Opinions

Het is wel duidelijk dat heel de film rond Harvey Keitel draagt en gelukkig weet hij de film erg goed te dragen, want het script is best magertjes. Gelukkig duurt de film maar een dikke 90 minuten, want anders had dit als een lange zit aangevoeld. Zelfs in die 90 minuten krijgen we erg veel herhaling te zien van dezelfde taferelen waarbij Keitel aan de drugs zit, zich verder in de schulden werkt door op de World Series baseball te gokken of zich weer vergrijpt aan zijn corrupte gedrag.

Ook de zaak rond de verkrachting van de non vond ik niet al te sterk uitgewerkt. Dat hij per toeval een vrouw tegenkomt in de kerk die hem dan de tweed daders aanwijst, vond ik wat te pover uitgewerkt. Het eindshot waarbij hij wordt neergeschoten en de menigte rondom hem rustig voorbij wandelt, is wel erg sterk gedaan. Net zoals de masturbatiescène bij de auto van de twee meisjes, wat misschien wel de beste scène was uit de film.

Harvey Keitel is de moeite om te zien in deze film, want hij is erg sterk op dreef als. Alleen geeft de film te weinig te bieden over het algemeen.

2.5*

Toch wat tegengevallen,

De vertelstructuur is anders wel interessant. Door middel van flashbacks komen we steeds meer en meer te weten of de verhouding tussen Alex en Milena. Op zich kan dit wel goed uitpakken, maar uiteindelijk voelde het voor mij langdradig aan. De relatie tussen Alex en Milena met het continue aantrekken en afstoten, voelde vaak aan als een herhaling. Het einde kon me dan weer wel bekoren met een goede rol van Harvey Keitel, die erin slaagt als inspecteur om de bewuste avond te reconstrueren.

2.5*

De laatste tijd heb ik toevallig verschillende heist films gezien, maar The Bank Job blijft toch één van de betere in dit subgenre. Veel zal te maken hebben met die heerlijke Britse humor en die typische Britse mannen met hun bakkebaarden van vroeger en met een erg goede Statham. Maar het wordt gewoonweg erg vermakelijk gebracht. De hele set-up volgt het gekende pad. Een groep amateur boeven krijgen de kans van hun leven in de voeten geworpen met een op het eerste zicht, een makkelijk te klaren klus. Eens de heist succesvol lijkt afgerond te zijn, is het heerlijk om te zien hoe heel de situatie escaleert en verschillende partijen hun schade proberen te beperken. Gelukkig worden er nergens zijplotjes bijgehaald die het tempo eruit halen.

Wat mij betreft toch één van de betere heist films.

4*

Ik had toch op een tikkeltje meer gehoopt van deze The Banshees of Inisherin. Het zullen vooral de prachtige landschapsbeelden zijn die mij het meeste zullen bijblijven en gaf de juiste rustige sfeer mee aan de film.

Dat Colm effectief overgaat tot het afsnijden van zijn vingers om van zijn saaie vriend af te raken, kwam aanvankelijk wel als een verrassing bij mij binnen. Een aantal momenten tussen Colin Farrell en Brendan Gleeson konden me wel bekoren, maar jammer genoeg loopt de film nadien een beetje vast. Er wordt nog wel geprobeerd om de film van voldoende elementen te voorzien om het boeiend te houden, maar slagen daar maar halvelings in (de zus die plotseling vertrekt, Dominic die wordt mishandeld door zijn vader en later sterft door verdrinking, het ezeltje dat sterft door het willen inslikken van een afgesneden vinger van Colm,..)

De acteerprestaties zijn gelukkig op niveau, waardoor de film nog net boven een nipte voldoende komt. Het is sowieso leuk om twee totaal verschillende karakters als vrienden tegenover elkaar te zien staan. In het begin vroeg ik me vooral af hoe zo'n twee verschillende mannen elkaars beste vrienden konden zijn, maar dat zal ongetwijfeld onderdeel zijn van de absurditeit die McDonagh in de film wilt brengen.

3*

Mijn eerste van Ozu

Setsuko Hara weet deze film te dragen door haar rol van Noriko met verve neer te zetten. Noriko is een levenslustig, vrolijke vrouw die positief in het leven staat, maar door iedereen onder druk gezet wordt om te trouwen. Ik vond haar zeer geloofwaardig overkomen en nergens voelde het geforceerd aan. Echter is het hele verhaaltje rond het uithuwelijken toch wat te mager om gedurende bijna 2 uur op te vullen.

2.5*

Afgelopen weekend nog blockbuster op Tv, zodat ik hem na een lange tijd nog eens kon herbekijken. Het was zeker en vast geen pretje om deze film helemaal tot het einde te bekijken. Ik hou sowieso al niet echt van Bat-, Spider- of Supermangedoe, maar deze was echt wel ondermaats.

