Opinions

Weinig bijzonders

East of Eden is een nogal doorsnee drama geworden waarbij een jongeman langs de ene kant contact probeert te zoeken met zijn moeder die hij nooit heeft gekend en langs de andere kant liefde probeert te krijgen van zijn vader. Het tussenstuk is ook weinig interessant met Abra die verliefd wordt op Cal, terwijl ze zich gaat verloven met zijn broer. Eigenlijk is het wachten tot het einde om iets interessants te zien te krijgen met de oplopende ruzie tussen Cal en Aron, die dan in dronken toestand op de trein beland. Dit was ook mijn eerste kennismaking met James Dean. Hij doet het wel naar behoren, maar echt overtuigen doet hij me niet. Benieuwd wat Rebel Without a Cause gaat geven.

2.5*

Films over de filmindustrie heb ik altijd iets interessants gevonden. Het geeft de mogelijkheid om de kennis over bepaalde regisseurs, genres of tijdsperiodes wat bij te schaven en de interesse hierin op te wekken. Ed Wood was voor mij een onbekende naam en van Bela Lugosi had ik nog nooit iets gezien. Ik had niet het gevoel dat enige voorkennis nodig was, maar langs de andere kant heeft deze Ed Wood niet meteen mijn interesse aangewakkerd om meer van deze mannen te ontdekken.

Het verhaal draait voornamelijk rond de beginperiode van de carrière van Ed Wood, zijn drang om zich als vrouw te verkleden, de problemen rond de financiering van zijn films en zijn vriendschap met Lugosi. Echt interessant vond ik het jammer genoeg nooit echt worden. Ed Wood was een overdreven optimistische kerel die bij iedere mislukte scène tevreden was over het resultaat (wat na verloop van tijd erg herhalend werd), maar buiten zijn travestie blijft het een vrij ééndimensionaal personage.

Bovendien kan Johnny Depp zijn personage ook geen extra glans geven. In die andere film van Burton, Edward Scissorhands vond ik hem al erg matig acteren en hoewel het hem hier beter afgaat, is het nog altijd te weinig om de film naar een hoger niveau te tillen. Martin Landau daarentegen weet Bela Lugosi wel op een erg overtuigende manier neer te zetten.

Er is wel een hilarisch moment dat zeker het vermelden waard is wanneer één van de crewleden gevraagd wordt welke kleur van jurk het beste past, maar de man kleurenblind blijkt te zijn.

2.5*

Meestal liggen dergelijke actie/sciencefiction films me niet helemaal, maar deze leek me wel eens anders te kunnen uitdraaien en dat is achteraf ook gebleken.

Het hele Groundhog Day concept slaat wel in deze film. Het is eens iets anders dan een rechttoe rechtaan strijd met buitenaardse wezens. Het zorgt voor de komische noot wanneer Cage voor de zoveelste keer wordt gedood door de Mimics en opnieuw moet beginnen. Ook het gegeven dat hij bij aanvang geen idee had hoe hij moest vechten, zorgt voor wat leuke momenten. Vanaf het moment dat Cage de dag niet meer kan resetten en de finale echt wordt ingezet, krijgen we een standaard afhandeling te zien van de doorsnee actie/sciencefiction films, maar in dit geval kan het er wel mee door.

In vergelijking met de grote meerderheid van andere films in dit genre is Edge of Tomorrow geen tijdverspilling.

3*

Pfoe, wat een vreselijk en vooral vervelende film is dit geworden. Er wordt dan ook niets interessants gedaan rond de scharen van Edward, want het enige dat we te zien krijgen is Edward die de hagen knipt of het haar van de buurvrouwen en hun honden. Om maar een vreselijk slechte scène uit deze film te noemen, is het eerste diner van Edward bij het gezin. Het is verre van grappig om Edward te zien klungelen met het eten en de rest van de familie die er maar zit bij te kijken. Om dan nog maar te zwijgen over de verschillende vreselijke mopjes die over zijn scharen gemaakt worden.

Het acteerwerk is ook beneden alle peil en dan vooral het vriendje van Kim is onuitstaanbaar, maar dat geldt eigenlijk ook voor alle buurvrouwtjes. Johnny Depp is eigenlijk ook niet zo speciaal, want het enige wat hij doet is zielig voor zich uitstaren.

