.

Enkel de aanwezigheid van professor Seeband maakt het nog interessant om het te blijven volgen. De manier waarop hij zijn dochter ook het slachtoffer maakt van zijn oude nazi praktijken door een abortus uit te voeren, maakt van hem een nog kwaadaardiger personage dan hij al was. Naar het einde toe vroeg ik me af of hij ontdekt zou worden, maar het bleef uiteindelijk bij het schilderij waarin hij verweven werd met Elisabeth en Kurt en de echte confrontatie tussen Kurt en de professor bleef uit.

Voor de ganse speelduur van 3 uur heb ik me eigenlijk niet verveeld, maar iets speciaals heb ik hier toch niet in kunnen ontdekken.

3*

Goede herziening, maar het heeft niet de verhoging opgeleverd waar ik een beetje op hoopte. Daarvoor is de speelduur van de film wat te lang en verdwijnt de spanning toch wat naar het einde toe. Ook de toevoeging van het personage van Edwin voegt te weinig toe aan het geheel. Hij komt nooit echt in aanmerking als een potentiële hulp voor de ontsnapping van Blanche zoals de huishoudster, wat wel een gemiste kans is.

Dat gezegd zijnde zet Bette Davis hier wel een glansrol neer als de jaloerse zus en komt ze ongelooflijk angstaanjagend over. Niet dat ik dit als een horrorfilm beschouw zoals op deze site is aangegeven, maar Bette Davis kan zo wel recht uit een horrorfilm komen. Het einde waar ze op het strand in een illusie leeft dat de mensen haar fans zijn, doet erg veel denken aan het einde van Sunset Blvd., maar dat was van een nog iets hoger niveau. Ook de rest van de film doet wat denken aan Sunset Blvd., al is deze wel wat naargeestiger.

Robert Aldrich heeft er een erg sfeervolle en naargeestige film van weten te maken. Het gebruik van zwart-wit is erg knap, evenals het spelen met de vele schaduwen. De score blijft bij deze ongewijzigd.

3.5*

Blijft toch een heerlijke film

De grootste troef van de film blijft uiteraard het duo Miles Teller - J.K. Simmons. De scène waar Andrew voor het eerst kennismaakt met de band van Fletcher blijft legendarisch wat mij betreft. De manier waarop Fletcher zoveel angst inboezemt bij de bandleden blijft goud waard en zeker wanneer hij Andrew compleet vernedert. Ik kreeg er zelf bij momenten schrik van.

Ook de knappe regie van Damien Chazelle helpt hier een flink stuk, want door de snelle montage wanneer er gespeeld wordt, wordt je als kijker ook helemaal meegesleurd in de geest van Andrew. Zeker bij het laatste optreden is de montage subliem, waardoor het toch een magische beleving wordt.

De manier waarop Fletcher Andrew tot het uiterste drijft, is misschien een beetje dik aangezet, maar storen doet het geenszins. In de sport komen vaak berichten naar buiten over trainers die dergelijke grenzen overschrijden, maar het zou me niet verbazen mocht dit ook in de muziekindustrie gebeuren. In ieder geval weet Chazelle een fascinerend geheel te maken over dit thema.

Wat mij betreft een echte klassieker en de score mag blijven staan.

4*

Bij deze heb Ik Who's Afraid of Virginia Woolf? nog eens herbekeken en ook nu heb ik met plezier naar het geruzie tussen Martha, George en hun gasten gekeken. Het is best leuk om af en toe eens een film te zien waar de acteurs de film voor de volle 100% moeten dragen. Vooral Elizabeth Taylor en Richard Burton zijn erg indrukwekkend, Sandy Dennis vond ik dan net wat minder in haar rol als Honey.

