Opinions

Falcon Lake is een soort film die ik enorm hard weet te appreciëren. Het is geen film met een groots of ingewikkeld plot, maar eentje die geweldig onder de huid kan kruipen. Vanaf het begin hangt er een soort van donkere sfeer over de film die nooit verdwijnt. De spookachtige soundtrack draagt hier natuurlijk goed aan bij, maar ook de bij momenten naargeestige setting van het meer is een pluspunt. Neem daar nog eens het urban legend verhaal van de geest die door Chloé wordt verspreid en als resultaat krijg je een heerlijk stukje ervaringscinema.

Op het einde lijkt het me wel vrij duidelijk wat er juist aan de hand is. Bas was tijdens een zomervakantie verdronken in het meer en de ouders en het broertje komen terug naar de plaats waar het gebeurd is en Chloé voelt de aanwezigheid van Bas. Het einde ligt ook mooi in het verlengde van de rest van de film. Zonder veel toeters of bellen wordt het op een erg kille manier duidelijk gemaakt wat er gebeurd is met wat knuffels op de plaats des onheils en Bas die achterblijft bij de auto, terwijl het gezin bij het meer staat.

Ook de acteerprestaties van Joseph Engel en Sara Montpetit zijn erg sterk. De band tussen die 2 die steeds sterker en sterker wordt, is erg knap in beeld gebracht. Het lijkt alsof zij alleen zijn aan het meer, want de ouders komen amper in beeld en in de andere jongens lijkt Chloé niet veel interesse te hebben.

Aangename verrassing deze Falcon Lake, want de naam kende ik niet en was hem per toeval tegengekomen. Altijd fijn om een film te zien waar de sfeer en beleving centraal staan.

4*

I am not a vigilante. I am just trying to get home to my little girl's birthday. Now if everyone will just stay out of my way, then nobody will get hurt.

Ik was deze Falling Down een dikke week geleden toevalling tegengekomen. Ik had er nog nooit over gehoord, maar het plot sprak me onmiddellijk aan en een film met Michael Douglas en Robert Duvall in de hoofdrollen kan toch niet misgaan ?

En deze film is absoluut niet misgegaan, integendeel. De film begint meteen sterk met de scene waarin Michael Douglas meteen begint door te draaien in de file. Er is geen introductie nodig, maar meteen wordt het duidelijk dat het hem allemaal teveel wordt in deze maatschappij. Op zich ben ik al enorme fan van films waarin alles begint te escaleren, maar Joel Schumacher weet het dan ook nog eens op een zeer sterke manier te brengen. Douglas begint eerst keet te schoppen met een baseballbat en eindigt met een sporttas vol geweren, heerlijk! Deze film zit dan ook vol met geweldige scenes, zoals in het fastfood restaurant. Het einde mag misschien voorspelbaar zijn, maar doet niets af aan hetgeen we in de rest van de film gezien hebben gekregen.

Falling Down wordt dan ook nog eens gedragen door 2 uitmuntende acteurs die op erg hoog niveau spelen. Douglas speelt hier een nogal wat aparte rol die ik meestal niet van hem gewoon ben. Eigenlijk is hij niet beter dan al die criminelen die de revue passeren, maar ergens krijg je wel medelijden met hem en hoop je dat het nog op één of andere manier goedkomt met hem. Robert Duvall speelt dan weer een heerlijke rol als rechercheur, die z'n laatste werkdag voor de boeg heeft.

Heerlijk film dit. Falling Down raast aan een hoog tempo voorbij met geweldige scenes en sterk acteerwerk.
stevige 4.5*

Een nieuw jaar, een nieuwe kans voor Ingmar Bergman. Bij Persona en Höstsonaten had ik telkens het gevoel dat er een muur tussen mij en de film stond waar ik niet doorheen kon, maar daar had ik bij deze geen last van. Voor mij voelt het aan als een vrij basic familie-epos over omgaan met verlies en welke keuzes er gemaakt moeten worden. Het was zo standaard, dat ik er zelfs een beetje argwanend van werd, maar dan moest de ontmoeting tussen Alexander en Ismael nog komen.

Ikzelf heb de film niet echt als saai ervaren. Van klokkijken heb ik geen last gehad, omdat er op zich wel altijd iets gebeurde, maar wat er gebeurde, vond ik nergens echt bijzonder worden. Wat mij betreft onderscheidt deze Fanny och Alexander zich niet van de doorsnee familiedrama’s. Het geschreeuw van de moeder wanneer de vader opgebaard lag, ging wel door merg en been. Ook de straf die Alexander krijgt van zijn stiefvader was een aangrijpende scène, maar voor een film van 3 uur waren de hoogtepunten wat te schaars.

Visueel valt de film wat meer in mijn smaak. Het eerste deel met het kerstfeest is erg kleurrijk. Redelijk kitcherig ook, maar dat kan ik wel hebben. Zeker omdat het ook functioneel is voor de film, doordat het contrast met de grauwe, kille kleuren van het huis van de bisschop zo groot is.

Ik vrees dat Bergman niet echt mijn ding is. Ook deze blijft hangen bij 3*, want meer dan degelijkheid vind ik niet in deze film terug.

3*

Net zoals met Le Charme Discret de la Bourgeoisie levert Buñuel hier opnieuw een heerlijke surrealistische film af. Ik vind deze misschien net ietsje minder dan Le Charme, maar veel scheelt het niet. In Le Charme vormde de verschillende scènes op zich nog een coherenter geheel door het gezamenlijk thema van de film, maar anderzijds is deze Le Fantôme de la Liberté bij momenten nog absurder dan Le Charme.

