Opinions

Ken Loach maakt opnieuw indruk met dit sterk drama dat net zoals I, Daniel Blake een hard beeld schetst over mensen (in dit geval een gezin) die zich aan de onderkant van de maatschappij bevinden. Dit soort drama's kunnen me vaak bekoren waarbij de goedzakken steeds kopje onder worden geduwd, terwijl ze er nochtans alles aan doen om te overleven.

Loach haalt het onderste uit de kan met een vrij eenvoudig verhaaltje, maar de manier waarop de hele situatie escaleert, is sterk gedaan. Het gezin krijgt erg veel sympathie, want ze werken er keihard voor, maar krijgen de ene klap na de andere te verduren. In het begin heerst er nog hoop door de nieuwe job van de vader, maar al gauw blijkt dit een loodzware job te zijn met een verschrikkelijke baas en het gezin komt meer en meer in de problemen door de uitputting.

We zien ook weer die typische Britse grauwheid terug en de film zit vol onvriendelijke mensen aan wie de vader pakjes moet bezorgen. In dat opzicht is het niet de meest vrolijke film, maar Loach weet ook een paar keer de gevoelige snaar te raken, zoals de vader die samen met zijn dochter op pad gaat om pakjes te bezorgen. Het einde bezorgde me een krop in de keel met de vader die zwaar gewond is geraakt, maar toch besluit om te gaan werken.

Ken Loach weet me opnieuw erg te overtuigen. Het is geen film die je moet bekijken als je er een goed gevoel aan wilt overhouden, maar het is zeker en vast de moeite waard.

4*

Erg goede Malle

Na Au Revoir les Enfants en Ascenseur pour l'Échafaud is dit opnieuw een erg goede Malle die ik te zien krijg. Ik weet nog niet precies wat de stijl van Malle is, want dit is weer iets helemaal anders dan de genoemde films. Ook My Dinner with Andre, dewelke ik minder overtuigend vond, is een compleet ander soort film.

Het eerste deel van de film is erg leuk om te volgen. De ontluikende puberteit van Laurent en alles wat daarbij hoort, levert enkele toffe scènes op. Het geld collecteren voor de gewonde soldaten, het stelen van een muziekplaat, de kwajongensstreken die hij met zijn broers uithaalt, het plagen van het huishoudpersoneel, de scène in de club,... Het is allemaal erg leuk om te volgen.

Wanneer Laurent naar het kuuroord gaat met zijn moeder verandert de toon van de film. Laurent ontdekt nog wel volop zijn puberteit en laat zijn oog vallen op 2 meisjes, maar het wordt wel allemaal net iets serieuzer. Wanneer Laurent en zijn moeder een kamer voor hun alleen hebben, voel je dat er een erg sterke aantrekkingskracht tussen hen aanwezig is. De incest scène mag dan misschien wel controversieel zijn, maar ik had niet het gevoel dat dit gemaakt was om puur te choqueren. Het past wel in het geheel van de film waarbij Laurent zijn seksualiteit ontdekt en Clara geen intimiteit meer heeft in haar huwelijk. Ook de stijlvolle en 'brave' manier waarop Malle het in beeld brengt, maakt dat het zeker niet vulgair overkomt.

Fraaie film weer van Malle en net zoals bij Ascenseur pour l'Échafaud is er weer een heerlijke jazz soundtrack aanwezig dat een mooie toegevoegde waarde is.

4*

Knappe film van Mikhail Kalatozov

De The Cranes Are Flying was de eerste film van Kalatozov die ik gezien had en daar liet hij al zien op cinematografisch vlak mooie films te kunnen maken en dat doet hij hier nog beter. De hele speelduur lang zitten we kort op de huid van de personages, waardoor ik van de eerste minuut meteen in de film gezogen werd. De camera lijkt ook vaak te zweven en vooral het openingsshot in het hotel dat eindigt in het zwembad is prachtig gedaan, maar ook de shots van de boer die het suikerriet aan het kappen is, zijn prachtig gedaan.

