Opinions

They have a plan, but not a clue

Een tijdje geleden had ik met True Grit nog een Coen film gezien en daarna kreeg ik zin om nog wat meer van die twee te bekijken. Er zijn nog wel enkele films die ik nog niet gezien heb, maar O Brother, where art Thou? leek me ideaal voor een vermakelijke avond te hebben.

O Brother, where art Thou? is weer zo’n typische Coen film geworden met alle typische ingrediënten. In de eerste plaats slagen ze er wederom in om een heerlijk sfeertje neer te zetten. De landschappen waar de drie ontsnapte gevangen doorreizen zien er prachtig uit en in combinatie met de muziek die constant terugkeert, is dit enorm sfeervol. Niet dat het mijn genre van muziek is, maar het past gewoon ontzettend goed bij deze film. De twee broers staan in de eerste plaats bekend voor hun geweldig maffe personages en hilarische situaties maar voor sfeer scheppen, lijken ze precies ook een gave te hebben. Fargo is op dat vlak één van de mooiste sfeerfilms die ik heb gezien. Niet dat ik anders had verwacht, maar de situaties waarin de drie ontsnapten telkens terechtkomen zijn stuk voor stuk bizar, maar vaak ook erg hilarisch. Oké, de stukjes met de politiekers hadden ze er voor mij part uit mogen laten, maar dat weegt niet op tegen al die komische situaties die de film bevat. Neem nu die scène waar ze George Nelson ontmoeten. Eerst neemt hij de drie mannen mee om op een hilarische wijze een bank te overvallen, om dan nadien depressief weg te lopen. Sowieso wel de leukste scène van de film, maar eigenlijk bevat deze film zoveel hoogtepunten en zoveel hilarische momenten dat het haast bijna niet na te vertellen is. De bevrijding van Tommy bij de Ku Klux Klan en het daaropvolgend concert,…. Als ik hier de reacties zo doorlees dan merk ik dat ik nog veel ben vergeten te vermelden. Als ik dan toch nog een puntje van kritiek kan bedenken bij het verhaal, dan is het misschien het einde. Dat de vier mannen werden gered door een overstroming vond ik nu niet meteen een goede plottwist.

Naar goede gewoonte bevat een Coen film ook altijd een hoop maffe personages en dat is hier niet anders. De meest normale van de hele bende is dan nog George Clooney, die hier haast een geniale rol neerzet. De laatste jaren ben ik hem al vaker tegengekomen in komische rollen en ik moet zeggen dat die rollen hem perfect liggen. In The Men who stare at Goats vond ik hem al erg sterk (het enige pluspunt van die film), maar ook zijn rol in Burn After Reading was meer dan geslaagd. In deze film slaagt hij er opnieuw in om van Ulysses Everett McGill een heerlijk personage neer te zetten. Op het eerste zicht lijkt hij enorm stoer, maar vanaf het moment dat hij zijn gel en haarnetje bovenhaalt wordt het pas echt lachen. Opnieuw een sterke prestatie van Clooney dus, maar zijn twee vrienden konden me niet helemaal overtuigen. Tim Blake Nelson had nog wel zo zijn momenten als enorm idiote handlanger, maar John Torturro was echt wel op het randje. Al blijf ik wel zeer benieuwd naar Barton Fink, een andere Coen waarin hij de hoofdrol speelt. Zoals ik al zei, kan je het aantal maffe personages niet op één hand bijhouden. Michael Badalucco spant toch duidelijk de troon met zijn heerlijke rol als George Nelson. De scène waar hij plots opduikt met zijn auto en de achtervolgende politie beschiet is werkelijk hilarisch, net zoals de bankoverval. Verder zijn er nog erg vermakelijke bijrolletjes van John Goodman als Big Dan Teague en Ray McKinnon als Vernon Waldrip. De scène waar hij plots begint te vechten met Clooney is opnieuw een erg grappige scène.

De Coens blijven me telkens weer verrassen met hun hilarische situaties en personages. Het plot rond de zoektocht naar de vermeende schat is gewoon een kapstok om alle hilarische scènes aan op te hangen, want die zijn er werkelijk in overvloed. Qua sfeer is dit ook wel om duimen en vingers van af te likken en de muziek past zeer goed in dit geheel. Fargo blijft voor mij nog steeds de beste van de Coens, maar deze O Brother where art Thou? komt toch gevaarlijk dicht in de buurt.