De heerlijke absurde momenten zijn te talrijk om op te noemen, maar er zijn er een aantal die er voor mij bovenuit steken. De scherpschutter die veroordeeld wordt tot levenslang, maar dan met de rest rustig de rechtbank verlaat en als een filmster handtekeningen begint uit te delen. De SM scène in het hotelletje, de WC/etentje scène, de scène met het 'verdwenen' meisje,....

Na Le Charme waren de verwachtingen wel hooggespannen voor deze Le Fantôme, maar Buñuel weet het opnieuw waar te maken. Het tempo ligt misschien ietsje lager en de scènes staan meer op zichzelf, maar we krijgen wel weer heerlijke absurde scènes voor in de plaats.

4*

Heb hem deze avond nog eens vanonder het stof gehaald, want het was weer een behoorlijke tijd geleden dat ik deze film heb gezien. Het enige dat ik me nog kon herinneren waren de besneeuwde vlaktes.

Fargo straalt een geweldige sfeer uit, wat volgens mij het sterkste punt is van de film. Het geeft echt een geweldig gevoel wanneer je ’s avonds vanuit je luie zetel naar die prachtige besneeuwde vlaktes van North Dakota zit te kijken. Je begint zelfs spontaan te dromen dat het plots begint te sneeuwen. Wat mij betreft is Fargo één van de mooiste sfeerfilms ooit. Het verhaal is simpel, maar het werkt wel duidelijk en verveelt bovendien geen minuut.

Steve Buscemi vond ik een geweldige vertolking neerzetten als Carl Showalter, een halve gare gangster. De momenten dat hij wat zit te lullen tegen zijn maat die geen woord zegt, zijn echt heerlijk. Ook William H. Macy zet op een knappe wijze zijn personage Jerry Lundegaard neer. In het begin leek hij een echte sukkel, maar naargelang hij dieper in de problemen raakte, kreeg ik toch wat meer sympathie voor hem.

De gebroeders Coen hebben van Fargo een zeer mooie sfeerfilm gemaakt, die van mij 4.5* krijgt.

Yorgos Lanthimos is best een interessante regisseur. Hoewel de films die ik tot nu toe van hem beh gezien (Poor Things en The Killing of a Sacred Deer) niet hoger scoorden dan een 3* heeft hij wel een bepaalde stijl die ik kan waarderen. Ik was benieuwd of deze The Favourite die topscore wel kon behalen.

Een topper zou ik het niet noemen, maar het is wel een aangename film geworden en de besta van Lanthimos die ik tot nu toe gezien heb. De film bevat meer humor dan ik had verwacht, want het vileine gekibbel tussen Abigail en Lady Marlborough levert enkele heerlijke dialogen op. We krijgen tussendoor ook nogal wat momenten te zien die de draak steken met het Engelse koninklijke hof van de 18e eeuw met o.a. de ganzenrace in het begin van de film.

Kostuumdrama's zullen nooit mijn favoriete films worden qua aankleding, maar Lanthimos weet wel veel goed te maken met het knappe camerawerk. Verder is het verhaaltje rond de machtsstrijd tussen Abigail en Lady Marlborough onderhoudend genoeg om een speelduur van 2 uur te vullen, maar de film ontbreekt toch een paar echte hoogtepunten om een blijvende indruk na te laten.

3.5*

Every family has a secret.

Het eerste wat natuurlijk opvalt aan Festen is het camerawerk. Sommigen zullen het eerder negatief ervaren, maar voor mij werkte dit prima. Het camerawerk heeft een positieve invloed op de sfeer en het voelt aan alsof we echt deel uit maken van het gebeuren, in plaats van dat we enkel het feest observeren.

Verder is het scenario erg sterk. De introductie is leuk en verveelt nergens, zoals Michael die zijn gezin wandelen stuurt. Naarmate de film vordert, voel je dat de sfeer wat grimmiger wordt. Je merkt dat Christian ergens mee worstelt en dat hij elk ogenblik kan ontploffen. Wat het verder nog boeiend maakt, is dat het niet erg duidelijk is of het nu allemaal waar is wat Christian vertelt.

Het acteerwerk was ook prima. Ze komen allemaal vrij realistisch over en Thomas Bo Larsen steelt de show als de opvliegende zoon Michael die ook geregeld grappig uit de hoek komt, zoals het racistisch lied die hij opstart.

Soms voelt het nogal theatraal aan, maar voor mij stoort dat zeker niet. Festen is gewoon een sterk filmpje die er best mag wezen.

4*

Die Fetten Jahre Sind Vorbei is enerzijds een interessante, maar anderzijds een beetje een wisselvallige film geworden. Het eerste deel is veruit het sterkste deel met de driehoeksrelatie tussen Jule - Jan - Peter die op een boeiende manier gebracht wordt. Door de inbraak van Jan en Jule krijgt de hele ontwikkeling van de relatie toch iets meer en het wordt zelfs spannend wanneer het helemaal misgaat. Vanaf het moment dat ze met hun vieren aankomen in de hut, zakt de film toch wat in elkaar. De conversaties over hun idealen en het kapitalisme kon me matig boeien en ook de keuze om Hardenberg deel te laten uitmaken van de groep alsof hij hun vriend is, vond ik een saaie keuze. Het voelde toch aan alsof de film zich meer en meer naar het einde aan het slepen was. Het acteerwerk is zeker in orde en de chemie tussen de 3 jongeren is erg aanwezig (vooral de scènes tussen Jule en Jan steken er bovenuit).

