Opinions

Met The Last Picture Show was mijn interesse een beetje gewekt om het oeuvre van Peter Bogdanovich verder te ontdekken. Deze Paper Moon is een stuk luchtiger, ondanks het toch wel sombere beeld van de depressie op de achtergrond.

De roadtrip is best wel onderhoudend met een aantal leuke fragmenten waarbij Moses en Addie mensen oplichten bij hun bijbelverkoop, maar ook nog andere trucjes uithalen. Er is zeker wel een goede chemie aanwezig tussen die 2 en het is leuk om te zien dat Addie na verloop van tijd de bovenhand begint te nemen en sluwer wordt dan Moses.

Echter verliest de film een stuk van het tempo wanneer ze Trixie Delight mee op roadtrip nemen. Echt veel toegevoegde waarde heeft dit zijplot niet en haalt het tempo in de film toch serieus onderuit. Het einde is best voorspelbaar met Addie die niet bij haar tante wilt blijven, maar beslist om terug te keren naar Moses.

3*

Paris, Texas was weer zo'n film waar ik mij flarden van de film kon herinneren, maar het globale plaatje kon ik me niet meer voor de geest halen. Gezien de score van 3.5* moest ik er wel iets in gezien hebben, dus tijd voor een herziening.

En jammer dat ik me er niet zoveel van kon herinneren, want het is een erg fascinerende kijkbeurt geworden. Het begint al heerlijk wanneer Travis door het typische, maar prachtige Amerikaanse landschap wandelt op weg naar een bar. De hele film zit vol met mooie shots van de typische Amerikaanse wegen, maar evengoed wanneer ze bij Travis' broer thuis zicht hebben over L.A. Het eerste deel is ongelooflijk mysterieus, want er komt nauwelijks een woord uit Travis' mond, zelfs niet wanneer zijn broer hem weet te vinden. Het feit dat hij al 4 jaar van de radar is verdwenen en zich niets kan herinneren, maakt het alleen maar boeiender.

Ook het tweede deel van de film wanneer Travis zijn band wilt herstellen met zijn zoon, kon me erg overtuigen. Gelukkig wordt er niet gekozen om het allemaal statisch te houden met veel gepraat, maar gaat Travis ervandoor met zijn zoon en krijgen we een uiterst interessante roadtrip te zien waarbij ze op zoek gaan naar Hunter's moeder. De spiegelscène gaf me wel ergens een dubbel gevoel. Langs de ene kant is het wel een fraai uitgevoerde scène waarbij de spanning te snijden is, maar ergens is het misschien jammer dat het enigma van Travis helemaal verdwijnt door het uitleggen wat er tussen hem en Jane is gebeurd.

Uitstekende film van Wim Wenders die me blijkbaar beter is bevallen bij deze herziening. Het acteerwerk is ook erg goed en de soundtrack past perfect bij deze film en een verhoging naar 4* is zeker op zijn plaats.

4*

Matige Western van Peckinpah. Nochtans is zijn hand erg zichtbaar met veel rauwe en gewelddadige scènes doorheen heel de film, maar nergens ben ik echt in de film gekomen. Het voelt allemaal erg loom aan, wat normaal geen nadeel hoeft te zijn voor een western, maar in dit geval waren er verschillende scènes die geen toegevoegde waarde hadden en na verloop van tijd was het vooral wachten op de shoot-out.

Verder kon James Coburn me wel overtuigen als Pat Garrett, maar Kristofferson heeft toch en pak minder charisma wat de film niet ten goede kwam. De minste van Peckinpah die ik tot nu toe gezien heb en nochtans heeft hij met The Wild Bunch bewezen een goede western te kunnen maken.

2.5*

Biopics (en zeker dergelijke lange exemplaren) hebben vaak de neiging om bij momenten wat saai te worden en deze Patton ontsnapt daar ook niet aan. Hoewel het erg vakkundig gemaakt is, voelt het bij momenten wat te langdradig aan.

George C. Scott is zonder meer de grote ster van deze film, die op zijn eentje de film weet te dragen. Fantastische acteur met een geweldige karakterkop die in Dr. Strangelove al indruk op mij wist te maken, maar dit is van een nog hoger niveau. Ik ga ervan uit dat zijn vertolking een dichte benadering is van de persoon die Patton geweest is, wat van hem toch een indrukwekkende persoon maakt. Een harde koppigaard met een grote mond die niet zoveel geeft om politiek, maar wel om wat er gebeurt op het slagveld. De slag die hij de soldaat had gegeven in het veldhospitaal, heeft toch opvallend een grote invloed gehad op zijn verdere carrière. De openingsscène met de speech van Patton met de Amerikaanse vlag op de achtergrond is anders wel een prachtige scène.