Het eerste deel van de film gaat over de jonge Bruce Wayne die zijn ouders ziet vermoord worden. Daarna gaat hij even de stad te verlaten, om daarna terug te komen en het onrecht in Gotham City te bestrijden. Het tempo in het eerste deel ligt ontzettend laag en het duurt erg lang vooraleer we wat noemenswaardige actie te zien krijgen. Na het eerste deel hoop je dan dat er wat meer vaart in de film komt. Dat gebeurt dan ook, het tempo stijgt en de actiescènes nemen sterk toe, maar echt spectaculair wordt het echter nooit.

Ook het hele verhaal is erg matig, idem dito de acteerprestaties. Christian Bale heeft geen uitstraling en van Morgan Freeman had ik meer gehoopt. Ook jammer dat de film veel te lang duurt. Als hij 90 à 100 minuten had geduurd had ik er nog enigszins mee kunnen leven, maar meer dan 2 uur is veel te lang.

Enig pluspuntje was de coole auto, maar meer dan 1.5* kan ik daar niet voor geven.

Pfoe

Ondanks dat Beau Travail slechts anderhalf uur duurt, voelde het wel aan als een erg lange zit. Claire Denis schotelt ons hier een erg saai verhaal voor dat nog eens ondersteund wordt door een zeer eentonige voice-over van Galoup. Het enige positieve aan deze film zijn de mooie plaatjes van de landschappen en het einde waar Galoup losgaat op het nummer The Rhythm of the Night, maar verder dan dat kom ik niet. Galoup is ook zo'n personage wiens beweegredenen ik helemaal niet begrijp. Waarom doet hij zo vijandig tegenover Sentain en stuurt hij hem voor het minste zomaar weg ? Daardoor was het ook moeilijk om mij in te leven in het personage en het verhaal.

Behalve de mooie beelden kan ik hier weinig mee.

2*

Chalamet speelt hier op een zeer hoog niveau. Hij zet zijn rol van Nic als drugsverslaafde erg indrukwekkend neer. Ook de combinatie Chalamet-Carell werkt uitstekend. De chemie tussen hen is heerlijk om te zien en de vader-zoon relatie levert enkele sterke scènes op.

Het verhaal wordt best aangrijpend verteld, maar na verloop van tijd is het misschien iets teveel van hetzelfde. Nic probeert te herstellen van zijn drugsverslaving en zijn vader probeert er alles aan te doen om hem hierbij te helpen. We zien verschillende ups en downs in het herstelproces van Nic, waardoor je toch ergens het gevoel krijgt van een déjà vu. Ook ontbrak er naar mijn gevoel ergens een hoogtepunt in de film om het naar een hoger niveau te tillen.

Zeker geen verkeerd werk van Van Groeningen, maar het is toch vooral de combinatie Chalamet-Carell die deze film maken.

3.5*

Ever Wanted To Be Someone Else?

Ik wist niet wat ik van deze Being John Malkovich moest verwachten, maar dat het zo knotsgek ging worden had ik zeker niet verwacht. Het begint eigenlijk al met die etage 7 ½ dat voor een extra grappige touch zorgt. Dat lage plafond is een heerlijk maffe vondst. Maar dan komt natuurlijk het moment dat Craig de poort van Malkovich vindt. De opzet rond het binnendringen in het hoofd van Malkovich is origineel en lekker maf tegelijk, maar het wordt dan ook sterk verder uitgewerkt. Malkovich die zelf doorslaat wanneer hij erachter komt, Lotte die plots man wil worden, en natuurlijk het meest hilarische moment wanneer Malkovich zelf zijn poort binnengaat. Alleen sleept het verhaal op het einde wat aan met de kwestie rond het draaglichaam.

Voor de rest doen de acteurs goed hun werk. Vooral John Malkovich himself is erg sterk op dreef. Zijn rol doet me denken aan die uit Burn after Reading waar hij ook compleet in de zeik wordt genomen en niet begrijpt wie of wat op hem gemunt heeft. Verder een pluim voor Catherine Keener.

Maf, hilarisch en origineel passen het best bij deze film, al ging het naar het einde toe iets bergafwaarts maar dat kon de pret niet drukken.

4,5*

I Like to Watch

Ik had al veel gehoord en gelezen over deze Being There, maar het heeft veel te lang geduurd vooraleer ik deze eindelijk gezien heb, want ik heb dik 2 uur lang met een grote glimlach zitten kijken naar de fenomenale Peter Sellers. Vanaf het begin was ik helemaal mee met zijn personage Chance die zeer aandoenlijk overkomt. De vergelijking met Forrest Gump is snel gemaakt, maar dan verkies ik toch deze film, daar het toch een stuk ingetogener is.

Ik begrijp de kritiek wel dat Chance nogal makkelijk overal mee wegkomt en dat de mensen te goedgelovig zijn, maar buiten het gesprek met de Rus heb ik me hieraan geen enkele keer gestoord. De scène waarin hij op straat komt te staan en verschillende mensen aanspreekt om zijn eten te krijgen, is erg grappig maar ook erg tragisch om te zien. Ook de ontmoeting met de jongerenbende is goud waard.