3*

The Fifth Element was mijn eerste kennismaking met Bruce Willis en meteen was ik verkocht. Niet alleen door de acteur, maar ook door de geweldige film. Als kind ( en nu ook trouwens) vond ik alles geweldig aan deze film. De futuristische auto’s die langs de gebouwen heen vliegen, de ruimtewezens, het cruiseschip en natuurlijk het geweldige werk van Bruce Willis en Milla Jovovich. Ik had vandaag dan maar besloten om die mooie herinneringen nog eens op te halen en te genieten van dit spektakel.

Eerst krijgen we een intro te zien, waarbij we terechtkomen in Egypte in het jaar 1914. Een stel ruimtewezens waarschuwt een priester voor een naderende oorlog, die alleen maar gewonnen kan worden door het “vijfde element”. Algauw verplaatst de film zich naar het 300 jaar latere New York, waar we kennismaken met de nogal slordige taxichauffeur Korben Dallas, gespeeld door Bruce Willis. Even later maken we ook kennis met de tweede hoofdrolspeelster Leeloo, gespeeld door Milla Jovovich. Ze werd gereconstrueerd door een stukje van het vijfde element dat is teruggevonden, maar ze weet snel te ontsnappen en belandt even later in de taxi van Korben Dallas. Samen moeten ze de overige 4 elementen in bezit proberen te krijgen om de mensheid te redden.

Vanaf het eerste ritje met Dallas’ taxi laat de film je geen minuut los en belanden we van de ene geweldige scène in de andere. De scène met de achtervolging heb ik altijd al geweldig gevonden. De vliegende auto’s die door de straten van het even hectische New York razen. Het absolute hoogtepunt van de film is het operaconcert van diva Plavalaguna. Het mooie aan dit stuk is dat de beelden vanuit de operazaal worden afgewisseld met de beelden van de vechtende Leeloo.

Luc Besson heeft werkelijk iets prachtigs van deze film gemaakt. Niet alleen het verhaal en het camerawerk zijn prachtig, ook het acteerwerk is van een erg hoog niveau. Bruce Willis is weer de coole actieheld die we kennen als vanouds met hier en daar een leuke oneliner. Milla Jovovich moet het niet onderdoen als het tot leven verwekte “vijfde element”. De wisselwerking tussen die 2 is erg goed. In het begin verloopt de communicatie behoorlijk stroef, maar naarmate het verhaal vordert, vormen ze een uitstekend duo. Zelfs Chris Tucker doet het erg goed. Door zijn grappig kapsel, kledij en hysterisch gedoe is hij een prima toevoeging aan de cast. Wat The Fifth Element dan nog nodig had was een badguy van hetzelfde niveau. Die rol was weggelegd voor een uitstekende Gary Oldman, die op een knappe wijze zijn personage Zorg neerzet.

The Fifth Element is gewoon 2 uur lang puur genieten van een prachtig spektakel.

5*

How much can you know about yourself if you have never been in a fight?

Gelukkig was Fight Club een tijdje geleden eindelijk nog eens op televisie, want ik was er al een tijdje naar op zoek. Het boek van Chuch Palanhiuk was alleszins een voltreffer, ik was dan ook benieuwd naar wat David Fincher heeft gedaan met het geval Tyler Durden.

Bij sommige films is het soms gewoon beter om niets op voorhand over het plot te weten maar om je gewoon te laten onderdompelen in het ongewisse en de plottwist langzaamaan naar je toe te laten komen. Maar ja, omdat ik het boek al had gelezen, kon ik de plottwist al in de verte zien aankomen. Sommige scènes waren op het moment zelf dan ook makkelijk te verklaren, zoals de scène waar Jack aan het vechten is met Tyler Durden op de parking van de bar. Toch heb ik me zeker en vast geen seconde verveelt met deze film, want Fight Club komt op verschillende vlakken erg goed uit de verf. De acteerprestaties van Pitt en Norton, de gevechtscènes, de slapeloosheid van Jack, de sfeer,…. De film begint rustig met de introductie van de Narrator, die ook wel Jack wordt genoemd. Voor een thema zoals slapeloosheid sta ik nu niet meteen te springen, maar in Fight Club wordt dit op een leuke manier naar voor gebracht. Vooral het rolletje van Meat Loaf moet daar voor iets tussen zitten. Alleen vond ik het jammer dat er zo veel onlogische momenten waren. Zo noemt Marla de verteller nooit bij naam, enkel wanneer hij erachter is gekomen dat hij een gespleten persoonlijkheid heeft, noemt ze hem Tyler. Over het einde is er al behoorlijk wat geschreven en gezegd geweest. Misschien is dit wel één van de meest controversiële eindes uit de filmgeschiedenis. Sommige vinden het prachtig hoe Jack van zijn gespleten persoonlijkheid afraakt, anderen vinden het dan weer onlogisch dat hij blijft verder leven en Tyler sterft. Ik vind het vooral spijtig dat er weer voor de happy end wordt gekozen, waardoor de kijker weer met een gelukzalig gevoel de film kan afzetten? Waarom niet eens opteren voor een slecht einde en de kijker met een verslagen gevoel achter laten.