Neen, dit is een erg slechte film. Ik geef hem nog 1* voor het leuke contrast tussen de kleurrijke huizen en het spookachtige kasteel.

1*

Interessant en sterk drama, maar jammer genoeg niet over de hele lijn, want daarvoor zakt het naar het einde toe wat in elkaar. Fassbinder weet het verhaal rond Maria Braun voor een groot deel wel erg boeiend en knap te vertellen, maar vanaf het moment dat Maria een succesvolle zakenvrouw wordt, zakt het naar mijn gevoel wat in elkaar. Niettemin eindigt de film wel sterk met de dood van Maria en Hermann, waarbij Fassbinder in het midden laat of de ontploffing aan de verstrooidheid van Maria te wijten valt of het een opzettelijke daad is. Ik neig wel naar het eerste, want Maria leek mij niet echt de persoon om zelfmoord te plegen.

In ieder geval wordt die Maria Braun op een ontzettend straffe manier neergezet door Hanna Schygulla. Het helpt natuurlijk dat ze een wondermooie vrouw is, maar ze weet het daadwerkelijk ook zo uit te spelen dat ze iedere scène naar haar toe weet te trekken. Maria Braun is dan ook nog eens een erg interessant figuur om te volgen. Langs de ene kant is ze een bewonderingswaardige persoon door het ‘verlies’ van haar man en door het feit dat ze als vrouw zich heeft weten op te werken. Langs de andere kant komt ze ook als een erg opportunistische vrouw over, wat haar dan weer wat minder sympathiek maakt. Ze neemt dankbaar gebruik van de mannen die op haar pad komen, Hermann die de schuld van Bill’s dood op zijn rekening neemt en naar de gevangenis gaat, zelfs de treinbegeleider weet ze te verleiden om een ticket te krijgen voor een zitje in de eerste klas. In ieder geval is ze een personage dat weet te intrigeren.

Ook een opvallend dingetje in deze film zijn de luide achtergrondgeluiden zoals de overstemmende gesprekken tijdens het gevangenis bezoek of de luide berichtgeving op de radio rond de WK-finale voetbal. Het zorgt er toch een aantal keren voor dat de film extra realistisch overkomt.

Sterk drama en een uitstekende Hanna Schygulla. Alleen jammer dat de film een stuk inzakt na verloop van tijd, want anders had er een hogere score ingezeten. Misschien dat een herziening er ooit anders over beslist, want het lijkt wel zo’n film waar nog meer uit te halen valt.

3.5*

Voor de tweede keer en 12 jaar later ben ik opnieuw volledig weggeblazen door deze film. Hoewel het verloop uiteraard al bekend was, blijft het een akelige ervaring.

Ik herinner mij nog van de eerste kijkbeurt dat ik er volledig blanco was ingegaan. Ik was na Good Will Hunting geïnteresseerd geraakt in het oeuvre van Van Sant en was toen zonder enige voorkennis deze Elephant ingegaan. Ik kan je verzekeren dat het effect dan dubbel zo groot is als je plots die twee jongens met hun materiaal het schoolgebouw ziet binnenwandelen.

Dat sommigen het eerste deel als saai ervaren, kan ik best begrijpen, maar voor mij schuilt de kracht van de film juist in de alledaagse activiteiten van de jongeren. Ook vooral de manier waarop Van Sant alles observeert met de lange tracking shots is geweldig gedaan. Het volgen van verschillende jongeren vanop hun rug geeft iets extra akeligs mee, alsof Van Sant hen wilt waarschuwen voor het dreigende gevaar. Het samentrekken van de donkere wolken dat Van Sant een paar keer laat terugkomen, geeft ook nog eens dat extra onheilspellende mee.

De schietpartij zelf is ook op een ontzettend straffe manier in beeld gebracht. De lange tracking shots zoals eerder in de film zijn hier ook aanwezig en Van Sant brengt het allemaal zo kil in beeld. Zeker het laatste moment wanneer Alex het koppeltje ontdekt in de vriezer hakt er behoorlijk in.

Ik was een beetje bevreesd dat dit geen ideale film was voor een herziening, maar dat was allesbehalve het geval. Het blijft een stevig meesterwerkje van Van Sant en sinds mijn eerste kijkbeurt luister ik op een heel andere manier naar Für Elise.