De dialogen worden erg pittig gebracht en vooral de scène in het café springt erboven uit (misschien omdat verandering van locatie de film ook wel deugd deed). In het begin was het mysterie rond 'de zoon' nog best interessant, maar al snel is het wel duidelijk dat hij verzonnen is en het einde is dan ook geen verrassing als de onthulling volgt. Soit, erg storend is dat niet, maar de reden waarom deze film voor mij niet meer dan 3.5* haalt, is puur omdat de inhoud van de dialogen vaak herhalend waren en mij niet altijd even hard konden boeien.

3.5*

Ik ben aangenaam verrast door deze The Wicker Man, want hij is beter dan verwacht. Ik wist wel ongeveer waaraan ik me kon verwachten, maar de uitwerking is dan ook dik in orde. Dat mysterieuze, naargeestig sfeertje zit er al vanaf de eerste minuut in en gelukkig wordt er nergens tijd verspild aan onnodige zijsprongetjes en blijft de film lekker compact.

De typisch Britse plattelandsetting is ook iets wat bij mij meestal in de smaak valt en hier heeft het ook extra karakter aan de film. Het einde mag er ook zeker wezen met de agent die ten offer wordt gebracht om een goede oogst te verzekeren. Wanneer één van de bewoners werd onthoofd wanneer de muziek was gestopt, dacht ik dat ze het meisje echt hadden vermoord, maar dat bleek niet waar te zijn. het was wel erg goed gedaan, evenals het meisje dat uit de kast viel en deed alsof ze een lijk was.

Aangenaam verrast dus en leuk om te zien waar de mosterd werd gehaald voor Midsommar die ik minder hoog inschat als The Wicker Man.

3.5*

Zeer degelijke western dat vooral opvalt door de rauwheid. In de meeste westerns die ik gezien heb, blijven de moorden en schietpartijen beperkt tussen de goodguys en de badguys, maar hier zijn zelfs vrouwen en kinderen bij de slachtoffers. De schietpartijen zijn dan ook nog eens op een rauwe manier in beeld gebracht.

Ondanks de speelduur van 2 uur en een half is het best wel een vlotte film geworden met een degelijk tempo. Buiten de enorme shoot-out wordt het nooit echt indrukwekkend, maar het blijft de volle speelduur gelukkig erg onderhoudend. De scène waarin de Mexicaanse bandieten niet weten hoe met het machinegeweer om te gaan en zowat het hele dorp plat schieten, is een opvallende grappige scène tussen alle rauwheid in en is zeker het vermelden waard. Al had ik wel graag iets meer gezien van het personage van Deke, want ik had nooit het gevoel dat hij echt een bedreiging was voor de bende van Pike. Nu kwam hij als een derde hond op het einde aandraven.

Soit, over het algemeen heb ik hier best van genoten en houd ik het op een degelijke 3.5*.

Ik kwam deze film per toeval terug tegen en zag dat mijn stem dateerde van oktober 2014. Ik kon mij het verhaal niet helemaal voor de geest halen, maar aangezien ik een score van 4* had uitgedeeld, moest deze me wel bevallen zijn. Gisterenavond deze dan maar eens aan een herziening onderworpen.

En het was zeker en vast een fijne herziening, deze Billy Wilder. Ik kon mij het hele verhaal niet meer goed herinneren en dat maakte het des te beter om heel de film lang af te vragen of Voles wel effectief de moord had gepleegd. Zelfs tot op het allerlaatste moment bleef ik met de twijfels zitten. Billy Wilder weet steeds een luchtige sfeer mee te geven aan zijn films en dat is met deze rechtbank film niet anders.

De hoofdrol van de advocaat Wilfrid wordt op een heerlijke manier ingevuld door Charles Laughton. geweldig om te zien hoe hij als cynische brompot steeds tegengas geeft aan iedereen en dan vooral aan zijn verzorgster. ook de andere rollen worden hier voortreffeijk ingevuld, maar vooral Charles Laughton steelt hier de show.

Mijn score van 4* blijft gemakkelijk overeind.

Soms probeer ik eens tijd vrij te maken voor een klassieker met naam en faam die nu niet meteen in mijn interessegebied ligt en deze The Wizard of Oz is daar eentje van.