Qua verhaal valt er ook genoeg te beleven en vooral de eerste 2 verhalen konden mij erg bekoren. Het eerste deel speelt zich voornamelijk af in een club met uiterst sfeervolle scènes. We zien een prostituee met één van de Amerikaanse mannen naar huis gaan, waar haar vriend dan haar beroep ontdekt. De manier waarop dit eerste deel afsluit met de man die ronddwaalt in de sloppenwijken om het contrast aan te tonen met alle luxe in het uitgaansleven is prachtig gedaan.

Ook bij het tweede verhaal van de boer zat ik nog erg geboeid te kijken. Vooral omdat het cinematografisch een pareltje is en de manier waarop de wanhoop van de man zo intens gebracht wordt. Ook de 2 andere verhalen hadden nog sterke momenten, vooral de scène waarin de schutter besluit om niet te schieten in het derde verhaal en de bominslagen in het vierde verhaal maakten indruk op mij.

Fraaie film van Kalatozov die vooral op cinematografisch vlak erg indrukwekkend is. Als ik het puur op de inhoud zou moeten beoordelen, zou ik waarschijnlijk geen 4* aan geven, maar Soy Cuba is een erg leuke kijkervaring geworden.

4*

Na zoveel jaren heb ik deze nog eens herbekeken, omdat ik nog eens zin had in een puur vermakelijke actiefilm. En vermakelijk is Speed nog steeds en qua vlotheid zullen er weinig films veel beter doen. Het eerste stuk in de liften was ik eerlijk gezegd al vergeten na al die jaren, maar het is gewoon een perfecte opener. De muziek is zeer aanwezig, maar is heel erg goed en pas perfect in deze achtbaanrit. Het enige minpuntje vond ik Sandra Bullock die niet echt kon overtuigen. Dennis Hopper daarentegen is wel heerlijk op dreef als de bad guy, al had ik het gevoel op sommige momenten dat hij meer aanwezig mocht zijn. Reeves doet het meer dan behoorlijk, maar ik ben hem meer gaan waarderen met zijn latere films.

Wat mij betreft blijft de status van Speed nog steeds overeind.

4*

Fijne herziening gehad met deze oerdegelijke Hitchcock. Ik kon me er niets van herinneren van de eerste kijkbeurt en misschien maar goed ook, want het is zeker een voordeel om de twist op het einde niet te kennen.

Het hele verhaal draait rond de vraag wie het personage van Gregory Peck nu eigenlijk is en wat er gebeurd is met de echte dokter Edwardes. de hele opbouw zit goed in elkaar en de suspense wordt steeds verhoogd naar het einde toe. Vooral de droomscène in Dali-stijl steekt er stevig bovenuit, maar ook de scènes in het hotel en bij Dr. Brulov worden spannend gebracht.

Qua acteerwerk is het toch vooral Ingrid Bergman die hier de meubelen redt. Het is altijd leuk om haar bezig te zien, want ze is een erg fijne actrice met een leuke uitstraling. Gregory Peck vond ik na verloop van tijd een beetje tegenvallen met het voortdurend flauwvallen. De bijrol van Checkov is er wel eentje om te onthouden. Als ik een typische psychiater zou moeten omschrijven, zou hij eruit zien zoals hem.

Goede Hitchcock, maar nu niet meteen eentje uit zijn bovenste lade. Daarvoor is het iets te gemiddeld qua niveau.

3.5*

De ontvoeringfilm. Het is een subgenre waar ze de plank al eens durven misslaan, maar wat mij betreft mag deze Spoorloos perfect als blauwdruk dienen voor dit subgenre.

De kracht zit hem er vooral in dat George Sluizer veel aan de verbeelding van de kijker overlaat. Hoe Saskia precies werd ontvoerd en wat er nadien met haar gebeurd is, krijgen we pas op en einde te zien. Ook qua sfeer weet Sluizer het perfect aan te pakken, want het contrast met het zwoele vakantiesfeertje en ontvoering geeft een erg naar sfeertje. Bovendien zet de erg sterke openingsscène in de tunnel al meteen de toon van de film met een beklemmende sfeer.

