Opinions

Een whodunnit in een middelleeuws klooster met Sean Connery als een soort detective in de hoofdrol. Het zijn de ingrediënten die van Der Name der Rose een geslaagde thriller maken. Het is vooral de sfeer die de film uitstraalt met het verlaten, grimmige klooster in het berglandschap dat ervoor zorgt dat deze boven de doorsnee thriller uitkomt. De decors (zeker het labyrint in de bibliotheek mag niet vergeten worden) zien er erg mooi uit en je hebt echt wel het gevoel dat je midden in de donkere middelleeuwen zit.

Het hele whodunnit verhaal is op zich boeiend genoeg om de volle 2 uur te boeien, omdat er nog een aantal moorden plaatsvinden wanneer Connery in de abdij aankomt en er zitten op zich wel voldoende spannende scènes in om de aandacht te houden. Bij een whodunnit kan je je altijd afvragen of alles wel logisch is wat er gebeurt. Zo had de monnik bijvoorbeeld het boek waarrond het allemaal draait gemakshalve kunnen verbranden i.p.v. er vergif op te doen.

Verder zien de Godvrezende monniken er best angstaanjagend uit en Sean Connery is erg goed in zijn rol als detective. Alles te samen is het toch een bovengemiddelde whodunnit.

3.5*

Kalatozov wist al eerder indruk op mij te maken met The Cranes Are Flying, maar vooral Soy Cuba is een topper. Deze Letter Never Sent is net zoals die twee andere films voornamelijk op cinematografisch vlak een knappe film geworden.

De stijl van Kalatozov is me ondertussen wel bekend met de fraaie camerastandpunten en de dynamische cameravoering. Het leverde enkele erg knappe scènes op zoals de bosbrand waarin Sergei zich een weg probeert te banen tussen de brandende bomen, het rennen van Tanya en Sergei door het bos nadat ze een diamant hadden ontdekt of wanneer de enige overlevende Konstantin op een vlot drijft tussen het ijs op de rivier. Het camerawerk dat ook kort op de huid zit van de acteurs zorgt er ook nog eens voor dat je als kijker het gevoel krijgt deel uit te maken van de expeditie.

Toch kan ik er in tegenstelling tot Soy Cuba geen 4* aan geven. Daarvoor vind ik het verhaaltechnisch net iets te weinig. Het verloop van de expeditie verloopt zonder echte verrassingen waarbij drie van de vier leden omkomen en Konstantin, die een brief schrijft aan zijn vrouw, als enige overlevende overblijft. Ik miste toch een element in de film waardoor ik echt op het puntje van mijn zetel ging zitten.

3.5*

Matige horrorfilm.

De opbouw van de film is best nog goed, wat me deed hopen naar meer. Kevin Costner doet het nooit slecht en ook u doet hij het prima. Wel spijtig dat hij een enorm cliché personage moet spelen. Een alleenstaande vader die samen met zijn 2 kinderen beslist om naar een afgelegen huis te verhuizen, om daar enigszins tot rust te komen. Tja, zo’n personage is allang niet meer boeiend, maar gelukkig weet Costner er iets van te maken. Ook de kinderen doen het erg goed, vooral het meisje weet erg eng uit de hoek te komen, waardoor de spanning toeneemt.

De tweede helft van The New Daughter is dan weer erg slecht. Waar de opbouw nog goed zat, gaat het vervolg volledig de mist in. Die monsters zijn gewoon een lachertje, ongeloofwaardig tot en met en totaal niet eng. Qua schrikmomenten had ik er veel meer van verwacht. Het enige waarvan ik een beetje opschrok, was de scène waar Kevin Costner in het donker door het bos rijdt en plots aangevallen wordt.

2.5*

What if you had 72 hours to save everything you live for?