4.5*

October Sky is een nogal typisch uitgewerkte biografische film. Veel negatief kan ik er niet over zeggen, maar hoogstaand wordt het vrijwel nergens. Het is vooral eentje dat erg sentimenteel wordt naar het einde toe en vooral de relatie tussen Homer en zijn vader valt erg hard op. De vader die op geen enkel moment zijn zoon steunt en hem liever in de mijnen ziet werken, maar op het einde helpt hij hem toch zodat hij de beurs kan winnen. Ook het handje op Homer's rug bij het lanceren van de raket, voelt te sentimenteel en geforceerd aan. Verder valt er weinig op het acteerwerk aan te merken, maar over het algemeen is het een typische feelgood dat nergens echt speciaal wordt.

3*

Erg knappe film van Carol Reed die me met The Third Man niet erg kon overtuigen, maar hier weet hij wel een fraaie film af te leveren dat vooral qua cinematografie en sfeerzetting weet op te vallen. De talloze scènes in de donkere straten van Belfast met diverse regen- en sneeuwbuien, de silhouetten van de rennende mannen die zichtbaar zijn tegen de gevels tijdens de achtervolging,.. het ziet er allemaal erg mooi en sfeervol uit en ik zat continue aan het scherm gekluisterd. Ik zou The Third Man misschien toch nog eens een kans moeten geven, want in mijn herinnering had die ook een dergelijke sfeerschepping.

Qua verhaal is het zelfs niet eens zo heel bijzonder, maar het wordt goed uitgewerkt met de verschillende mensen die Johnny tegenkomen en hem hulp bieden. Misschien krijgt Lukey wat te veel screentime in vergelijking met de andere personages, maar gelukkig is hij geen storende factor. Ook de kinderen die de overval naspelen en doen alsof ze Johnny zijn, vond ik wel iets speciaals hebben. Iedereen in de stad is op de hoogte dat Johnny op de vlucht is en heeft er wel een mening over en dat maakt het in zekere zin wel spannend en onvoorspelbaar.

Fraaie film van Carol Reed dat me vooral heeft weten te overtuigen met de heerlijke sfeer dat gedurende de hele speelduur gecreëerd wordt.

4*

Aardige komedie over een aantal vrienden die ontevreden zijn met hun saaie kantoorbaan. Sommige stukken zijn herkenbaar, maar het is toch vooral een uitvergroting van clichés. Dat zijn de personages ook, maar ze worden wel goed neergezet. Vooral de baas sprong er wat mij betreft bovenuit. Verder is het weinig bijzonders, maar wel leuk om eens gezien te hebben.

3*

Nog maar een week geleden had ik met Belle de Jour mijn eerste van Buñuel gezien, maar een echte hoogvlieger was het niet. Ik ben blij dat ik hem snel een tweede kans heb gegeven, want ik ben wel onder de indruk van deze Los Olvidados.

Buñuel weet een heerlijk rauw beeld te scheppen van de armoede en ellende waarin de straatkinderen zich in bevinden. Het deed me veel denken aan Cidade de Deus, maar deze vind ik dan wel iets beter. Het wordt op een ingetogenere manier gebracht en de personages komen een stuk realistischer over. Pedro is zo'n personage waar ik het enorm mee te doen heb. Op zich is hij geen slechte jongen en probeert hij er nog iets van te maken, maar komt vaak in de problemen door zijn omgeving. Dat zijn moeder amper liefde toont en hem na de onterechte beschuldiging van diefstal wegstuurt naar de boerderij is pijnlijk om te zien.

El Jaïbo is voor mij één van de 'beste' slechteriken die ik in lange tijd ben tegengekomen. Op ieder moment loert hij wel ergens achter een hoekje om Pedro te terroriseren of betrekt hij de andere straatkinderen in zijn criminele activiteiten. De scènes waarin hij de groep aanstuurt om de blinde man of de man zonder benen te terroriseren, gaven me een enorme gevoel van walging. Dat Pedro op het einde het toch durft op te nemen tegen El Jaïbo en hem verraadt, was erg moedig en mooi om te zien, maar anderzijds ook weer erg treurig dat hij het moet bekopen met zijn leven. Dat zijn lichaam gewoonweg ergens gedumpt wordt, maat het nog extra pijnlijk. Ook de dood van El Jaïbo vind ik iets erg bijzonders hebben. Langs de ene kant is het een personage waar je geen medelijden mee kunt hebben en enkel de dood toewenst, maar langs de andere kant zorgde zijn dood niet bepaald voor positieve gevoelens. De manier waarop de blinde man staat te juichen, maakt het allemaal erg dubbel en ongemakkelijk.

