Opinions

Jacob's Ladder was weer zo eentje die hoog op mijn herzieningslijstje stond en vanavond dan maar eens werk van gemaakt.

Ik ben sowieso al een fan van films waarin hallucinaties en werkelijkheid door elkaar lopen, maar Adrian Lyne weet het dan ook nog eens op een voortreffelijke manier te brengen. Er zitten een aantal sterke hallucinatie scenes in (zoals de dansscene op het feestje en het ziekenhuis).

Qua sfeer is dit ook gewoon top en van zodra de overheid achter Jacob zit, wordt de sfeer nog intenser. Het einde mag dan wel voorspelbaar zijn, echt afbreuk doet het niet aan deze film.

4*

Het is ondertussen meer dan 10 jaar gelden dan ik deze Jean de Florette nog eens gezien had en de film had destijds een behoorlijk sterke indruk op me nagelaten. Het merendeel van de film kon ik me nog goed voor de geest halen, maar op zo'n herfstachtige dag had ik nog eens zin om me te laten onderdompelen in de sfeer van de zwoele Provence.

En of het een geweldige herziening is geworden. Jean de Florette is zo'n typische film die voor het grootste stuk gedragen wordt door de heerlijke sfeer die het uitstraalt. De Provence is sowieso al een prachtige streek, maar Claude Berri weet het dan ook erg mooi in beeld te brengen. De omgeving en de landschappen doen me zo wegdromen naar de heerlijke vakanties in het zuiden van Frankrijk en de Franse warmte spat zo van het televisiescherm af.

Het zou nogal jammer zijn mocht de heerlijke sfeer teniet gedaan worden door een zwak verhaal of een matige cast, maar dat is hier allerminst het geval. Depardieu speelt hier een glansrol als de gebochelte erfgenaam van het landgrond. Als stadsmens heeft hij geen ervaring in de stiel van boer, maar aanvankelijk lijken zijn plannetjes wel te werken. Naderhand krijgt hij het wel zwaar te verduren door de regenval die uitblijft. Hij hoeft ook geen hulp te verwachten van zijn buren, die niets liever willen dan dat hij faalt om zo de grond over te kopen. Deze rollen worden ook erg goed ingevuld door Yves Montand en Daniel Auteuil. Montand zet de rol van Papet, de inhalige rijke boer, erg sterk neer. Ook Ugolin is zo'n heerlijk typetje. Eigenlijk wordt hij door Papet opgezet tegen Jean en zijn gezin, maar vanbinnen is hij een goed mens en zou hij niet liever willen dan hen te helpen.

Blijft toch een geweldige film dit. Heerlijke sfeer, uitmuntende cast en het verhaal dat gewoon volledig klopt. Binnenkort nog maar eens het vervolg opzetten. Vreemd dat ik dit 10 jaar geleden 4* gaf, want 4.5* verdient hij absoluut.

4.5*

Degelijke Western dat het vooral moet hebben van de mooie cinematografie. de hele film lang krijgen we mooie beelden te zien van de prachtige omgeving. Verhaaltechnisch is het allemaal niet zo spectaculair en het eerste deel is eigenlijk best taai om doorheen te komen. De film kabbelt een lange tijd rustig voort en pas wanneer Jeremiah Johnson gesetteld raakt met zijn nieuw gezin, krijg je het gevoel dat de film pas op gang is gekomen en dat er echt iets kan gebeuren.

Daarna wordt het zelfs behoorlijk spannend wanneer hij gids moet spelen voor de cavalerie om hen door de bergen te loodsen. De film komt in een hogere versnelling en zeker wanneer Jeremiah terug thuiskomt en merkt dat zijn gezin vermoord werd, krijgen we een nog erg sterk einde.

De rol van Robert Redford is ook prima en charisma heeft hij genoeg om de film te dragen. Echt verveeld heb ik me niet met deze film ondanks het stroeve begin, maar een topper is deze Jeremiah Johnson niet.

3*

Jeux Interdits kan ik het best samenvatten als een klein, mooi oorlogsdrama. Het is een stijl die al wel eens vaker wordt toegepast in films om een bepaald drama vanuit het perspectief van kinderen weer te geven en ook hier werkt het erg goed. Vooral omdat de rollen van de 2 kinderen erg sterk worden ingevuld, maakte dat ik erg kon meeleven met hun verhaal.

Het begint al meteen erg hartverscheurend met de dood van de ouders van de kleine Paulette, maar de dood van haar hondje van ik al even erg om te zien. René Clément laat op een hele mooie, intieme en vertederende manier zien hoe Paulette met de dood probeert om te gaan en hoe ze daarbij wordt geholpen door Michel. De 2 kinderen die enorm veel aan elkaar hebben, zorgde toch voor een zekere warmte met de oorlog op de achtergrond.

Het begin van de film is erg hartverscheurend, maar ook het einde hakt er toch eventjes in. Paulette die wordt gescheiden van haar familie en in het midden van een mensenmassa om Michel schreeuwt. Het zorgde toch voor een krop in de keel.

4*

Blijft een erg sterk drama. De details kon ik me niet goed meer herinneren, dus in dat opzicht kon een herziening geen kwaad. De film zit vooral verhaaltechnisch erg sterk in elkaar. het verhaal op zich is eigenlijk vrij simplistisch, maar de manier waarop het wordt uitgewerkt, is sterk en blijft boeiend gedurende de hele speelduur.