Geregeld neem ik willekeurig een film op omwille van de acteurs die er in meespelen en hier was dat het geval met Russel Crowe en Liam Neeson, toch twee acteurs die een film naar hun hand kunnen zetten. Toen ik even op Moviemeter kwam kijken, stegen mijn verwachtingen door de goede score die de film hier krijgt, dus was ik benieuwd wat het ging worden met The Next Three Days.

Een veelbelovende cast is, zoals vaak gebleken geen absolute zekerheid voor een goede film, want van The Next Three Days had ik toch veel meer verwacht. Het begon allemaal nochtans wel vrij goed met de ruzie in het restaurant en de onmiddellijke arrestatie, zonder een ellelange intro of andere tijdrekkers. Jammer genoeg kon het middenstuk me een pak minder boeien. Er waren veel momenten waar ik deels of compleet afhaakte, zoals de ontmoetingen tussen John de andere moeder of wanneer hij zijn valse documenten probeert vast te krijgen. De reden waarom ik toch besloot om de film uit te zitten, was omdat ik benieuwd was hoe John zijn vrouw ging bevrijden, maar dat bleek ook niet al te best te zijn. Waar het middenstuk problemen heeft om boeiend te blijven, heeft het einde enorm veel last met de bekende clichés, want de laatste 45 minuten van de film is eigenlijk een vat vol clichés van het genre. Bovendien gaat toch ook zo gemakkelijk voor John om met zijn vrouw te ontsnappen uit het ziekenhuis. Het hele gebouw is omsingeld door agenten, maar toch slagen ze erin om te ontkomen. Op dat moment was mijn irritatie al behoorlijk groot, maar dan moesten de scènes in de metro en de luchthaven nog komen. Eigenlijk gaat heel de vlucht van het koppel vrij gezwind, maar het toppunt werd toch bereikt op de luchthaven wanneer de foto’s van John en Lara verschijnen op de computer nadat ze enkele seconden daarvoor waren doorgegaan. Zulke momenten haat ik gewoon als de kiespijn. Ik zou bijna vergeten dat er nog meer voorspelbare en onmogelijke clichémomenten waren, zoals Lara die haar kop uit de auto steekt en niemand houdt er ook maar één schrammetje aan over. Zelfs die vrachtwagenchauffeur zwaaide even en reed weer vrolijk verder. De laatste 45 minuten van de film is gewoon een opeenstapeling van slechte scènes en clichés.

Oef, ik heb even mijn hart kunnen luchten en dat was wel even nodig. Gelukkig was er ene Russel Crowe om deze film te dragen, want hij was wel degelijk op niveau. Jammer dat het script hem dus serieus in de steek liet, want je mag nog zo sterk acteren zoals Crowe, zulke films kan je gewoon niet meer rechttrekken. Crowe is zo’n typische acteur die al in veel films heeft meegespeeld, maar me vooral zal bijblijven door één specifieke rol, namelijk als Maximus in Gladiator en soms verwachtte ik dat Joaquin Phoenix ergens tevoorschijn ging komen. Soit, goede prestatie dus voor Crowe, maar eigenlijk doet Elizabeth Banks het ook helemaal niet verkeerd. Ze komt natuurlijk wel minder in beeld, maar al bij al doet ze het nog naar behoren. Alleen jammer van die ene scène waar ze de deur van de auto opent en zelfmoord probeert te plegen en ook het feit dat ze uiteindelijk onschuldig blijkt te zijn. Zeer cliché en voorspelbaar, maar aan het script kan zij natuurlijk niets doen. Verder was er ook nog een rol voorzien voor Liam Neeson. Wel ja, als je dat een rol kunt noemen, wel merci dan. Ik had deze film deels opgenomen voor Neeson, want hij is altijd wel een meerwaarde in een film. Zeer jammer dat hij amper twee minuutjes meespeelt om Crowe advies te geven voor de ontsnapping. Al moet ik wel zeggen dat het een goede scène was. Na die scène verwachtte ik dat hij later nog eens zou terugkomen als adviseur ofzo, maar bij die ene scène bleef het dus.