Erg indrukwekkende film en ik ben benieuwd wat er nog schuil gaat in het oeuvre van Buñuel .

4.5*

On the Waterfront was weer zo’n Amerikaanse oerklassieker die duidelijk toe was aan de herziening. Over de verhaallijnen kon ik me niet al te veel herinneren, behalve dat het te maken had over de vakbond van de havenarbeiders.

Het is vooral een erg sfeervolle prent geworden met mooi gefilmde scenes in en rond de haven, in de bar en de achterkamertjes en op het dak van het appartementsgebouw. De scène die er visueel bovenuit steekt, is toch wel waar Terry en Edie achtervolgd worden in de smalle steeg door de truck.

De ster van de film is sowieso Marlon Brando. Zowel op de rustigere momenten als in de scènes waar hij moet uithalen, weet hij te overtuigen met zijn gekende charisma. Ook de transformatie die zijn personage ondergaat van eerder ongeïnteresseerde jongeman die deel uitmaakt van de corrupte vakbond naar de man die zich tegen hen keert, weet hij op een overtuigende manier neer te zetten. Eva Marie Saint biedt een goed tegenwicht aan zijn personage en Lee J. Cobb is zo’n rasacteur die ik altijd graag bezig zie.

Dat On the Waterfront beschouwd wordt als een echte Amerikaanse oerklassieker lijkt me wel terecht, al doet ook deze herziening me persoonlijk niet genoeg om er een 4* aan te geven.

De 3.5* blijven staan.

I like the stink of the streets. It makes me feel good. And I like the smell of it, it opens up my lungs. And it gives me a hard-on.

Pfoe, ik moet toch even bekomen van dit enorme gangsterepos. Niet omdat de film moeilijk in elkaar zit ondanks de vertelstructuur of omdat het langdradig is, wel omdat er zoveel op je afkomt dat je het achteraf nauwelijks allemaal nog kan navertellen.

Het eerste wat nu opkomt in mijn hoofd is de aankleding van de film. De decors zien er echt verbluffend uit en dan vooral wanneer de film zich concentreert op de jaren 20, zoals de scènes met de brug op de achtergrond en het uitzoomen op de joodse straat. De jaren 30 zijn ook mooi vormgegeven met name de feestjes, maar vanaf dan speelt de film zich meer “binnenshuis” af en verdwijnen de verbluffende plaatjes. De jaren 30 en het einde van het epos voelen vooral erg realistisch aan en daar zal Leone behoorlijk wat tijd in gestoken hebben.

Dan hebben we nog het verhaal dat niet minder dan subliem is. Het is niet zozeer het gangsterverhaal rond de dranksmokkel en de andere activiteiten van de bende die me aanspreken (ookal zitten hier enkele sterke scènes tussen zoals de babywissel of de diamantenroof), maar wel wat er allemaal aan deze kapstok wordt aangehangen. De vriendschap die ontstaat tussen de jonge gangsters en de streken die ze uithalen, de liefde van Noodles voor Deborah doorheen de 50 jaren. Dat allemaal resulteert in vele memorabele momenten die me nog lang zullen bijblijven. Leone weet ook handig om te springen met de overgangen tussen de verschillende periodes, zoals de scène in het begin van de film waar Noodles vertrekt en 30 jaar later weer terugkomt via dezelfde doorgang of Noodles die in het toilet door een opening kijkt en terug naar zijn jeugd gaat om Deborah te zien dansen. Prachtig allemaal.

Dan zijn er nog Morricone die voor een geweldig bijpassende soundtrack zorgt en de rollen die perfect worden ingevuld. Het mag gerust gezegd worden dat de kinderen het erg goed doen wat vaak niet het geval is, maar vooral Robert De Niro en James Woods steken er boven uit.