Dit soort films vallen of staan met de badguy/ontvoerder en dat is in deze film met het personage Raymond Lenorme erg geslaagd. Misschien is hij een wat typisch personage met zijn uiterst normaal voorkomen en als de typische vriendelijke vader, maar Bernard-Pierre Donnadieu weet zijn personage wel een sterk Psychopathisch en beangstigend randje te bezorgen. Vooral de scène waar hij op het terras naast het tafeltje van Rex en Lieneke gaat zitten, bezorgde me koude rillingen, maar ook de manier waarop hij op een zeer rustige en rationele manier Rex opzoekt en hem alles vertelt, is erg sterk gedaan. Het einde is ook nog eens perfect met Rex die hetzelfde lot ondergaat als Saskia en levend begraven wordt en de camera die nadien nog even over de grond zweeft waar Raymond en zijn gezin vertoeven.

Sterke film en misschien wel één van de betere in dit genre. De opbouw is erg verzorgd, de sfeer zit erg goed en de ontvoerder is prima gecast.

4*

Heerlijke Wilder opnieuw

Met deze Stalag 17 ben ik reeds bij mijn 11e Wilder aanbeland en misschien is deze na Some Like it Hot wel het beste wat ik van hem gezien heb. Het is geweldig om te zien hoe Wilder verschillende genres weet te combineren. Een echte oorlogsfilm kan je het niet echt noemen, want daarvoor is het te luchtig en te komisch, maar de hele setting van het gevangenenkamp is wel perfect om het hele verhaal te laten afspelen.

Stalag 17 heeft dan meer weh van een spionagethriller met een heerlijk komisch laagje erbovenop. Wilder weet alle clues op de juiste momenten prijs te geven. Eerst houdt hij de kijker een tijd lang in het ongewisse wie de verrader is en hoe hij erin slaagt om de informatie door te spelen naar Feldwebel Schulz. Eens we weten hoe de informatie doorgespeeld wordt, is het nog aftasten wie de verrader is en hoe de andere gevangenen hem kunnen ontmaskeren. Wat dat betreft is het heerlijk gedaan door Wilder door alles mooi te spreiden en hiermee de spanning op te bouwen tot de climax met de ontsnapping van Dunbar en Sefton.

Ik lees links en rechts kritiek op het personage van Animal, maar daar heb ik mee eerlijk gezegd niet echt aan gestoord. Oké, soms kan hij nogal overdreven uit de hoek komen, maar samen met zijn maatje Harry Shapiro zorgt hij voor leuke momenten. ook de scène met Marko the Mailman was erg hilarisch. Ook de rest van de cast is gewoon erg lekker op dreef. Sowieso is het erg leuk om vrij veel personages aan het werk te zien die allen hun toegevoegde waarde hebben.

Een dikke 4* en dan ga ik eens nadenken waar ik deze in het lijstje van Wilder ga plaatsen.

4*

Stevige oorlogsfilm. Na het vakantietripje in Italië krijgen we een aantal lange en vooral bloederige gevechtsscènes te zien waarbij afgeschoten ledematen overal verspreid liggen. De aanval op het fabrieksgebouw is er eentje die knap in beeld is gebracht en ook de aanval op de Russische tanks is er ééntje die er bovenuit steekt.

Toch heeft de film me niet echt weten te raken. Er wordt geprobeerd om vanuit het Duitse perspectief hun soldaten toch wat menselijkheid mee te geven. Het Russische jongetje moet gespaard blijven van het vuurpeloton (wat uiteindelijk niet lukt), de Russische vrouw moet beschermd worden en mag niet verkracht worden,… maar al bij al blijven het gewoon cliché personages zonder echte diepgang waar nauwelijks een band mee gecreëerd wordt.

Niettemin is het wel een degelijke oorlogsfilm vanwege enkele stevige scènes en de ontbering van de kou waar de soldaten aan worden blootgesteld.