4*

Dit is mijn eerste kennismaking geworden met Buñuel, maar het is nu niet meteen een voltreffer geworden. Catherine Deneuve is prima gecast voor haar rol die ze op een intrigerende manier weet in te vullen, maar op een of andere manier deed het verhaal me te weinig. Ik denk dat het vooral komt omdat de beweegredenen van Séverine om in het bordeel te gaan werken niet heel erg duidelijk waren. Oké, zij miste wel iets in haar relatie met haar man, maar het enige wat nodig om overtuigd te raken, was een adres van een bordeel. Echt overtuigd van haar verhaal en gevoelens was ik niet. Ik miste toch ook een dosis erotische spanning die wel in deze film zou passen. De Scènes tussen Séverine en de crimineel Marcel waren best wel interessant om te volgen, maar de andere scènes waren toch wat van een te gemiddeld niveau. De surrealistische scènes in het bos waren dan weer wel erg mooi gefilmd en gaven de film een extra touch.

2.5*

William Wyler heeft me al 2 keer erg aangenaam weten te verrassen met Roman Holiday en The Best Years of Our Lives. Ben-Hur stond niet meteen erg hoog op mijn to-see lijstje (misschien had de lange speelduur ermee te maken), maar gezien de goede ervaringen met Wyler heb ik deze een snellere kans gegeven.

En het is best een indrukwekkende film geworden op vlak van decors. Visueel ziet het er adembenemend uit waardoor ik de volle speelduur in het verhaal werd meegezogen. Vooral de scènes op het schip en de paardenrace steken erboven uit, maar de hele aankleding van de film, de vele figuranten,...het maakt het allemaal erg episch.

Over het verhaal ben ik ook wel enthousiast. Het verraad van Messala, de lijdensweg van Judah als slaaf, de wraak die hij neemt,.. het wordt allemaal erg meeslepend gebracht en het kon mij erg boeien. Enkel het laatste deel met de lijdensweg van Jezus voelt overbodig aan en de happy-end waarbij de moeder en zus van Judah miraculeus genezen van de lepra voelt vreemd aan. Zonder het laatste deel zat er zeker een half puntje meer in.

4*

Beoning is een film waar heel wat interpretaties, symboliek en metaforen uit te halen valt. Ikzelf ga er meestal niet zo achter zoeken, maar dat heeft mij niet van weerhouden om toch van deze film te genieten. Er zit een constante onderhuidse spanning in de film en wordt steeds versterkt naarmate de film vordert. Je voelt meteen dat er iets niet pluis is met Ben. Ook de slome sfeer die de film uitstraalt, kon me wel bekoren.

De driehoeksrelatie tussen Jongsu, Haemi en Ben is boeiend genoeg voor de volle 2 uur en een half. De film heeft best wel een lange speelduur, maar de tijd die genomen wordt voor de karakteruitdiepingen is wel essentieel voor het verhaal. Langs de ene kant hebben we een jonge man die best veel tegenslag kent in zijn leven en plotseling komt er een lichtpuntje in zijn leven met Haemi. Langs de andere kant hebben we een succesvolle man die hem zijn geluk afneemt. Voor Jongsu is Ben zeker en vast de schuldige voor de verdwijning van Haemi.

Toch kan ik er net geen 4* aan geven, al komt het wel dichtbij. Het hele gedoe rond het in brand steken van de schuren zal wel een hele dosis symboliek bevatten, maar ik vond het vrij weinig toevoegen aan het geheel en zeker de scènes waar Jongsu naarstig op zoek gaat naar de schuur die Ben in brand zou gestoken hebben. De scène die zeker nog het vermelden waard is, is de topless dans van Haemi bij zonsondergang. Echt een pareltje van een scène die middenin de film komt opduiken.

voorlopig houd ik het op een 3.5*, maar het is zeker eentje die in de toekomst een herziening verdient.

3.5*

William Wyler wist me met de luchtige Roman Holliday aardig te verrassen (voorlopig de enige film die ik van hem gezien heb) en ook met deze The Best Years of Our Lives heeft hij bij mij de juiste snaar weten te raken. Ik denk niet dat ik buiten The Deer Hunter nog films heb gezien over terugkerende oorlogsveteranen, maar op een of andere manier spreekt me dit wel aan waarbij oorlogsveteranen die hun weg moeten terugvinden in het normale leven.

Ondanks de speelduur van bijna 3 uur voelt het nergens langdradig aan en ik zou geen seconde ingekort hebben. Integendeel zelfs, ik vond dat het verhaal van Homer Parrish na verloop van tijd een beetje naar de achtergrond verdween tussen de andere verhaallijnen van Al en Fred. Nochtans was het voor mij de meest aangrijpende verhaallijn van de film. De blikken van de mensen naar zijn haken, de moeilijke momenten met zijn familie en geliefde, het moment dat hij een glas liet vallen,.. Het waren telkens momenten die me wisten te raken. Het was dan ook mooi om te zien dat op het einde alles goed komt met het huwelijk met Wilma, maar ergens had ik tussendoor iets meer willen zien van de evolutie van de relatie tussen hem en Wilma.