Een halfje erbij, 4,5*

Ik ben deze film blind ingegaan (iets wat ik zelden doe) en bij dergelijke films lijkt het me toch een voordeel om zo weinig mogelijk op voorhand te weten. Deze Enemy wist meteen onder de huid te kruipen met de mysterieuze sfeer die Villeneuve weet te scheppen. Enemy is op sommige vlakken best vaag, maar ik vind dat het centrale thema rond het overspel van Adam/Anthony vrij duidelijk is (enfin, dat is toch mijn interpretatie). Het is toch vooral een film die overeind blijft door het mysterie van de 2 identieke mannen en hoe ze hiermee omgaan, maar ik ben toch een beetje op mijn honger blijven zitten.

3*

Dit is de zesde film van Buñuel die ik tot nu toe gezien heb en zijn typische kenmerken zijn hier ook aanwezig. Het is een zwarte komedie met een aantal absurde momenten waarbij Archibaldo denkt dat hij vrouwen vermoord heeft, maar waar gewoon het lot over deze vrouwen heeft bepaald (zuster die in de lege lift naar beneden valt). Ook de scènes waarin hij droomt de vrouwen te hebben vermoord, zijn geslaagde droomscenes die typisch Buñuel zijn. Ook de scènes met de etalagepop die op één van de vrouwen lijkt, zijn zeker het vermelden waard.

Ernesto Alonso zet een goede prestatie neer als Archibaldo door hem op een bepaalde manier sympathiek te laten overkomen, terwijl hij niets liever wilt dan vrouwen vermoorden. Het deed me ook denken aan American Psycho waar Bateman ook fantaseerde over het vermoorden van mensen, maar dat terzijde.

Leuke Buñuel , maar nu ook niet het beste wat ik van hem gezien heb. Het uitgangspunt is erg leuk en er zitten zeker voldoende geslaagde momenten in, maar ik had het gevoel dat Buñuel hier nog meer had kunnen uithalen.

3*

Deze stond al een tijdje op mijn to-see lijst en mede door een recente herziening van Goldfinger met de aanwezigheid van Gert Fröbe heb ik er sneller werk van gemaakt. Es Geschah am Hellichten Tag is een erg degelijke en sfeervolle thriller geworden waarbij de opbouw best klassiek is. We zien een makkelijke verdachte die onterecht wordt vastgehouden voor de moord op een meisje en uit wanhoop zelfmoord pleegt, maar er is een agent die ervan overtuigd is dat de kindermoordenaar nog rondloopt en besluit zelf het heft in handen te nemen.

Het verdere verloop is minder klassiek en daar zit de kracht van de film, want de middelen die de agent gebruikt zijn op z'n minst erg risicovol door een meisje als lokaas te gebruiken voor de moordenaar. Van zodra we de kindermoordenaar in beeld krijgen, wordt de spanning heerlijk opgedreven. Vooral het moment waarbij hij plots opduikt in het bos was best eng.

Dat komt in de eerste plaats door de geweldige casting van Gert Fröbe, want met zijn imposante verschijning maakt hij veel indruk. In Goldfinger vond ik hem ook al geweldig om te zien. Heinz Rühmann vond ik net wat minder overtuigen als de agent die achter de moordenaar zit. Regelmatig vond ik hem te weinig emotie tonen, zoals in het begin wanneer hij de ouders van het vermoorde kind op een erg droge manier komt inlichten.

Goede thriller die door de aanwezigheid van Gert Fröbe toch een half puntje meer verdiend dan een gewone 3*.

3.5*

Escape From Alcatraz moet het zeker en vast niet hebben van zijn onvoorspelbaarheid, net zoals bij bijvoorbeeld de Titanic weet je hoe de film gaat eindigen. De vraag is niet of hij gaat ontsnappen, maar hoe hij gaat ontsnappen. Alhoewel ikzelf niet eens wist dat er ooit iemand was ontsnapt uit Alcatraz, maar blijkbaar geeft de film op geen enkele moment verkeerde informatie over hoe het precies is gebeurd. Escape From Alcatraz moet het gewoon hebben van de manier waarop het hele verhaal wordt verteld, waarbij geen enkel detail aan ons oog voorbij gaat. Don Siegel neemt rustig de tijd om de opbouw van de film te verzorgen. De openingsscène waarbij Frank Morris met de boot naar Alcatraz wordt gebracht, geeft meteen een donkere en kille sfeer aan de film mee. Maar ook daarna wordt er erg sterk naar de climax opgebouwd. Vanaf het moment dat Frank begint te graven, tot het moment van de ontsnapping is de spanning steeds te snijden. Dan denk ik vooral aan de scène waarbij de cipier bijna had ontdekt dat niet Frank Morris in zijn bed lag, maar wel een hoofd van papier-maché.