3*

Erg fijn filmpje dat zowel grappig, ontroerend, confronterend als ongemakkelijk is. Tom McCarthy weet op ieder moment de juiste snaar te raken. Of het nu Olivia is die tot tweemaal toe Fin bijna omver rijdt of de ongemakkelijke momenten als Fin voor de zoveelste keer geconfronteerd wordt met zijn lengte,... iedere keer weet McCarthy het juiste te doen. Nooit te veel drama of overdreven komisch. De film heeft ook best een aangename, lome sfeer waarin alles plaatsvindt. Het stationsdepot is erg afgelegen en buiten de babbelzieke Joe met zijn koffie/foodtruck en een paar voorbijgangers zien we niemand in de buurt komen van het stationsdepot en ook in het dorp gaat het er rustig aan toe.

Erg fijne en prima uitgebalanceerde film.

3.5*

The name's Lonnegan! Doyle Lonnegan! You're gonna remember that name or you're gonna get yourself a new game! You follow?

Ergens in september maakte ik voor het eerst kennis met regisseur George Roy Hill en het duo Redford - Newman dankzij de film Butch Cassidy and The Sundance Kid. Ik was vrijwel meteen onder de indruk van die film, maar vooral van dat geweldig duo Redford - Newman. The Sting heeft een tijdje op zich laten wachten, maar gelukkig heb ik hem dit weekend eindelijk kunnen aanschouwen en ik heb er echt van genoten.

Het begint eigenlijk al met dat heerlijk deuntje dat we in de intro te horen krijgen. Ik weet niet hoe vaak dat deuntje nog terugkeerde in de film, maar hij bleef wel heel de tijd in mijn hoofd afspelen. Het is nog maar de tweede film van Hill die ik heb gezien en daar zou toch verandering in moeten komen, want sfeer scheppen kan hij echt wel. De ’30 worden hier erg mooi neergezet en de decors zoals de gokhal zien er prachtig uit. Ook op gebied van het verhaal valt er heel wat plezier te beleven. Ik ben sowieso wel te vinden voor films waar grote oplichterijen op touw worden gezet ( Oceans Eleven vind ik ook zo’n geweldige film) en deze film weet dat dan ook nog eens op een erg vermakelijke manier te brengen. Het einde is misschien niet zo’n grote verrassing meer, want het was al van in het begin duidelijk dat Lonnegan op één of andere manier zou worden opgelicht. Alleen de manier waarop ze de Sting gingen afwerken was nog de vraag, maar eigenlijk doet dat helemaal geen afbreuk aan de film want er wordt gewoon heerlijk opgebouwd naar de grote slag. Één van de hoogtepunten van de film is zonder enige twijfel het pokerspel op de trein, maar ook het trucje in het begin van de film mag zeker niet vergeten worden.

Natuurlijk zou The Sting niet helemaal hetzelfde zijn zonder het geweldig duo Robert Redford en Paul Newman. In Butch Cassidy and The Sundance Kid vond ik ze allebei fantastisch spelen en hier doen ze dat nog eens over. Alhoewel, ze doen het als duo toch minder dan in Butch Cassidy and The Sundance Kid waar het samenspel tussen de twee beter was. Als duo komen ze duidelijk minder goed uit de verf, maar dat houdt hen niet tegen om afzonderlijk geweldige prestaties neer te zetten. De jongere Robert Redford doet dat op een guitige en speelse wijze en Paul Newman doet dat op een rustigere manier als het brein achter de Sting. Redford steekt er toch bovenuit net zoals in die andere film, omdat hij nu eenmaal het vaakst in beeld is. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar hij deed me vaak denken aan Brad Pitt. Paul Newman mag dan wel iets meer op de achtergrond acteren, toch heeft hij ook zijn moment de gloire wanneer hij het pokerspel moet spelen tegen Lonnegan. Echt heerlijk om te zien hoe hij als zatlap binnenkomt en dan ook nog eens weet te winnen door op een meesterlijke wijze vals te spelen. Schitterende acteerprestaties van die twee, maar er is nog één iemand die zeker niet hoeft onder te doen. Robert Shaw zet hier ook een uitmuntende prestatie neer als de criminele bankdirecteur Doyle Lonnegan. Hij is prima gecast voor deze rol, want hij heeft echt de smoel om zulke rol te spelen. Voor de rest worden alle bijrolletjes naar behoren ingevuld, maar het is duidelijk dat deze drie mannen de show stelen.