De cast met Brad Pitt en Edward Norton klonk al meteen als muziek in mijn oren. Pitt en Norton zijn ondertussen erg bekende namen in de filmwereld, maar het is altijd leuk om ze nog eens bezig te zien en vooral samen dan. Het is prachtig hoe zij er in slagen om hun personages neer te zetten. Pitt doet het zelfs nog een beetje beter dan Norton door Tyler Durden op zo’n charismatisch en humoristische manier neer te zetten. Ik vind dat dit zijn beste rol is na Aldo Raine in Inglourious Basterds. Het is dan ook erg jammer dat Brad Pitt gaat stoppen (of is gestopt?) met acteren. Ook Edward Norton vind ik hier zijn tweede beste rol ooit spelen na Derek in American History X. Het samenspel tussen de 2 klasbakken is werkelijk om je vingers van af te likken. Vooral de scène in de bar die eindigt met het gevecht op de parking is heerlijk. Wat me vooral opviel was dat Norton wel erg goed met zichzelf kan vechten, zoals in de scène in de garage kan hij zichzelf wel heel goed achteruit sleuren. Maar ook de bijrollen van Helena Bonham Carter en Meat Loaf mogen zeker en vast niet vergeten worden.

Ik vind het altijd leuk om na het boek de verfilming te bekijken, om te zien waar de regisseur wijzigingen heeft doorgevoerd en waar hij zijn accenten op heeft gelegd. Gelukkig heeft Fincher zich niet laten verleiden om zich vooral te gaan focussen op de gevechtscènes, waardoor er een perfect evenwicht ontstaat tussen actie, thriller, drama en een vleugje komedie. Fincher brengt ook een geweldige donkere sfeer in de film, zoals hij dat ook met succes wist te doen in Seven. Vooral de scènes in het vervallen huis hebben een geweldige sfeer. Je hebt voorturend het gevoel dat er elk moment wel iets kan instorten.

Nu ja, een 5 ga ik Fight Club niet geven, omdat er te veel onlogische momenten in zitten. Zoals ik eerder een voorbeeldje gegeven heb, maar ook bijvoorbeeld de scène waar Jack in zijn bed ligt en hoort dat Marla boven aan het seksen is maar met wie is dan de vraag? Zo zijn er nog wel wat voorbeeldjes, maar die ga ik hier niet allemaal opsommen.

Voorlopig hou ik de score op 4*

Het was ondertussen weer een eeuwigheid geleden dat ik nog iets gezien had van de Final Destination franchise. Een deel van de franchise heb ik zelfs links laten liggen, maar door de goede reviews heb ik deze toch een kans gegeven.

De gekende ingrediënten zijn ook hier weer aanwezig en dat is voor mij toch vaak een struikelblok gebleken in deze films. De bizarre ongelukken worden steeds op voorhand aangekondigd en we krijgen ook steeds te zien welke objecten een rol gaan spelen in het ongeluk. Ik ben er nooit echt fan van geweest, want het neemt gewoon alle spanning weg. Het enige wat nog interessant aan is, is de uitvoering van de kills zelf. Er zitten wel een paar tussen die geslaagd zijn, zoals de MRI-scan of de oma die voor de ogen van Stefani een windwijzer door haar hoofd krijgt.

Wat nieuw is in deze film is dat de dood het nu ook gemunt heeft op de afstammelingen van de overlevenden, maar verder is dit gewoon een zoveelste in het rijtje.

2.5*

Never have so few taken so much from so many.

Gisteren had ik nog eens zin in iets lekker ontspannend en The First Great Train Robbery leek daar wel aan te voldoen. Ik was ook benieuwd wat Sean Connery er van terecht ging brengen, want buiten zijn Bond films kan ik me niets van hem herinneren.

The First Great Train Robbery is een film met gemengde gevoelens geworden. Op zich klinkt het verhaal rond de treinroof wel leuk, maar jammer genoeg wordt het op veel momenten te voorspelbaar uitgewerkt. De scènes waar de sleutels worden gekopieerd stellen zeer weinig voor en zijn erg voorspelbaar, vooral de tweede keer op de slaapkamer was erg zwak. Daar kon veel meer mee gedaan worden, want er zat echt wel potentie in. Gelukkig maakt het einde met de treinoverval en de ontsnapping van Edward Pierce toch een beetje goed. Oké, naar het einde toe werd het er ook niet minder voorspelbaar op, maar het klim –en klauterwerk van Connery op de trein was wel het spectaculairste dat de film te bieden had. Dat de film gebaseerd is op waargebeurde feiten maakt het toch ook al wat plezanter om de film te volgen, al vroeg ik me af of die treinroof er in werkelijkheid ook zo had uitgezien. Blijkbaar ging het toen veel gemakkelijker dan de film laat uitschijnen, want Pierce kon gewoon van wagon tot wagon lopen in plaats van over de treindaken te moeten klauteren. Verder weet Crichton de film sfeervol te maken, dankzij de settings en de kostuums die een mooi beeld geven van Engeland in de tweede helft van de 19de eeuw.

Naast de gedachte dat het verhaal leuk leek te zijn, had ik deze film ook opgenomen omwille van de rol van Sean Connery. Zoals ik al zei zou ik buiten zijn Bond films weinig andere titels van hem kunnen opnoemen, dus werd het tijd dat ik daar iets aan ging doen. Connery doet het vrij goed en hij is zeker en vast goed gecast, maar om nu te zeggen dat hij de pannen van het dak speelt. Neen, dat nu ook weer niet. Hij heeft sowieso charisma op overschot en hij weet zijn rol goed in te vullen, maar meer dan dat is het niet. Zeer zeker geen slechte rol van Connery, maar dan vond ik de rol van Donald Sutherland eigenlijk beter. Het is de eerste keer dat ik Sutherland aan het werk zie, maar hij doet het hier in ieder geval prima als de slotenspecialist Robert Agar. Zijn kop alleen al met die snor en bakkebaarden is hilarisch, maar voor de rest weet hij het ook wel luchtig te maken met een aantal leuke momenten, zoals wanneer hij als lijk mee de trein opgaat. Ook Lesley-Ann Down deed het naar behoren die hier de minnares van Sean Connery speelt. Jammer dat ze iets minder vaak in beeld kwam, want telkens ze dan tevoorschijn kwam was het toch even genieten geblazen. Voor de rest zijn er nog een paar kleine rolletjes die degelijk worden ingevuld zoals de vrouwenzot en clean Willy.