3*

Hier zat toch meer in

Nochtans heeft Peeping Tom een erg interessant uitgangspunt om er een boeiende en spannende film van te maken. Jammer genoeg was het dat laatste wat hier toch ontbrak. In het eerste deel wordt er nauwelijks een spanningsboog gecreëerd en pas wanneer de politie Mark in het vizier krijgt, wordt de spanning pas echt voelbaar.

Het wordt allemaal wat te voorspelbaar gebracht en de scènes waar mark de vrouwen vermoordt, missen wat mij betreft de nodige suspense. Karlheinz Böhm vind ik hier niet echt goed gecast om de rol van Mark te vertolken. Hij komt niet echt dreigend genoeg over om een 'psycho' personage te spelen.

Jammer, want hier viel toch wel meer uit te halen.

2.5*

The Good, the Bad and the Ugly en Once upon a Time in the West zijn films die bij mij in het geheugen gegrift staan en dat is minder het geval bij deze For a Few Dollars More. Ergens is dat wel jammer, want het is nochtans een van de bekendste Westerns, dus een reden temeer hem deze nog eens aan een herziening te onderwerpen.

Ik wist nog wel dat Lee Van Cleef meespeelde in deze film, maar dat hij zou samenwerken met Clint Eastwood was ik blijkbaar al vergeten. Beide mannen worden wel eerst afzonderlijk op een briljante wijze geïntroduceerd, maar al snel slaan ze de handen in elkaar om de bende van Indio op te rollen. De scène waarin ze elkaar proberen te overtreffen met het schieten op de hoeden is heerlijk om te zien, maar ook het moment waar ze met elkaar contact leggen d.m.v. de verrekijkers is een leuk moment in de film.

De bad-guy in deze Western wordt vertolkt door Gian Maria Volonté als Indio en hij doet dat erg voortreffelijk door zijn personage op een heerlijke, psychopatische manier neer te zetten. Ook tof om te zien dat Klaus Kinski hier van de partij is, want recentelijk zag ik hem nog een erg goede rol neerzetten als bad-guy in Il Grande Silenzio. Sowieso is hij een erg herkenbare acteur en met zijn blonde haren valt hij extra hard op tegenover de rest van de cast.

De finale shoot-out was ik eigenlijk ook helemaal vergeten en dat is best jammer, want ook hier weet Sergio Leone een hoogstaande finale te brengen. Oké, het is zeker niet het niveau van The Good the Bad and the Ugly, maar door Clint Eastwood niet te laten deelnemen aan de shoot-out maar wel als toeschouwer te laten fungeren, krijgt dit toch een bijzondere dimensie. Ook het laatste moment van de film waar Eastwood de kar vol laadt met de lijken is een heerlijke afsluiter.

Ik heb me weer prima vermaakt met deze Western van Leone. Het is misschien net wat minder memorabel als een film zoals The Good, the Bad and the Ugly waardoor het door de loop der jaren bij mij minder is blijven hangen, maar het blijft een Western van een hoog niveau.

4*

Mijn laatste van de Dollarstrilogie

Een tijdje geleden herinnerde ik me opnieuw dat ik het eerste deel van de Dollarstrilogie nog niet had gezien. Eigenlijk is dat een kleine schande, want The Good, The Bad and The Ugly is mijn favoriete film aller tijden en de western is ook nog eens een geweldig genre. Gelukkig kon ik A Fistful of Dollars een tijd geleden in mijn bezit krijgen en gisterenavond was het tijd om de trilogie te vervolledigen.

A Fistful of Dollars is het eerste deel van de bekende trilogie en Sergio Leone liet hier al veelbelovende dingen zien voor wat nog komen ging. Het camerawerk is gewoon pure klasse met zijn typische close-ups van de bezwete cowboys. Ook de setting is naar Leone’s gewoonte weer top, met dat kleine dorpje en het binnenplein. Ik vond het wel raar dat de twee vijandige kampen vlak naast elkaar in hetzelfde dorpje wonen. Anderzijds geeft het wel een geweldig akelig sfeertje mee aan de film, want elk moment kan één van de twee kampen toeslaan. Qua verhaal vond ik het begin moeilijk om door te komen. Ik had niet echt een idee waar Leone naar toe wilde met het verhaal, maar vanaf het moment dat Eastwood zich aanbiedt bij de Rojo’s wordt het snel duidelijk wat er ons te wachten staat. Soms weet je wel niet goed wat hij allemaal van plan is ( zoals met die twee lijken die hij tegen een graf plaatst), maar achteraf valt alles op zijn plaats. Vooral het tweede deel van de film is erg sterk met enkele geweldige scènes, zoals het gevecht tussen de Rojo’s en de Baxter’s op het kerkhof en de fenomenale ontsnapping van Eastwood. Net zoals bij Leone’s andere spaghettiwesterns mag de shoot-out in de finale niet ontbreken. De shoot-out van TGTBTU is natuurlijk onovertroffen, maar die van A Fistful of Dollars is ook nog van een hoog niveau. Echt heerlijk hoe Eastwood daar op zijn gemak komt afwandelen en de woorden van Ramon tegen hem gebruikt om hem daarna af te maken.