The Sting is een zalige film geworden zoals ik wel had verwacht nadat ik Butch Cassidy and The Sundance Kid had gezien. Het einde waar de slag wordt binnengehaald mag dan wel geen grote verrassing meer zijn, de sfeer, de opbouw en de geweldige prestaties van Newman, Redford en Shaw maken er een uitstekende film van. Toch vind ik Butch Cassidy and The Sundance Kid net een tikkeltje beter.

4.5*

Some People Tell Lies. Others Live Them

Geregeld neem ik een film op enkel en alleen voor de cast en dat was bij deze Stone dus het geval. Ik had eerlijk gezegd geen enkel idee waar het precies over ging, maar een cast met Robert De Niro, Edward Norton en Milla Jovovich moet toch een goede film opleveren?

En die stelling mag bij deze onmiddellijk geschrapt worden, want John Curran levert het perfecte bewijs dat grote namen niet garant staan voor een goede film. Het verhaal op zich rond de manipulatie van De Niro is gewoon niet interessant genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien. Het eerste gedeelte van de film is niet meer dan wat saaie praatjes tussen Norton en De Niro, maar wanneer je denkt dat de film op gang begint te komen, valt het toch ook zwaar tegen. Ik denk niet dat ik de enige ben, maar ik had alleszins meer van die “psychologische spelletjes” verwacht. Nergens wordt er echt een hoogtepunt bereikt in de affaire tussen De Niro en Jovovich, want daarvoor was die seksscène veel te voorspelbaar en te clichématig. Bovendien kwam het me allemaal veel te ongeloofwaardig en geforceerd over. Het verhaal heeft veel te weinig om handen en daardoor begin je op den duur te ergeren aan alle bijzaken, zoals de radiostem die steeds over God en dergelijke begint te praten en Norton die de spirituele toer opgaat. Soms kan een goed einde nog veel redden, maar die was er nu ook niet meteen te bespeuren. Het einde waar De Niro in zijn kantoor zit, geeft eigenlijk mijn gevoel bij deze film perfect weer. Gewoon leeg, gevoelloos.

Het verhaal is teleurstellend op elk vlak en daarom is het onbegrijpelijk dat deze acteurs zich hebben geëngageerd voor zo’n project. Ik heb al even aangehaald dat de cast de enige reden was om deze film te zien, maar die stellen tegen mijn verwachtingen allemaal teleur. Oké, Robert De Niro is duidelijk niet meer de acteur die hij is geweest, maar dit moet wel één van zijn zwakste rollen ooit geweest zijn en zeker de zwakste die ik van hem tot nu toe gezien heb. In Limitless vond ik hem ook al niet zo bijzonder, maar hier heeft hij het probleem dat hij zich niet kan wegsteken achter het verhaal. Datzelfde geldt ook voor Edward Norton, want dit moet toch ook het zwakste zijn dat ik van hem heb gezien. Vooral de dialogen met De Niro waren van een zeer laag niveau en dat overdreven accent doet ook meer slecht dan goed. Best wel jammer, want ik ken Norton enkel door zijn geniale prestaties in American History X, Fight Club en 25th Hour. Nu moet er spijtig genoeg deze wanprestatie aan dat rijtje toegevoegd worden. De derde reden om deze film te zien, Milla Jovovich, bracht het er een tikkeltje beter vanaf dan de twee heren, maar ook van haar heb ik al betere dingen gezien. in The Fifth Element vond ik haar echt geweldig en haar rol in de Resident Evil reeks mag ook niet onderschat worden, maar deze hoort daar zeker en vast niet bij. En zoals hier al werd opgemerkt mocht ze haar kleren beter aanhouden.

Veel positiefs valt er over Stone niet te vertellen, al heb ik een nachtje zitten zoeken naar een positief punt. Het verhaal is veel te zwak, ongeloofwaardig en boeit op geen enkel moment. Zelfs De Niro, Norton en Jovovich kunnen deze film niet redden, maar ze worden natuurlijk niet geholpen door het verhaal.