The First Great Train Robbery is niet meer of minder dan een vermakelijk filmpje die voor zijn tijd nog goed was. Jammer dat hij veel te voorspelbaar werd, want het idee rond de vier sleutels die nodig zijn om de kluis te openen is op zich zeer goed. De cast met Sutherland en Connery kan het voor een stuk nog goedmaken en Lesley-Ann Down is een leuke verschijning.

Een nipte 3*

Je moet het de Britten wel nageven dat ze erg goed zijn in het neerzetten van dergelijke sociale drama's die zich afspelen in de lagere sociale klasse. Ook deze Fish Tank is een prima film die in dat rijtje past.

Mia dwaalt maar wat rond op straat en in een verlaten gebouw oefent ze haar danspassen. Thuis kijkt haar moeder niet naar haar om en er is geen vaderfiguur te bespeuren tot Conor verschijnt. Andrea Arnold weet een erg intense spanning in de film te brengen met de ontwikkeling van de relatie tussen Mia en Conor. Je voelt aan alles dat er tussen hen meer aan het ontstaan is dan een gewone vader-dochterrelatie en dat krijgt zijn hoogtepunt met de seksscène. de ontvoering van Conor's dochter vond ik ergens wel vreemd, want het is niet meteen wat ik in Mia's karakter zie om op dergelijke manier wraak te nemen. Gelukkig gaat Arnold niet te ver door het meisje te laten verdrinken.

Katie Jarvis is een totaal onbekende naam voor mij, maar ze zet hier wel een geweldige vertolking neer van een pubermeisje met een grofgebekte mond, maar anderzijds komt ze ook erg kwetsbaar over. Je zou zo geloven dat dit voor haar de dagelijkse realiteit is in haar gewone leven. Ook Michael Fassbender zet hier een sterke prestatie neer en de chemie tussen hun beide is erg mooi om te zien. Ook Mia's even grofgebekte kleine zusje is een leuke toevoeging aan het geheel met haar leuke uitspraak "I like you, I'll kill you last".

Red Road vond ik niet echt overtuigend, maar dit is wel een niveau hoger. Ben nu wel benieuwd geworden naar American Honey. Ik was aan het twijfelen tussen een 3.5* en een 4*, maar een nachtje slapen heeft duidelijkheid gebracht.

4*

Recentelijk zag ik met Le Samourai en Le Cercle Rouge vrij gelijkaardige films van Melville en hierbij Un Flic nog eens aan een herziening onderworpen. Het blijft wel iets hebben, die zwijgzame mannen en het grauwe, afstandelijke sfeertje, maar er ontbreekt toch telkens iets om er echt een topfilm van te maken. Nochtans begon de film erg goed met de bankoverval, dat erg sfeervol wordt gebracht. De verlaten straten, de hevige regenbui. Heerlijk om mee te starten, maar het vervolg kon me minder boeien en het niveau van de eerste 15 minuten wordt niet meer gehaald.

3.5*

Ondanks dat The Flight of the Phoenix me gedurende de hele speelduur wel heeft kunnen blijven boeien, vond ik het nergens echt hoogstaand worden. De hele heropbouw van het vliegtuig wordt nogal lang uitgesponnen. Ik had misschien iets meer willen zien van kapitein Harris' tocht naar de oase. Daar had misschien wel een interessant zijplot ingezeten. Nu komt de irritante Dorfmann met zijn arrogante houding iets te nadrukkelijk in beeld om tegengas te geven tegenover de groep. De fysieke en mentale aftakeling van de groep wordt wel knap in beeld gebracht en de cast doet het erg goed.

Degelijke film, maar geen topper in mijn ogen.

3*

Na een geslaagde Anora was ik benieuwd naar een ander werk van Sean Baker en ook deze The Florida Project is een mooie film geworden. Wat natuurlijk meteen opvalt is de felroze kleur van het motel waar het grootste deel van de film zich zal afspelen en het geeft toch op een bepaalde manier een rustgevend gevoel te midden van de avonturen die Moonee en haar vriendjes beleven en de moeilijkheden waarin de moeder zich bevindt.

Het is een vertelstijl die we al vaker in films hebben gezien door het verhaal door de ogen van kinderen te laten afspelen. Die vertelstijl is vaak een wisselend succes, maar in deze film pakt het goed uit. Het kattenkwaad dat Moonee en haar vriendjes uithalen, is erg amusant om te zien, maar je voelt ook al snel de donkere wolken over de zomervakantie hangen. Halley raakt alsmaar verder in de geldproblemen tot ze geen andere keuze heeft om tot prostitutie over te gaan. Het einde waarbij ze Moonee bij haar weghalen, is erg sterk geacteerd. Je voelt dat ze helemaal op is en niet meer de energie heeft om te vechten voor haar dochter. Ook het moment waar Moonee aan de deur staat bij haar vriendin is erg sterk geacteerd. Willem Dafoe heeft hier overigens een leuke rol als manager van het motel die het beste voor heeft met al zijn gasten.

