Opinions

I'm not dead!

Eerlijk gezegd deed het plot me een klein beetje watertanden, maar de score hier op Moviemeter stelde toch een beetje teleur, ze raakte nog niet eens de 3*. Gelukkig heb ik de film toch maar de kans gegeven.

De hele film lang is het voorturend hinken op twee gedachten, is ze nu echt dood en kan de begrafenisondernemer daadwerkelijk met de doden communiceren of laat hij zijn doden geloven dat ze dood zijn. Het leek me nogal logisch dat Anna nog leefde, maar er worden zowel argumenten gegeven voor een dode Anna als argumenten voor een levende Anna, waardoor je als kijker voorturend in vertwijfeling wordt gebracht. Ik had meer de neiging te geloven dat ze nog in leven was, want ze deed toch vrij vaak dingen die je als “geest” of “ziel” onmogelijk kunt doen. Zo kan ze nog steeds ademen en verschijnt er condensatie op de spiegel die ze voor zich hield. Niet dat ik daar zoveel verstand van heb, maar dat lijkt me nogal onmogelijk als geest. Maar ja, zo zijn er nog wel details die je doen vermoeden dat ze dan wel dood is, zoals het telefoongesprek tussen Anna en Paul. Anna zit een poosje met hem te bellen, maar hij antwoordt niet, omdat hij haar gewoon niet kan horen omdat ze dood is.

Naar het einde van de film toe was ik er bijna zeker van dat ze nog leefde. Zeker omdat ze tijdens haar begrafenis nog met haar hoofd bewoog, alleen werd dat niet opgemerkt door Paul. Maar op het einde was de verwarring toch wel erg groot. Het leek erop dat zowel Anna als Paul vermoord zijn door de begrafenisondernemer met zijn witte camionette, maar waarom hangt hij dan een foto van haar tegen de muur met haar ogen open, wat erop duidt dat ze nog in leven was op het moment dat ze arriveerde in het mortuarium? Wat rest is leuk denkwerk voor de kijker…

Christina Ricci en Liam Neeson zijn nu niet meteen mijn favoriete acteurs, maar hier doen ze het naar behoren. Vooral Liam Neeson vond ik erg sterk spelen als ziekelijke begrafenisondernemer. Alleen vond ik de dialogen tussen die twee over “ de zin van het leven” en “de angst voor de dood” op den duur saai worden. Justin Long vind ik dan zo’n acteur die best uit een film wegblijft, maar hier heeft hij in mijn ogen niets verkeerd gedaan.

Qua spanning was het inderdaad nogal aan de flauwe kant, enkel bij de ontsnappingspoging is er ietwat spanning. Maar soit, de film heeft me best wel kunnen boeien met de vraag of ze dood is of niet. Ik denk eerder het laatste, maar zeker ben ik nergens van.

3.5*

Matige maffiafilm

American Gangster weet ons niet veel origineels te vertellen. Een jonge knaap die het tot bendeleider schopt na de dood van de oude maffiabaas en zijn imperium verder uitbreidt, een bende corrupte politieagenten die hun deeltje proberen mee te graaien en één brave agent die de boel probeert op te rollen. Een zeer standaard maffiafilm met weinig verrassende momenten.

Op de koop toe duurt de film nog eens meer dan twee en een half uur en is tempo erg laag. Van actie is er ook niet al te veel sprake in deze film. Bovendien is de enige actievolle scène nog eens slecht in beeld gebracht.

De casting is het enige lichtpunt van American Gangster. Denzel Washington doet het prima als Frank Lucas, de drugsbaron van New York. Ook Russell Crowe doet het meer dan behoorlijk als de doodeerlijke agent Richie Roberts.

Maar alles bij elkaar is American Gangster niet meer dan een matige maffiafilm. Met nostalgie denk ik terug aan die goede oude maffiafilms van Coppola, De Palma en Scorsese.

2*

Brace Yourself for Melvin

Ik had al een tijdje gepland om As Good as it gets te bekijken, maar het was er nog niet van gekomen, tot vandaag. Het verhaal leek mij op het eerste zicht niet echt speciaal, maar voor mij was de aanwezigheid van Jack Nicholson meer dan een goede reden om hem te zien.

Zoals hierboven gezegd zei het plot me niet veel. Een man met angststoornissen die aan alles een hekel heeft en allerminst geliefd is bij zijn buren, maar zijn leven toch een andere wending geeft door een vrouw te ontmoeten. Het leek me niet genoeg om meer dan 2 uur te laten boeien en dat bleek uiteindelijk ook zo te zijn. As Good As it Gets is in vele opzichten best wel vermakelijk, zowel qua humor als drama. Vooral de scènes waar Nicholson bezig is met de hond en op zijn obsessieve manier met alles en nog wat bezig is, zijn hilarisch. Maar naargelang de speelduur vordert, wordt de film wel erg voorspelbaar zoals de chagrijnige buurman die langzaamaan een beter mens wordt en iedereen probeert te helpen. En ook de cliché der clichés van dit genre mag in deze film niet ontbreken met de happy end waar Melvin en Carol zoenend over straat lopen. Spijtig genoeg liet het einde lang op zich wachten, omdat hij zich verschillende keren erg lomp gedroeg tegenover haar en haar daardoor vaak van zich afstootte.

As Good As It Gets is uiteindelijk niet meer dan een lang gerekte feel good movie, maar gelukkig zit het met de cast meer dan uitstekend. Tjah, Jack Nicholson, wat valt er nog over die man te zeggen dat er nog niet is gezegd? Nicholson speelt hier één van zijn zoveel schitterende rollen en geen andere acteur had hem dat, denk ik kunnen nadoen. De manier waarop hij zijn rol van obsessieve, chagrijnige en alles hatende buurman weet neer te zetten is werkelijk briljant. Vooral de momenten waar hij op zijn “subtiele” wijze mensen beledigt zijn gewoon heerlijk. Vaak voelde ik mezelf gegeneerd in zijn plaats voor zijn kwetsende opmerkingen. Zo’n dergelijke rol is natuurlijk op zijn lijf geschreven en meer dan terecht heeft hij voor deze vertolking een Oscar gewonnen. Geniale rol voor Nicholson, maar de rest van de cast mag zeker en vast niet vergeten worden, want die zijn ook van een hoog niveau. Helen Hunt is niet perse een reden om een film te bekijken, maar eigenlijk heb ik haar nog nooit op een slechte rol weten te betrappen en ook hier is zij erg goed te pruimen. Tussen Nicholson en Hunt zit een soort heerlijke chemie en dat vertaalt zich perfect naar het scherm. Greg Kinnear ken ik enkel vaag bij naam, maar hier doet hij het in ieder geval nagenoeg perfect als homofiele schilder. Verder vind ik de vermelding van het hondje Verdell meer dan de moeite waard. Het is raar om te zeggen, maar die hond vond ik een schitterende toegevoegde waarde, want telkens hij in beeld kwam begon mijn hart toch een beetje te smelten. Vooral de scène waar Nicholson piano speelt en Verdell naar zijn etensbakje loopt, vond ik erg mooi om te zien.

As Good As It Gets heeft wat betreft het verhaal weinig spectaculair of verassends te bieden en volgt de bekende paden van het genre. Gelukkig kon het matig verhaaltje verdoezeld worden door een ijzersterke cast, waar de rol van Nicholson natuurlijk bovenuit stak. Logischerwijze won hij met deze rol een Oscar voor beste acteur, maar ook Helen Hunt sleepte meer dan terecht een Oscar in de wacht voor haar sterke prestatie.

3.5*