Maar ook de andere verhaallijnen worden erg sterk gebracht. Het is dan vooral de verdienste van de acteurs dat ik deze film hoog inschat, want ze zetten hun rollen op een erg oprechte en menselijke manier neer. Teresa Wright zet hier misschien de beste rol neer als Peggy, de dochter van Al Stepehenson die verliefd wordt op de andere veteraan Fred Derry. Nergens voelt het geforceerd aan in wat ze doet en het is ook een geweldige vrouw om naar te kijken. De scène waar ze samen met haar vriend en Fred en zijn vrouw op date gaat, is dan ook één van de hoogtepunten van de film. Sowieso zijn alle momenten tussen Peggy en Fred erg mooi om te zien en de chemie tussen die twee is ongelofelijk sterk.

Ik zou geneigd zijn om te zeggen dat de verhaallijn van Al Stephenson het minst interessante is van de 3. Het is naar mijn gevoel net iets minder memorabel dan de andere 2, maar er zitten zeker nog enkele leuke stukken in. Vooral de kroegentocht die hij met zijn vrouw en dochter aflegt om dan in de kroeg met de andere veteranen te belanden, was erg amusant om te volgen. Het gaf ook een mooi en nostalgisch gevoel over die periode net na de oorlog. Misschien komt het omdat zijn problemen minder zwaar overkomen dan die van Homer en Fred dat zijn verhaallijn me iets minder wist te beroeren, maar op geen enkel moment heb ik me er echt aan verveeld.

Erg mooie en ontroerende film van William Wyler. Het is geen sinecure om een film van bijna 3 uur te brengen dat voor de volle speelduur weet te boeien, maar Wyler is daar met verve in geslaagd. Ik zou het zelfs niet erg gevonden hebben, mocht het nog wat langer geduurd hebben. Voor mij had de ontwikkeling van de relatie tussen Homer en Wilma en zijn familie nog wat meer aandacht verdiend. Ik dacht eerst een score van 4* te geven, maar hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik geneigd ben om 4.5* te geven en ergens verdiend deze film dat ook.

4.5*

Het was dringend tijd om eens een film te zien van Fritz Lang, want het is toch wel een grote naam uit de filmgeschiedenis. Film noir is nu niet meteen mijn favoriete genre, maar misschien valt er toch nog iets interessants te ontdekken.

Uiteindelijk is The Big Heat een degelijke film noir geworden. In tegenstellening tot verschillende andere film noirs zit het plot van deze film erg eenvoudig in elkaar rond de corruptie van het politieapparaat waartegen Bannion moet vechten.

Die laatste is wat mij betreft een minpunt van deze film. Glenn Ford wist mij niet echt te overtuigen met zijn personage Bannion. Het is Gloria Grahame die hier de sterkste rol neerzet als het vriendinnetje van een gangster. Op zich wel verrassend, want een lange tijd dacht ik niet dat ze een belangrijke rol zou invullen tot ze die hete koffie in haar gezicht krijgt en zich tegen Vince keert.

Degelijke film noir, maar echt iets spectaculairs heb ik niet ontdekt. Ik vrees dat de kans klein is dat ik nog echte toppers ga ontdekken in dit genre.

3*

De derde film van Nicholas Ray die ik tot nu toe gezien heb, maar het was vooral voor de aanwezigheid van James Mason dat ik deze film heb opgezet. Het viel me recent nog op bij de herziening van Lolita wat voor een steengoede acteur hij wel niet is en ook deze film weet hij op een sterke manier te dragen. Barbara Rush en Christopher Olsen doen het ook zeker niet verkeerd als vrouw en zoon, maar zijn iets makkelijke inwisselbaar.

De opbouw van de film zit op zich wel goed in elkaar waarbij Ed in het begin nog erg vrolijk en energievol reageert op het nemen van de cortisonen. Na een tijdje wordt het wel duidelijk dat het de verkeerde richting uitgaat en zijn gedrag steeds vreemder wordt. Toch heb ik het gevoel dat Ray iets verder mocht gaan, want ik heb weinig echt op het puntje van mijn stoel gezeten. Enkel wanneer Ed zijn zoon een lange tijd ondervraagt met zijn huiswerk was een scène die net iets meer had dan de rest door die heerlijke gorilla-achtige schaduw.

Degelijke film met sterk acteerwerk, maar het mist toch dat tikkeltje extra om echt indruk te maken.

3*

...And remember, the next scream you hear could be your own!

Ik had al een tijdje zin om nog eens een Hitchcock klassieker te zien en gisteren heb ik de daad maar bij het woord gevoegd. De eerste drie films – North By Northwest, Psycho en Vertigo waren serieuze voltreffers. Rear Window werd dan de vierde film en vond ik iets minder dan de andere drie en nu was het dus de beurt aan The Birds.

