Opinions

Hier had ik toch meer van verwacht.

V for Vendetta begon nochtans niet slecht. De scène in het steegje, waar we voor het eerst kennis maken met V en de scène op het dak met de ontploffingen zagen er nog vrij goed uit. Maar algauw wist de film me niet echt meer te boeien. Bijna 2 uur lang gaat het enkel over de kritiek op de samenleving en gerechtigheid en blablabla…

Al die filosofische onzin was echt niet aan mij besteedt. Ook qua actie en spanning heeft deze film niet veel te bieden. De enige actiescène die er uiteindelijk dan toch was, was dan ook nog eens erg lelijk. Die Matrixachtige slowmotion, daar heb ik echt een ongelooflijke hekel aan.

Het personage V had nog wel iets kunnen worden, mocht hij geen idioot lachend masker gedragen hebben. Hij probeert cool over te komen, maar dat mislukt compleet. Enige lichtpunt voor mij is Natalie Portman, echt een goede actrice die erg overtuigend speelt.

Toch een teleurstelling, vooral als ik zie dat deze film in de top 250 staat. 1.5*

Joachim Trier heeft me vooralsnog niet kunnen overtuigen met o.a. Thelma dat tegenviel, maar met deze Verdens Verste Menneske ben ik helemaal mee met Trier.

Ik had wel een vermoeden dat dit me beter ging bevallen en het is een mooi, klein drama zonder franjes geworden. De thema’s die aan bod komen zoals de juiste keuzes maken in het leven, omgaan met relaties zijn erg herkenbaar. Voor de ene zal het al herkenbaarder zijn dan voor de andere, maar Trier weet het alvast op een zeer knappe hedendaagse manier te brengen.

Het is ook een film waar de acteurs volop in de schijnwerpers staan en de film naar een hoger niveau kunnen tillen en daar is zeker Renate Reinsve in geslaagd. Ze zet haar personage Julie, die worstelt met haar relaties en toekomst, op een erg naturelle en geloofwaardige manier neer en de chemie met haar 2 mannelijke tegenspelers is ook erg sterk. De scène waarin ze binnensluipt op het feest en kennis maakt met Eivind steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit, maar evengoed de scènes waarin ze hem terug ziet in de winkel of wanneer ze het uitmaakt met Aksel zijn erg sterk geacteerd.

Knappe film van Joachim Trier. Normaal zou dit bij mij in de categorie van 3.5* films komen, maar ik kan geen negatief punt opnoemen en Trier haalt alles eruit.

4*

Only one is a wanderer. Two together are always going somewhere

Dit was weer zo’n klassieker die dringend aan een herziening toe was, want het was toch zeker 4 à 5 jaar geleden dat ik Vertigo voor het laatst had gezien en eerlijk gezegd, de hele plot was wat uit mijn geheugen verdwenen. Het was ook de vijfde en laatste Hitchcock die ik een tijdje geleden heb aangeschaft, dus binnenkort die collectie toch maar eens uitbreiden.

Alfred Hitchcock doet hier in elk geval zijn bijnaam van The Master of Suspense alle eer aan, want ik heb deze geweldige klassieker opnieuw van op het puntje van mijn zetel beleefd. Ik moet Hitchcock dan ook ontzettend dankbaar zijn voor die mysterieuze sfeer en de spanning die hij deze film meegeeft, want op die manier worden er in deze tijden jammer genoeg te weinig gemaakt. Het eerste gedeelte is enorm mysterieus, waar je als kijker nog met een heleboel vraagtekens zit. Wat is er toch in godsnaam aan de hand met die Madeleine? Zit die geest van Carlotta echt in haar hoofd? Ik begon er in ieder geval wel in te geloven. Na de dood van Madeleine vroeg ik me af waar Hitchcock nog naar toe zou gaan in de laatste 45 minuten van de film, maar daar haalt hij nog eens zijn bekende trukkendoos boven. In de briefscène waar het hele geheim wordt onthuld, geeft hij ons als kijker weer wat meer informatie die de hoofdrolspeler tot hiertoe nog niet heeft. Geweldige zet om de spanning nog wat meer op te drijven. Niet iedereen kan hem vinden in die beslissing om het geheim iets vroeger prijs te geven, maar bij mij werkt het in ieder geval wel. Als ik één minpuntje kan bedenken bij deze klassieker dan kom ik toch bij de eindscène terecht, dat toch wel een redelijk grote anticlimax was. De manier waarop Judy aan haar einde komt door te schrikken van een non, komt nogal erg lomp en ongeloofwaardig over.

Jammer dus van dat ene minpuntje, maar dat is dan ook de enige smet op deze geweldige klassieker, want James Stewart en Kim Novak zetten hier echt wel memorabele rollen neer. Ik had hem een paar maanden geleden nog aan het werk gezien in Rear Window, maar hier komt zijn rol een pak beter uit de verf. Verder is zijn hoogtevrees een leuke toevoeging aan zijn personage, wat overigens op een zeer knappe manier in beeld is gebracht door Hitchcock. Prima prestatie van Stewart dus, maar wat dan gezegd van Kim Novak. Hitchcock wist altijd wel een leuke, knappe vrouw uit te kiezen voor de hoofdrol en dat is nu niet minder het geval met Novak. Grace Kelly blijft natuurlijk wat betreft vrouwelijke hoofdrollen in Hitchcock films stevig op plaats één, maar een schande voor Novak is dat zeker en vast niet. Het duurde nochtans wel een tijdje vooraleer ze aan het woord kwam, ik geloof ongeveer 45 minuten, maar vanaf dan had ze mijn aandacht helemaal te pakken. De chemie tussen de twee is prachtig en ze zijn samen dan ook een geweldig duo voor deze film. Sommigen vinden de romance tussen die twee ongeloofwaardig, maar mij heeft het in ieder geval geen seconde gestoord. Verder waren de bijrollen wel heel erg beperkt. Enkel Barbara Bel Geddes had nog een serieuze bijrol, maar de vierde “belangrijkste” personage moest amper twee keer opdraven (3 als je de scène in de kerktoren meerekent). Maar dat maakt totaal niets uit, want Stewart en Novak hebben met sprekend gemak deze film naar hun hand gezet.