1*

Mijn 3e Felinni die ik ondertussen gezien heb, maar nog steeds heb ik niets gezien waar ik onder de indruk van ben. Over het algemeen liggen Italiaanse films me niet echt en Felinni weet ook niet echt iets boeiends te brengen. Het is een erg rechttoe-rechtaan verhaal waarbij Gelsomina verkocht wordt aan Zampanò en samen rondtrekken om steeds weer hetzelfde kunstje op te voeren. De personages zijn te dik aangezet. Zampanò als woeste brulaap is geen pleziertje om naar te kijken en Gelsomina is ook erg vervelend met haar overdreven gezichtsuitdrukkingen. De scène met de koorddanser is het enige lichtpuntje in deze film. Fellini zal bij mij een tijdje aan de kant blijven.

1.5*

Stevige thriller. Het is een film geworden die vooral het verschil maakt met een sterke spanningsopbouw. Vanaf het begin bekroop me dat naargeestige onderhuidse gevoel dat ik altijd wel kan appreciëren. De setting van het dorpje, de vreemde bewoners,...het draagt allemaal bij aan dat akelige gevoel en zeker wanneer de werkmannen het koppel op stang beginnen jagen met het ophangen van hun kat.

Ik vroeg me wel af welke richting de film verder zou inslaan en waar de boel effectief zou gaan escaleren. Peckinpah weet er dan ook een sterk slot aan te breien met eerst de verkrachtingsscène en daarna het kat-en-muisspel met de dorpelingen die de pedofiel komen halen. Het laatste halfuur is dan ook van een hoog niveau waar de spanning geen moment inzakt.

3.5*

Behalve On the Waterfront, Apocalypse Now en uiteraard The Godfather had ik van Marlon Brando nog niets gezien. Dringend tijd dus om mij wat bij te werken in het oeuvre van één van de grootste acteurs van Amerika.

En het is Marlon Brando die deze film weet recht te trekken. Hij weet zijn personage Stanley op een erg energieke wijze neer te zetten en zijn uitbarstingen zijn geweldig om te zien. Dit werd terecht gezien als zijn grote doorbraakfilm. Met zijn tegenspeelster Vivien Leigh had ik iets meer problemen. Echt overtuigen deed ze mij niet en vaak vond ik het overkomen als overacting, waardoor ik de voeling miste met haar personage Blanche.

Het is een echte dialoogfilm geworden, maar dat hoeft bij mij niet noodzakelijk iets negatiefs te zijn. Die andere verfilming van Tennessee Williams, Cat on a Hot Tin Roof vond ik wel een topper in het genre. Het mysterieuze verhaal rond het personage van Blanche houdt de film nog eventjes op de been, maar echt meeslepend is de tragiek rond het leven van Blanche niet echt. Dankzij de sterke prestatie van Brando komt deze film nog net op een voldoende uit.

2.5*

Erg fascinerend,

Ik moet eerlijk toegeven dat de verwachtingen hooggespannen waren, maar Fargeat weet het zeker waar te maken. Visueel is The Substance geweldig. Het kleurgebruik en het camerawerk zorgen ervoor dat je als het ware gehypnotiseerd raakt. Vanaf het begin werd ik volledig in de film getrokken om er 2 uur en 20 minuten later terug uit te komen. Qua stijl had ik regelmatig het gevoel naar een kruising te kijken van Kubrick/Aranofsky.

Het uitgangspunt is dan ook erg interessant waarbij een actrice op leeftijd een jongere versie van haarzelf wilt creëren. Door het toedienen van 'the substance' komt er een jongere/mooiere versie van haarzelf, maar er moet een balans gevonden worden tussen beide versies. Ergens is het natuurlijk voorspelbaar dat die jongere versie de bovenhand neemt en de originele (oudere) versie buitenspel probeert te zetten. Op zich is dit helemaal geen probleem, maar het einde waarbij een 3e versie gecreëerd wordt, nl. het monster, is wat mij betreft ver over the top en had iets subtieler kunnen aangepakt worden.