Af en toe zijn er wel wat momentjes die wat minder zijn, maar om dan meteen te zeggen dat de film langdradig is, zou een te gemakkelijk kritiek zijn. Once Upon a Time in America duurt enkel te lang om hem meteen opnieuw te zien.

4,5* met een hoge kans op verhoging en misschien zet ik hem in mijn top 10.

Erg stevig drama. Misschien is het allemaal niet zo vernieuwend of verrassend wat we te zien krijgen rond de familie waar de vader serieuze problemen heeft met zijn drankgebruik en woedebeheersing, maar het wordt wel erg goed uitgewerkt. De rollen worden prima ingevuld en vooral Temuera Morrison maakt indruk als de vader of beter gezegd, de bad guy.

De hele opbouw naar het vreselijke moment van Grace's zelfmoord is prima gedaan. We krijgen een aantal erg harde scènes voorgeschoteld, zoals de moeder die bont en blauw wordt geslagen en de verkrachtingsscène. Het is nu niet meteen vernieuwend, maar het voelt erg rauw en realistisch aan waardoor het toch net iets meer indruk maakt. Ook de leefwereld van de Maori waarrond deze film zich afspeelt, geeft toch dat tikkeltje extra aan de film. De begrafenis van Grace is daar een mooi voorbeeld van, maar evengoed de jongens die de haka oefenen.

3.5*

Paul Thomas Anderson mag er weer eentje toevoegen aan zijn lijst van geslaagde film. PTA was een tijdje bij mij van de radar verdwenen, maar door de recente kijkbeurt van Licorice Pizza was hij terug bij mij onder de aandacht gekomen.

Het begint al meteen erg sterk met de kennismaking met de revolutionaire groep The French 75. Vooral de ontmoeting tussen Lockjaw en Perfidia is goud waard. Wat we nadien te zien krijgen is een heerlijk kat-en-muisspel dat zich op verschillende fronten afspeelt. Het eerste deel kent een erg strak tempo waar Bob en Willa op de vlucht slaan en vooral de conversaties aan de telefoon over het wachtwoord zijn heerlijk om te zien.

Bij het laatste deel in de woestijn had ik het gevoel dat de film iets begon in te zakken qua tempo, maar we krijgen er wel een heerlijke sfeer voor in de plaats en ook het absolute hoogtepunt van de film krijgen we in de woestijn te zien. De achtervolgingsscène tussen de man van de extreemrechtse groep en Willa is van een ongekende spanning. De manier waarop PTA het allemaal in beeld brengt en ondersteund wordt met een geweldige soundtrack, is van een grote klasse.

De uitblinker van deze film is ongetwijfeld Sean Penn die op een geniale manier kolonel Lockjaw neerzet. Dat loopje, zijn gezichtsuitdrukkingen, zijn psychopatische trekjes,.. het is geweldig om te zien. Leonardo DiCaprio is ook de hele film lang goed op dreef en zoals eerder vermeld, is hij geweldig om bezig te zien tijdens het telefoongesprek. Chase Infiniti is voor mij de verrassing van de film en Benicio Del Toro is een erg stabiele factor zoals altijd.

Het was misschien de moeite geweest om nog eens een uitstapje te doen naar de bioscoop, want ik kan best geloven dat het voor een nog intensere ervaring zou gezorgd hebben. In ieder geval weer een sterke film van PTA.

Een dikke 4*

one flew east, one flew west, one flew over the cuckoo's nest

Voor school heb ik ooit als opdracht gekregen het boek te lezen. Ik herinner me nog dat ik het verhaal van Ken Kesey vrij goed vond, maar het toch moest onderdoen voor de versie van Milos Forman. Vanmiddag heb ik One Flew over the cuckoo’s nest nog eens opgezet, om te zien of mijn mening na die jaartjes nog niet veranderd is.

Het verhaal van Kesey is enerzijds erg aangrijpend, maar aan de andere kant op sommige momenten ook hilarisch. Forman weet dan ook de kijkers zeer goed te bespelen, door de dramatische scènes zeer aangrijpend te laten aanvoelen en de luchtige momenten zeer grappig te maken. De dood van Billy Bibbit en McMurphy waren zeer aangrijpende momenten uit de film. De scène waar McMurphy de gekken wijsmaakt dat er een honkbalwedstrijd op tv is, is echt hilarisch. Ook de boottrip en de meetings waren van die grappige momenten uit de film.