Wie aan Leone en zijn spaghettiwesterns denkt, denkt ook meteen aan Ennio Morricone. A Fistful of Dollars betekende meteen ook het begin van een geweldige samenwerking tussen deze twee legendes. Al moet ik wel zeggen dat ik bij deze film niet zo lyrisch ben over de muziek, want er wordt toch serieus overkill gepleegd met dat hoge deuntje. Na een aantal keer wekte het wat irritatie bij me op, maar de rest van de muziek is gewoon een sterke ondersteuning voor de film.

Net zoals voor Morricone was dit voor Clint Eastwood de eerste samenwerking met Leone. Wel één die niet zo lang zou duren, maar daarom niet minder goed. Clint Eastwood is gewoon de perfecte belichaming voor The Man With No Name. Zijn heerlijke karakterkop, sigaartje in de mond, poncho aan en hier en daar een heerlijke oneliner en je hebt de westernheld bij uitstek. Al was het wel even wennen toen hij Italiaans begon te praten. Ik ben hem gewoon van mysterieuze en zwijgzame rollen, maar ik vond hem hier nogal veel praten. Eastwood weet zijn rol ook op sommige momenten op een humoristische rol te brengen, zoals de stukjes met zijn ezel en de lijkkisten. Hetgeen wat dan nog ontbreekt is een badguy à la Eli wallach of Lee Van Cleef, want Gian Maria Volonté vond ik niet overtuigend genoeg als Ramon Rojo. Ik kan er mijn vinger niet helemaal opleggen, maar Volonté kwam niet dreigend genoeg over als badguy. Ik ga zeker For a Few Dollars More herbekijken (weer erg lang geleden) en misschien was hij daar veel beter. Ook de rest van de Rojo’s proberen wel over te komen als grote schurken, maar niemand van hen stak er echt bovenuit. De rol van Marisol die gespeeld wordt door Marianne Koch had evengoed door een andere vrouw kunnen gespeeld worden. Vrouwen in westernfilms is nooit echt wat geworden, of je moest Claudia Cardinale geweest zijn natuurlijk. Verder heeft Joseph Egger een tof rolletje als lijkkistenbouwer.

A Fistful of Dollars luidde een geweldige periode in van een fantastische reeks. Op sommige momenten merk je dat nog niet alles op punt stond, maar evengoed merk je dat Leone al ontzettend veel in huis had. Het verhaal is redelijk dun, maar het wordt gewoon erg goed uitgewerkt met vrij veel actie bovenop. Neem daarbij nog eens een uitstekende Eastwood en je hebt een sterke western.

4*

Meestal ben ik niet zo'n grote fan van coming of age films, maar dit moet toch één van de betere zijn die ik al gezien heb. Een aantal elementen zijn natuurlijk typisch voor dit soort films (eenzaat die moeilijk vrienden maakt, maar na verloop van tijd open bloeit, de eerste liefde,...), maar Stehpen Chbosky weet het op een mooie, oprechte en ingetogen manier te brengen. De humor is subtiel en het drama is nooit overdreven, maar erg mooi in balans.

Dat deze coming of age mij goed is bevallen, is ook de verdienste van de cast. De 3 hoofdpersonages Charlie, Sam en Patrick worden erg sterk neergezet en de chemie is zeker en vast aanwezig. Vooral de scène met de eerste kus tussen Charlie en Sam kwam erg overtuigend en ontroerend over. Ook de tunnelscène is een erg mooi momentje in de film.

3.5*

Het is nog maar de tweede Bergman die ik gezien heb na een wat tegenvallende Höstsonaten , maar deze Persona is me net iets beter bevallen.

En dat is alleen maar omdat er duidelijk meer spanning aanwezig is in deze film. Het eerste halfuur is nog een beetje taai om door te komen, maar het hele mysterie rond het gedrag en het zwijgen van Elisabet houdt de film op de been. Vanaf de scène waarin Alma haar bekentenis doet tegenover Elisabet, wordt er een stevige spanningsboog gecreëerd en zeker wanneer Alma de brief van Elisabet leest waarin haar geheimen worden onthuld.