The Next Three Days is er dus niet in geslaagd om mijn verwachtingen in te lossen. Saai eerste deel en voorspelbaar cliché einde. Crowe en Banks doen nog hun best om te redden wat er te redden valt, maar helaas.

1.5*

Gisteren zag ik nog Mississippi Burning met een geweldige Gene Hackman in de hoofdrol. Ik begon zijn oeuvre eens uit te spitten op zoek naar interessante films van hem die ik nog niet gezien had. Zo kwam ik bij deze Night Moves terecht.

Gene Hackman weet hier zeker en vast terug de show te stelen als privé-detective Harry Moseby, maar het is toch vooral het lekkere 70' sfeertje die ik kan appreciëren aan deze film. Bij momenten kreeg ik ook Chinatown vibes, wat zeker en vast een compliment is.

Het verhaaltje rond het terugbrengen van het meisje en de smokkel, is op zich weinig bijzonder. Night Moves blijft op dat vlak redelijk braaf, maar echt vervelen doet het niet. Al vond ik het zijplotje rond de affaire van de vrouw van Harry weinig toegevoegde waarde hebben.

Al bij al een vermakelijke detective film met een prima 70' sfeertje.

3.5*

Aardig filmpje om eens tussendoor te kijken, maar meer dan dat is het ook niet. De verschillende verhaaltjes zijn over het algemeen net niet boeiend genoeg om er een topfilm van te maken. Het stuk in New York was uiteindelijk het leukste om te volgen.

De nachtelijke ritjes leveren overigens wel mooie plaatjes op. Op zich is het geen slechte film, maar er zat toch meer in.

3*

Fijne film noir van Kurosawa, hoewel niet alle elementen van een film noir aanwezig zijn, maar toch. Hetgeen me van deze film het meeste zal bijblijven, is ongetwijfeld de broeierige hitte die aanwezig is. Iedereen loopt voortdurend met een zakdoek het zweet van hun voorhoofd af te vegen en ze klagen steen en been over de enorme hitte. Het is toch iets wat vaak voorbijkomt in films van Kurosawa en wat mij betreft, hoop ik het nog vaak te zien in zijn films, want het is toch een extra sfeerelement. Ook de hevige regenbui die we op het einde te zien krijgen, mag niet ontbreken in een Kurosawa. Ik denk niet dat er een regisseur is die dit beter in beeld kan brengen.

Stray Dog deed me ook wat denken aan Se7en. Mifune en Shimura zijn hier de Brad Pitt en Morgan Freeman van dienst als het jonge groentje en de ervaren rot die een soort spook achterna zitten die met het gestolen dienstwapen van Mifune misdaden pleegt. Vooral het eerste deel met de zoektocht van Mifune door de achterbuurten van de stad was het spannendste deel van de film. Eens Mifune en Shimura achter de identiteit van de crimineel zijn gekomen, gaat de vaart wat uit de film en zakt het ook een klein beetje in. Hoewel we nog een aantal fijne scènes zien voorbijkomen, zoals de baseball wedstrijd of de scène bij het gezin van Shimura, is het toch vooral afwachten op de afloop. De scènes waarin Mifune in het station op zoek gaat naar Yusa en het gevecht nadien in het bos, zijn dan weer erg sterk en zorgen voor een positieve noot om de film te eindigen.

3.5*

Nordwand is een fraaie en tegelijkertijd best een spannende film. De beelden van de beklimming zijn best wel indrukwekkend en vooral wanneer het weer erg slecht wordt. Ik had gehoopt op een goede afloop voor Toni op zijn minste, maar de manier waarop hij op enkele meters van de grond sterft aan onderkoeling is erg tragisch om te zien. Wat ook wrang aanvoelt, is de luxe waarvan de mensen beneden in het hotel genieten terwijl de bergbeklimmers zwaar afzien. Dat die mensen meteen vertrekken wanneer blijkt dat ze de top niet gaan bereiken, geeft een nog extra wrange smaak.