De film komt inderdaad vrij traag op gang en Hitchcock neemt wel erg ruim de tijd om sfeer te scheppen en zijn personages uit te diepen. Het duurt dan wel een tijdje vooraleer de eerste aanval effectief plaatsvindt, toch kon de rustige opbouw me zeker en vast genoeg boeien. De verschillende karakters worden erg goed uitgediept en bovendien weet Hitchcock de film erg sfeervol te maken met de beelden van het dorpje Bodega Bay. De verhaallijn tussen Melanie en Mitch Brenner is best wel leuk en interessant om te volgen, maar spannend is het tot hier nog niet. Pas vanaf de aanval tijdens het verjaardagsfeestje komt de film in een stroomversnelling en krijgen we de ene spannende scène na de andere. Vooral de scène waar Melanie op een bankje zit en achter haar een klimrek vol vogels zitten is erg creepy, maar ook de scènes waar de vogels via de schoorsteen naar binnen komen vliegen en de aanval op de kinderen zijn echt geweldig. Het enige minpunt, en eigenlijk wel een zwaar minpunt die ik bij The Birds heb, is toch wel het einde. Ergens had ik gehoopt dat we als kijker zouden te weten komen waarom al die vogels de mensen plots begonnen aan te vallen. Maar neen, de film eindigt met het gezinnetje en Melanie die naar San Fransisco vertrekken. Ik vond het nogal een onbevredigend einde en wat was er nu juist aan de hand met die vogels? En het wordt allemaal nog mysterieuzer wanneer die ornithologe in het restaurant vertelt dat het onmogelijk is wat er allemaal gebeurt. Een open einde kan af en toe wel goed werken, maar in dit geval had ik toch graag een bruikbare tip gekregen van Hitchcock.

Tippi Hedren is nu niet meteen een naam die me veel zegt, nu ja dat probleem heb ik wel vaker als ik oudere films zie, maar ze weet haar rol erg sterk neer te zetten. Melanie Daniels is op zich een vrij leuk personage, maar ze wordt dan ook erg sterk neergezet. Hitchcock weet altijd wel een leuke dame te selecteren voor de hoofdrol en ook hier is dat het geval met Tippi Hedren. Toch is het Grace Kelly in Rear Window die met straten voorsprong mijn favoriete actrice is uit Hitchcock’s films. Rod Taylor is opnieuw een onbekend persoon voor mij, maar ook hij zet een prima hoofdrol neer als Mitch Brenner. Ik betwijfel of beide acteurs ooit dit niveau hebben kunnen overstijgen, het zou in ieder geval geen schande zijn als het niet was. Alleen aan de bijrollen heb ik me vaak zitten te ergeren, vooral Jessica Tandy, de moeder van Mitch stelde zwaar teleur. En waarom moet Hitchcock altijd zo’n moedertype in zijn films hebben? Ook het zusje van Mitch haalde meermaals het bloed van onder mijn nagels. De enige goede bijrol is weggelegd voor het oude vrouwtje/ornithologe die plots komt opduiken in het restaurant.

Ik ben blij dat ik eindelijk nog eens een film van Hitchcock heb kunnen bewonderen. Dat The Birds iets minder gelauwerd is dan zijn magistraal kwartet – Psycho, Rear Window, North By Northwest en Vertigo kan ik ergens wel begrijpen. Toch heb ik me met deze film erg goed vermaakt en scoort hij voor mij zelfs beter dan Rear Window. Zo te zien is de film gebaseerd op een boek. Dan ga ik toch maar even de moeite doen om hem op te zoeken, omdat boekverfilmingen me nu eenmaal interesseren en in de hoop iets meer te weten te komen over het gedrag van de vogels.

4*

Polanski's ultieme meesterwerk

De laatste tijd heb ik werk gemaakt van een aantal herzieningen van Polanski's betere werken met Repulsion en Le Locataire. Ondertussen was het alweer meer dan 10 jaar geleden dat ik die films gezien had en ook deze Bitter Moon was na bijna 12 jaar dringend toe aan een nieuwe kijkbeurt. Zeker omdat ik deze sindsdien als het beste werk van Polanski beschouwd heb.

En het is een fantastische herziening geworden. Repulsion en Le Locataire kunnen me enorm fascineren vanwege de voyeuristische manier van filmen van Polanski, maar hier gaat hij een heel stuk verder. Van de eerste minuut tot het einde zijn wij als kijker een voyeur die een inkijk krijgen op de (seksuele) relatie tussen Oscar en Mimi. De manier waarop Hugh Grant gebruikt wordt als een soort tussenpersoon om het verhaal te vertellen is geweldig gevonden. In het begin had ik net zoals Hugh Grant het gevoel, 'waarom zou een wildvreemde man zijn relatie uit de doeken willen doen?'. Maar naarmate de film vordert, raakte ik meer en meer gefascineerd en wilde ik net zoals Hugh Grant steeds terugkeren om het vervolg te horen. Fantastisch hoe Polanski hiermee speelt.

Waar de film om draait is de relatie tussen Oscar en Mimi, die steeds meer en meer destructieve vormen aanneemt. In het begin krijgen we een nogal romantisch verhaaltje voorgeschotelt (de ontmoeting op de bus en het etentje na de lange zoektocht naar Mimi), maar naarmate de tijd vordert, komt er een bepaalde sleur in hun relatie, ookal proberen ze met seksuele experimenten hun relatie overeind te houden. De film krijgt meer en meer een donker randje wanneer het duidelijk wordt voor Oscar dat de relatie ten einde loopt. De manier waarop hij Mimi steeds weer weet te vernederen, is erg pijnlijk om te zien. Maar ook de vernederingen van Mimi t.o.v. Oscar wanneer hij in de rolstoel komt te zitten (door haar toedoen), zijn erg wreed.