De film komt dan in een volgende versnelling en er ontstaat een conflict tussen hen beide. Wat nu de juiste verklaring is van dit alles, daar heb ik het raden naar. Zijn Alma en Elisabet één en dezelfde persoon of gaat het hier over een gespleten persoonlijkheid? Voor mij hoeft het allemaal niet zo diepgaand te zijn, maar als ik een bepaalde connectie heb met het verhaal of de personages, kan ik mij daar makkelijk overzetten. Alleen weet Bergman mij opnieuw niet echt te raken en de personages komen wat mij betreft te afstandelijk over.

Wat mij betreft een moeilijk te beoordelen film. Er zit een zekere spanning en mysterie in de film dat ik kan waarderen en het camerawerk is erg puik, alleen werd ik hierdoor nooit echt emotioneel geraakt. Ik denk niet dat Bergman echt iets voor mij is, maar voor zijn belangrijkere werken zal ik nog wel moeite doen.

3*

Bij deze heb ik mijn eerste van George Cukor achter de kiezen, maar hij heeft me niet weten te overtuigen. Aan grote namen is er nochtans geen gebrek, want Grant, Stewart en Hepburn waren toch de grotere namen uit die periode. Vooral van Grant en Stewart ben ik grote fan, maar ze hebben hier erg weinig om handen. De dialogen zijn op zich nog degelijk, maar het verhaaltje is vrij saai en kabbelt maar voort. Eigenlijk is het de hele tijd wachten tot het einde om te weten te komen of Tracy nog gaat trouwen en met wie. Dat ze uiteindelijk voor Dexter kiest was vrij voorspelbaar, maar een echte romance of aantrekkingskracht tussen die 2 voelde ik niet.

Van deze Philadelphia Story had ik toch meer verwacht gezien de sterrencast, maar zelfs deze grote namen hebben dit slappe verhaaltje niet kunnen redden.

2*

Over het algemeen ben ik niet de grootste liefhebber van het genre film noir, maar Fuller heeft hier wel een degelijke film afgeleverd.

Bij film noir heb ik vaak het gevoel dat het plot de hele film onderuit haalt door het zo ingewikkeld mogelijk te maken, maar daar is hier geen sprake van. Door de microfilm als een Macguffin te laten fungeren, is er nu meer ruimte om andere zaken aan bod te laten komen, zoals het rauwe karakter van de film met een aantal sterke knokscènes. ook de hele anti-communistische toon van de film kon ik wel smaken, omdat de commies steeds gewelddadiger worden en uiteindelijke het onderspit moeten delven in de strijd rond de microfilm.

Jean Peters en Richard Widmarck weten beide zeker en vast te overtuigen, maar hun romance die plotseling vanuit het niets ontstaat, is erg ongeloofwaardig en haalt de rest van de film een beetje onderuit.

3*

Degelijke film van Peter Weir, maar echt helemaal overtuigen doet hij niet. Van in het begin hangt er nochtans een heerlijke dromerige, zweverige sfeer rond de film. Ik vreesde een beetje dat de film te veel rond de ‘high class’ sfeertje zou blijven draaien (de meisjes moesten op de juiste manier de trap afkomen en opgepast dat de handschoentjes niet te snel worden uitgedaan), maar gelukkig is daar verder weinig van te merken.

Het eerste deel wist me wel erg te bekoren met het erg mysterieus gegeven rond de verdwijning van de meisjes. De horloges blijven stilstaan op 12 uur en zowat iedereen valt in slaap of zit er dromerig bij. Het is zowat de Bermuda driehoek op een rots, maar nadien heeft de film moeite om het niveau aan te houden. Het zijplot rond het weeskind Sara heeft maar weinig toegevoegde waarde en ook met de zoektocht naar de verdwenen meisjes wordt te weinig gedaan. Ik had nooit het gevoel dat er intensief naar hen werd gezocht, ook niet wanneer er één van hen was teruggevonden.

Niettemin kijkt de film aardig weg met de mooie landschappen, sterk camerawerk en een mysterieus sfeertje dat in het begin weet te intrigeren.

3*

Aan de eerste versie van Piranha heb ik wel goede herinneringen aan over gehouden, dus kon ik het niet laten om deze nieuwe versie eens te bekijken.

Deze remake was enorm zwak. De piranha’s zagen er erg lelijk uit en het verhaal was enorm zwak. Op het eerste gezicht leek het alsof er een pornofilm bezig was, want één of andere halve gare regisseur komt op het idee om wat porno te maken op een boot. En dat terwijl er piranha’s in het water rondzwemmen, je moet er maar opkomen. Uiteraard was al dat bloot niet hetgeen waar het allemaal rond te doen was, maar uiteindelijk wel het enige dat het kijken waard was.