3.5*

Met Following heeft Nolan een debuutfilm gemaakt die er zeker mag wezen. Het is eens iets anders dan de grote projecten die ik van hem gewend ben.

Het doet veel denken aan Memento die hij 2 jaar later zou maken, maar dit vind ik dan een betere film. Het spelen met de chronologie wordt hier ook gebruikt, maar in tegenstelling tot Memento, heeft het hier eerder een ondersteunende functie voor het verhaal. Het is wel een hele tijd geleden dat ik Memento nog gezien heb, maar ik herinner mij van die film dat het toch vooral de hersenen pijnigen was.

Door het spelen met de chronologie krijgt het verhaal rond Bill die in de val wordt gelokt door Cobb en de blondine een sterke spanningsboog, maar ook de keuze voor zwart-wit vind ik erg geslaagd. Het geeft toch dat extra groezelige mee aan de film dat wel past bij thema’s als voyeurisme en inbraak.

Ook zeker en vast een pluim voor de cast. Alex Haw is hier prima als de zelfzekere Cobb die Bill helemaal inpakt, die op zijn beurt ook goed wordt neergezet door Jeremy Theobald.

Fijn om deze van Nolan gezien te hebben, want het is toch eens iets anders dan zijn blockbusters.

3.5*

Mijn to-see lijstje van Billy Wilder is al stevig aan het krimpen, maar er zitten nog steeds erg fijne films tussen zoals deze Foreign Affair. De driehoeksverhouding Tussen John Lund, Jean Arthur en Marlene Dietrich wordt erg fijn uitgewerkt. Oké, het misverstand met de foto van Dietrich op het bureau van kolonel Plummer haalt het niveau van de misverstanden die we te zien krijgen bij F.C. De Kampioenen, maar Wilder weet het bijna 2 uur erg boeiend en komisch te houden met een erg fijn script. De scènes in de nachtclub zijn heerlijk om te volgen, maar evengoed zijn de beelden van de ruïnes van Berlijn indrukwekkend om te zien.

Toch wel straf dat Wilder het in 1948 het al aandurfde om een dergelijke humoristische film te maken over Nazi-Duitsland, maar ook Marlene Dietrich die hier een rol speelt als zangeres met een nazi verleden. In ieder geval steelt Dietrich hier wel de show als een echte diva samen met Jean Arthur die een uitstekende tegenpool voor haar is. John Lund's prestatie zal ik waarschijnlijk iets sneller vergeten en Millard Mitchell had een leuke bijrol als kolonel Plummer met een reeks leuke one-liners ("That's where he married Eva Braun and that's where they killed themselves. A lot of people say it was a perfect honeymoon").

Alle ingrediënten van een Wilder film zijn aanwezig. Fijn uitgewerkt script, geslaagde humor met sterke dialogen en af en toe wat spanning. Het zit wel niet bij de absolute toppers van Wilder, maar amusant is het wel.

3.5*

Bwah, slappe horrorfilm. The Fourth Kind begint met een intro, waarbij Milla Jovovich de kijker waarschuwt voor zeer verontrustende beelden. Vanaf dan lagen mijn verwachtingen al veel hoger dan daarvoor. Maar eerlijk gezegd, buiten een paar sporadische schrikmomenten viel er niet veel te beleven.

Het verhaal gaat over buitenaardse wezens, die mensen uit Alaska zouden ontvoeren. Natuurlijk krijg je geen beelden te zien van die zogezegde buitenaardse wezentjes, er wordt enkel gesuggereerd dat ze mensen meenemen. Je moet er natuurlijk van houden en in mijn geval dus niet.

De scènes met de echte camerabeelden waren zeer rommelig en gaven totaal geen meerwaarde aan de film.

Positieve opmerking wel voor Milla Jovovich. Ik heb haar altijd al een leuke actrice gevonden en ook nu doet ze het erg goed.

1.5*

Doyle is bad news - but a good cop.

Het is ondertussen al een flinke poos geleden dat ik nog eens de tijd heb genomen om een film te zien, maar gelukkig zijn de examens nu voorbij en kan ik me richten op de leukere zaken in het leven. Een tijdje geleden ben ik deze film tegengekomen en besloot hem meteen op te nemen, want The French Connection heeft toch een vrij behoorlijke status.

Het was voor mij ook de eerste bewuste kennismaking met Gene Hackman en de tweede kennismaking met regisseur William Friedkin. Eerlijk gezegd wist ik niet dat hij ook The Exorcist had geregisseerd en ik verschoot er toch wel van, want deze film is van een heel ander genre. Soit, het eerste deel moet het vooral niet hebben van de actie en de spanning, maar wel van de sterke sfeerschepping. Het donker camerawerk en de shots van de donkere, kille binnenstad zijn zeker de moeite waard, maar het was vooral de traagheid van de film die soms ergernis bij me opwekte. En laat ons eerlijk zijn, het verhaal op zich was nu toch ook niet zo speciaal. Gelukkig wordt het een pak beter en boeiender naarmate de film vordert en dan heb ik het in de eerste plaats over de sterke achtervolgingsscènes. De achtervolging van Doyle op Alain Charnier in de metro vond ik het beste stuk uit de film, nog meer dan de auto achtervolging. Echt heerlijk hoe hij daar in de maling wordt genomen. Ik vind het wel vreemd dat die auto achtervolging wordt beschouwd als één van de betere achtervolgingsscènes ooit gemaakt, want zo geweldig of spectaculair vond ik het absoluut niet. Slecht was die scène nu ook weer niet, maar dan vond ik het einde met het schietgevecht beter.