Meer dan terecht een grote klassieker van Hitchcock, die de volledige speelduur weet de boeien en nadien had zin om hem terug op te zetten. Ook de muziek van Bernard Hermann mag ik zeker niet vergeten, want die score blijft gewoon legendarisch net zoals hijzelf. Toch is het net niet mijn favoriete Hitchcock, want daarvoor was Psycho net iets genialer.

4.5*

Le Vieux Fusil is een zeer degelijke oorlogsfilm. De film ademt een zeer aparte, donkere sfeer uit dat perfect pas bij het wraakverhaal van Dandieu. De sterkste scène is ongetwijfeld wanneer Clara in de fik wordt gezet door de Duitsers, maar ook nadien bevat de film een aantal sterke en spannende scènes rond het kasteel.

3.5*

Voorlopig had ik van Sofia Coppola enkel nog maar Lost in Translation gezien en dat was een flinke tegenvaller. Deze The Virgin Suicides is wel een stuk beter, maar helemaal overtuigen doet ze hiermee ook niet.

Er hangt wel een dromerige sfeer over de film dat ik weet te appreciëren. De film straalt een zekere warmte uit en het contrast met het zware onderwerp van zelfmoord levert toch wel een speciaal gevoel op.

Het hele tussenstuk tussen de zelfmoord van de jongste zus en het uiteindelijke zelfmoordpact van de 4 overige zussen is me iets te gezapig, waardoor de geloofwaardigheid van de zelfmoord van de 4 zussen niet helemaal tot zijn recht komt. Oké, de moeder ontneemt hen op een bepaald moment alle vrijheid, Lux moet haar elpee's verbranden, maar het echte urgente gevoel om over te gaan tot gezamenlijke zelfmoord voelde ik niet. Misschien houdt Coppola wel bewust enkele zaken achter om wat extra vaagheid te scheppen, maar het komt de geloofwaardigheid niet ten goede.

Verder valt vooral het sterke acteerwerk van Kirsten Dunst op. Haar personage is ook de enige van de zussen die uitgediept wordt. Zeker geen slechte film, maar echt overtuigend vond ik het ook niet.

3*

Nee, deed me zeer weinig.

Anna Karina doet het nochtans erg goed in de rol van prostituee Nana, maar over het algemeen is dit een film die ik me binnenkort nauwelijks zal herinneren.

De film zit vol oninteressante dialogen, zoals het gesprek met de oude man in het café.

De beste scène uit de film is die waarin Nana haar brief schrijft en het camerawerk bij het aansluitend gesprek.

2*

Qua inhoud is dit op zich een eenvoudige film, maar het wordt erg sterk uitgewerkt. We volgen een vader, die na jaren afwezigheid, terug de band probeert aan te halen met zijn 2 zonen. De kracht van de film zit hem voor mij in de karakteruitdiepingen van de 3 hoofdpersonages en hun onderlinge relaties.

De vader is zo'n typische autoritaire figuur, waarvan weinig geweten is. Eigenlijk vind ik het wel heerlijk dat er zo weinig informatie over gelost wordt, waardoor hij de hele tijd dat mysterieuze over zich houdt. Zelfs op het einde weten we nog steeds weinig over hem. Het kistje dat hij opgraaft, zorgt alleen nog maar voor meer geheimzinnigheid over zijn personage (misschien zat er iets waardevols in dat hij moest achterlaten om te vluchten ?) We zijn enkel te weten gekomen dat hij blijkbaar toch om zijn kinderen geeft, aangezien hij een foto van hen heeft bewaard in zijn auto. Toch wel een ontroerend moment dat de kinderen erachter kwamen dat hij toch om hen gaf. De rol van de vader wordt bovendien ook erg sterk ingevuld door Lavronenko.

De 2 zonen zijn ook erg interessante personages om te volgen. De jongste heeft duidelijk meer problemen met de aanwezigheid van zijn vader en vooral zijn harde aanpak duwt hem verder weg. De scène waar hij in de regen achtergelaten wordt, was hartverscheurend. Bovendien wordt zijn rol enorm sterk neergezet en in de meeste scènes wist hij het meeste indruk te maken met zijn emoties. De oudste daarentegen heeft meer respect voor hem en is toch meer het gehoorzame type. Ook mooi om te zien hoe de 2 broers meer en meer naar elkaar toegroeien.

Erg boeiende film die ook visueel fraai is met de mooie landschappen. Een einde dat er stevig inhakt met de vader die sterft na een val van de toren en nadien wegdrijft in het bootje en erg sterk acteerwerk.

4*