Ik moest ook wel regelmatig denken aan Black Swan, waarbij 2 personen eigenlijk 1 identiteit zijn of proberen te zijn. Je voelt wel dat Fargeat haar heeft laten inspireren door heel wat andere werken, maar uiteindelijk is dit een gewoonweg een fascinerende zit geworden die gedurende de hele speelduur mijn adem heeft afgenomen.

4.5*

Het is ondertussen bijna 13 jaar geleden dat ik deze Sucker Punch gezien heb en gezien de score van 4* die ik eraan gegeven heb, was ik waarschijnlijk wel onder de indruk van deze film.

En na deze herziening ben ik dat nog steeds, want het is een geweldige achtbaanrit geworden. Vanaf de eerste scène wordt je meegezogen in het visuele spektakel om er 2 uur later weer uit te komen. De eerste scène zet meteen de toon voor de rest van de film met een heerlijk sfeertje dat Zack Snyder weet te creëren. Qua verhaal is het erg eenvoudig en rechtlijnig om te volgen. Sommige regisseurs zouden nogal makkelijk in de val trappen om het allemaal moeilijker in elkaar te steken, maar daar laat Snyder zich niet aan vangen. De 'dansscènes' van Baby Doll zijn visueel erg fraai. Niet dat we erg spectaculaire dingen te zien krijgen, maar aangezien het telkens korte scènes zijn, past dit perfect in het geheel.

Die Baby Doll wordt dan ook nog eens prima neergezet door de beeldschone Emily Browning. Ze weet haar momenten tussen het bange, verlegen meisje en de quasi superheldin in haar fantasiewereld geweldig af te wisselen. Maar ook de rest van de cast met al het vrouwelijk geweld is gewoon prima op dreef.

De score van 2.93* die Sucker Punch momenteel heeft is m.i. onterecht, want het is een erg vermakelijke film voor de volle 2 uur.

4*

Sullivan's Travels heeft een leuke roadmovie gehalte en het tempo ligt behoorlijk hoog. Veel grappen voelen wel erg verouderd aan en vooral de scène met de tekenfilm irriteerde me behoorlijk.

3*

Dit was weer zo’n film die al geruime tijd op mijn to-see lijst stond en met hoge verwachtingen bovendien. Ik moet zeggen dat die moeiteloos zijn ingelost, want het is toch een bijzondere en vooral unieke film geworden. Ik kan niet meteen een andere film voor de geest halen die hierop lijkt.

Het begint al meteen erg sterk met de man die de zandheuvel beklimt. Visueel ziet het er prachtig uit waardoor je meteen in de film getrokken wordt en de onheilspellende muziek heeft ook nog eens een sfeerverhogende factor. Vooral op visueel vlak is dit een erg fraaie film en zeker de momenten waarop het zand naar beneden stort, zijn zeer de moeite waard. Die onheilspellende muziek die terugkeert van zodra een gedeelte van de berg instort, maakte er ook nog eens een erg spannende film van.

Men zal uit deze film ook best veel symboliek kunnen halen, wat me zelden interesseert in films, maar in dit geval werkt het wel door de absurde setting van de zandput dat een beklemmend gevoel geeft. De repetitieve en zinloze taken die men dagelijks moet doen, worden hier prachtig uitgebeeld door het scheppen van het zand. Ook het verhaal van Sisyphus komt hier ruim aan bod, maar het is toch vooral de man die zijn lot accepteert dat de zandput zijn nieuw leven is en niet meer probeert te vluchten dat de film boeiend maakt.

Visueel een erg mooie film met een interessant verhaal dat ook nog eens op een sterke manier wordt gedragen door de 2 hoofdrolspelers. Aanvankelijk dacht ik dat de acteerprestaties minder belangrijk gingen worden in deze film, maar gaandeweg weten ze beide op een overtuigende manier en met de juiste emoties hun rollen neer te zetten. Ook de vele close-ups van hun bezwete en met zand bedekte gezichten waren geweldig om te zien.