Zoals ik al zei was het mijn eerste bewuste kennismaking met Gene Hackman en dankzij deze
prestatie zal daar in de toekomst wel verandering in komen. The Conversation staat al een tijdje op mijn verlanglijst, dus ik hoop hem snel ergens tegen te komen. In deze film is hij in ieder geval zeer goed op dreef en zet zijn rol van harde en gedreven politieagent met verve neer. Het enige dat een beetje jammer is aan zijn rol is dat hij vaak amateuristisch overkomt. Neem nu bijvoorbeeld die achtervolging op de fransman in de metro, waar hij zich toch zeer gemakkelijk in de luren laat leggen. Ook de scène op de brug waar hij diezelfde fransman bijna te pakken heeft, laat hij hem uiteindelijk toch ontsnappen. Ik dacht even dat hij zou worden ingesloten door politiewagens die van de andere kant kwamen, maar daar had Doyle even niet aan gedacht waarschijnlijk. Qua realisme kan het wel tellen natuurlijk, want als je naar recentere misdaadfilms kijkt, lijkt het alsof de politie nooit iets fout kan doen. De rest van de cast is spijtig genoeg weinig soeps, op uitzondering van Fernando Rey die hier een knappe prestatie weet neer te zetten als Alain Charnier. Voor mij een volledig onbekende acteur, maar hij wist me aangenaam te verrassen. Jammer dat het duo Hackman - Scheider niet echt goed werkte in deze film. Het was eerder een onemanshow van Hackman en de chemie tussen de twee was er zeker en vast niet. Na een tijdje had ik zelfs het gevoel dat hij helemaal niet meer meespeelde. Ook de andere kleine rolletjes sprongen nauwelijks in het oog.

The French Connection is een zwaar twijfelgeval geworden. Het verhaal op zich is niet meer dan gewoon en degelijk. Het eerste deel teert vooral op de sfeer en buiten de
achtervolgingsscènes is de film nergens echt hoogstaand. De vertolking van Gene Hackman mag wel hoogstaand genoemd worden en de prestatie van Fernando Rey is verrassend goed. Tja, hoge status of niet, voor mij is The French Connection gewoon een degelijke misdaadfilm.

3*

Ondertussen is het al meer dan 10 jaar gelden dat ik Frenzy gezien had, maar het is er wel eentje die altijd is blijven hangen en daarom uitgegroeid is tot één van mijn persoonlijke favorietjes van Hitchcock. Hoog tijd dus om hem nog eens aan een herziening te onderwerpen.

En ik heb me opnieuw erg geamuseerd. Veel dingen voelen erg Hitchcockiaans aan zoals de macabere moorden en de humor die ertussen zit met de vrouw van de rechercheur die allerlei gerechten klaarmaakt die niet in de smaak vallen. De typische Britse '70 gevoel dat overheerst, was dan weer iets nieuws voor Hitchcock, maar het is dan ook erg goed gedaan. Het openingsshot over Londen en het lijk dat komt bovendrijven, zorgen ervoor dat je meteen in de film zit. Het typische volkse karakter waarbij iedereen wel een mening heeft over de stropdasmoordenaar geeft toch dat tikkeltje extra.

Het plot rond Richard die zijn onschuld moet bewijzen tegenover de werkelijke dader Rusk mag dan wel niet zo heel bijzonder zijn, Hitchcock weet er voldoende elementen in te steken die ervoor zorgen dat Frenzy boven het gemiddelde uitsteekt. De wurgscène, de scène waarin Rusk in de aardappelvrachtwagen samen met het lijk ligt, maar vooral de scène waar Rusk Barbara vermoord, is erg knap gedaan. De moord zelf zien we niet, doordat Hitchcock de camera uit het huis laat bewegen tot op de straat, maar we weten natuurlijk wat er binnenshuis gebeurt. Een erg knap staaltje vakmanschap dat Hitchcock hier laat zien.

Wat mij betreft is dit een uitstekende thriller en in het oeuvre van Hitchcock plaats ik dit toch redelijk bovenaan.

4*

Fight now, cry later.

Nu al een klein jaar geleden was ik met Machete aan mijn eerste Rodriguez aanbelandt en Machete bleek zowaar een heerlijke meevaller te zijn. Toen wist ik dat er nog wel meer van deze regisseur gingen volgen, maar het heeft dan toch een tijdje geduurd vooraleer de volgende aan de beurt was. Gisteren zat ik dus klaar in de hoop op bevestiging van Rodriguez.