Sinds ik the Shawshank Redemption enkele jaren geleden heb gezien, kan ik geen andere gevangenisfilm kijken zonder hem te vergelijken met The Shawshank. Wat meteen al duidelijk is, is dat de 2 films een aantal gelijkenissen vertoont. Geen grote verhaallijnen, maar eerder kleine details, zoals een homoseksuele gevangene die uit is op een avontuurtje met de nieuwe gevangene. Of een iets oudere medegevangene die eten vraagt voor zijn klein huisdiertje, of de vriendschap tussen een blanke en een zwarte. Zelfs de Bijbel die wordt gebruikt om het gereedschap te verbergen en zo symbolisch staat voor “de verlossing”. Het zijn duidelijk allemaal kleine details die worden overgenomen, maar daaruit blijkt dat Escape From Alcatraz een belangrijke voorloper is geweest voor de latere gevangenisfilms. The Shawshank Redemption blonk wel uit in het creëren van verschillende bijplotjes, hetgeen ik een beetje mistte in deze film. De vriendschap met English en de vijandschap met Wolf bijvoorbeeld konden veel beter worden uitgewerkt.

Tja Clint Eastwood, wat kan je over die man nog vertellen. Speelt hij nu een cowboy, politieagent of gevangene, hij weet er altijd weer iets geweldigs van te maken. Ook leuk is de verwijzing naar zijn filmcarrière op een gegeven moment:

Clarence Anglin: What movie is playing this week?
John Anglin: Some cowboy piece of shit
[goes into Italian-American voice]
John Anglin: 'ey, least dey could show was a gangsta movie!
[laughs]
Frank Morris: I may have found a way out of here

De rest van de cast deed het ook prima, al leek het vaak op een one-man-show van Eastwood. Voor mij mocht het personage English veel meer aan bod komen, maar ook de directeur en de 2 broers blijven wat dat betreft in het ongewisse.

Escape From Alcatraz is een sterke gevangenisfilms met een goede opbouw en een constante hoge spanningsboog.

4*

Eigenlijk kan ik best kort zijn over deze film door te zeggen dat hij me helemaal niet ligt. Het komt allemaal te poëtisch en te symbolisch over mij mij, want na afloop is het lastig om te zeggen waar het precies over ging. Ana raakt gefascineerd door Frankenstein na het zien van een film en gaat dan op zoek naar geesten en Frankenstein ? Ik kon er in ieder geval weinig mee, ook omdat er geen enkel tempo in de film lijkt te zitten en pas op het einde met de vlucht van Ana pas echt iets interessants gebeurt. Visueel is het best wel een aangename film met mooie plaatjes van de landschappen, maar verder heb ik er niets in kunnen ontdekken.

2*

Er zijn al veel films gemaakt over WO II en de Jodenvervolging, maar deze Europa Europa is best een interessante gezien het uitgangspunt van de jongen die zich steeds moet aanpassen aan de situatie waarin hij belandt en zich anders moet voordoen. Al had ik het gevoel dat er toch meer inzat. De film valt na een tijdje in herhaling met de jongen die steeds zijn Joodse afkomst moet verbergen. Het blijft nog steeds erg pijnlijk om de taferelen over de Jodenvervolging te zien, maar ik miste toch een iets rauwer en realistisch kantje in deze film. Er zaten best wat toevalligheden in de film en de hoofdrolspeler kon me niet altijd even hard overtuigen.

3*

Ik had al 5 films van David Cronenberg gezien waarvan er toch 2 een 3.5* kregen, maar dit is een erg flauwe film geworden. De opening is nochtans best beloftevol, maar na de ontsnapping van Allegra en Pikul blijft het toch wat lang wachten voor de volgende versnelling in de film komt. Jammer genoeg weet die versnelling ook niet te overtuigen, want de gamewereld waarin Allegra en Pikul terecht komen, wordt te saai gebracht en mist de nodige spanning. Er zijn nauwelijks momenten die echt bijblijven, behalve de scène in het chinese restaurant. Na verloop van tijd sleept de film zich naar de ontknoping voort, maar eerlijk gezegd was ik daar al niet echt meer geïnteresseerd in.