De schuld van de man voor de miskraam van de huishoudhulp wordt lange tijd in het midden gehouden en op die manier wekt hij wel een zekere sympathie op. Tot blijkt dat hij gelogen had en toch op de hoogte was van de zwangerschap van de vrouw. De hele film zit eigenlijk vol dilemma's waarmee de personages geconfronteerd worden, waardoor ik voor ieder personage en hun acties wel ergens begrip had.

Het is ook altijd interessant om een film met dergelijke onderwerpen te zien uit een totaal verschillende cultuur. De godsdienstbeleving, verschillen tussen man en vrouw komen in dergelijke drama's toch extra naar boven en maakt het interessant om te zien hoe zij hiermee omgaan. De eindscène is er eentje om in te kaderen met de ouders die in de gang zitten te wachten op het verdict van hun dochter bij wie ze wilt blijven na de scheiding.

4*

Well, Jonah Hex doesn't know how to die. He'll have to be educated.

Jonah Hex was weer zo’n film die ik graag wilde zijn omwille van de aanwezigheid van enkele acteurs. John Malkovich is iemand die het altijd voortreffelijk doet, maar ik had deze film vooral opgenomen met het oog op Josh Brolin in de rol van Jonah Hex en Megan Fox. Vooral Fox leek me enorm de moeite, omdat ik haar naam vaak hoor vallen maar ze nog nooit bezig zag.

En Jonah Hex is, zoals verwacht, een typische film geworden waarin de cast zich naar hartenlust kan uitleven. Josh Brolin is dan ook prima gecast om het personage Jonah Hex neer te zetten. Dat verminkte gezicht, hier en daar een vette one-liner,…meer moet dat voor mij niet zijn om naar een cool personage te kijken. Sommige zullen het natuurlijk overdreven vinden dat Hex over bijzondere krachten beschikt om met de doden te praten en dat hij niet kan sterven, maar voor mij geldt dat absoluut niet. Eigenlijk heb ik totaal geen idee of hij dit soort rollen vaker speelt, maar hier is hij in ieder geval lekker op dreef en dat kan jammer genoeg niet gezegd worden van Megan Fox. Zoals ik al zei was dit mijn eerste kennismaking met Fox, maar een succes is het niet echt geworden. Natuurlijk heeft ze een enorm seksuele aantrekkingskracht (zeker als ze dan nog eens een prostituee speelt) maar daar blijft het dan ook bij. Oké, haar rol is enorm éénzijdig en vrij klein, maar het wordt wel snel duidelijk dat ze over weinig acteertalent beschikt. Geef mij dan maar iemand zoals Amber Heard die schoonheid ook nog eens weet te koppelen aan acteertalent. Soit, hopelijk was dit haar slechtste rol want anders kan het hier rap gedaan zijn met Fox. Gelukkig was naast Josh Brolin ook John Malkovich goed op dreef als bad guy. Het begint me de laatste tijd trouwens op te vallen dat Malkovich nogal veel zulke gestoorde bad guy rollen speelt ( Con Air in de eerste plaats), maar wat mij betreft mag hij op die manier nog een tijdje doorgaan. Let trouwens ook Michael Fassbender, die hier een uiterst vermakelijk bijrolletje heeft.

Het verhaal is, zoals vaker in dit soort films van ondergeschikt belang. Waarschijnlijk zal ik binnen een week of twee al vergeten zijn waar Jonah Hex eigenlijk over ging, omdat er van dit soort wraakfilms waar iemand zijn gezin wil wreken al ontzettend veel van zijn gemaakt. Voor mij telt in dit soort films enkel het amusementsgehalte en Jonah Hex bleek aanvankelijk vrij sterk en verrassend uit de hoek te komen met de machinegeweren die aan het paard zijn vastgemaakt. Na die scène verwachtte ik een spektakelstuk, maar nadien wordt het toch allemaal wat minder. De vechtscènes zien er over het algemeen niet echt goed uit door de slechte belichting, waardoor het op den duur nogal erg chaotisch wordt. Op een bepaald moment is het wel erg onduidelijk wie tegen wie aan het vechten is en jammer genoeg blijft dat ook het mankement in de rest van de film. Visueel is dit nogal erg matig, ook doordat de regisseur weinig weet te doen met heel het Westerngegeven. Op zich ben ik wel te vinden voor moderne Westerns, maar buiten de eerste scènes voelde het te weinig western aan.

Ben nog altijd wat aan het twijfelen aan de score. Het verhaal is erg miniem en de actiescènes vallen een beetje tegen, maar de performances van zowel Brolin als Malkovich zijn erg goed. Enkel Megan Fox valt hier wat tegen en hopelijk wordt het in de toekomst wat beter.

3*

Als fervent basketballiefhebber kon ik Juwanna Mann niet links laten liggen. Al verwachtte ik geen topper zoals ‘Coach carter’, het verhaal leek me interessant genoeg om hem eens te proberen.

Spijtig genoeg moet ik Juwanna Mann toevoegen aan het rijtje van matige basketbalfilms. Verder dan een paar leuke momentjes komt de film echter niet. Enkel de eerste 10 minuten, waarbij Jamal zijn kleren uittrekt tijdens een match is echt grappig. Daarna wordt het allemaal voorspelbaar en erg flauw, waardoor die 90 minuten plots een lange zit wordt. Miguel A. Núñez vond ik nog vrij behoorlijk en geloofwaardig als vrouw.

Goed voor 1 keer, maar daarna nooit meer.

1.5*