Het personage van Mimi wordt overigens op een fenomenale manier neergezet door Emmanuelle Seigner. Echt een prachtige vrouw die perfect gecast is voor deze rol. Ze heeft een enorme aantrekkingskracht en weet dit in zowat iedere scène perfect uit te spelen. In het begin is ze een typische jonge, speelse, ietwat naïeve vrouw, maar ze ontwikkelt zich tot een echt volwassen vrouw die stevig de touwtjes in handen neemt en uiteindelijk de macht overneemt in de relatie. Peter Coyote zet hier ook een heel erg sterke rol neer. De manier waarop hij het verhaal vertelt, wist me net zoals Hugh Grant enorm te fascineren.

Uiterst fascinerende film en toch wel een unieke film als je het mij vraagt. Ik kan niet meteen een gelijkaardige film voor de geest halen en voor mij is dit het beste werk van Polanski.

4.5*

Het regisseursduo Powell en Pressburger wist erg veel indruk te maken met A Matter of Life and Death, maar deze Black Narcissus vind ik toch een stuk minder.

Dat ligt zeker niet aan het visuele aspect, want dat is gewoon erg mooi zoals in A Matter of Life and Death. Het decor van het klooster ziet er prachtig uit, evenals de schilderijen van de Himalaya die ervoor zorgen dat je je werkelijk in die omgeving waant.

Echter het hele verhaal rond een groep nonnen die naar een klooster in het hoge gebergte wordt gestuurd om de lokale bevolking te gaan onderwijzen en de zieken te verzorgen, kon me maar matig boeien. De switch van het drama gedeelte naar het thriller gedeelte vond ik wel een interessante keuze, alleen werd er iets te weinig mee gedaan. De mentale inzinking van Ruth werd naar mijn gevoel nogal snel afgehaspeld.

2.5*

Het moet zowat 20 jaar geleden geweest zijn dat ik deze Blair Witch Project voor het eerst en meteen ook voor het laatst had gezien. Geen idee of ik destijds onder de indruk was van deze film, maar dat ben ik nu zeker en vast.

We krijgen veel te zien en te horen, maar we krijgen ook veel niet te zien en daar schuilt de sterkte van deze film in. Qua suggestieve spanning heb ik het nog niet vaak beter gezien in films en vooral de nachtelijke scènes zijn enorm beklemmend. Ook de scènes overdag zijn erg spannend (het voodoo gedeelte in het bos) en zeker wanneer er allerlei voorwerpen worden achtergelaten aan de tent zoals een hoop stenen.

Het voelt voor mij ook best realistisch aan. Wanneer het trio merkt dat ze verdwaald zijn, lopen de spanningen hoog op, mede door de vermoeidheid, honger en koude. Ook het einde kan me zeker bekoren en ligt in de lijn van de rest van de film door niet te veel te willen tonen/verklaren en ons in het ongewisse te laten. Mike leek mij daar te zweven in de hoek van de kelder, maar wat er precies allemaal gebeurd is, krijgen we niet te weten. Enkel dat de camerabeelden een jaar later zijn teruggevonden.

The Blair Witch Project is een horror/thriller zoals ik ze wel graag heb. Veel overlaten aan de verbeelding van de kijker en niet te veel willen tonen.

4*

Blood Diamond blijft nog steeds een sterke film. Vooral de scènes met het rebellenleger zijn best indrukwekkend en spannend. Het eerste deel vind ik daarom misschien wel een tikkeltje beter dan het tweede deel met een aantal heftige scènes. Ookal omdat het einde misschien wat te voorspelbaar is, hoewel de zoektocht naar de diamand best spannend gebracht wordt. Djimon Hounsou zet hier een erg indrukwekkende rol neer, maar ook DiCaprio weet me te overtuigen en het samenspel tussen die 2 is erg goed. Het mag inderdaad wat clichématig en voorspelbaar zijn, maar alles samen genomen, blijft het een indrukwekkend geheel.

4*

Erg matige film deze Blow. Het script lijkt wel op een slordige 5 minuten bijeen geschreven te zijn en ik had vaak het gevoel naar een parodie te kijken van Scarface en andere drugsfilms. Johnny Depp die met zijn maat bij een onbekende man in een kapperszaak binnenwandelt dat als dekmantel dient en meteen een voorraad marihuana krijgt. Het komt wel heel erg amateuristisch en makkelijk over en eigenlijk verloopt de rest van de film op dezelfde manier (met een valse koffer in de bodem raak je zo door de douanecontrole, een vliegtuig stelen is blijkbaar ook maar gewoon de ketting er van afhalen, etc.). Verder is het een erg flauw rise and fall verhaaltje waarbij Depp meermaals in de gevangenis beland door zijn 'vrienden' die hem verraden. Ik kan er weinig positiefs over zeggen, enkel dat de film erg vlot verteld wordt, maar Depp slaagt er ook niet in om het niveau van de film op te krikken.