David Cronenberg is een regisseur die me nog niet helemaal heeft kunnen overtuigen. Degelijke films zoals Eastern Promises en The Dead Zone worden afgewisseld met matige films zoals deze eXistenZ.

1.5*

The Expendables is een geslaagde actiefilm. Het verhaal op zich is natuurlijk vrij standaard, maar qua actie zit het allemaal wel goed in elkaar. Het tempo ligt vrij hoog en de actievolle scènes volgen elkaar goed op. De stukken met het lief van Lee Christmas (Jason Statham) waren zeker niet slecht, maar vond ze eerder overbodig.

De combinatie Statham - Stallone vond ik niet echt aanslaan. Ik miste een beetje interactie tussen de 2. Afzonderlijk weten ze wel de show te stelen en het publiek te vermaken, maar als duo vind ik ze niet echt passen. Van Statham ben ik sinds zijn eerste Transporter fan en ik hoop dat hij nog meer van dit werk gaat afleveren.

Verder was er natuurlijk nog de ontmoeting tussen Stallone, Arnold en Bruce Willis. Wel leuk gevonden, maar spijtig dat de rollen van Arnold en Willis erg beperkt waren.

Een vermakelijke actiefilm die 3.5* verdient.

Everyone has a breaking point.

Een tijdje geleden gaven ze The Experiment nog uit op televisie en ik heb hem toen maar onmiddellijk opgenomen. Op de een of andere manier sprak het verhaal me enorm aan, maar pas gisterenavond heb ik de tijd genomen om hem te bekijken.

Er wordt vaak gezegd dat je moet afgaan op je eerste gevoel en ik ben dan ook blij dat ik dat heb gedaan, want The Experiment heeft mijn verwachtingen met verve ingelost. Ik verschoot eerlijk gezegd van de rating die de film hier krijgt. Oké, het zal vast niet helemaal hetzelfde zijn als de originele versie, maar een 2.98 vind ik een onterechte score. Soit, ik heb heel de speelduur lang geboeid zitten toekijken naar de evolutie van het gevangenisproject. In het begin lijkt er nog geen haar in de boter te zitten tussen de bewakers en de gevangenen. Het gaat er allemaal nog gezellig aan toe, want iedereen weet dat er veel geld op het spel gaat. Persoonlijk zou ik het ook overwegen om me in te schrijven voor dat experiment, want 1000 dollar per dag gedurende twee weken is niet mis. Dat het experiment na een tijdje toch uit de hand zou lopen, was wel te voorspellen, maar dat het zo dramatisch ging worden had ik wel niet verwacht. Sommigen zullen het allemaal erg onrealistisch vinden hoe het zo snel is kunnen omkeren, maar ik kan ergens wel begrijpen dat mensen serieus over de schreef gaan als er een pak geld is mee gemoeid. De film was lange tijd aan het af stevenen op een vette 4.5* of misschien wel een 5*, maar uiteindelijk is het toch een 4* geworden door het tegenvallend einde. Wanneer het experiment is afgelopen/ mislukt, stapt iedereen in vrede de bus op, terwijl ze nog geen minuut daarvoor zwaar aan het vechten waren. Oké, ze hebben wel hun centjes opgestreken, maar ik zou in ieder geval niet zo kalm op die bus zitten.

Toch mag een verhaal zo goed of interessant zijn, zonder een goede cast ben je er niet veel mee. Gelukkig kent de film deze wel in de vorm van Adrien Brody en Forest Whitaker. Een tijdje geleden heb ik Predators gezien en daarin stelde Brody teleur, maar deze rol daarentegen is perfect op zijn lijf geschreven. Dat geldt trouwens ook voor Forest Whitaker, die op een geweldige manier zijn rol van keiharde bewaker neerzet. Whitaker is nu niet bepaald een acteur waarvoor ik naar een film kijk, maar hier doet hij het dus nagenoeg perfect. De evolutie die hij in zijn spel legt is gewoonweg fantastisch. Bij de eerste kennismaking komt hij erg vriendelijk over, maar vanaf het moment dat het om de centjes gaat, verandert hij in een echt monster. Er zullen er ongetwijfeld zijn die zijn gedragsverandering onrealistisch vinden, maar vanaf het moment dat er geld te rapen valt kan een mens hele rare dingen doen. Zijn aanpak was soms wel best gruwelijk (zoals het plassen op de gevangene), maar de angst voor het lampje dat zou gaan branden was te hoog om de gevangenen genadig te zijn. Echt geweldig om te zien hoe Whitaker opgaat in zijn rol.