De acteerprestaties waren helemaal in lijn met de verwachtingen, slecht dus. Jerry O'Connell is echt een irritante kerel en de rest is al niet veel beter. Enkel de scène waarin hij bijna volledig is weggevreten zal me nog een tijdje bijblijven.

Deze film krijgt voor mij niet meer dan 1*, voor de portie bloot die te zien was.

Je moet het de Franse filmmakers wel nageven dat ze een talent hebben om zwoele films zoals La Piscine op het scherm te toveren. Zeker tijdens de winterperiode is het des te aangenamer om weg te zakken in de zetel voor zo’n filmpje. Het helpt natuurlijk dat de hoofdrollen gespeeld worden door erg aantrekkelijke mensen die het ook nog eens op een erg goede manier weten te brengen. De chemie tussen Romy Schneider en Alain Delon zit vanaf de eerste scène meteen erg goed.

Vanaf het moment dat Harry en zijn dochter Penelope hun intrede maken, verandert de aangename luie sfeer gaandeweg naar een erg voelbare onderhuidse spanning waarbij we meer te weten komen over de onderlinge relaties tussen Jean-Paul, Harry en Marianne. De blikken en de stiltes verraden veel, al vind ik het jammer dat we niets te zien kregen over het uitje van Jean-Paul en Penelope naar het strand. Het had het verlangen van Jean-Paul voor Penelope nog extra in de verf kunnen zetten en het zou de moord op Harry extra geloofwaardigheid kunnen geven. Eigenlijk had die moord voor mij niet gehoeven. Niet dat de tussenkomst van de agent vervelend was, maar voor mij had de film zijn ontknoping mogen hebben met de 4 personages.

In ieder geval is La Piscine een aangename film, maar een echte topper is het voor mij toch niet. Daarvoor zijn er toch wat minpuntjes in het verloop van het verhaal naar het einde toe.

3.5*

Erg fijne, vlotte komedie met Woody Allen. Allen is hier op zijn best zoals ik hem graag bezig zie. wanneer hij in contact komt met een vrouw wordt hij erg nerveus en krijgen we een stuntelige Allen te zien. Vooral de scène waarin hij thuis Sharon ontmoet, is geweldig om te zien. Wat ik ook altijd leuk vind bij Allen zijn de momenten waarop hij luidop tegen zichzelf praat en dat doet hij hier ook meermaals. Vooral de openingsscène waarin hij zijn stukgelopen relatie beschrijft, is heerlijk gedaan. Ook de toevoeging van Humphrey Bogart kon ik erg appreciëren. Het levert enkele leuke conversaties op en vooral de scène waarin Bogart Allen help om Linda te versieren, moet wel het hoogtepunt van de film zijn. Alhoewel, de eindscène in Casablanca-stijl mag er ook wezen.

Stevige 3.5*

Erg leuke film

Films die zich afspelen rond de filmindustrie weten me altijd te interesseren en voorlopig bevallen de meeste me wel heel erg goed. We zien hier verschillende bekende namen de revue passeren en er zijn ook veel verwijzingen naar andere films zoals Touch of Evil (de openingsscène is geniaal gemaakt als verwijzing naar deze film), maar de verwijzing naar Dead Man Walking op het einde is misschien wel de leukste.

Altman weet er verder een leuk en boeiend geheel van te maken. De vele pitches die voorbij komen zijn erg leuk om te volgen, maar ook het hele mysterie rond de dreigbrieven wordt goed gebracht (een pluspunt dat we op het einde niet weten wie ze nu geschreven heeft). Niet enkel Hollywood wordt hier op de hak genomen, maar ook de politie wordt een beetje belachelijk gemaakt. Ze slagen er niet in om Griffin Mill te arresteren voor de moord op de schrijver. De line-up gaat helemaal verkeerd en de scène op het bureau waar de rechercheurs allemaal beginnen te lachen is ook zo'n heerlijke scène, maar het maakt ook duidelijk dat het niet de snuggerste mensen zijn.

Leuke en vlotte film dit, maar ook weer zo eentje waar het buikgevoel zegt dat het net geen 4* waard is. Misschien dat dit wel eens komt bij een herziening.

3.5*

Kennismaking met Tati

Ik had nog nooit eerder iets gezien van Jacques Tati. Zelfs korte fragmenten op YouTube ben ik nog niet tegengekomen. Ik ben dus op zijn zachtst gezegd volledig blind deze film ingegaan. Aangezien ik geen referenties heb, kan ik niet oordelen of dit de typische stijl is van Tati, maar ik heb er alleszins erg van genoten. De overzichtelijke wijde shots en de grijze kleuren gaven me op een of andere manier een rustgevend gevoel gedurende de hele speelduur, ook al gebeuren er zoveel dingen en kreeg ik soms het gevoel dat ik ogen tekort kwam.