Dikke 4*

Sunset Blvd. behoort niet tot mijn absolute favoriete films van Billy Wilder, maar een schande is dat zeker en vast niet, want zijn oeuvre is best indrukwekkend. Ik heb me opnieuw best vermaakt met deze film en in de eerste plaats is dat de verdienste van Gloria Swanson. Ze zet hier een erg indrukwekkende prestatie neer als een vergeten actrice die zich nog steeds wanhopig vastklampt aan haar vergane glorieperiode van de stomme film. Vooral de trapscène waarbij ze een illusie beleeft dat ze de grote ster in een film is, is erg sterk en wat mij betreft ook het hoogtepunt uit de film. Ook William Holden doet het voortreffelijk en ook zijn voice-over vind ik hier een meerwaarde (wat me overigens in de meeste gevallen wel stoort) met zijn cynische toon.

Wilder weet ook een heerlijk donkere sfeer te creëren dat perfect past in het verhaal. De sfeer wordt al meteen gezet met de openingsscène waarin we Joe zien drijven in het zwembad. Ook wanneer hij aankomt aan het landhuis van Norma Desmond nadat hij autopech heeft gehad, wordt er een duistere sfeer gecreëerd die de hele tijd blijft hangen. Alleen heb ik het gevoel dat in het middenstuk de film bij momenten een beetje inzakt, maar Wilder weet op het einde wel sterk te herpakken.

3.5*

The Sweet Hereafter is een film waar een bijzondere sfeer over hangt. Het voelt erg droevig aan, maar het voelt ook heel sereen aan. Je zou mogen verwachten dat er grote ruzies ontstaan tussen de verschillende families, zeker een personage als Billy zou een heethoofd kunnen zijn, maar ook hij probeert op een rustige manier de familie van Nicole te overtuigen om de zaak te laten rusten. Het is wel mooi dat deze film zich op een rustige manier weet te ontplooien zonder grote drama's aan vast te hangen. Zelfs de buschauffeur wordt niets kwalijk genomen door de andere families naar mijn aanvoelen. Het was gewoon het lot waarbij er geen schuldige treft.

De relatie tussen de advocaat (die overigens erg sterk wordt neergezet door Ian Holm) en zijn drugsverslaafde dochter geeft de film toch dat tikkeltje extra, waardoor zijn motieven om de families te helpen bij de rechtszaak sterker naar voor komen. Toch komt de film bij mij niet hoger dan een 3.5*. Daarvoor heeft de film mij net niet voldoende weten te raken. De sfeer die rond de film hangt, gesteund door de mooie besneeuwde landschappen die extra rustgevend zijn, kan me wel bekoren. Toch miste ik iets om echt een beklijvende indruk achter te laten.

3.5*

Als er nog geen tegenovergesteld begrip bestaat voor een feel-good film, dan mag het van mij gerust Sweet Smell of Success genoemd worden. Het moet wel één van de meest cynische films zijn die ik al gezien heb en van enige menselijkheid is maar weinig te bespeuren, maar ik heb me er wel mee vermaakt. De rokerige nachtclubs, het donkere straatbeeld van New York van de '50s, de jazzmuziek, de smerige riooljournalistiek waar de hele film vol van zit,... qua sfeer is dit één van de betere film noirs die ik al gezien heb. Ik ben niet de grootste fan van het genre, omdat het plot vaak nogal onnodig ingewikkeld in elkaar zit. Deze film heeft daar minder last van, maar toch moet de aandacht erbij gehouden worden bij de rotvaart aan dialogen die voorbij komen.

De acteerprestaties zijn hier van een erg hoog niveau. Tony Curtis doet het geweldig als de gluiperige persagent die zijn eigen moeder nog zou verkopen voor een sappige roddel. In ieder geval, ik houd wel van dit soort cynische types in films. Ook Burt Lancaster acteert hier op een erg hoog niveau en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik hem de betere van de 2 vind. De manier waarop hij de rol neerzet van de egoïstische, arrogante columnist JJ Hunsecker is geweldig om te zien. Misschien is dit wel de meest memorabele prestatie die ik van Lancaster tot nu toe gezien heb.

Sterke film noir die je nu niet meteen moet bekijken als je met een goed gevoel naar een film wilt kijken. De zwartgalligheid spat van het scherm af waarbij iedereen op het einde verliest, maar het is er wel eentje die de moeite waard is.

4*