3.5*

Deze La Notte is best een moeilijke film om helemaal in te komen, daar de 2 hoofdpersonages moeilijk te doorgronden karakters zijn. Ik begrijp de hoge waardering wel en vooral het eerste deel heeft me kunnen bekoren. De rustige sfeer die de film uitademt, is erg aangenaam en op zich is het allemaal boeiend wat er gebeurd. Je voelt Lidia ergens mee in de knoop zit door haar triestige gemoedstoestand, waardoor ik wel geïnteresseerd was om te ontdekken wat er juist speelt tussen Lidia en Giovanni. Ook de dwaaltocht van Lidia in haar oude buurt was best fascinerend om te volgen met het gevecht tussen de jongens waar ze plots toeschouwer van wordt en de kinderen die vuurpijlen in de lucht schieten. Op zich is het allemaal niet zo bijzonder, maar er valt wel veel te observeren. Het hoogtepunt is zonder meer de scène in de nachtclub met Lidia en Giovanni. Antonioni weet hier een erg aangenaam sfeertje neer te zetten met de jazzy soundtrack. Eens aangekomen op het feest van de miljonair vind ik het allemaal net iets minder, lustelozer en afstandelijker worden. Het zal allemaal wel zo bedoeld zijn, maar het pakte mij minder dan het eerste deel waar Lidia en Giovanni ook erg afstandelijk zijn tegenover elkaar.

Interessante film, zeker en vast, maar het tweede deel kan het sterke niveau niet vasthouden.

3*

Wat mij betreft blijft dit de beste film over film maken die ik tot dusver gezien heb. The Disaster Artist is ook een pareltje, maar deze is veel completer. Het is vooral de technische kant van het film maken dat zo ongelooflijk gedetailleerd in beeld wordt gebracht. De openingsscène op het plein bijvoorbeeld is ontzettend interessant om te volgen. Soms staan we bij het kijken van een film er niet bij stil hoeveel zaken correct moeten lopen. Iemand die een fractie van een seconde te vroeg of te laat in beeld komt, kan de hele scène al om zeep helpen.

Verder heeft La Nuit Américaine een ontzettend hoog tempo. Er gebeurd quasi ieder moment wel iets dat een invloed heeft op het maken van de film, zowel op technisch vlak als op privé vlak van de personages. Heerlijk om te zien hoe Truffaut hier zelf de regisseur speelt en eigenlijk nog goed zijn kalmte weet te bewaren onder al die stresserende omstandigheden.

4.5*

Met deze Nuovo Cinema Paradiso heb ik nog eens werk gemaakt om de top 250 te vervolledigen, maar de weg is nog lang. De film is opgedeeld in 3 verschillende delen met de jonge Toto, de jong volwassen Toto ende oudere Toto die terugkeert naar zijn geboortedorp.

Het eerste deel met de jonge Toto is wat mij betreft het beste deel van de film. Ik was onmiddellijk mee in het wereldje van de kleine Toto die gefascineerd raakte door de cinema en alles wat te maken heeft met films. De fratsen die hij uithaalde, zijn vriendschap met Alfredo,.. Het was allemaal erg leuk om te volgen. De nostalgische sfeer die de film uitstraalt heeft ook wel iets met de oude films die getoond werden.

Echter gaat de film bergaf vanaf het moment dat we Toto als jong volwassen man door het leven zien gaan. Vanaf dan concentreert de film zich volledig op de liefdesverhouding tussen hem en Elena. Dit allemaal was toch wat te magertjes om nog 2 uur verder te rekken. Ik was voor de langere versie gegaan van 3 uur, omdat de schrik er meestal inzit dat je belangrijke zaken zou missen.

Erg sterk eerste deel en een zwakkere 2e helft.

3.0*