Het verhaal op zich is wel heel leuk, maar het is toch weer die heerlijke Jack Nicholson die van deze film een onvergetelijke klassieker maakt. Als je Jack Nicholson kon toevoegen aan je cast, was je zeker van een groot succes. Toch vooral in zijn gouden 70s met onder meer Chinatown, Easy Rider en The Shining. Je merkt al meteen wanneer hij binnenkomt in de psychiatrische inrichting dat hij gemaakt is voor zulke rollen. Een beetje dollen met de gekken en het personeel net als een echte gestoorde. Op het eerste zicht lijkt hij een rebelse figuur die gewoon wat herrie komt maken, maar al snel trekt hij zich het lot van zijn medepatiënten aan en wil hij leven in de brouwerij brengen. Nicholson speelde werkelijk briljant en samen met The Shining was dit volgens mij zijn beste rol ooit. Maar natuurlijk was het niet alleen Nicholson die op zijn toppen van zijn kunnen speelde, ook Louise Fletcher speelde erg sterk als de zeer strenge en autoritaire Nurse Ratched. Ook Brad Dourif vond ik een opmerkelijke prestatie neerzetten als Billy Bibbit. Zo’n verlegen jongen waar je snel medelijden mee krijgt, wanneer hij begint te stotteren. Billy’s zelfmoord vond ik dan ook het aangrijpendste moment uit de film. Ook de andere gekken deden het erg goed, want elke meeting was weer hilarisch.

De versies van Kesey en Forman vertonen amper verschillen, uitgezonderd het vertelstandpunt. In het boek wordt het verhaal verteld vanuit het standpunt van chief Bromden, wat ik persoonlijk een slechte keuze vond. Ook de sfeer vond ik helemaal anders in de film. Het boek had meer een melancholische sfeer, terwijl de film vaak ook hilarisch was.

Een prachtig en aangrijpend meesterwerk met Jack Nicholson op zijn best verdient een dikke 5*.

Ik heb deze zonder enige voorkennis opgezet en aan de reacties te zien, is dit een remake van een Japanse film. Over het algemeen kan ik Japanse horror nog wel waarderen, maar deze remake heeft mijn interesse niet meteen aangewakkerd om de originele versie te zien. Dergelijke films moeten het vooral hebben van de leuke kills en dat is waar deze in teleurstelt. Als er één of andere hogere macht in het spel is, dan moeten de kills gepleegd worden vanuit ongelukken. In Final Destination bijvoorbeeld lukt dat nog aardig, maar hier worden de kills erg saai uitgewerkt. De kans is vrij groot dat ik deze film over een aantal dagen volledig vergeten ben.

1.5*

Met One, Two, Three ben ik ondertussen aan mijn achtste Billy Wilder toe, maar nog steeds weet die man mij niet te vervelen. Wat we hier te zien krijgen is één lange komische, satirische rush. Het begint al heerlijk met de onderhandeling tussen James Cagney en de Russen, waarbij Cagney al geweldig op dreef is. De dialogen verlopen razendsnel en zijn bovendien nog grappig en vindingrijk. Er zit werkelijk geen seconde tussen waarbij je je zit te vervelen.

James Cagney steelt hier echt wel de show. De manier waarop hij de communist probeert om te toveren tot volwaardige echtgenoot van de dochter van de baas en iedereen commandeert, is heerlijk om te zien. Maar het zou de rest van de cast onrecht aandoen om enkel Cagney in de schijnwerpers te zetten, want de rest van de cast is ook helemaal op niveau.

Weer heerlijk genoten van deze Billy Wilder en ben benieuwd wat de man nog in petto heeft voor mij.

4*

Onibaba stond al een geruime tijd om mijn to-see lijstje en gisterenavond dan eens eindelijk werk van gemaakt. Het is vooral een film die visueel erg de moeite waard is. De mooie De zwart-witfotografie, het uitgestrekte landschap met het hoge riet, de moeder en schoondochter die zich alleen bevinden in het midden van dit landschap,... Het zorgt wel voor een mysterieuze en spannende sfeer die gedurende de hele film blijft hangen.

