Opinions

Ernst Lubitsch wist al eerder indruk op mij te maken met The Shop around the Corner en To Be or Not to Be. Vooral die laatste is een echte topper, dus was ik benieuwd wat hij nog meer te bieden had.

Niet dat het niveau van To Be or Not to Be hier gehaald wordt, maar het is nog steeds een fijn en vooral charmant filmpje. Het verhaal rond een crimineel die verliefd wordt op zijn slachtoffer en omgekeerd, hebben we al zo vaak in films teruggezien, maar het werkt erg goed in deze film.

De manier waarop Gaston en Lily elkaar telkens bestelen en zo op elkaar verliefd worden, is heerlijk gedaan. Ook de scène met de Italiaanse tolk en Monsieur Filiba die er maar niet in slaagt om Gaston te herkennen als de dief, zijn ook erg toffe momenten. Niet dat Herbert Marshall het hier slecht doet, integendeel zelfs, maar Cary Grant in de rol als meesterdief had als muziek in mijn oren geklonken, want blijkbaar was hij ook een optie voor deze rol.

In ieder geval is het gewoon een erg vermakelijk, vlot en charmant filmpje dat zijn tijd vooruit was met de erotische toespelingen.

3.5*

Wat een lelijke verfilming op het werk van Stephen King. Zo’n fantastische schrijver maakt zich hiermee wel echt belachelijk. Oké, dat het geen topper ging worden zoals The Shawshank, The Shining of The Green Mile had mijn kleine teen ook wel door, maar dit is echt van een erbarmelijk niveau.

Dat Trucks het genre horror toegekend krijgt, snap ik van geen kanten. Wanneer één van de trucks iemand omverrijdt, krijgen we plots een beeld te zien van de andere personen die staan toe te kijken. Op dat vlak nogal platte horror.

Op de meeste momenten leek het meer op een komedie dan op horror. Zoals die scène met de postbode, die wordt aangereden door een speelgoedtruck. Komaan gast, elk normaal mens zou dat speelgoed oppakken en weggooien. Maar neen hoor, hij laat eerst dat autootje enkele keren tegen zijn been rijden om dan nogal lomp achterover te vallen. De arme stakkerd had nog zee van tijd om op te staan, maar beslist om nog even te blijven liggen, om vervolgens op een hoopje gereden te worden door dat stuk speelgoed.

Tja, een verfilming van Stephen King vind ik meestal erg goed, maar dit is van een ongekend laag niveau.

0.5*

-That Chinamen is running them cheap shells on me again.
-I thought you gonna say the sun was in your eyes. That is to say, your Eye!

Een western gemaakt door de gebroeders Coen en een heerlijke cast met onder meer Jeff Bridges, Matt Damon, Josh Brolin en de debuterende Hailee Steinfeld. Meer is er toch niet nodig om een leuke film in elkaar te steken?

Ik ga niet beweren dat ik een Coen – kenner ben, maar ik weet wel dat er altijd plezier te beleven valt met hun films en dat is nu net iets minder. Leuk en vermakelijk is het nog wel, maar om nu te zeggen dat het speciaal, hoogstaand of verrassend is? Neen, dat is het jammer genoeg niet. Een jong meisje wil haar vermoorde vader wreken en doet daarbij beroep op een vreemde vogel, in dit geval een bezopen marshall, dus vernieuwend of origineel is het niet echt te noemen. De Coens wisten af en toe wel grappig uit de hoek te komen, zoals de scènes waar plots een maffe dokter met een berenvacht te voorschijn komt of de schietwedstrijd tussen Cogburn en Laboeuf, maar het was vooral dankzij Jeff Bridges dat het af en toe hilarisch werd. Anderzijds zijn ze er wel in geslaagd om een mooie westernsfeer neer te zetten met de uitgestrekte landschappen, maar vooral het moment dat het begon te sneeuwen in het bos was een visuele pracht. Van het laatste deel van de film (vanaf het moment dat Chaney in beeld komt) heb ik een dubbel gevoel aan over gehouden. De scène waar Cogburn de mannen van Ned Pepper neerschiet is zeker en vast niet verkeerd, maar absoluut geen scène dat boven de middelmaat ligt. Ook de scènes met Chaney en Mattie bovenop de berg waren erg voorspelbaar. Eerst komt Laboeuf Chaney neerslaan om Mattie te helpen en daarna krijgt hij een koekje van eigen deeg en vervolgens schiet het kleine meisje Chaney neer. Nergens echt verrassend of hoogstaand en veel te voorspelbaar.