Aangezien ik het werk van Tati niet ken, wist ik eerlijk gezegd ook niet hoe hij eruit zag. Tijdens de openingsscène op de luchthaven was ik dan ook naar hem op zoek tussen de mensenmassa, maar ook in de rest van de film slaagt hij erin om verschillende keren uit beeld te zijn. Ik betrapte me erop dat ik hem vaak aan het zoeken was, maar dan ben je pas bewust van alle details die voorbij komen.

Een echt verhaal zit niet in deze film. Hulot loopt nogal onbeholpen verloren in de moderne stad. Ik kan best begrijpen dat dit voor veel mensen saai is, maar ik kan er enorm van genieten. De scène waarin een kennis hem uitnodigt in zijn appartement lijkt het alsof we een soort van aquarium aan het observeren zijn waarin van alles gebeurt. Maar het beste deel van de film is ongetwijfeld wanneer we in het restaurant aanbelanden. Het tempo ligt duidelijk een stuk hoger en de grappen volgen elkaar sneller op. Ik vermoed dat die vis daar nog steeds ligt om opgegeten te worden

Hele fijne kennismaking met Tati, zoveel is zeker. Volgens mij is het ook typisch zo’n film die bij een herziening nog beter tot zijn recht kan komen en aangezien ik de verkorte versie heb gezien, kan ik hopelijk in de toekomst eens de lange versie proberen.

4*

Goede misdaadfilm van John Boorman. Fijn om nog eens iets van hem gezien te hebben, want Deliverance was tot nu toe het enige wat ik van hem gezien heb en hij heeft hiermee alleszins een erg stijlvolle film afgeleverd. De nouvelle vague stijl weet me wel te charmeren.

Het verhaal zelf is een standaard wraakverhaal waarbij Lee Marvin zijn deel van een klus (93.000 Dollar) probeert terug te krijgen van de organisatie en het leuke hierbij is dat hij zelf niemand vermoord, maar iedereen tegen elkaar weet uit te spelen tot er maar 1 leider overblijft. De voetstappenscène springt er wel bovenuit, maar ook de scène waarin Marvin de val weet te ontwijken met de scherpschutter is erg knap gedaan.

Die Lee Marvin past ook wel prima binnen het geheel die met een gefronste blik de hele film volmaakt. In andere films zou ik me daar snel aan ergeren, maar hier is hij volledig op zijn plaats.

3.5*

Ik was deze film een tijdje geleden tegengekomen, omdat hij hoog genoteerd stond in de laatste Moviemeter top, maar ik ben er niet wild van geworden. Eigenlijk is het hele verhaal erg voorspelbaar waarbij de 2 vrouwen na verloop van tijd naar elkaar zullen toegroeien met een amoureuze verhouding tot gevolg. Echter weten beide dat een relatie toch geen enkele mogelijkheid heeft en volgt er een pijnlijk afscheid. We hebben het al vaker gezien in films en ook hier valt er weinig opmerkelijks te noteren.

2.5*

Ik had over deze film al eens gelezen dat het een vreemde ervaring kon worden en dat is zeker niet gelogen. Het eerste deel is best bevreemdend, maar al bij al is het nog makkelijk te volgen daar er vooral gefocust wordt op het drama tussen Mark en Anna. Het dynamische camerawerk werkt uitstekend om een bevreemdende sfeer te creëren, maar ook de weinig kleurrijke omgeving zorgt voor een erg kille sfeer.

Echter wanneer de privédetective de ontdekking doet op het appartement van Anna wordt alles nog een stuk vreemder om te volgen. Wat mij betreft is het toch allemaal te veel van het goede en kwam het bij mij over dat de regisseur zoveel mogelijk creepy scènes wilde laten zien om het publiek te shockeren , maar bij mij werkte het niet echt. De scène die er wel bovenuit steekt, is de tunnelscène waar Anna een miskraam krijgt. Isabelle Adjani speelt anders wel erg sterk en ik kreeg regelmatig kippenvel van haar.

Bevreemdende film, maar jammer genoeg niet helemaal geslaagd. De opbouw is sterk, maar het wordt allemaal wat te veel en vooral te vreemd gaandeweg.

3*

The most dangerous killers on the planet... but this is not our planet.

Predators was alweer zo'n titel die op mijn verlanglijstje stond, want aan de originele met Arnold heb ik alleen maar positieve herinneringen. Ik was dan ook enorm benieuwd of deze remake met Adrien Brody van hetzelfde niveau ging zijn, al had ik zo mijn twijfels.