En Rodriguez zorgt met From Dusk Till Dawn absoluut voor bevestiging. Eerlijk gezegd had ik totaal geen idee waar de film precies over ging en daarom was de plottwist in het midden des te meer een grote verrassing. Het eerste deel is eigenlijk een standaard misdaadverhaaltje waarbij twee broers het land proberen uit te vluchten na verschillende moorden en daarbij een gezin als gijzelaars nemen. Eigenlijk had ik constant het gevoel dat ik naar een Tarantino film aan het kijken was in plaats van een Rodriguez. Nu ja, met één film van Rodriguez gezien te hebben, kan ik me nog moeilijk uitspreken over zijn stijl maar de dialogen en vooral de eerste scène in het winkeltje voelen enorm Tarantino achtig aan. Op een bepaald moment vreesde ik dat de film een beetje ging inzakken, maar dat was dan buiten de vampieren gerekend die plots vanuit het niets opduiken. Normaal gezien ben ik een enorme hater wat vampieren in films betreft. Ik zou zonder problemen een resem crappy vampierenfilms kunnen opnoemen, maar ik moet eerlijk toegeven dat het hier enorm vermakelijk wordt dankzij de vampiers. Eerlijk gezegd dacht ik heel de tijd dat ik naar zombies aan het kijken was dan naar vampieren (gelukkig brachten de vleermuizen uitsluitsel). Maar wat maakt het ook uit, het blijft gewoon ontzettend vermakelijk en veel daarvan is te danken aan de overvloedige spies en slachtpartijen, waar er op geen ledemaat meer of minder wordt gezien. Het is nog maar mijn tweede Rodriguez maar ik kan nu al zeggen dat dit compleet mijn ding is en de rest van zijn werkjes zullen ook nog volgen.

Dat From Dusk Till Dawn een ontzettend vermakelijke film is geworden, is evenveel aan de cast te danken. In de eerste plaats is het George Clooney die hier de show steelt als erg coole Seth Gecko. Ik denk niet dat ik hem zulke rollen al heb zien spelen, maar dit doet hij ook weer erg goed. Vroeger was ik nochtans geen grote fan van Clooney, maar door rollen zoals in O Brother, Where Art Thou is hij al enorm gestegen in mijn achting en door zulke prestaties zal hij alleen nog maar verder stijgen. Ook Quentin Tarantino is hier geweldig op dreef, als Richie “psycho” Gecko. Ik lees vaak dat Tarantino enorm tegenvalt als acteur, maar hier valt er weinig op aan te merken. Oké, als het wat meer op acteren aankomt, zal het van zijn kant allemaal wat minder zijn, maar voor zulke rollen van gestoorde psychopaat lijkt hij wel de juiste persoon te zijn. Verder zijn er ook nog verschillende bijrollen die erg goed worden ingevuld. Harvey Keitel is zo iemand die ik al een paar keer heb bezig gezien in een bijrol en hier doet hij het ook weer prima. Vooral naar het einde toe komt hij volledig los, als hij mee het gevecht aangaat. Eerlijk gezegd wist ik niet dat het trio Danny Trejo – Tom savini – Cheech Marin hierin meespeelde, maar het maakte het feest er alleen maar beter op. Vooral die Tom Savini heeft hier een heerlijk bijrolletje als Sex Machine. Zijn wapen alleen al is goud waard, maar ook de pussy-speech van Marin is het vermelden waard. Voor de rest zijn er nog twee kinderen die het vaderfiguur van Harvey Keitel moeten ondersteunen. Op zich is het nog niet zo slecht van hun kant, omdat de rest van de cast al zo geweldig is en omdat Juliette Lewis nogal tegenviel in Cape Fear.

Tweede Rodriguez en twee keer dik prijs. Ik zou zelfs durven zeggen dat dit nog iets beter is dan Machete die ook al geweldig is. De mix van Tarantino’s stijl met die van Rodriguez pakt goed uit en de cast is gewoon erg goed. Ben nu wel ontzettend benieuwd geworden naar de rest van zijn oeuvre en vooral naar films zoals Planet Terror. Ik zou zeggen, laat ze maar komen!

4.5*

Full Metal Jacket is in mijn opinie de beste film over de Vietnamoorlog. Oorlogsfilms zijn normaal gezien niet echt aan mij besteedt, maar deze ( en de meeste andere Vietnamfilms) kan ik erg appreciëren.

Deel 1 concentreert zich volledig op het opleidingskamp voor mariniers, waar de luidruchtige drill-instructor zijn mannen klaarstoomt voor Vietnam. Het eerste deel is erg indrukwekkend. Vooral Sgt. Hartman is beestig. De manier waarop hij Pyle keer op keer vernedert, zijn sarcasme en de manier waarop hij zijn mannen als nietige wormen behandelt, zijn fenomenaal. Kubrick heeft gekozen om met een vrij onbekende cast te werken, maar desondanks doen ze het uitstekend. De toiletscène is een erg sterke afsluiter voor het machtige eerste deel.

Deel 2 speelt zich, in tegenstelling tot deel 1, helemaal af in Vietnam. Deel 2 kan zich niet meer onderscheiden van de andere Vietnamfilms, terwijl dat juist het sterke punt was van het eerste deel. Ondanks het verschil tussen de 2 helften, is deel 2 ook nog altijd indrukwekkend. Het stuk met de sluipschutter is echt geweldig en tevens het beste stuk uit de film.

4.5* voor de beste Vietnamfilm.

De derde film van Fritz Lang die ik ondertussen gezien heb en qua thematiek doet het veel aan M denken. Ook in deze film krijgen we een massahysterie te zien waar mensen het recht in eigen handen trachten te nemen.

Niet dat het niveau van M hier gehaald wordt, maar het is nog steeds een degelijke film. De roddelscène is erg leuk gedaan met de montage van de kakelende kippen tussendoor. De brandstichting van de gevangenis waar Joe zit, is ook erg knap gedaan en vanaf het moment dat Joe de menigte wil laten straffen voor hun daden krijgen we nog een spannend rechtbankgedeelte te zien. De afloop is misschien een tikkeltje jammer. Ik had ook liever gezien dat de menigte gestraft zou worden, maar Lang kiest voor een happy end waarbij Joe zich komt aangeven.

Al bij al een degelijke film van Lang, maar zeker niet zo indrukwekkend als M.

3*