1.5*

Leuk tussendoortje met vooral een heerlijke '70s arbeiderssfeertje, maar meer is deze Blue Collar niet geworden. Vooral het eerste deel vind ik erg geslaagd met de opbouw naar de inbraak toe. De arbeiders worden op geen enkel moment serieus genomen en onze 3 vrienden krijgen op elk hun beurt te maken met financiële problemen, waardoor er wel een zeker sympathie ontstaat voor hen en de acties die ze doen. Er zitten ook best wat komische momenten in het eerste deel (de vermommingen tijdens de inbraak waren erg geslaagd), maar na de inbraak loopt het verhaal toch een stuk stroever. Zeke die zich laat overhalen om de kant van de vakbond te kiezen, vind ik een spijtige keuze.

3*

The Blues Brothers is best een fijne film die de term klassieker wel waardig is. Je ziet dat de cast er enorm veel zin in had met John Belushi en Dan Aykroyd als leidende figuren. Ik wist uiteraard dat deze mannen de hoofdrollen vertolkten, maar het was toch een verrassing om grote namen als James Brown, Ray Charles en Aretha Franklin op het scherm te zien verschijnen met een aantal geslaagde nummers.

Het zijn vooral de nummers en de achtervolgingen die de film overeind houden, want het verhaal op zich is niet zo bijzonder. De achtervolging in het winkelcentrum is heerlijk gedaan waarbij zowat ieder winkeltje eraan moet geloven. Ook de eindscène waar er een gigantische troepenmacht achter de Blues Brothers aanzit, is een erg leuke scène met vooral het moment waar ze onder schot worden gehouden door zowat honderd man in een kantoortje.

Echter is het met een speelduur van bijna 2 uur 30 toch een stevige brok om te verteren. Sommige scènes slepen toch wat lang aan zoals wanneer de verschillende leden van de band moeten opgetrommeld worden en scènes zoals met de Nazi’s en de andere band The Good Ole Boys.

3*

The Boat That Rocked heeft een heel erg fijne herziening opgeleverd. Bijna 12 jaar na de eerste kijkbeurt was ik nog wel bekend met het verhaal rond de piratenzender en de Britse overheid die het wil verbieden, maar ik was blijkbaar al vergeten dat er zoveel leuke momenten in de film zitten (Dr. Dave die Carl eventjes tijd wil geven met zijn meisje, maar dan later met Marianne in bed belandt, de 'trouw' van Simon,...). Ik ben nu zelf niet de grootste muziekliefhebber, maar de jaren '60 muziek komt perfect tot z'n recht in deze film en zorgt voor een leuke sfeer op de boot. Iedere acteur krijgt ook voldoende ruimte om zijn ding te doen en zetten allemaal leuke personages neer zonder overdreven of irritant over te komen. Misschien is de speelduur net iets te lang voor dit soort films, maar dat kan de pret alles behalve bederven.

De score van 4* blijft makkelijk overeind.

Mijn tweede Kim Ki-duk

Na Bin-Jip wist ik wel wat ik kon verwachten van deze film. Een mooie rustige film waar amper in gesproken wordt, al is er in deze film wel iets meer dialoog. Toch blijft het sterke punt van deze film de rustige sfeer die ze uitstraalt en gelukkig weet Kim deze rust over de hele film te behouden. Zelfs bij de inval van de politie had ik niet het gevoel dat de rust verstoord werd. Die sfeer wordt ook veroorzaakt door het mooie landschap. Visueel is dit een erg mooie film en vooral de beelden tijdens de herfst en de winter zien er prachtig uit.

Verhaaltechnisch zit dit goed ineen. De levenscyclus wordt mooi in beeld gebracht van kind tot volwassene en tenslotte tot leermeester zelf. De eerste twee seizoenen zijn erg interessant om te volgen, maar het Fall-gedeelte vind ik van een iets minder niveau. Het uitstapje naar de “echte mensenwereld” had voor mij niet gehoeven, en ik vond het vreemd dat de monnik plots een krant bij zich had waar hij een artikel zag staan over zijn leerling. De winter is weer iets beter en de laatste lente is natuurlijk een logische afsluiter. Qua symboliek en filosofie zal ik (zoals zo vaak) het grootste deel over het hoofd gezien hebben. Met wat meer achtergrondkennis van het Boeddhisme zal je hier ongetwijfeld nog extra van kunnen genieten.

Opnieuw een mooie rustige film van Kim Ki-duk, die nog net iets beter is dan Bin-Jip vanwege het visuele.

4*

Agnès Varda wist me nog niet helemaal te overtuigen met Cléo de 5 à 7, maar hier levert ze wel een zeer aangename film af. De warme kleuren, de opgewekte muziek en de zomerse taferelen zorgen voor een heerlijk sfeertje dat ik altijd associeer met veel van de Franse films.