Dat dit geklasseerd wordt als een horror begreep ik niet meteen in het eerste deel van de film. Er heerste natuurlijk wel de nodige spanning met de terugkeer van krijger die de gesneuvelde zoon heeft achtergelaten en de constante dreiging van buitenaf door de oorlog die bezig is. Tot er plots een Samurai krijger tevoorschijn komt met een masker. Toen kreeg ik eerlijk gezegd toch wel even koude rillingen.

Het verhaal zelf is vrij basic, maar erg doeltreffend. Ik had verwacht dat het verhaal en de symboliek moeilijker te bevatten ging zijn, maar dat is absoluut geen probleem. De moeder wordt uiteindelijk gestraft voor haar bemoeizucht in de relatie van haar schoondochter en Hachi door haar te verminken bij het uitdoen van het masker. De hele mystiek rond het masker/demon vind ik wel een sterke toegevoegde waarde aan deze film.

Ik was eerst van plan om een 3.5* uit te delen aan deze film, maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik geneigd was om er 4* aan te geven. Het is dan toch de sfeer die me over de streep trekt.

4*

Don't get left behind

Na de doortocht van Jaws in 1975 zijn we niet echt verwend geweest op het vlak van haaienfilms. Veel slechte remakes en dan kon deze low budgetfilm er nog wel bij. Dat het een B-film is, kan je vanaf de eerste seconde al aan de beelden zien. Eigenlijk is dat hetgeen waar ik mij het minst aan heb geërgerd.

De eerste 10-15 minuten droegen niets bij aan film. Veel nutteloze momenten zoals de naaktscène of de wandeling in het dorpje, die totaal geen meerwaarde bieden aan de opbouw van de film. Maar soit, als de rest van de film maar spannend was, was het voor mij al in orde. Wanneer één van de gidsen 3 streepjes op zijn blad zet en kort daarna ze vergeet weg te schrappen wanneer 2 mannen opnieuw gaan duiken, weet je al meteen hoe de 2 hoofdrolspelers gaan achter gelaten worden. De rest van de film vond ik alles behalve spannend, hoewel op de hoes van de DVD staat dat Open Water de horrorhit van het jaar was. Het duurt dan ook nog een tijdje voordat we een eerste glimp kunnen opvangen van de haaien, maar ook daarna had ik niet echt het gevoel dat de haaien echt zo gevaarlijk waren. Oké, Daniël sterft wel door de gevolgen van een haaienbeet, maar zo gruwelijk zag dat er nu ook weer niet uit.

De acteurs, tja wat kun je daarover vertellen. In de eerste plaats zijn ze vrij onbekend en daarnaast hebben ze weinig talent. Natuurlijk is het moeilijk om voluit te acteren als je heel de tijd in het water ligt te dobberen, maar wat meer inlevingsvermogen was wel op zijn plaats geweest. De dialogen zijn erg slecht, waardoor de 80 minuten wel erg lang beginnen te worden.

Een beetje gedobber en gezever in het water en weinig spanning. Kortom, een zwakke haaienfilm meer om op de grote hoop te gooien.

1*

Overlaatst begon ik me terug te verdiepen in het oeuvre van Cassavetes met The Killing of a Chinese Bookie en die was me enorm bevallen. Nu de interesse gewekt is, heb ik deze Opening Night een kans gegeven. Deze is weliswaar niet van hetzelfde hoge niveau, maar nog altijd een goede film. De stijl van Cassavetes is wel herkenbaar met de vele close-ups, waardoor we erg kort op de huid zitten van de personages. Ik vind het uitstekend werken in dit soort van films en het zorgt voor een enorme onderhuidse spanning, waardoor je steeds het gevoel hebt dat de situatie gaat escaleren.

Gena Rowlands zet hier een dijk van een prestatie neer. Ze speelt hier een theater actrice die zwaar in de knoop ligt met de rol die ze moet spelen als ouder wordende vrouw. Het hoogtepunt van de film is duidelijk het slotstuk waarbij Rowlands zwaar drinken het podium op moet. Op één of andere manier slaagt ze er toch in om het goed te laten aflopen. Bovendien wordt het slotstuk ook erg spannend gebracht. De hele crew en de medespelers doen er alles aan om de voorstelling toch te laten doorgaan. De acteurs beginnen zelfs te improviseren om ervoor te zorgen dat het publiek niets in de gaten heeft. Ben Gazzara begin ik de laatste tijd meer te ontdekken en doet het hier ook erg goed, maar eigenlijk geldt dit voor de hele cast.