Uiteindelijk is, zoals zo vaak, het origineel superieur. Deze film kan bij lange na niet tippen aan het originele. Predators begon nochtans vrij veelbelovend met de verschillende personages die letterlijk uit de lucht komen vallen, waardoor je toch met een aangenaam gevoel de film aanvat. De film kent geen opbouw, geen ellelange intro, geen onzinnig plotje waarin we ieder personage leren kennen of geen weet ik wat nog voor tijdrekkers. Er wordt zelfs niet eens de tijd genomen om de namen van de personages te vermelden, die we uiteindelijk pas op het einde kennen. Jammer genoeg ging het na een tijdje alleen nog bergafwaarts. Qua actie is deze film een enorm zware tegenvaller, juist datgene waar het originele zo ijzersterk in was. Het is juist bij het kijken van zulke films dat je begint in te zien hoe geweldig Arnold, en eigenlijk alle actiefilms uit de 80’ wel niet waren. De scène waarin de Yakuza het in een samoeraigevecht opneemt tegen een superpredator is dan ook het eenzame hoogtepunt van de film. Jammer, want als de film meer van dit soort scènes had gekend dan had ik nog wel een hogere score kunnen geven. Die scène deed me overigens een beetje denken aan Billy die in de originele ook achterbleef om de anderen te helpen. Op het einde krijgen we dan ook nog eens een erg vreemde plottwist voorgeschoteld. De braaf uitziende arts blijkt toch niet zo lief te zijn zoals hij ons niet vermoeden, maar blijkt een moordenaar te zijn en hij wil op de koop toe ook nog eens deel uitmaken van de superpredatorclan. En natuurlijk mocht ook hier het cliché der clichés niet ontbreken, waarbij Royce en Isabella als enige overlevenden overblijven.

Ik had serieus mijn twijfels over Adrien Brody. Ik vond hem eerlijk gezegd nogal vreemd gecast voor zulke film, waar de hoofdrol doorgaans gespeeld wordt door een stoere spierbundel. Niet dat ik Adrien Brody een slechte acteur vind, integendeel zelfs. Ik vind hem een uitstekend acteur en misschien één van de betere van zijn generatie, maar deze rol is gewoonweg geen spek voor zijn bek. De vergelijking maken met Arnie mag misschien niet eerlijk zijn voor hem, toch was dat hetgeen me de hele tijd bezighield. Brody komt totaal niet geloofwaardig over als killer en is bovendien echt niet stoer genoeg voor zulke rollen gestalte te geven. Brody mag dan wel slecht gecast zijn, de snelle dood van Danny Trejo is een al even grote fout. Toen ik een tijdje geleden de trailer zag, kon ik al bijna niet meer wachten om Trejo aan het werk te zien, vooral door zijn geweldige prestatie als Machete ben ik hem erg gaan waarderen. Maar spijtig genoeg stelt zijn bijrolletje dus helemaal niets voor. Grote blunder. Ook het rolletje van Laurence Fishburne sloeg werkelijk nergens op. Eerst komt hij vertellen dat hij al 10 jaar in de jungle in de jungle leeft en zowat alles al heeft meegemaakt, maar toch slaagt hij erin om onmiddellijk vermoord te worden, nadat hij zijn huis in brand heeft gestoken.

Verder vond ik de onderlinge strijd tussen de 2 predatorclans volledig fout. Ten tijden van Schwarzenegger waren ze allemaal op zichzelf aangewezen om de predators een kopje kleiner te maken, maar nu blijkt dat er ook nog een soort van “goede” predators rondlopen. Soit, het hele script is gewoon één grote miskleun. Zelfs bij die hondachtige beesten in het begin vroeg ik me af hoe ze erop kwamen die in de film te proppen. Kortom, Predators was een fameuze tegenvaller die het niet eens waard is om het vervolg te zijn van de geweldige film uit 1987.

1.5*

Aangename familiedrama dat eigenlijk nog best licht aanvoelt door de komische momenten, zoals de rijles scène van de moeder, maar ook wanneer Fleur het sperma wil gaan uitspuwen en dan oog in oog komt te staan met de ouders van haar vriendje, heb ik erg moeten lachen. De moeder is misschien wel het leukste personage in de film. Ze lijkt zich nergens om te schamen en dat levert enkele leuke momenten op zoals wanneer ze de praktijk van haar zoon binnenstapt en meteen haar kleren uittrekt met de vraag om haar te opereren.

Toch mis ik bij deze film een eigen identiteit, want het hele familiedrama waarbij het gezin uiteenvalt en uiteindelijk terug samenkomt, hebben we wel al vaker gezien. Toch heb ik me hier zeker mee vermaakt.
3.5*

Atonement bleek recentelijk nog een goede meevaller voor mij te zijn, dus ben ik wat versneld voor dit andere werk van Joe Wright gegaan.