The Experiment is in de eerste plaats een erg boeiende film geworden, vooral omdat ik me vaak in de plaats van de bewakers en de gevangenen heb gesteld. Zou ik ook zo hard optreden tegen de gevangenen? Zou ik al die vernederingen maar laten ondergaan of zou ik ook weerstand bieden? Daarnaast is het spel van Brody en Whitaker van een erg hoog niveau, echter de rol van Whitaker sprong er het meest tussenuit. Nu ben ik toch nieuwsgierig geworden naar de originele Duitse versie, dus best maar even opzoeken.

4*

Het is ondertussen al 10 jaar geleden dat ik Eyes Wide Shut voor het eerst heb gezien en sindsdien heb ik deze film nooit teruggezien. Eigenlijk wel een schande, omdat ik meteen enorm onder de indruk was van dit laatste meesterwerk van Kubrick en meteen 4.5* gaf (alleen maar omdat ik doorgaans niet meteen vanaf de 1e kijkbeurt 5* geef). In de loop der jaren groeide wel het besef dat deze film 5* verdiende en ook een plaatsje in mijn top 10. Een herziening zou moeten uitwijzen op welke plaats ik hem zou zetten en gisterenavond heb ik eindelijk de daad bij het woord gevoegd en me opnieuw laten onderdompelen in dit prachtige meesterwerk van Kubrick.

Maar wat maakt van Eyes Wide Shut nu precies zo'n meesterwerk? In de eerste plaats ken ik geen andere film waar de sfeer zo intens is van het begin tot het einde. Nu ja, mijn favoriete film Mulholland Dr. is ook zo eentje die een bom aan sfeer bevat, maar daar zijn nog andere elementen die de film geniaal maken. Als ik mij enkel zou baseren op de sfeer die de film uitstraalt, zou ik Eyes Wide Shut op 1 zetten.

Er zijn wel een aantal elementen die bijdragen in de hele sfeerzetting. Ik heb het zelf niet getimed, maar ik vermoed dat ongeveer 90 procent (of misschien wel meer) van de film zich afspeelt tijdens de nacht of in donkere, afgesloten ruimtes (enkel de ochtend na het feest in het landhuis wanneer Bill op zoek gaat naar antwoorden, speelt zich af tijdens de dag). Het is eigenlijk heel erg simpel, maar enorm doeltreffend om extra sfeer, mystiek en spanning te creëren. Dat de film zich afspeelt tijdens de kerstperiode was al vanaf de eerste minuten duidelijk en het geeft de film nog een extra tikkeltje sfeer, want overal komen we de warme kerstkleuren tegen en overal staat er wel links of rechts een kerstboom in de hoek.

Kubrick is ook een meester in het gebruik van muziek in zijn films en dat laat hij hier opnieuw zien. Baby Did a Bad Bad Thing van Chris Isaak mag misschien wel het bekendste werk zijn uit deze film, maar het is zeker niet de belangrijkste muziek om de film kracht bij te zetten. Het begint al meteen erg mooi met de wals van Dmitri Shostakovich wanneer Alice en Bill zich aan het klaarmaken zijn voor een Kerstfeest, maar ook later komt deze muziek nog even terug. Naarmate de film vordert en de sfeer donkerder wordt, komt Kubrick ook met de gepaste, onheilspellende muziek aandraven. De pianomuziek van György Ligeti is wat mij betreft één van de best gekozen filmmuziek. De manier waarop deze angstaanjagende muzieknoten de spanning in de hoogte doet schieten, is wat mij betreft nog niet vaak beter uitgevoerd. Vooral het moment wanneer Bill ondervraagd wordt, is ongeëvenaard.