Het zorgt ervoor dat het thema van polygamie iets vrolijks en alledaags krijgt, terwijl het toch wel complexer ligt dan dat. Dat blijkt ook uit het einde, want Thérèse blijkt toch niet te kunnen aanvaarden dat haar man een tweede vrouw heeft en pleegt zelfmoord (of zou het toch gewoon een ongeluk zijn?). Al vond ik wel de manier waarop François het leven hervat met zijn nieuwe vrouw iets te makkelijk en ongeloofwaardig, al past dit natuurlijk in het concept van ‘bonheur’.

De acteerprestaties konden me ook zeker en vast bekoren. Er wordt op een erg naturelle manier gespeeld en de 2 prachtige en charmante hoofdrolspeelsters zijn natuurlijk een pluspunt. Jean-Claude Drouot, die enorme gelijkenissen vertoont met Bill Hader, speelt ook op een erg vlotte manier dat erg past voor het personage dat François hoort te zijn. Iemand die zorgeloos door het leven gaat en dat het leven met 2 vrouwen de normaalste zaak van de wereld is.

Goede film van Agnès Varda en zo blijkt alweer dat een mindere kennismaking met een regisseur/regisseuse niets zegt over de rest van het oeuvre.

3.5*

Eerst en vooral moet gezegd worden dat deze film erg boeiend blijft voor toch wel een lange speelduur van 3 uur. Het voelt allesbehalve langdradig aan en dat is zeker geen sinecure, want veel films met een kortere speelduur voelen langer aan als deze film.

Toch overviel me na een tijdje het gevoel dat ik dit allemaal al eens eerder had gezien. De 3 neven die eerst samen in een bende zitten en door verschillende gebeurtenissen uit elkaar worden gehaald, voelt vrij clichématig aan. Gelukkig wordt het allemaal nog goed uitgewerkt, waardoor er bij mij vrij weinig ergernis ontstond. Wat hierbij zeker en vast helpt, is de lekkere sfeer dat Hackford weet neer te zetten. Los Angeles is vaak een geknipte locatie om dergelijke 'bende' films te laten afspelen, maar het voelt hier ook gewoon erg goed aan. De hitte spat vaak van het scherm af, de doolhoven aan steegjes waarin de mannen achtervolgd worden door de politie, de scène op de berg waar de confrontatie plaatsvindt tussen de Vatos Locos en de Tres Puntos,... de film ademt op dat vlak de juiste sfeer uit. Ook de scènes in de gevangenis zijn best sterk.

De cast was voor mij eigenlijk vrijwel onbekend (op uitzondering van Danny Trejo en Thornton). Ik heb me zeker niet gestoord aan het acteerwerk, maar Damian Chapa mist toch duidelijk de nodige charisma om echt het verschil te maken. Met een betere acteur in zijn plaats zou het niveau van de film zeker nog opgetild kunnen worden.

Ik twijfel tussen een score van 3* en 3.5*, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel omdat de film aardig wegkeek.

3.5*

Ooit in een ver verleden moet ik deze al eens gezien hebben, want een aantal fragmenten kwamen me bekend voor. In ieder geval is het één van de meest foute en gore films die ik gezien heb. Al snel zijn de heerlijke gore scènes niet meer op 1 hand te tellen waarvan de kerkhofscène er bovenuit steekt voordat de finale begint. Die finale in het huis duurt misschien wel iets te lang, maar we krijgen er wel de heerlijke grasmaaierscène voor in de plaats. Het camera- en acteerwerk is typisch van een low budget film, maar het past wel prima in het geheel.

3.5*

Bijzondere film van Terry Gilliam. Het futuristische maatschappijbeeld die hij hier creëert met de terroristische bomaanslagen, de controlerende overheid, de enorme bureaucratie met oneindige papierwerk, de technologische snufjes die het vaak laten afweten,… is erg leuk gedaan. Neem daar nog eens de erg fraaie settings bij (de eindeloze gangen en kleine kamertjes,..) en je krijgt een erg knap vormgegeven film.

Ik las op voorhand dat velen het een erg drukke film vonden, maar dat viel eigenlijk best mee. Oké, de film zit vol met kleine details en veel daarvan zal me wel ontgaan zijn, maar nergens wordt het te rommelig of gaat het van de hak op de tak. Enkel het hele gedoe rond de plastische chirurgie van de moeder en haar vriendin vond ik weinig toevoegen. Ook qua speelduur vond ik wat naar de lange kant met zijn 140 minuten en een iets compactere film en zeker rond de romance tussen Lowry en Jill, had de film wel goed gedaan.

Ook qua humor is het best genieten en het zijn vooral de vele details en de verschillende typetjes die het verschil maken. Jonathan Pryce is prima in de rol van Sam Lowry die zich een weg probeert te banen in het bureaucratische wespennest, maar ook Ian Holm zet een leuk personage neer als Kurtzmann die wel één of andere leidinggevende is, maar eigenlijk vrij hulpeloos is zonder zijn rechterhand Sam Lowry.

Fijne film van Gilliam dat visueel veel te bieden heeft met veel oog voor details en een leuke, typische Britse humor.

3.5*