Dit is misschien een tikkeltje minder, maar Wright weet wel een erg mooi en sfeervol beeld te schetsen van de hogere klasse in het 18e-eeuwse Engeland. De scènes tijdens het dansen zien er prachtig uit en de cameravoering maakt het allemaal extra dynamisch om te volgen.

Keira Knightley vind ik hier een straffe prestatie neerzetten, die hier betoverend charmant overkomt. Matthew Macfadyen speelt zijn rol ook wel goed als de stoïcijnse en snobistische Darcy en Sutherland heeft ook wel een leuke bijrol als de vader die zich niet al te veel probeert te bemoeien met de liefdeslevens van zijn dochters.

Alleen zijn de liefdesverhaaltjes van de zusjes wat te voorspelbaar en te zeemzoet om een hogere score aan de film toe te kennen.

3.5*

Promising Young Woman is een sterk uitgewerkte wraakfilm overgoten met een stevig Metoo sausje. Het is best wel generaliserend tegenover mannen, want zowat alle mannen die we zien passeren in deze film blijken engerds te zijn met slechte bedoelingen. Zelfs de vriendelijk ogende kinderarts Ryan blijkt geen haar beter te zijn dan de mannen die al voorbij zijn gekomen.

Het script is sterk uitgewerkt. Emerald Fennell houdt in het begin nog wat informatie achter de hand en het personage van Cassie en het verhaal van Nina blijven nog wat mysterieus. Langzamerhand komen we te weten wat er juist schuil gaat achter de handelingen van Cassie en krijgen we een verrassend en sterk einde met de moord op Cassie en haar wraak op de bruiloft van haar moordenaar.

Toch wel een verrassend goede film die ik hier per toeval ben tegengekomen. Ook een pluim voor de sterke acteerprestatie van Carey Mulligan als Cassie, want ze kon bij momenten wel erg overtuigend creepy overkomen.

3.5*

Psycho is met voorsprong mijn favoriete Hitchcock. North by Northwest, Vertigo en Rear Window zijn ook wel aardig, maar Psycho komt duidelijk op de eerste plaats.

Psycho mag dan wel bekend staan om zijn alom geprezen douchescène, voor mij is dit niet het hoogtepunt uit de film. Psycho is eerder een aaneenschakeling van kleinere hoogtepunten, die samen voor 1 spetterend geheel zorgen. De opbouw is zonder meer uitstekend. Vanaf het moment dat Marion het geld steelt en er vandoor gaat, zit je al meteen op het puntje van je stoel. De hele rit die Marion aflegt naar het motel is een prachtige opbouw.

Na een dertigtal minuten duikt voor het eerst het personage Norman Bates op. Op een geniale wijze weet Anthony Perkins zijn rol neer te zetten. Op het eerste zicht lijkt hij een zachtaardige jongen, wel een beetje nerveus en mysterieus, maar zeker en vast niet iemand waarvan je denkt dat hij iemand kwaad zou doen. Daarom vond ik het al erg bizar dat hij Marion vermoordde, tot het einde waar alles werd uitgelegd.

Even vreesde ik ervoor dat ik het beste al gezien had met de douchescène, omdat het hoofdpersonage dan al dood was, maar dat bleek uiteindelijk helemaal niet zo te zijn. Na die scène gaat de spanning alleen maar in stijgende lijn en vooral de shots van het huis zijn prachtig gruwelijk, vooral als de moeder dan nog eens voor het raam verschijnt. De douchescène mag dan wel erg bekend zijn, de moord op Arbogast op de trap moet voor mij niet onderdoen. Net zoals in de douchescène is hier wederom een knap staaltje camerawerk te bezichtigen.

Het einde is in 1 woord samen te vatten: Fenomenaal! De scene op het laatst in de kelder is het absolute hoogtepunt uit de film. De dode moeder die in de stoel zit en plots verschijnt Bates daar met een mes en een pruik. Echt een geweldig schrikmoment. Voor mij kwam de plotwending dat Bates een gespleten persoonlijkheid had erg onverwachts. De hele film lang had ik enkele theorieën in gedachten, maar die van een gespleten persoonlijkheid had ik al verworpen. Op een gegeven moment hoor je de stemmen van Bates en een oude vrouwenstem, waardoor je echt gelooft dat de moeder in dat huis zit.

Met voorsprong is Psycho mijn favoriete Hitchcock, daarbij moet ik wel zeggen dat ik nog lang niet alles van hem heb gezien, maar als zijn kwartet Psycho – Vertigo – Rear Window – North by Northwest wordt beschouwd als zijn beste films, dan moeten de andere 3 het duidelijk afleggen voor Psycho.

Een dikke 5* en misschien een toekomstige top 10 notering.