Laten we dan maar meteen met de deur in huis vallen en naar de scène gaan waar het allemaal om te doen is. Of toch nog eventjes niet, want de hele opbouw naar de scène op het landhuis is ook om van te smullen. Na de onthulling van Alice dat zij fantasieën heeft gehad over een marineofficier, komt de focus te liggen op de odyssee van Bill en krijgt de film dat donkere, mysterieuze sfeer over zich heen. Het bezoek bij de dochter van een overleden patiënt, de visite bij de prostituee, de nachtclubscène waarin Nick alles uit de doeken doet over het feest en de ongemakkelijke situatie bij de kostuumwinkel,... het zijn stuk voor stuk sterke scènes die een perfecte opbouw zijn naar het mysterieuze feest.

En de befaamde landhuisscène moet toch wel één van mijn favoriete scènes aller tijden zijn. Vanaf het moment dat Bill het landhuis betreedt en de eerste gemaskerde man in beeld komt die Bill naar binnen gidst, bekroop er mij een beangstigend gevoel dat ik nog maar zelden in films heb ervaren. Natuurlijk is het effect bij een herziening helemaal anders dan bij een eerste kijkbeurt, maar het blijft gewoonweg geniaal wat we in deze scène te zien krijgen. De maskers, het decor, de pianomuziek, de rituelen die voorgaan op de orgie, het vrouwelijk schoon, de ontmaskering van Bill... het zorgt toch allemaal voor een unieke beleving.

Maar gelukkig zakt de film nadien niet in elkaar. Integendeel, Kubrick weet de spanning vast te houden tot het einde. Wanneer Bill op zoek gaat naar antwoorden op wat er vorige nacht heeft plaatsgevonden, blijft het voortdurend achterom kijken, want Bill heeft zich niet bepaald populair gemaakt in de hogere kringen. Vooral wanneer hij 's nacht achtervolgd wordt, kruipt er weer een erg onheilspellend gevoel in de film waar ook weer het erg effectieve pianodeuntje zijn werk doet.

Bij mijn eerste kijkbeurt had ik meteen ergens het gevoel dat Ziegler ook de 'red cloak' op het feest was. Ik ben niet meteen iemand die op zoek gaat naar bepaalde theorieën of symboliek in films, maar het kleurgebruik in de landhuisscène en bij Ziegler thuis is erg interessant. Kubrick lijkt ons wel duidelijk te willen maken dat Ziegler de 'red cloak' is, maar absoluut zeker zijn we daar niet van. Net zo min we zeker zijn of Nick wel veilig is thuisgekomen en het hoertje gestorven is aan een overdosis en niet vermoord is door het genootschap.

Valt er dan nog iets te zeggen over het acteerwerk? Jazeker, Tom Cruise en Nicole Kidman zetten hun rol hier perfect neer. Tom Cruise is natuurlijk een erg aantrekkelijke man en in die zin is het vrouwelijke aandacht dat hij krijgt geloofwaardig. Maar het is niet alleen met zijn uitstraling waarmee hij scoort, want hij acteert op een erg hoog niveau. In welke situatie hij zich ook bevindt, hij komt iedere keer erg geloofwaardig over. De nieuwsgierigheid waarmee hij naar het verhaal van Nick luistert, de spanning dat van zijn gezicht af te lezen valt bij zijn ontmaskering, de zenuwachtigheid die hem meester maakt 'the day after',... hij levert hier wat mij betreft zijn beste acteerwerk af. Nicole Kidman verdwijnt na een tijdje wel wat meer naar de achtergrond, maar in het begin maakt zij ook een behoorlijk sterke indruk. Ze ziet er ook erg goed uit en in de dansscène met de Hongaar weet ze dat perfect uit te spelen. Sommigen zullen zeggen dat ze aan overacting doet wanneer ze aan Bill toegeeft fantasieën te hebben gehad over een marineofficier, maar voor mij was dit gewoon perfect geacteerd en geloofwaardig voor de toestand waarin ze verkeerde.

De tekst is een pak langer geworden dan ik in gedachten had, maar er valt dan ook bijzonder veel te vertellen over deze Eyes Wide Shut. De verhoging naar 5* is voor mij klaar en duidelijk en ik plaats hem ook meteen op de 2e plaats in mij top 10 ten koste van een andere Kubrick, The Shining die uit de top 10 verdwijnt. Blijft me ook nog steeds verbazen dat deze niet in de top 250 is terechtgekomen, maar ach.

5*