En op zich is het wel terecht dat deze één van de grootste klassiekers uit de filmgeschiedenis is. Voor een film uit 1939 ziet het er gewoon erg fraai uit met die mooie, kleurrijke decors. Het is voor mij toch wel de belangrijkste reden dat deze film voorbijvloog. Ook het contrast in kleur met het deel in Kansas geeft wel een toegevoegde waarde.

Muziekfilms zullen nooit mijn favoriete films worden, maar buiten de liedjes met de Munchkins heb ik me niet geërgerd. Somewhere over the rainbow is zelfs een klassieker zonder dat je de film hoeft gezien te hebben. Gelukkig hadden de liedjes ook nog enige nut voor het verloop van het verhaal, wat in bijvoorbeeld Singin in the Rain niet het geval was. Op die manier blijft er voldoende tempo in de film zitten. Enkel het gedeelte met de Munchkins sleept wat te lang aan voordat het avontuur begint.

Al bij al had ik er eigenlijk minder van verwacht. Het verhaaltje loopt vlot, de aankleding ziet er erg goed uit en buiten de Munchkins wordt het nergens tenenkrommend.

3.5*

Destijds was deze A Woman under the Influence mijn kennismaking met John Cassavetes en ondertussen ben ik zijn werk wel meer beginnen waarderen door films als Opening Night en The Killing of a Chinese Bookie. Na ruim 10 jaar was het nog eens tijd om terug te keren naar mijn kennismaking met Cassavetes.

Echt veel kon ik me van deze film niet meer herinneren, behalve dat Gena Rowlands hier de rol speelde van een moeder die met psychische problemen kampt. En na deze herziening is het niet vreemd dat ik me weinig voor de geest kon halen, want het is een film die voornamelijk op het sterke acteerwerk van Rowlands en Falk steunt. Rowlands haar tics en stemmingswisselingen komen erg geloofwaardig over, maar Peter Falk moet weinig voor haar onderdoen. Op een gegeven moment vroeg ik me af wie de meeste problemen had, want hij kwam erg onvoorspelbaar en agressief over wat voor stevige conflicten zorgt.

De scène die er zonder meer tussenuit springt, is de spaghettiscène met de collega's van Nick. Het begint nochtans allemaal erg gezellig waarbij Mabel zich als een goede gastvrouw probeert te presenteren, maar anderzijds haar gasten ook een ongemakkelijk gevoel bezorgt. Er heerst een spanning die steeds intenser wordt waarbij je je afvraagt wie van de twee als eerste gaat doorslaan. Cassavetes heeft zijn eigen typische ruwe manier van filmen waarbij we dicht op de huid van de personages zitten en alles nog intenser mee beleven. Ook de scène waarbij er andere kinderen komen spelen, is zo'n heerlijk explosieve scène die eerst gemoedelijk begint, maar steeds ongemakkelijker wordt tot het breekpunt bereikt wordt.

Opening Night en vooral The Killing of a Chinese Bookie blijven voor mij de beste werken van Cassavetes, maar deze mag zich achter die twee plaatsen en krijgt bij deze ook een verhoging van een half puntje.

4*

Het is in de eerste plaats een film die volledig gedragen wordt door Anthony Hopkins die hier best lekker op dreef is. Tijdens zijn trip naar het motorevenement ontmoet hij tal van sympathieke mensen zoals hijzelf. Misschien wel iets te sympathiek als je het mij vraagt, want op uitzondering van de taxichauffeur hebben ze allemaal een hart van goud die Burt willen verder helpen (de travestiet, de indiaan, de vrouw waar hij een nacht blijft slapen, de andere racepiloot), zodat er van enige vorm van spanning of afwisseling geen sprake is. Het is allemaal mooi en leuk om te volgen, maar misschien wel iets te gezapig en na een tijdje valt de film in herhaling zonder ergens echte hoogtepunten te hebben. Wat mij betreft is het een iets te doorsnee feel-good filmpje.

3*