Qua verhaal was het een kleine teleurstelling, maar soms kan dat verdoezeld worden door een ijzersterke cast en gelukkig is dat hier het geval. Zoals hierboven vermeld is een cast met Jeff Bridges, Matt Damon en Josh Brolin zeker de moeite waard, maar het was vooral de jonge Hailee Steinfeld die me wist te verbazen. Het feit alleen al dat ze uit 15.000 kandidaten is geselecteerd, is enorm straf, maar ze bewijst wel dat de die keuze meer dan terecht was. Geweldig om te zien hoe ze haar rol van eigenwijs en volhardend meisje hier neerzet, soms op het randje van een harde tante. Vooral in de scènes waar er gediscussieerd wordt, is ze erg goed op dreef, maar ook de zwempartij met het paard zet haar karakter nog eens extra in de verf. Zeker en vast een talentje waar we nog van zullen horen, maar daarnaast was er ook een oude rot uit het vak geweldig op dreef. Met name Jeff Bridges die hier de rol van ladderzatte marshall, Rooster Cogburn op zich neemt. De eerste kennismaking met zijn personage in de rechtbank was al meteen een shot in de roos. Ook de momenten waar hij straalbezopen van zijn paard sukkelt en stukken mais in de lucht gooit of wanneer hij twee kinderen van een veranda schopt, zijn werkelijk hilarisch. Zulke rollen zijn hem gewoon op het lijf geschreven. De rol van Matt Damon komt enkel goed tot zijn recht in combinatie met Jeff Bridges, zoals bij het onderlinge schietpartijtje of als er telkens weer ruzie wordt gemaakt over hoe goed ze wel niet zijn. Verder worden de resterende rollen wel lekker ingevuld door Josh Brolin en Barry Pepper.

Zeker en vast niet de beste film van de Coens, maar dat is ook niet moeilijk met films zoals The Big Lebowski en Fargo. True Grit kwam qua verhaal niet altijd even goed uit de verf, maar dankzij de cast was het toch best vermakelijk en genietbaar.

3.5*

We accept the reality of the world with which we are presented.

Ik was al lange tijd benieuwd naar The Truman show, omdat het één van de hoogst gewaardeerde films van Jim Carrey is. Toen ze hem een tijd geleden televisie gaven, nam ik hem algauw op om hem dan deze middag uiteindelijk eens te zien.

Ik had al enkele keren een klein stukje over het plot gelezen, maar ik had echt niet verwacht dat het Big Brother gehalte zo hoog ging zijn. Iedere persoon van het stadje doet op elk moment van de dag mee aan de Truman show en op zowat elk minuscule plekje is er een camera gericht. Het feit dat iedereen erbij betrokken is, levert dan ook de grappigste momenten op zoals wanneer hij zijn vader herkent en hem wil spreken maar iedereen voor hem de weg verspert. Langs de andere kant zorgt het er wel voor dat de film niet echt geloofwaardig overkomt. Zoveel mensen samen zouden nooit hun leven opofferen om te acteren in de show voor één persoon. Eigenlijk zijn er nog wel een paar dingen die niet helemaal geloofwaardig overkomen (waarom ontdekt Truman pas na 30 jaar dat er iets mis is?), maar eerlijk is eerlijk, Peter Weir is erin geslaagd om ons een heerlijke feel good film voor te schotelen. Dat Truman ging ontsnappen zat er wel een tijdje aan te komen, maar het einde weet gewoon de juiste snaar te raken. Echt een heerlijk moment wanneer hij met zijn boot tegen het doek botst en daarna beslist om uit de valse wereld te stappen. Ik had net hetzelfde gevoel als die kijkers hadden, puur blijdschap voor Truman.

Die Truman Burbank wordt dan ook nog eens perfect ingevuld door Jim Carrey. Geweldig hoe hij erin slaagt om van Truman een personage te maken waar je de hele tijd met meeleeft. Deze rol valt absoluut niet te vergelijken met al die andere rollen die hij normaal speelt. Pas op, ik kan hem in tegenstelling tot vele anderen wel waarderen als hij zijn gekke bekken bovenhaalt, maar dit is gewoon van een heel ander niveau. Af en toe kan hij het wel niet laten om wat smoelen te trekken zoals wanneer hij elke morgen een gezin begroet, maar over het algemeen hebben zijn smoelenhaters weinig reden tot klagen. Door deze prestatie ben ik al meteen benieuwd naar Eternal Sunshine and a Spotless Mind. Verder zijn er ook nog twee sterke bijrollen voor Noah Emmerich en Ed Harris. Vooral die laatste deed het met zijn weinige screentime erg goed. De scène waar hij Truman wil laten verdrinken, behoort dan ook tot één van de beste stukjes van de film. Laura Linney daarentegen bracht het er een pak minder goed vanaf als de vrouw van Truman. Vooral naar het einde toe werd ze erg irritant met dat reclamespotje dat eigenlijk overbodig was, en ook wanneer ze volledig doordraait en Truman bedreigt met een mes.

The Truman Show is een heerlijke feel good film geworden die ik eerlijk gezegd niet had verwacht. In het verhaal zelf zitten wel enkele zaken die ervoor zorgen dat de film haar geloofwaardigheid verliest en jammer genoeg zijn dat geen kleine details. Anders had een score van 4.5* er zeker ingezeten. Los daarvan is The Truman Show zeker en vast een geslaagde feel good film en Jim Carrey speelt de pannen van het dak.

4*

Met deze Tsubaki Sanjûrô ben ik aan mijn 6e Kurosawa aanbeland en net zoals Yôjinbô is dit een luchtigere Kurosawa met een aanstekelijke Mifune in de hoofdrol. Vooral in combinatie met het groepje Samuraï's levert hij leuke momenten af. Net zoals Yôjinbô vind ik dit een degelijke film met een leuke sfeer, maar geen topper. Daarvoor vond ik het te veel gepraat en complot gedoe om ten volle van de film te genieten.

3*