4*

Behoorlijk sterk familiedrama dat gaat over omgaan met verlies, maar vooral over de onmogelijkheid tot communicatie tussen de leden van het gezin. We hebben dergelijke familiedrama’s al vaker zien voorbijkomen, maar deze heeft net dat tikkeltje extra door het erg sterke acteerwerk.

Vooral Timothy Hutton heeft me hier enorm weten te verrassen, want zijn vertolking van de jongen die met een enorm schuldgevoel zit, is van een erg hoog niveau. Iedere scène weet hij de juiste emoties over te brengen zonder ook maar ergens zijn geloofwaardigheid te verliezen. Ook Donald Sutherland speelt erg sterk als de vader die het gezin bij elkaar probeert te houden. Hij komt erg sympathiek over wat niet gezegd kan worden van het personage van de moeder die zich schaamt voor haar zoon, maar dan is Mary Tyler Moore er erg goed in geslaagd om haar personage op die manier neer te zetten.

Is het dan een topfilm geworden? Net niet helemaal naar mijn gevoel, want daarvoor is het pas naar het einde toe dat er zich interessante ontwikkelingen voordoen en het eerste deel me nog niet echt emotioneel wist te raken. Het eerste breekpunt was naar mijn gevoel de scène waarin de familiefoto’s genomen werden, maar de moeder niet met Conrad op de foto wilde. Daar werd het pijnlijk duidelijk dat ze zich schaamde voor haar zoon. Het tweede moment dat me toch even naar de keel deed grijpen, was de reactie van Conrad op de zelfmoord van Karen. In de eerste plaats omdat het een erg sterk geacteerde scène is tussen hem en de psychiater, maar ook omdat het erg onverwachts kwam aangezien ze eerder nog gezellig op café zaten.

Of Ordinary People nu een 3.5* of 4* verdient, daar ben ik eigenlijk nog altijd niet uit. Qua acteerwerk verdient hij dat wel, maar het is pas naar het einde toe dat de film me wist te raken.

3.5*

Film-noirs zullen me nooit helemaal liggen, denk ik. Het eerste deel van de film heeft nochtans een leuk sfeertje en is boeiend genoeg om te volgen. We krijgen hier grotendeels een flashback te zien waarin Robert Mitchum op zoek moet gaan naar de vriendin van een beroepsgokkker die er met zijn centen vandoor is. Na deze toch wel interessante flashback (Mitchum wordt verliefd op de vrouw die hij moet vinden en weigert haar uit te leveren aan zijn opdrachtgever), loopt de film helemaal vast in het plot. Een vaak weerkerend probleem bij film-noirs is dat het plot zo ingewikkeld mogelijk in elkaar moet zitten, terwijl de sfeerschepping eigenlijk het belangrijkste is. Hier krijgen we een heel plot rond belastingaangiftes en een vermoorde boekhouder voorgeschoteld, maar echt interessant wordt het nooit.

Jammer dat Kirk Douglas te weinig in beeld is gekomen, want hij is echt een geweldige acteur. Tot nu toe heb ik hem altijd rollen zien spelen als good guy, maar nu was hij eens de bad guy. Van Robert Mitchum ben ik niet zo overtuigd. Ik vind hem te weinig uitstraling hebben om een film te dragen en datzelfde geldt ook voor Jane Greer.

2.5*

Toch een wat tegenvallende western. Ik had het niet gedacht, maar zelfs Clint Eastwood begon me na een tijdje een beetje te irriteren met het voortdurend gespuw van zijn pruimtabak. Gelukkig weet hij links en rechts wat leuke oneliners uit zijn mouw te schudden. De andere personages waren weinig memorabel en ik miste toch een sterke badguy in deze film.

De wraakverhaal is degelijk, maar nergens wordt het echt hoogstaand. Het begon wel erg snedig allemaal met het gezin van Josey dat meteen wordt vermoord en de eerste confrontatie liet ook niet lang op zich wachten. Nadien had ik toch het gevoel dat de film te veel in herhaling valt, waardoor ik er niet ten volle van kon genieten. Het moet toch de minste western zijn die ik met/van Clint Eastwood gezien heb.

2.5*